» Ciężki start… jeszcze cięższy finisz?

Ciężki start… jeszcze cięższy finisz?

To kolejny post z metaforą sportową w roli głównej. Polubiłem je, gdyż zdecydowanie bardziej obrazowo można wytłumaczyć pewne zależności posługując się właśnie metaforami
Co prawda post miał mieć premierę dopiero za kilka miesięcy, lecz pod wpływem ostatnich wydarzeń i postu Gosi postanowiłem przyśpieszyć jego napisanie.

Na wstępie też przyznam się, że zbyt kategorycznie upierałem się przy tym, że w życiu warto robić tylko to co się lubi… a jak się czegoś nie lubi, to że lepiej to porzucić. Tłumaczyłem to tym, że skoro chcemy dojść do celu, a musimy przejść przez poszczególne etapy, to chęć osiągnięcia tego celu powinna wypełnić lubością wszystkie etapy. Tylko krowa nie zmienia poglądów…

Wiedząc, że czasem są czynności i etapy, które nie napawają nas optymizmem, lecz świadomość ich konieczności dla naszego rozwoju, pozwala na wprowadzenie naszej sportowej metafory

Życie jest jak długodystansowy wyścig.
Od nas zależy jego przebieg.

Do rozważań wykorzystam dwa sporty wytrzymałościowe, długodystansowe (bieganie i kolarstwo), bo tak można przedstawić nasze życie prywatne, zawodowe. Niezależnie od dystansu, tempa i ukształtowania terenu, życie większości z nas można podpasować do tej metafory. Warto też pamiętać, że dystans jest niezależny od nas (w przypadku życia do “mety” możemy mieć 10, 20, 50 lat) lecz tempo ustalamy sami i to z kim i gdzie podążamy także.

BIEG MARATOŃSKI
Nie łudźmy się, że to tylko 42 km. Dystans może być różny dla każdego z nas. W takim biegu każdy pracuje sam. Nogami przebierać musimy przez całą trasę, nie skorzystamy z tunelu aerodynamicznego (jak w kolarstwie), tu albo kogoś gonimy albo uciekamy, rzadziej biegniemy razem (psychicznie razem). Złe dobranie tempa może wykluczyć nas tuż po starcie. Znacie to uczucie, gdy po paru podbiegnięciach na WF, za dzieckiem, z auta do domu, po schodach do biura łapie nas zadyszka, bolą nas nogi… tak się dzieje, gdy “bieganie” uprawiamy nieczęsto

Znacie pewnie też uczucie tzw. “drugiego oddechu”, gdy po zadyszce w pogoni za piłką, łapiecie drugi oddech, który pozwalał dokończyć spotkanie piłkarskie w doskonałej formie. Jako dzieci to przeżyliśmy… lecz nie pamiętamy o “drugim oddechu”. Dlatego tak jak w poście Gosi (odnośnik na wyżej): “Zagryźć zęby i przeczekać.”

KOLARSTWO
Na starcie wszystko może wydawać się piękne: radośnie machający kibice, uśmiechnięci działacze i trenerzy, balony, orkiestra, uśmiechnięci rywale, połyskujące czyste rowery… atmosfera jak na pikniku Początek idzie spokojnie, tempo wolne, runda honorowa… i ostry start. Można go przetrzymać gdy jedzie się w grupie, w peletonie. Kibice znikają, sporadycznie pojawiając się na trasie, trenerzy i działacze krzyczący do słuchawki i tłum podobnych do nas uczestników tego wyścigu - każdy chce wygrać.

Gdy w grupie znajdą się bardzo ambitni niedoświadczeni zawodnicy, wtedy rozpoczynają się ucieczki, tzw. “rwanie grupy”. Niesamowicie wybija to z rytmu, gdy w szkole mamy pseudowybitnie zdolnych i zaambitnych kolegów, którzy w swej doskonałości za wszelką cenę zdobywają same szóstki, gdy na studiach kombinują i “zawyżają poziom”, gdy w pracy zamiast jechać z grupą, robią coś po swojemu i pierwsi biegają do szefa, aby pochwalić się swoją marną pracą. Takie zachowania wybijają z rytmu i to sprawia, że wspólny wyścig zaczyna być męczarnią. O ile w światowym kolarstwie takie zachowania są znane - peleton prawie zawsze dogania uciekinierów przed metą - o tyle w naszej Polsce peleton daje ponieść się emocjom i nawet naprawdę dobrzy kolarze w tak szaleńczej walce mogą zostać bez szans.

Co więc robić?
Przede wszystkim warto mieć świadomość w jakiej “życiowej dyscyplinie sportu” chcemy wziąć udział. Byłoby nieodpowiedzialnością, gdybym powiedział, że każde życie musi być pogonią za innymi lub ucieczką. Nie ma jednego zwycięscy - każdy może wygrać w swojej kategorii. Zdecydowanie wolę turystyczny, rekreacyjny styl uprawiania sportu, z mocnymi akcentami

Stąd pocieszające zalecenia: Mimo, że każdy jedzie sam, każdy wybiera trasę i tempo, pamiętajmy o innych. Jeśli inni jadą w tą samą stronę… jedźmy z nimi. W grupie raźniej, łatwiej. Nie dajmy się ponieść emocjom i nie gońmy za uciekinierami. Tacy łatwo się przeliczają ze swoimi siłami Po każdej “pod górkę” jest “z górki”. Stajemy się coraz lepsi w tym, co trenujemy. Jeśli systematycznie “zdobywamy górki”, wspólnie z grupą to będziemy zdobywać je coraz łatwiej. Wtedy każdy nowy start (zawodowy, np.: w nowej pracy; życiowy, np.: nowa rola rodzica) przychodzi nam łatwiej.

Zapraszam do komentowania

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Thursday, August 7th, 2008 o 6:44 am. Kategorie: Rozwój osobisty.

5 Responses to “Ciężki start… jeszcze cięższy finisz?”

Blog Oresta - “Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą” Says:
August 9th, 2008 at 7:42 am
[…] … ten triumfuje. Zupełnie podobnie jest w przypadku ciężkiego startu, gdy mamy możliwość przetrzymać pierwsze zmęczenie, zagryźć zęby i poczekać na drugi oddech. […]
» Życie jest (prawie) jak partia szachów… - Orest Tabaka Says:
August 27th, 2008 at 9:40 am
[…] kilka razy słowa “przeciwnik”. W sumie ciężko stwierdzić kim on jest. W poście Ciężki start… jeszcze cięższy finisz? napisałem: “Nie ma jednego zwycięscy - każdy może wygrać w swojej […]
Joanna Sznigir Says:
November 28th, 2009 at 7:21 pm
Dorzucę od siebie porównianie do chodzenia po górach, bo ten rodzaj “sportu” jest mi najbliższy
Na szczęście nie ma obowiązku bicia rekordów czasowych (są oczywiście pewne ograniczenia, na przykład godzina odjazdu ostatniego pociągu powrotnego), a rywalizacja nie istnieje. Co jest istotne w tej “dyscyplinie”? Realna ocena swoich możliwości, odpowiedni dobór trasy i podział na etapy. Bez odpoczynku daleko nie zajdziemy, a przy regularnych przerwach możemy “zrobić” naprawdę dużo kilometrów. Mamy okazję złapać nie tylko drugi, ale też trzeci, czwarty i kolejny oddech. Bez tych oddechów być może mielibyśmy ochotę sie wycofać przed samym szczytem, nie mając pojęcia co możemy z niego zobaczyć! Wsparcie grupy jest bezcenne, a w dobrym towarzystwie czasem zapomina się, że jest się zmęczonym i nie wiadomo kiedy jest się na górze Zdarzają się też “wyścigowcy”, którzy pędzą na szczyt nie oglądając się na resztę, ale z reguły są to początkujący adepci, ci doświadczeni wiedzą, że lepiej zachować równomierne tempo i krok po kroczku zdobywać wysokość.
Doświadczenia górskie przekładam na filozofię życiową od paru lat i jest to dla mnie najlepsza szkoła wytrawłości i patrzenia “długodystansowego”. Nauczyłam się nie zniechęcać, kiedy jestem w głębokim lesie, a szczytu nie widać. Kiedy w końcu się do niego dotrze, zapewniam Was, że jest cudnie

Pozdrawiam
Asia
ps. Postanowiłam dodać nazwisko do imienia w ramach budowania swojej marki
Joanna Sznigir Says:
November 28th, 2009 at 7:22 pm
nie ma mozliwosci edycji ?
Orest Tabaka Says:
November 29th, 2009 at 2:17 am
Tylko ja w panelu mogę edytować… wyciąłem ten powtarzający się fragment

Ciężki start… jeszcze cięższy finisz?

5 Responses to “Ciężki start… jeszcze cięższy finisz?”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie