» Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? Cz. 1

Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? Cz. 1

Po maturze wielu z Was wybiera się na studia. I często jest to słuszny krok. Piszę “często”, bo nie każdy powinien studiować, nie każdy chce, nie każdemu studia służą. W tej serii kilku postów chcę zwrócić uwagę na kilka rzeczy, które warto uwzględnić w wyborze studiów oraz jak z tych studiów skorzystać… co nie jest już takie oczywiste jak się wydaje

Jeśli ktoś z Was mocuje się z pytaniem: “Po co studiować?” to odsyłam Was do postu Alexa W. Barszczewskiego - Formalne studia - kiedy i dlaczego warto? gdzie dość przystępnie Alex opisuje konkretne korzyści z otrzymania dyplomu (jaką wybrać uczelnię, przy jakich zawodach).
Ja skupię się na innych korzyściach.

Zapewne ktoś z Was zapyta: “Jak możesz, Orest, mówić o studiowaniu, skoro samemu nie studiujesz?”

Pytanie słuszne i już spieszę z odpowiedzią. Otóż studiowałem na dwóch kierunkach, jednocześnie, każdy wybrany z innego względu, z każdego nauczyłem się coś innego, z każdego skorzystałem w takim stopniu, że dalsze studiowanie niewiele mnie już nauczy (o tym w cz. 3). Dość kontrowersyjne to… lecz mam nadzieję, że każdy z Was wyciągnie odpowiednie wnioski

Popularnym błędem jest wybór danego kierunku studiów na konkretnej uczelni:

bo nalegała rodzina,

bo nauczyciele mówili, że jestem matematyk, plastyk, “bajkopisarz”,

bo koledzy tam idą,

bo tak wypada,

bo za 5 lat będzie brakować ileś tysięcy informatyków,

bo “muszę” mieć papier,

bo…

W tym wszystkim brakuje odpowiedzi na najważniejsze pytanie:

Co Ty chcesz studiować? Co Ciebie pasjonuje? Co chciałbyś robić w życiu?

Dość oczywiste, niemniej sam popełniłem błąd wybierając informatykę na zasadzie “na komputerach się znam, z nimi będę najmniej się męczył”.

W efekcie “męczyłem” się na studiach z komputerami, bo nie tego chciałem się uczyć i nie w takim zakresie.

To dość proste pytanie, niemniej warto szczerze odpowiedzieć sobie na nie niż “męczyć” się na studiach. Znam kilka po kilka osób w każdym z przypadków “bo…”:

• część z nich skończyła studia (pracując w innym zawodzie),
• część studiuje i się “męczy”,
• część zrezygnowała i wybrała inny kierunek (nie zawsze odpowiadając sobie na powyższe pytanie),

Chciałbym, aby choć część z Was uniknęła popełnienia mojego błędu lub błędu naszych znajomych.
O innych kryteriach wyboru w kolejnych postach.

Jakie są Wasze spostrzeżenia w tym temacie? Proszę, podzielcie się ze mną w komentarzach

Tags: matura, Studia, życie

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Friday, May 16th, 2008 o 9:55 pm. Kategorie: Studia.

15 Responses to “Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? Cz. 1”

Riff Says:
May 17th, 2008 at 1:56 pm
Za miesiąc miałbym kończyć pierwszy rok studiów, jednak już teraz wiem, że to raczej nie dla mnie - nie wiem, czy to kierunek (Slawistyka), czy po prostu jestem już na to za stary…

Jedno wiem na pewno - dla samego papierka nie opłaca się męczyć. Teraz tak mam, zdało by się napisać kilka prac i zaliczyć semestr, jednak nie widzę powodu, dla którego miałbym to robić - tylko się pomęczę, a nic z tego nie przyjdzie.

Moja opinia - studiować to, co się naprawdę lubi - bo inaczej nie ma sensu.

A najgorszy jest ten wpływ otoczenia - “bo musisz studiować”, “bo będziesz nikim”, “a bo zmarnowałeś rok” i tak dalej. Ech…
Orest Tabaka Says:
May 17th, 2008 at 2:47 pm
Witaj Riff na naszym blogu!

Ja zrezygnowałem na V semestrze informatyki i na III zarządzania przedsiębiorstwem. Też całe grono powtarzało, że “muszę studiować”, “co zrobię bez pepierka?” itd.

Mam nadzieję, że podejmiesz słuszną decyzję - pamiętaj, że najlepsza to ta, którą Ty podejmujesz, a nie otoczenie, bo to Twoje życie a nie otoczenia

PS: O błędnym wyborze kierunku napisałem w następnym poście. Mam nadzieję, że skorzystasz z niego

Pozdrawiam serdecznie,
Orest
» Jeśli już jesteś na studiach… wykorzystaj to! - Orest Tabaka Says:
October 18th, 2008 at 7:36 am
[…] lecz o tym za chwilę. Najważniejsze, że temat przewinął się już w serii postów Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? (polecam 3 […]
anijusia Says:
June 22nd, 2009 at 10:03 pm
Ze studiami jest jeszcze jeden “mały” problem, a mianowicie kadra akademicka, która potrafi obrzydzić studia nawet największemu pasjonatowi Ignorowanie studenta, nieocenianie prac, dziwne wymagania czy niezbyt życiowy plan studiów potrafią dobić każdego ;> Dlatego ważne, aby dobrze się zastanowić przed podjęciem decyzji o 5 latach ciężkiej pracy, która bardzo rzadko będzie przynosić owoce i satysfakcję

A Ciebie Orest podziwiam za to, że potrafiłeś podjąć świadomą decyzję o wyborze ścieżki
Orest Tabaka Says:
June 22nd, 2009 at 10:47 pm
Witaj Anijusia na blogu!

W pełni się zgodzę z tym co piszesz. Teraz mamy piękną możliwość odszukać osoby na Naszej-Klasie, które studiowały wybrany kierunek na danej uczelni i zapytania o zdanie

A co do mojej decyzji… pół roku chodziłem i “biadoliłem”, że rzucę studia. Pewnego dnia powiedziałem “jutro nie idę” bez dogłębnego przemyślenia tej decyzji… choć dziś mi ona służy

Pozdrawiam radośnie,
Orest
paulina Says:
August 28th, 2009 at 8:21 pm
a co jeśli nie wiem co chcę studiować?
nie wiem w czym jestem najlepsza?
z polskego jestem najlepsza w kl i lubie pisać, z matmy mniej więcej też. i nie mam pojęcia. we wrześniu musze podpisać deklaracje jakie przedmioty zdawac na maturze i nie mam pojecia. nie wiem co, gdzie, jak [czy lepszy licencjat a pozniej dwuletnie magisterskie czy jednolite studia]. nie mam zielonego pojecia…
Orest Tabaka Says:
August 28th, 2009 at 8:48 pm
Witaj na blogu Paulina!

Pierwsze pytanie jakie powinnaś sobie postawić to “co chciałabym robić?” - nie co studiować, nie z czego zdawać maturę, a co robić. Może masz jakieś pasje, hobby, rzeczy, którymi zajmujesz się poza zajęciami szkolnymi lub w szkole z Twojej inicjatywy. Nikt Cię do tego nie zmusza, zachęca, sama robisz. Jest coś takiego? Jeśli nie wiesz, to co Cię bardzo interesuje, że sama o tym czytasz, myślisz, chciałabyś poznać?

Dopiero później pytanie czy do tego potrzebne są studia, czy ułatwią Tobie zajmowanie się tym w życiu. Jeśli tak to który kierunek… i jak będziesz wiedziała który, to dopiero przedmioty.

PS: Możemy tutaj o tym rozmawiać lub możesz napisać prywatnie do mnie na maila

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Marcin Says:
September 2nd, 2009 at 3:40 pm
Witam po przeczytaniu kilku postów mam ogromne obawy piszecie ze zrezygnowaliście z informatyki
bo to i tamto… a ja właśnie chce studiować informatykę bo to chce robić w życiu z własnej woli, chętnie bym się nauczył programowania , grafiki itp. jednak nie mam o tym zielonego pojęcia co prawda grafiki trochę próbowałem ale o programowaniu to kompletnie nic nie wiem , popełniłem błąd bo wybrałem zły kierunek w liceum ( mat-fiz) gdybym poszedł na (mat-inf) to bym miał wiedzę dużo większa, także co mam robić ?nie chce odstawać od reszty studentów, dam rade tego na studiach wszystkiego sie nauczyć czy muszę we własnym zakresie by tam się utrzymać ? iść na informatykę bo ona mnie kreci czy sobie darować ten kierunek? proszę o pomoc
Orest Tabaka Says:
September 2nd, 2009 at 4:07 pm
Witaj na blogu Marcin!

To czy się utrzymasz na studiach zależy wyłącznie od Ciebie i tego jak szybko pojmiesz zasady panujące na studiach. Ale o to bym się nie martwił, bo szczerze, to niemal każdy mający odrobinkę oleju w głowie może skończyć studia. To już żaden wyczyn.

Problem jest gdzie indziej. Czy studia, które wybrałeś (kierunek, uczelnia) faktycznie nauczą Ciebie tego co chcesz? Mam obawy, że będziesz rozczarowany, biorą pod uwagę, że z własnej woli chcesz się zajmować grafiką czy programowaniem. Z drugiej strony czy ta grafika i programowanie to jest faktycznie to co chcesz robić czy tylko takie masz wyobrażenia? (zajrzyj do tego postu). Najwpierw spróbuj czy to jest faktycznie to, według postu do którego odsyłam.

Nie nastawiaj się, że studia, szkoły, kursy zdejmą z Ciebie przyjemność samodzielnej nauki. Jak chcesz być w czymś naprawdę dobry to ucz się na własną rękę - studia, kursy i szkoły mogą to tylko wspomagać

Oczywiście to nie wyczerpuje sprawy, więc jak masz pytania to to jest właściwe miejsce

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Marcin Says:
September 2nd, 2009 at 5:44 pm
właśnie chodzi o to ze nigdy nie próbowałem programowania ale chciałbym się tego nauczyć pod okiem fachowca. w przyszłości chciałbym pracować bardziej jako grafik komputerowy rożne projekty- tak siebie widzę ale czy to da mi chleb?czy nie mając informatyki przez 3 lata w liceum wiadomości z gimnazjum + krotka nauka na własna rękę stawiają mnie na dużo niższej pozycji od tych którzy byli na kierunku informatycznym , chce uniknąć takich sytuacji gdzie dla mnie będzie to nowe a inni będą już dawno w tym obeznani. jest to moja szczera cheć wybrania sie na studia informatyczne ale boje sie tego co napisałem wyżej … nie wiem co mam teraz robić
Orest Tabaka Says:
September 2nd, 2009 at 9:44 pm
Marcin:
Skąd to pesymistyczne nastawienie u Ciebie? Ja studiowałem z takimi co to nie mieli internetu, a na komputerze potrafili zainstalować tylko gry… a dziś są inżynierami (od sieci czy multimediów). Bardzo możliwe, że na kierunku tylko kilka(naście) osób będzie miało jakiekolwiek doświadczenie w programowaniu.

Powiem otwarcie: nie licz na to, że na studiach ktoś Cię nauczy bardzo dobrze programować oraz że Ci się to spodoba. Studia potrafią zniechęcić nawet do bardzo fajnych przedmiotów. Więc albo sam za to się zabierz, rozmawiając o tym z kolegami - może Tobie podpowiedzą od czego zacząć, gdzie szukać wartościowych rzeczy - przebywaj wsród osób, które się tym zajmują. Albo chwytaj grafikę, w której już coś robiłeś - stwórz logo, szatę graficzną, może obróbkę zdjęć… to co Tobie najbardziej leży. Nie wybiegaj za bardzo z planami, bo jako młody człowiek jeszcze wiele razy je pewnie zmienisz. Teraz najważniejsze to, abyś uczył się nie programować, malować, latać na szybowcach, a chwytać to co Cię pociąga, to co chciałbyś robić. Nawet jak za 15-20 lat będziesz chciał zmienić branżę to mając umiejętność chwytania nowych rzeczy i podążania za tym co chcesz robić, sobie poradzisz… a inni będą patrzeć jak łatwo uczysz się nowych rzeczy i wykorzystujesz okazje

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Marcin Says:
September 3rd, 2009 at 1:46 pm
jestem pierwszy raz na tym blogu i muszę powiedzieć ze naprawdę mi pomogłeś , hah 1 raz widzę tego typu blog, wielki szacun dla ciebie , oby tak dalej, wielkie dzięki za pomoc
Orest Tabaka Says:
September 3rd, 2009 at 1:53 pm
Marcin:
Miło słyszeć takie słowa - dziękuję

Ten blog jest pełen takich prostych i nietypowych podejść do życia, które czasem warto sobie przyswoić, aby poczuć inną jakość życia. Gdybym jeszcze jakoś mógł pomóc, to daj znać.. na blogu lub mailowo

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Dorota Says:
September 21st, 2009 at 9:38 pm
Cześć!

Chciałabym opowiedzieć, jak w moim przypadku wyglądał wybór studiów, jak wyglądała walka o dostanie się na swój kierunek i co się stało, kiedy się już dostałam

W domu zawsze istniała niewielka, acz znacząca presja rodziców, którzy studiowali kierunki politechniczne (tata - budowa maszyn, mama - fizyka), natomiast ja wolałam przedmioty humanistyczne, od dziecka mam zacięcie do dociekania, dlaczego ktoś postąpił tak, a nie inaczej, interesowałam się psychologią, zachowaniem ludzi w grupie, dużo czytałam. Idąc do liceum, wybrałam profil, będący niejako kompromisem pomiędzy moimi zainteresowaniami, a pragnieniami rodziców, mianowicie matematyka-wos-informatyka (nie pytajcie, nie mam pojęcia, kto to wymyślił i o czym wtedy myślał, w tej chwili zaczynam się zastanawiać, czy nie przypadkiem o osobach w moim położeniu ). Pomysł, okazało się, był niegłupi, ponieważ w swojej klasie poznałam mnóstwo ciekawych ludzi o złożonych zainteresowaniach, którzy potem poszli na wszelakie możliwe studia, i humanistyczne, i ścisłe, i przyrodnicze.

Dwa lata później przyszła pora na następny kompromis: wybór kierunku studiów. Zastanawiałam się nad psychologią lub dziennikarstwem, lecz szybko wybito mi to z głowy - nie będziesz mieć po tym pracy, zawodu, zostaniesz kolejnym śmiesznym magistrem-humanistą na zmywaku w Anglii. Nie chcąc godzić się na zupełnie techniczny kierunek, wybrałam architekturę - fuzję nauk ścisłych i humanistycznego zamiłowania do piękna, podlaną piękną wizją lekkiej i przyjemnej pracy w elitarnym, dochodowym zawodzie.

Rok maturalny oznaczał naukę matematyki i fizyki na poziomie rozszerzonym, a także intensywny kurs rysunku. O ile matematyki rozszerzonej uczyłam się w liceum od początku, tak fizyka była zawsze dla mnie czarną magią, pomimo obniżania jej poziomu przez wszystkich moich nauczycieli w gimnazjum i liceum. Dzięki prywatnym lekcjom u znajomego ze studiów rodziców, udało mi się ją polubić i w przeciągu 10 miesięcy nauczyć na tyle, by później zdać ją na poziomie rozszerzonym z wynikiem 63%. Inną zupełnie sprawą był rysunek, który nigdy do tej pory nie interesował mnie na poziomie wymaganym na kursie, a następnie na studiach. Uczyłam się w prywatnej szkole pewnego częstochowskiego architekta w czasie weekendów, zajmowało to (bez prac domowych) 9 godzin tygodniowo. W efekcie uczyłam się codziennie bez dnia przerwy, łącznie z sobotami i niedzielami. Udało mi się ten roczny napływ pracy przetrzymać prawdopodobnie tylko dzięki wsparciu rodziców i przyjaciół, mimo wszystko jednak byłam szczęśliwa, mogąc spełnić marzenie (niejako wymuszone) swoje i rodziny - z perspektywy czasu jednak widzę, że moje starania nie były w stanie uszczęśliwić nikogo, a to z powodu tego, co nastąpiło potem.

Na studia, po wyczerpującym plenerze i nieco mniej wyczerpujących egzaminach, dostałam się na architekturę do Wrocławia, na 40 miejscu na 150 przyjętych. Statystyka jednak absolutnie nie pokryła się z moimi doświadczeniami z zajęć - szybko okazało się, że rysunek mnie męczy, zajęcia projektowe nudzą i wpędzają w depresję, a cała organizacja studiów sprowadza na mnie dziką rozpacz - nie mieliśmy opiekuna roku, panie w dziekanacie były opryskliwe, a jedynym źródłem informacji o studiach i ich organizacji było forum wrocławskich studentów architektury.

W drugim semestrze poważnie zachorowałam i przez miesiąc narobiłam sobie zaległości, których nawet przy największym skoncentrowaniu nie byłam w stanie nadgonić. Znowu pracowałam całymi dniami, weekendy jawiły się jako koszmar ciągłego rysowania i wymyślania projektów, które absolutnie się nie podobały i za każdym razem lądowały w koszu. W końcu wykładowcy zaczęli mnie traktować jak osobę, na której pracę należy spojrzeć, wzruszyć ramionami i przejść do następnego punktu. W połowie maja uznałam, że mam dość - radośnie rzuciłam teczką i oznajmiłam, że rzucam te cholerne, pomylone studia. Potem nastąpił miesiąc walki z rodzicami, którzy desperacko usiłowali mnie namówić na kontynuowanie nauki, przerzucali się pomysłami na to, jak mogę sobie ułożyć życie, krzyczeli i płakali na przemian. Ich prośby i groźby doprowadziły mnie do załamania nerwowego - czułam się jak chorągiewka na wietrze, zmieniałam decyzje zależnie od ich nastroju. W efekcie wzięłam urlop zdrowotny i uznałam, że rzucanie kierunku, na który się z takim wysiłkiem dostałam, to głupota.

Dzisiaj, po wakacjach, wiem jednak, że się myliłam. Po trzech miesiącach od całej tej rodzinnej histerii na moim tle czuję się na siłach, by zmierzyć się na nowo ze swoimi marzeniami i przyszłością. Wiele zawdzięczam przyjaciołom, którzy nie starali się zrealizować swoich zamiarów moim kosztem i doradzali mi z rozsądkiem, a niekiedy siłą potrząsali, żebym stanęła na własne nogi. Niedługo wracam do Wrocławia, ale po to, żeby w spokoju i odcięciu od rodziny uczyć się do matury, tym razem z polskiego i wos-u, aby dostać się na studia humanistyczne, najlepiej międzywydziałowe, żeby sama móc wybierać to, czego chcę się uczyć. Nie zatrzymają mnie już granice jednego miasta ani ambicje innych, po dwóch latach zależności przypomniała mi się stare spostrzeżenie, jeszcze z czasów wczesnego liceum, a może późnego gimnazjum - kiedy robię coś po swojemu, zawsze jestem zadowolona, bo nawet, jeżeli mi się nie powiedzie, wiem, że decyzja należała do mnie i to daje mi poczucie niezależności. To niejedyne wnioski - dzięki maturze z fizyki i kursowi rysunku wiem, że jeżeli się wystarczająco do czegoś przyłożę, mogę osiągnąć to, co wydaje się niemożliwe, nawet pomimo początkowej niechęci do przedmiotu, czy, jak w wypadku rysunku, niewidzenia przestrzeni.

Orest, masz rewelacyjny blog skłoniłeś mnie swoim artykułem do opisania swojej historii, niejakiego curriculum vitae, które mam nadzieję będzie motywowało innych do szukania swojej prawdy bez względu na okoliczności.

Pozdrawiam, Dorota
Orest Tabaka Says:
September 21st, 2009 at 9:58 pm
Witaj Dorota na blogu!

Dziękuję Tobie za tę historię. Jesteś kolejną osobą, która przekonała się, że robienie studiów bo “trzeba dobre studia ukończyć” nie ma większego sensu.

Ostatnio czytałem ciekawy artykuł:
http://www.pb.pl/a/2009/09/14/Lawinowy_wzrost_bezrobocia_wsrod_absolwentow2
Pomijam to:
“Nasz rynek pracy od lat zmaga się z problemem strukturalnego niedopasowania: szkoły produkują nikomu niepotrzebnych specjalistów lub ludzi z wykształceniem ogólnym. A firmy nie mogą się doczekać fachowców.”
Ważną sprawą w naszych czasach jest to, żeby robić to co się lubi. Wiele osób jeszcze nie zrozumiało, że dziś w cywilizowanej Europie już prawie nikt nie umiera z głodu, więc praca tylko dla pieniędzy to przeżytek. No i to, że gwałtowniej wzrasta bezrobocie wśród absolwentów. Możemy trzymać się tego, że “papier” otwiera drogę do kariery, albo spojrzeć świeżym okiem, otwartym umysłem, że jest już trochę inaczej… a za 5-10 będzie jeszcze inaczej Pasja, pasja i robienie tego co się lubi i ma wartość!

No i koniecznie zabieraj głos częściej. Możesz też podesłać ten post znajomym, co by im troszkę rozświetlić obraz

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? Cz. 1

15 Responses to “Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? Cz. 1”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie