Choć na co dzień posługujemy się w zdecydowanej większości tylko jednym typem błędu, to sam wolę patrzeć w kategoriach dwóch. Ot tak mam jako tzw. “ogarniacz rzeczywistości”. Daje to większe możliwości do układania spraw, by toczyły się po naszej myśli.

Pierwszym, powszechnym, błędem jest “błąd spieprzający”

Ktoś spieprzył, nawalił, źle zrobił. O dziwo najczęściej tym ktosiem jest ktoś inny - inni są winni, rzadziej my. Doświadczenie i baczna obserwacja pokazuje, że to rozkłada się po równo… a nawet w gronie osób chcących się świadomie rozwijać (samorozwojowców) duża część błędów spieprzających należy do nas Tak, tak! Nie ma się co dziwić, bo skoro uczymy się nowych rzeczy, sposobów rozwiązywania spraw i to wdrażamy w życie to tym samym powodujemy więcej różnorodnych sytuacji, w których łatwo o błędy. Nie ma się czego wstydzić. Mój katalog błędów w ostatnich latach, a nawet miesiącach nieźle napęczniał

Czas na drugi, mniej popularny błąd - błąd nienaprawiający

To taki błąd do którego rzadko kto z nas się przyzna i jest następstwem błędu spieprzającego. Czyli: mamy sytuację, która idzie swoim torem, jest dobrze i ktoś spieprzył (ktoś lub my). W wielu wypadkach takie sytuacje da się naprawić i jeśli uznamy, że ktoś spieprzył, że to tego kogoś wina, a nie podejmiemy próby naprawy… bądź podejmiemy, ale nieskutecznie, to jest to nasz błąd.

O tak! Możemy mówić, że to przecież nie nasza wina, nie my to schrzaniliśmy, więc nie my powinniśmy naprawiać. Owszem, i każdemu kto tak myśli przyznaję rację i rozumiem. Natomiast jeśli zależy nam na “ogarnianiu rzeczywistości”, by układała się po naszej myśli, to każda nienaprawiona przez nas sytuacja jest NASZYM BŁĘDEM.

Zobrazujmy na przykładzie:
Jedziemy samochodem drogą z pierwszeństwem przejazdu i nagle ktoś z podporządkowanej uderza nam w bok auta (Ola - ten przykład podawałem innym już przed naszą rozmową ). Generalnie to wina tego drugiego kierowcy, to on dostanie mandat, z jego ubezpieczenia zostaną pokryte szkody. I zasadniczo moglibyśmy nie mieć sobie nic do zarzucenia, wszak jechaliśmy zgodnie z przepisami.

Ale…
… ale w ten sposób mamy rozwalone auto i naraziliśmy swoje zdrowie lub życie. W podejściu w którym chcemy “ogarniać rzeczywistość”, by szła po naszej myśli w mojej ocenie popełniliśmy błąd polegający na tym, że nie przestrzegaliśmy “zasady ograniczonego zaufania”. To oznacza, że widząc zbliżającego się kierowcę mogliśmy zwolnić, zjechać na przeciwny pas… cokolwiek, co uchroniłoby nas przed szkodą. Inaczej mamy na swoim koncie “błąd nienaprawiający”

Tak… czasem trzeba myśleć za innych… i warto
Mam za sobą kilka znajomości, które upadły, bo ktoś pozwolił mi je schrzanić (nie naprawił tego). Mam też takie, które inni schrzanili… a ja pozwoliłem (mój błąd nienaprawiający). I czasem szkoda, bo można było odratować. I to niewielkim kosztem.

… a czasem nie warto
Właśnie Czasem nie warto myśleć za innych i pozwolić innym wyłożyć się. Są sytuację, w których koszt naprawy sytuacji, którą ktoś inny schrzanił mogą być za wielkie. Jak w przykładzie z samochodem - zjeżdżając na drugi pas by uniknąć uderzenia w bok, moglibyśmy potrącić jadącego z naprzeciwka kolarza, który w starciu z autem ma mniejsze szanse. W przypadku relacji czasem nie warto ratować, bo może się okazać, że cała znajomość oprze się o nasze plecy i będzie trwała tylko tak długo, jak będziemy dokładać do niej wysiłku.

Konkludując
Możemy żyć tak, jakby istniał tylko pierwszy typ błędów… tylko musimy się liczyć z tym, że wtedy mniej spraw zależy od nas, bo przecież to inni schrzanili. Natomiast gdy już operujemy w kategoriach dwóch błędów, to wiedzmy, że popełnienie błędu nienaprawiającego nie ma służyć temu, byśmy się samobiczowali, okładali czy robili sobie wyrzuty, a temu byśmy zastanowili się jak w dość podobnej sytuacji w przyszłości postąpić inaczej, naprawić coś co ktoś schrzani.

Jak zwykle - do wnikliwego przeczytania, przemyślenia… i wdrożenia w życie

Czas na trzeci videopodcast. Gdzie jest drugi? Będzie jak zmontuję
(tak… numeracja leży)

Mała relacja z wypadu do Wrocławia na konferencję WebWro - dla ludzi związanych z IT. To była 4 edycja. Więc po co śmigać na takie konferencje i afterparty?
Zobaczcie sami (2:41):

Parę słów o rowerach miejskich
System miejskich rowerów to kilkanaście stacji bazowych, rozsianych w okolicy centrum Wrocławia, skąd można wypożyczać rowery. Po odpowiedniej rejestracji na www.nextbike.pl (przelew tylko na 1 zł) lub korzystając z URBANcard możemy wypożyczać rowery - bierzemy z jednej stacji, jedziemy, oddajemy na innej. Pierwsze 20 minut za free, do 1h to 2 złote, a później każda kolejna godzina 4 zł… chyba, że oddajemy rower co 20 minut i bierzemy następny… wtedy za free

I jak w nagraniu - nie wypożyczajcie rowerów, które nie mają przy sobie zapięcia!
Jak taki zobaczycie to zgłoście, a dla siebie bierzcie te z zapięciem. Ja wziąłem taki bez, oddałem niezapinając (bo czym?), później zadzwoniłem do działu utrzymania systemu… i zostałem lekko ochrzaniony za nieczytanie regulaminu i najpewniej się skończy jakąś karą (byłem ostatni, co używał tego rowerka). Takie rowery zgarnia straż miejska, a nieodpowiedzialni użytkownicy (tacy jak ja ) chyba będą ukarali. Zobaczymy co wyjdzie.

Czas na małą zmianę formuły bloga A co! W sumie dziwię się, że dopiero teraz to robię, skoro pomysł chodził mi po głowie już od roku. Zapraszam Was do obejrzenia krótkiego videopodcastu, w którym pokazuję mój praktyczny minimalizm. Już o tym było na blogu, lecz zawsze to lepiej zobaczyć niż tylko przeczytać

Więcej opisowo w poście Mój praktyczny minimalizm. Od tamtego czasu do mojego ekwipunku dołączyła zielona piłka Swiss Ball i blenda fotograficzna. Wszystko to daje się spakować do tej walizki, którą to widać w tle.

Miłego oglądania i jeśli znacie osoby “przeładowane rzeczami” to podzielcie się tym video ze znajomymi - podsyłając linka do nagrania czy klikając w FaceBookowe “Lubię to!” tu po lewej pod postem Gracias!