Tym razem post ze sportem w tle

Przez wiele lat sÄ…dzono, że w biegu na dystansie jednej mili (1,60 km) barierÄ… czasowÄ… sÄ… 4 minuty. Od 1945 roku rekord wynosiÅ‚ 4:01:40 no i skoro nie daÅ‚o siÄ™ przekroczyć 4 minut… to nikt tego rekordu nie ruszyÅ‚ przez 9 lat. W 1954 roku Roger Bannister wpadÅ‚ na metÄ™ z czasem 3:59:40… dokonaÅ‚ niemożliwego. OczywiÅ›cie mógÅ‚ siÄ™ zdarzyć taki jeden “wspaniaÅ‚y”, co to nie wiedziaÅ‚ o granicy 4-ech minut Jednak wkrótce kilkudziesiÄ™ciu biegaczy przekroczyÅ‚o z Å‚atwoÅ›ciÄ… tÄ™ barierÄ™.

Jak wiÄ™c staÅ‚o siÄ™, że wiele osób zrobiÅ‚o coÅ› niemożliwego, gdy udaÅ‚o siÄ™ to jednej osobie? Po prostu Bannister pokazaÅ‚, że niemożliwe jest możliwe… i to cecha dobrego menedżera. OczywiÅ›cie menedżer wie, że jeÅ›li stale biÅ‚by rekordy to zespół byÅ‚by w tyle, a do tego nie należy dopuszczać. Dobry menedżer wie, że po przekroczeniu 4 minut, pokazaniu że niemożliwe jest możliwe, popchnie zespół do ustalania nowych rekordów

Podobnie jest z rywalizacją. Zasadniczo człowiek to niesamowicie leniwe stworzenie, które samo z siebie nie da prawie nigdy 100%. Często nie dajemy z siebie nawet 80%. Gdy 2 lata temu trenowałem bardzo ambitnie kolarstwo górskie (zdecydowana część treningów jest na szosie) potrafiłem jechać przez 2 godziny na 85-90% swoich możliwości. W sporcie można to zobaczyć stosując pulsometr (mierząc tętno) choć nie zawsze 100% to wszystko na co stać zawodnika. Po roku nietrenowania moje 100% jest coś koło 75% tego co mogłem 2 lata temu, a jednak gdy wczoraj wybrałem się na trening z osobami, których 75% to moje 100%, okazało się, że jechałem na ok. 110%

W niewielu obszarach życia możemy zmierzyć naszÄ… efektywność… można jÄ… poczuć. Wczoraj również nie mierzyÅ‚em, lecz czuÅ‚em, że narzucone przez kolegów tempo zdecydowanie przewyższaÅ‚o moje wyobrażenie o moich możliwoÅ›ciach kondycyjnych. Co prawda 4 razy “puÅ›ciÅ‚em koÅ‚o” co oznacza, że zostaÅ‚em w tyle, jednak widzÄ…c plecy kolegów wiedziaÅ‚em, że jadÄ™ tylko trochÄ™ sÅ‚abiej. W normalnych, codziennych warunkach w takiej sytuacji odpuszczamy, bo wydaje nam siÄ™, że skoro jesteÅ›my sÅ‚absi to po co rywalizować. Warto pamiÄ™tać, że jeÅ›li w tym momencie jesteÅ›my sÅ‚absi od tych lepszy a mamy tych lepszych na wyciÄ…gniÄ™cie rÄ™ki, oznacza to dla nas, że dajemy z siebie wiÄ™cej niż bez tych lepszych

“[…] w grÄ™ wchodzi stary, zdrowy instynkt rywalizacji. Na ogół czÅ‚owiek robi mniej niż może, dopóki ktoÅ› inny nie wskaże mu wiÄ™kszych możliwoÅ›ci.” (Alan Loy McGinnis)

Pamiętajmy więc o tym, aby patrzeć też przez pryzmat swoich 100%, swojego wzrostu możliwości, takiego obiektywnego słupka kontrolnego. Często przyrównujemy się do innych i gdy to porównanie wypada nieciekawie, to rezygnujemy, odpuszczamy lub załamujemy się. Bardzo pożądaną cechą jest umiejętność pracy z lepszymi od siebie. Mamy wtedy możliwość podnoszenia swoich możliwości, pamiętając cały czas o odnotowywaniu postępu.

- - - - - -
PS: Wiem, że znajomi potraktowali mnie pobÅ‚ażliwie, zwalniajÄ…c miejscami tak, abym widziaÅ‚ ich plecy. WdziÄ™czny jestem im za ten sposób zmotywowania mnie i wyciÄ…gniÄ™cia tych 110%. Mam również Å›wiadomość, że gdy oni byli na kolarzówkach (cieniutkie oponki, koÅ‚o 28″, lepsze przeÅ‚ożenia) a ja na rowerze górskim z cienkimi oponami (troszkÄ™ szersze od opon znajomych) miaÅ‚em mniejsze możliwoÅ›ci i musiaÅ‚em dawać z siebie wiÄ™cej niż oni. PamiÄ™tajmy o tym, że czasem mamy gorsze warunki, mniej zasobów lub sÅ‚abszÄ… pozycjÄ™ wyjÅ›ciowÄ…. Jednak to nie powinno być wymówkÄ…, a warto uczynić z tego dodatkowy bodziec motywacyjny

- - - - - -

Zapraszam Was do podzielenia siÄ™ swoimi osiÄ…gniÄ™ciami, swoimi 110%… wiem, że mieliÅ›cie takie sytuacje w życiu

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Saturday, July 12th, 2008 o 8:29 am. Kategorie: Rozwój osobisty.