Ten post jest kontynuacją postu Nie ważne jak się zaczęło - ważne jak się kończy. Zalecam jego przyczytanie nim przystąpimy do czytania tej części.

Gdy już usiądziemy w ławce, w odpowiedniej pozycji (pochyleni ku rozmówcy, wyprostowani, z odpowiednio ułożonymi rękoma - które używajmy do gestukulacji) otrzymamy pierwsze pytanie.

Pytania, wg wytycznych przeprowadzania egzaminu, powinny odnosić się do naszej prezentacji. Fragment z biuletynu maturalnego:

“Na pewno nie sprzyjają ku temu pytania sprawdzające wiedzę ucznia (np. pytania o fakty, o treść przeczytanej literatury), choć trzeba je czasami postawić, zwłaszcza wtedy, gdy chcemy się upewnić, czy zdający przygotował swoją prezentację samodzielnie. Umiejętność wyrażania własnych opinii i obrony stanowiska możemy ocenić, gdy postawione pytanie stworzy sytuację, w której zdający sformułuje własną opinię, czy przytoczy argumenty potwierdzające jego stanowisko. Nauczyciel egzaminujący zadaje tylko trzy pytania, które będą odnotowane w protokole, dlatego każde powinno być celowo i jasno sformułowane, by nie trzeba było zadawać pytań pomocniczych wyjaśniających intencje egzaminatora.”

Jasno z tego fragmentu wynika, że pytania powinny być sformułowane tak, aby rozszerzać naszą prezentację o inny punkt widzenia (motyw, cechę), aby przytoczyć inny przykład potwierdzający “wielkość Mickiewicza” jeśli chodzi o jakąś cechę. Jeśli więc dostaniemy pytanie z tzw. “innej bajki” to jest albo to czysta złościwość albo przedstawiliśmy bardzo nudny temat, w nudny sposób i komisja nie wie o czym mówiliśmy, bo nie uważała
O ile pierwszej możliwości nie powinniśmy się spodziewać, o tyle przy drugiej musimy się troszkę nagimnastykować.

Ja odniosę się jednak do sytuacji, w której pytania komisji będę dotyczyły naszej prezentacji.

Pierwszą rzeczą jest to, aby wyczuć doznania komisji po naszej prezentacji. Warto monitorować to przez cały czas trwania prezentacji lub zrobić w momencie zakończenia, po ostatniej “kropelce wody” (poprzedni post). Jeśli zauważymy, że komisja kiwa delikatnie potakująco głową, uśmiecha się, jest rozluźniona, znaczy, że zrobiliśmy dobre wrażenie. Jeśli jednak komisja będzie ospała, zawiedziona to przyjmiemy trochę inną strategię działania (czynność czwarta).

Drugą czynnością jest chwila zastanowienia. Gdy otrzymamy pytanie, nie warto od razu wyrywać się z odpowiedzią. Dajcie sobie kilka sekund zastanowienia na poukładanie odpowiedzi w głowie. Możecie przyjąć lekko skupiony wyraz twarzy i swój wzrok zatrzymać na jakimś przedmiocie będącym na Waszej ławce czy to na ławce komisji. Układając argumenty w czasie tych kilka sekund, zastanówmy się co do ich słuszności - “grzechem śmiertelnym” jest, gdy podamy jakiś argument a w toku udowadniania go okaże się, że jest nietrafiony lub całkowicie sprzeczny z naszą prezentacją.

Trzecia rzecz to mówienie spokojnie, z przekonaniem i za pomocą własnych słów. Ta część egzaminu nie jest na czas i możecie odpowiadać przez dowolną ilość minut. Odpowiedź powinna wyczerpywać obszar pytania, lecz zalecam wysoką ostrożność przed zbytnim “rozwodzeniem się”.

Czwarta czynność:

jeśli komisja jest oczarowana naszą prezentacją, była miła (patrz pkt pierwszy) to wtedy warto, udzielając odpowiedzi, posługiwać się “własnym zdaniem”, np.:
- “Moim zdaniem, autor celowo użył…”
- “Jestem pod wielkim wrażeniem zastosowania takiego zabiegu…”
- “Jako przyczynę wskazałbym na…”
- itp.

jeśli komisja była niezadowolona z naszej prezentacji, wtedy może negatywnie postrzegać “nasze zdanie” w kwestii argumentacji. Można więc zastosować wybieg, gdzie posłużymy się cudzym zdaniem, np.:
- “Jeden z krytyków literackich, zauwarzył, że “wielkość Mickiewicza” wynikała również z…”
- “Jak podają autorzy wielu źródeł, z których korzystałem, …”
- “Przyjmuje się, że…”
- “W powszechnym mniemaniu…”

warto ustosunkować się do tych stwierdzeń, poprzez dodanie np.:
- “…z czym absolutnie się zgadzam.”
- “… gdzie, w moim odczuciu, autor miał rację.”

(Nie jest to żadne “lizusostwo” a jedynie zwiększenie naszej wiarygodności. W wielu sytuacjach, gdy jesteśmy postrzegani mało wiarygodnie, posługiwanie się własnym zdaniem, moze być poczytywane za przejaw niekompetencji, nieznajomości zagadnienia.)

Piąta sprawa: “Skąd brać materiał, przykłady do udzielenia odpowiedzi?”
Z postu Dzień przed - jak sie przygotować?, gdzie napisałem:

“Warto próbować tworzyć prezentację w oparciu o różne argumenty, o różne przykłady czy motywy - sprawi to, że mając większą możliwość wyboru, zbliżając się do terminu prezentacji, wybierzemy te najwłaściwsze.”

Udzielając więc odpowiedzi korzystajmy z przykładów, cech, argumentów których nie wykorzystaliśmy w prezentacji, a które używaliśmy przy jej tworzeniu. Sprawi to wrażenie “szerokiego rozumienia tematu” co niesamowicie “plusuje” w oczach komisji

Jak zwykle czekam na Wasze sugestie i pytania

Tags: matura, prezentacja

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Thursday, May 8th, 2008 o 12:09 pm. Kategorie: Prezentacja maturalna.