najwazniejsze jest dzialanie na podstawie ksiazek.

jakis czas temu zaadaptowalem strategie przesiakania mysla danego autora. przykladowo w jednym okresie powiedzmy 2 miesiecy staram sie czytac rozne ksiazki jednego autora, dzieki temu nasiakam mysleniem danej osoby, i adoptuje skuteczniej jego mysli.

jestem przekonany ze kazdy powinien znalezc swojego role modela (lub kilku) i przesiakac jego ideami co pozwoli po przez polaczenie roznych mysli roznych osob stworzyc swoj wlasny koncept i swiatopoglad. pozniej mozesz podzielic sie nim piszac, i dajac inspiracje innym ludziom. kolo sie zamykam.

serdecznie pozdrawiam,
Kamil

Bartek: Kultura za kierownicą to coś, co każdy powinien się nauczyć
Dzięki za link. Chętnie posłucham coś odmiennego, bo ostatnio skończyły mi się podcasty

Paweł: Faktycznie w Polsce na ulicach panuje smutek. Podobnoż jednak w UK młodzi ludzie pod tym uśmiechem są strasznie zblazowani. Na potęgę się upijają. Nie mogę powiedzieć na ile tak jest, jednak jak będę w UK kiedyś to postaram się to zbadać.

Ten small talk jest takim sposobem na zbudowanie relacji, zwłaszcza jak ludzie się nie znają. To też taka cecha u nas, gdzie dość trudno nam o miłą rozmowę z nieznajomymi. Inaczej jest jak to znajomy znajomych. Lecz i to można przeszczepić do Polski

Uśmiechy!
Orest

“Hej” mówię już chyba z 7 lat i faktycznie, coś jest z tą “energią”. Czasem zamiast “hej” mówię też “witam”, co zdaje się być odbierane bardziej świeżo, niż pełne “Dzień dobry” czy skrócone “dź-dobry”.

Zgodzę się też z Bartkiem, że kierowcy za granicą są o wiele bardziej wyluzowani.

Od siebie za to dodam fajny, z pozoru tylko płytki, zwyczaj pytania “Jak leci?”, “Co u Ciebie?” itd. na modłę greckiego “Kala?”, wyspiarskiego “How do you do?” czy amerykańskiego “How u doin’?”. Zaskakujące, że tak często Polacy wydają się zdziwieni, gdy ktoś pyta ich o to, czy u nich wszystko gra, ale każdemu robi się miło, że ktoś okazuje zainteresowanie

Od wysłuchania audycji zacząłem częściej przepuszczać samochody próbujące wyjechać z podporządkowanej lub zjechać w nią z trasy głównej. Mam nadzieję, że osoba, którą ja przepuściłem też komuś ustąpi i tak powstanie reakcja łańcuchowa. To samo z pasami: staram się zatrzymywać gdy widzę ludzi podchodzących do jezdni. Zazwyczaj dziękują i uśmiechają się

Wniosek prosty - trzeba zacząć od siebie!

Pozdrowienia!
Bartek