» Nietypowe imię? Co za niewykorzystany (często) potencjał!

Nietypowe imię? Co za niewykorzystany (często) potencjał!

Kto, jak nie ja, może napisać coś o nietypowym imieniu? Zwłaszcza o potencjale, jaki tkwi w tym nietypowym, niespotykanym lub rzadkim imieniu. Wielu z Was może się teraz zastanawiać jaki to potencjał tkwi w imieniu “Orest”. Prosty i dość istotny - rozpoznawalność i zapamiętywalność!

Zdecydowanie szybciej zapamiętujemy osoby, które się czymś wyróżniają, np. imieniem. Znam Jędrzeja, Eryka, Laurę, Benitę i wielu innych, które to osoby mogą być najzwyczajniejsze w świecie, najbardziej “szare” a i tak mają to coś co ich wyróżnia. Na starcie więc mają to coś, co pozwoli stać się tzw. Purple Cow - Purpurową Krową (wyróżniająca się spośród wielu brązowych krów). Jeśli wśród osób, które mnie znają rozmawia się o “Oreście” to prawie na pewno mowa o mnie. Jeśli ktoś się ze mną zapoznaje, to szybciej zwróci uwagę na nietypowe imię i je zapamięta (nawet jeśli na początku zrobi to błędnie, np.: “Ernest”, “Forest”).

Zanim jednak podam sposoby jak w pełni korzystać z ciekawego imienia, powiem o dość istotnych wadach:

1. Posiadaczki/cze nietypowego imienia często maja traumatyczne dzieciństwo, bywają podmiotem kpin i uważają, że rodzice ich skrzywdzili. Sam pamiętam, jak w wieku 6-12 lat chciałem mieć na imię “Wojtek”, gdyż często byłem przezywany “Agrestem”, “Ogrestem”, “Forestem” itd. Gdyby wtedy na ekranach kin pojawił się “Shrek” to pewnie zostałbym “Ogrem”… choć i teraz zdarza się, aby tak ktoś do mnie się zwrócił, lecz wywołuje to raczej uśmiech na mojej twarzy niż przygnębienie Ważne jest więc, aby rodzice stale uświadamiali dziecku korzyści i potencjał płynące z imienia.

2. Jeśli robisz coś nielegalnego lub złego razem z grupą “kolegów”, np. napad na bank, to łatwo można zostać zdemaskowanym, gdy współtowarzysz krzyknie: “Orest - pakuj do drugiego worka!”

Prawdziwą krzywdę dziecku można wyrządzić gdy nadaje mu się imię dla zabawy, np.: “Coca Cola”, “Manchester United” itd. Dość ekstremalnym przypadkiem jest Michał Wiśniewski, który nadał swoim dzieciom bardzo nietypowe imiona: Xavier, Fabienne i Etiennette (to ostatnie może być trudne do spamiętania, lecz na pewno wywoła zainteresowanie u mężczyzn, gdy mała Etiennette stanie się kobietą ). W moim odczuciu są to bardzo sympatyczne i ciekawe imiona, poznałbym jednak chętnie zdrobnienie od imienia Etiennette - Eti?. Przykro, że stały się powodem kpin prasy brukowej, przez co też wielkiej części społeczeństwa, lecz wg mnie jest to wspaniały prezent dla tych dzieci… chociaż one tego jeszcze nie wiedzą i bardzo łatwo go zmarnować.

Jak więc wykorzystać to nietypowe imię? Oto kilka sposobów, które warto dowolnie mieszać, składać:

1. Przedstawiaj się nowo poznanym osobom w sposób wyraźny. Gdy zauważysz zaciekawienie na twarzy, możesz przywołać krótką historyjkę “Jak to się stało, że jestem Orest?” lub wskazać pochodzenie swojego imienia. Warto więc zawczasu przygotować sobie taką historyjkę lub znaleźć pochodzenie i znaczenie swojego imienia: Orest to imię pochodzenia greckiego od “Orestes”, oznacza człowieka z gór, górala
Często sami zostaniemy zapytani o pochodzenie imienia, o narodowość. Mamy więc miły początek rozmowy, który może nawet umilić pobieranie krwi

2. Nietypowe imię + nietypowe działanie = niesamowity efekt! Nietypowe imię jest powodem, że otoczenie nas zapamiętuje, nietypowe działanie również, a w połączeniu daje naprawdę ciekawe efekty. Gdy na inauguracji roku akademickiego na mojej uczelni wygłaszałem 2 minutową mowę powitalną, skupiłem się na tym co my studenci chcemy a nie co damy! Wraz z moim nietypowym imieniem szybko stałem się rozpoznawalny na roku, nawet wśród koleżanek, które miały problemy ze spamiętaniem Michałów, Wojtków… a Oresta znały i pamiętały

3. Dbaj o imię. Zaznaczaj jego poprawną formę i uważnie pilnuj, aby z tym imieniem kojarzyły się tylko dobre rzeczy. O ile o poprawną formę łatwo zadbać w historyjce o naszym imieniu (wielokrotnie wymieniając je, tłumacząc pochodzenie) o tyle dbanie o dobrze kojarzące się rzeczy jest już trudniejsze. Warto więc unikać “napadów na bank”, kolegów wybijających szyby i krzyczących “To Orest, to Orest!” itp. Zaznaczaj swoją obecność i staraj się, aby Twoje (nietypowe, jak również i popularne) imię pojawiało się zawsze wtedy, gdy jesteś autorem czegoś dobrego, czegoś miłego. Gdy byłem nastolatkiem zdarzało mi się rozrabiać, co przykleiło do mnie łatkę niesubordynowanego, rozrabiaki przez co w kolejnych latach musiałem szczególnie starać się, aby imię Orest zaczęło kojarzyć się z odpowiedzialnością, powagą, nieszablonowym działaniem oraz pomocą, gdy zostaję poproszony.

Te zalecenia warte są stosowania nawet gdy posiadamy popularne imię. Przy nietypowym, niepopularnym imieniu szybciej możemy zadziałać in plus jak i in minus.

Na koniec jeszcze krótka historyjka, która wydarzyła się 4 dni temu. Spacerując po parku wraz ze znajomym, który opowiadał mi o swoim koledze (razem działają przy pewnym projekcie, który to projekt jest mi bliski), spotkaliśmy tego kolegę - ja znałem go tylko (tak mi się wydawało) z opowiadań mojego znajomego. Gdy doszło do zapoznania - “Miło poznać. Orest jestem!” - mój “nowo poznany” rozmówca otworzył szeroko oczy, po czym rzekł: “Orest? My się znamy - poznaliśmy się 6 lat temu u XXXXX!”

Jakie są Wasze historie związane z nietypowymi imionami? Jak je wykorzystujecie lub w jaki sposób wykorzystują to Wasi znajomi? Zapraszam do komentowania

Tags: potencjał, rozwój, życie

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Thursday, May 29th, 2008 o 12:52 am. Kategorie: Rozwój osobisty.

36 Responses to “Nietypowe imię? Co za niewykorzystany (często) potencjał!”

Orest tez:D Says:
August 5th, 2008 at 5:17 pm
Witam tez jestem Orest i mi to imie sie podoba bo kazdy przynajmniej nie zawsze zapamietuje. Czyz nie latwiej w pamiec wchodzi Orest niz Bartek albo Jan??
Orest Tabaka Says:
August 6th, 2008 at 6:44 am
Witaj Orest na blogu

To jest to o czym pisałem. Chociaż zdarza się, że jako nowe, nietypowe imię jest zapamiętywane błędnie, to jednak w większości przypadków zapamiętywane jest poprawnie i szybko

Pozdrawiam imiennika,
Orest
Kasia Says:
August 19th, 2008 at 12:46 pm
Wiedziałam, że w tym moim przekręcaniu na Orestesa musi coś być!
Mam przyjaciela o imieniu Emanuel. I przyznam, że na początku znajomości czułam się nim jeszcze bardziej zafascynowana niż zwykle - głównie przez to imię. Skracam sobie do Em, niestety inni czasem do Emuś - okropieństwo
Strasznie chciałabym mieć coś egzotycznego w imieniu, pewnie dlatego wolę na co dzień przedstawiać się przekręcając je;] Inne zresztą też, tyle, że nieumyślnie… bo na początku naprawdę nie mogłam bez przeinaczania zapamiętać Oresta! Ale to nic nowego w moim przypadku
Orest Tabaka Says:
August 19th, 2008 at 3:13 pm
Kasia:

Takie egzotyczne imię w dzieciństwie to spory ciężar psychiczny. Wielu osobom ten dyskomfort pozostaje na całe życie. Stąd ten post, aby zobaczyć tę drugą stronę medalu, jaką jest rozpoznawalność i zapamiętywalność.

Tydzień temu przedstawiłem się tak: “Jestem Orest… tak jak Forest Gump tylko bez “F” na początku i bez “Gump” na końcu :)”
Ciekaw jestem jak Ty przekręcasz swoje imię

Pozdrawiam,
Orest
Kasia Says:
August 19th, 2008 at 3:53 pm
Mam świadomość, że w dzieciństwie nie jest z takim imieniem łatwo. Ale tak naprawdę zdarza się, że i z normalnym jest ciężko. Wg mnie należy wpajać dziecku jego wewnętrzną wartość i pewność siebie od samego początku, niezależnie od imienia. Bo jak się kogoś w wieku kilku lat nie lubi to przecież zwykłą Ankę można przerobić na szklankę, firankę ;] A jeśli ktoś jest dzieckiem pewnym siebie i potrafiącym się znaleźć w towarzystwie, to nawet za Joachima, Wawrzyńca czy Hermenegildę będzie lubiany

Jeśli chodzi o moje imię to nieświadomie nie przekręcam… znajomi zazwyczaj wymyślają coś na kształt Katarzyszona połączonego z Katarynicą, Kachostanem i Kachtytyszonerią… takie tam zabawy

Na pewnym forum miałam nick kathleene, znajomy nie mógł go wymówić i wyszło mu ketlache. Spodobało mi się więc zaczęłam czasem używać, potem ktoś inny przeczytał to jako Ketlicze, więc kolejne pseudo w użyciu ;] I całkiem sporo śmiechu przy tym
Orest Tabaka Says:
August 20th, 2008 at 6:58 am
Zgadzam się z tym co piszesz, że należy wpajać dziecku poczucie własnej wartości. Jednak w przypadku dzieci otoczenie łatwo może tym poczuciem zachwiać.

Co do przeinaczania imienia, to w Twoim wypadku wygląda na grę w pseudonimy. Zamysłem postu było nieświadome przeinaczanie. Bo jeśli ktoś lub my sami tworzymy sobie pseudonimy, nicki internetowe to to zabawa, więc nie ma czym się przejmować

Pozdrawiam,
Orest
Kasia Says:
August 20th, 2008 at 11:05 am
Oczywiście, że może… dzieci bywają okrutne, sama to przechodziłam;] Tyle, że dorośli często tego nie zauważają…

Nie napisałam, że się przejmuję czymkolwiek związanym z przekręcaniem imienia czy pseudo. Napisałam za to, że nieświadomie nie przekręcam, a że zapytałeś to odpowiedziałam o jakie formy chodzi ;] Rozumiem, że offtop?;]
Orest Tabaka Says:
August 20th, 2008 at 11:26 am
Podejrzewałem, że chodziło o przekręcanie na poziomie Kasia - Asia albo Katarzyna - Grażyna. Co prawda zdarza się, że osoba nowo poznana źle usłyszy i wtedy przekręca. Pamiętam sytuację, gdy koleżanka przedstawiła się jako “Mila”… a ja długi czas zastanawiałem się co to za imię, zanim rozszyfrowałem, że to od Emilia
Może to też sposób, aby dać się zapamiętać

Pozdrawiam,
Orest
Kasia Says:
August 20th, 2008 at 4:29 pm
Kiedyś myśleli, że jestem Krysią ;( ;(
Sybilla Says:
February 19th, 2009 at 1:46 am
Nawiązując do “prześladowań” w dzieciństwie z powodu nietypowego imienia, pragnę podzielić się swoją historią. Kiedy byłam małą dziewczynką, moi rówieśnicy, szczególnie chłopcy, śpiewali w przedszkolu: “Boys, boys, boys Sabrina na golasa […]”, co doprowadzało mnie do szału i jak na ten wiek przystało do łez oczywiście. Udawałam, że nic sobie z tego nie robię, po czym wracałam do domu, już na schodach pociągając nosem i wyrzucałam mamie, jak to strasznie mnie skrzywdziła tym dziwnym imieniem. Teraz kiedy przypominam sobie tę historię, mam uśmiech na twarzy. Nie znosiłam swojego imienia, do momentu kiedy zdałam sobie sprawę, że dzięki niemu wzbudzam większe zainteresowanie wśród znajomych lub też nauczycieli. Zawsze gdy zapoznawali się z klasą, czytając listę obecności, zatrzymywali się przy moim imieniu, czasem pytając o pomysłodawcę lub po prostu chwaląc jego oryginalność. Nikt nigdy nie miał kłopotu z zapamiętaniem, choć odwiecznym problemem była pisownia: przez dwa l, czy przez jedno. Obecnie nie cierpię tego typu pomyłek. Jak dla mnie różnica pomiędzy Sybilla, a Sybila jest diametralna, ta druga wersja brzmi wg mnie jakoś “płasko” Ostatnimi czasy zaczęłam się zastanawiać nad potencjałem imienia jakie nosimy i cały czas zastanawiam się nad zjawiskiem, czy nasze imię niesie za sobą ten wyżej wspomniany potencjał. Jeśli chodzi o moje imię, jestem dumna, że jestem jego “nosicielką” i ono chyba trochę czyni mnie niezwykłą. Wielu ludzi mi to powtarzało, może dlatego zaczęłam w to wierzyć i się nad tym zastanawiać, skąd wzięła się u mnie ta niezwykłość hehe A tak na marginesie, moim dzieciom także nadam niebanalne, cudowne imiona pozdrawiam serdecznie, Sybilla
Orest Tabaka Says:
February 19th, 2009 at 11:17 am
Witaj Sybilla na blogu!

Skąd ja znam tę historię. Bardzo podobna do mojej. Dziękuję za Twoją.

Imię Sybilla bardzo miło mi się kojarzy, może dlatego, że kiedyś znałem bardzo miłą Sybillę

Zachęcam Cię do większej aktywności
Pozdrawiam radośnie,
Orest
Sybilla Says:
February 21st, 2009 at 12:00 am
Ja też jestem bardzo miła he he A tak nawiasem mówiąc, zaintrygowały mnie organizowane przez Ciebie spacery filozoficzne… Szczerze mówiąc nie spotkałam się jeszcze z czymś takim. Musisz być bardzo odważnym człowiekiem, skoro na tyle ufasz obcym ludziom żeby się z nimi spotykać. Chyba nie miałabym tyle odwagi Czy mógłbyś uchylić rąbka tajemnicy o tematyce tychże spacerów? pozdrawiam serdecznie
Sybilla
Orest Tabaka Says:
February 21st, 2009 at 12:07 am
Sybilla:
Podczas spacerów rozmawiamy na różne tematy… bo każdy “spacerowicz” jest inny.
Przeważnie o życiu, o motywacji, o rozwijaniu się. Jak jesteś z Wrocławia lub Legnicy to możesz się sama przekonać

Odwagi nie potrzeba. Otwartość na ludzi i chęć poznawania ich wystarcza

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Asia Says:
February 21st, 2009 at 10:06 pm
Hehehe… imię mam typowe, za to nazwisko bardzo rzadkie w Polsce. Brzmi ono: Boj. I tak jak u Sybilii, u mnie też chłopcy śpiewali “boys boys boys, Sabrina na golasa”, co nie było zbyt fajne… dziś na porządku dziennym jest przekręcanie mojego nazwiska, szczególnie przez różne panie urzędniczki, ale nie tylko. Ci, co znają je z wersji elektronicznej, dodają “ó”, myśląc, że kreseczka się zgubiła. Inni piszą przez “y” - Boy, no bo jak to tak “normalnie” przez “j”? Jak literuję “be” “o” “jot”, to panie z uwielbieniem piszą “Bojot” czy “Bojt”. Generalnie jak tylko ktoś słyszy moje nazwisko i ma je zapisać to zawsze, ale to zawsze pojawia się wahanie, zastanowienie i pytający wzrok. Cóż, taki urok.
Za to moi przyjaciele w różnych okresach czasu mieli różne pomysły na ksywki, niektóre mniej inne bardziej udane. Ale te zawsze były z dobrego serca, a jednocześnie przynosiły kupę śmiechu.
Są więc wady i zalety. Ostatnia zaleta, o której też pisze Orest, to rozpoznawalność. Joanna Boj jest tylko jedna
Orest Tabaka Says:
February 22nd, 2009 at 12:27 pm
Asia:
Jak zarejestrowałem firmę “Orest Tabaka” to dostałem kilka listów z różnych banków czy nie chciałbym konta, pożyczki itd. Jako, że moje drugie imię jest już typowe, ogólnoznane, to każdy list był zaadresowany do kogoś innego. Niektórzy z Orest zrobili nazwisko, z Tabaka drugie imię i różne inne kombinacje. Nie mam już tych listów, ale rozbawiły mnie niesamowicie

A czy nie jest tak, że jak spotkasz się z tą osobą ponownie, to gdy przedstawisz się Joanna Boj… “Aaa, Panią pamiętam ” ?

Pozdrawiam radośnie,
Orest
kaktus Says:
April 3rd, 2009 at 8:04 pm
Orest to piękne imię - mam osobę w rodzinie o tym imieniu, dziecko z mieszanej rodziny, takie imię to piękne zaznaczenie pochodzenia i tożsamości (czy choćby jej części).
Orest Tabaka Says:
April 3rd, 2009 at 8:09 pm
Kaktus:
Też jestem zdania, że to ciekawe imie Dziękuję.

Swoją drogą witam na blogu i zapraszam Cię do częstej aktywności

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Kolejny Orest Says:
April 7th, 2009 at 9:08 pm
Kumpel podesłał mi link do bloga, pzdr dla Ciebie!
Orest Tabaka Says:
April 7th, 2009 at 9:12 pm
Witaj Oreście na blogu!

Pozdrawienia dla Ciebie i dla Twojego kolegi
Orest
hehe Says:
July 23rd, 2009 at 6:41 pm
Coś w tym jest, że ludzie mający imie rzadko spotykane różnią się, są jacyś tacy wyjątkowi po blogu widać, że Ty też jesteś inny niż większość w pozytywnym znaczeniu
A ludzi mających nietypowe imiona rzeczywiści się łatwiej zapamiętuje. Pamiętam z dzieciństwa kilka “mało znaczących” dla mnie osób o nietypowym imieniu i do dziś pamiętam szczegółów ich dotyczących, czego nie mogę powiedzieć o innych z pospolitymi imionami.
Sama imie mam pospolite - Joanna, jako Joanna brzmienie mi się nawet podoba, ale za to zdrobnienia mi się nie podobają - Asia, Aśka… nigdy nie wiem jak się przedstawić, a przedstawiając się jako Joanna wyjde na jakąś nie wiem… i tak wystarczy, że mam problemu z nawiązywaniem kontaktu z nowo poznaną osobą….
Zawsze chciałam mieć wyróżniające się imie, dlatego jesli będę miała dzieci - na pewno będą miały jakieś ładne, rzadkie imiona
Pozdrawiam
Orest Tabaka Says:
July 23rd, 2009 at 11:38 pm
Witaj Joanno (Hehe) na blogu!

Zdrobnienie “Asia” bardzo mi się podoba - brzmi sympatycznie. W ogóle lubię to imię Choć imię to tylko pewien “zewnętrzny” znak naszej osoby, bo ważniejsze jest to kim jesteśmy. Fajnie, że Twoje dzieci będą miały ten “plusik”, choć trzeba trochę pracy by wiedziały, że jest to ich zaleta a nie wada.

No i dziękuję za miłe słowa pod moim adresem
Zachęcam Cię do częstego zabierania głosu.

Pozdrawiam radośnie,
Orest
hehe Says:
July 29th, 2009 at 7:08 pm
Zdrobnienie “Asia” brzmi sympatycznie, problem pojawia się wtedy, kiedy “Joanna” nie jest sympatyczna I tak jest zazwyczaj, że osoby które mnie za bardzo nie znają mówią “Asia” a ci, którzy już mnie troche bardziej poznali częściej stosują “Aśka”.

Może czasem zabiorę głos, ale na pewno będę częściej odwiedzała Twój blog

Pozdrawiam
Orest Tabaka Says:
July 29th, 2009 at 7:31 pm
Asia:
Ludzie stają się tacy, jak ich traktujemy. Dzieci, które traktuje się jak wybitne osiągają lepsze wyniki niż dzieci traktowane zwyczajnie. Pozwolisz, że niezależnie od stopnia poznania Ciebie będę zwracał się do Ciebie Asia - chyba, że “Aśka” to Twój świadomy wybór

Pozdrawiam radośnie,
Orest
hehe Says:
August 8th, 2009 at 12:13 am
Tak naprawdę to tak mnie nazywają chyba przez moje jak twierdzą dziwne zachowania. No ale cóż, ktoś z neurotyzmem, nerwicą natręctw itp. ma prawo do swojego dziwnego świata
Możesz zwracać się jak chcesz, nie obrażę się nawet za truskawkę czy pomidora
Ale nie wiem kiedy znów zajrzę na bloga, bo na razie to ledwo ogarniam to wszystko co się w okół dzieje

pozdrawiam
Laura Says:
September 5th, 2009 at 12:33 am
Mój brat ma na imię Orest I o ile jego znajomi zawsze szybko się do tego przyzwyczajali/przyzwyczajają, tak np. na twarzach moich koleżanek wiecznie malowały się ironiczne uśmiechy i niedowierzanie… “jak? agrest?”. Jako mała dziewczynka wstydziłam się wyznać imię brata
On natomiast od dziecka jest z “Oresta” zadowolony i nigdy mu nie przysporzyło problemów, same plusy, zainteresowanie… Historia “skąd się wzięło to imię” ułatwia zawieranie znajomości
Ja jestem Laurą ;), ale nie jest to bardzo nietypowe imię
W każdym razie wszystkim się podoba. Pozdrawiam serdecznie!
Orest Tabaka Says:
September 5th, 2009 at 1:57 pm
Witaj Laura na blogu!
Dziękuję za podziele się Twoimi spostrzeżeniami. Potwierdzają one to co napisałem w poście

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Paula Says:
October 26th, 2009 at 3:07 pm
Ba, czasem trzeba czasu, by się przyzwyczaić do swojego imienia, moje przekręcają wciąż i uparcie na ‘Paulina’, a siostra walczy z ‘Halina.’ Naprawdę ma na imię MALINA Jeszcze nie spotkałam Jej imienniczki…
Orest Tabaka Says:
October 26th, 2009 at 6:57 pm
Witaj Paula na blogu!

Zastanawiam się czy to próba zrównania Twojego (a także Twojej siostry) “wyróżnika” czy zwykłe niedbalstwo ze strony tych osób. Niemniej myślę, że Ty a także Twoja siostra doceniacie swoje nietypowe imiona

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Paula Says:
October 27th, 2009 at 3:11 pm
Najbardziej się obśmiałam, jak uprzejma urzędniczka mojej zbaraniałej siostrze tłumaczyła, ze ona NIE MA takiego imienia w spisie jak Malina, więc ONO NIE ISTNIEJE. Logiczne, prawda ?
Orest Tabaka Says:
October 27th, 2009 at 4:06 pm
Posługuję się inną logiką niż pani urzędniczka: jeśli czegoś nie ma, to można to wymyślić No ale do tego trzeba otwartych umysłów:)
Joanna Says:
November 27th, 2009 at 9:45 pm
Do Asi: polecam formę “Joasia” , coś pośredniego między Joanną a Asią, zwłaszcza moi pracodawcy się w tym lubują, a mi to odpowiada A wśród najbliższych znajomych funkcjonuję wyłącznie jako “Asik”

Do Oresta:
witaj
Właśnie udało mi się uporać z najważniejszymi postami na blogu Alexa, gdzie nie umknęły mojej uwadze Twoje adekwatne i inteligentne komentarze Teraz zamierzam zgłębić Twojego bloga
pozdrawiam!
Orest Tabaka Says:
November 27th, 2009 at 11:29 pm
Witaj Joanna na blogu i zapraszam do czytania
Gaspar Says:
January 3rd, 2010 at 5:08 pm
Ja mam na imię Gaspar, też miałem z tym trochę problemów, szczególnie wkurzają mnie zapytania o zagraniczne pochodzenie, albo komentarze typu: “że takiego imienia nie ma” :/// Jakoś to jednak na psychikę wpływa, mankament tego imienia polega na tym że obecnie ta forma, obecna w Polsce od XIV wieku została zastąpiona przez popularnego Kacpra, jako że imię oznacza to samo nie ma szans na jego powrót.
Orest Tabaka Says:
January 7th, 2010 at 11:01 am
Witaj Gaspar na blogu!

Nie ma co się wkurzać na pytania o pochodzenie imienia. Na starcie Twoja osoba wywołuje zaciekawienie, więc ja bym traktował to jako plus w nawiązywaniu relacji

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Przemek Psikutas Says:
October 28th, 2011 at 12:15 pm
Dobra, mili bloggerzy!

A co ja mam powiedzieć?/;
Karina Says:
January 10th, 2012 at 11:55 am
Witam,

Jako mała dziewczynka nienawidziłam mojego imienia, ponieważ każdy dorosły chciał być zabawny przypominając mi nieszczęsną anegdotkę a wiesz że jest taki koń Karino… . Doprowadzało mnie to do szału, ale dzisiaj cieszę się z mojego imienia i jestem z niego dumna. Co do tego co napisałeś o imionach brzmiących inaczej niż “Ania” czy “Wojtek” to faktycznie łatwo naznaczyć je dobrą i złą sławą, a co gorsza wówczas gdy zostają naznaczone tą złą są po prostu najczęściej zapamiętane ;-). Ale cóż tak to już jest, że bycie wyjątkowym ma swoją cenę…

Pozdrawiam,
Karina

Nietypowe imię? Co za niewykorzystany (często) potencjał!

36 Responses to “Nietypowe imię? Co za niewykorzystany (często) potencjał!”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie