» Daj sobie w kość… czasem.

Daj sobie w kość… czasem.

Trafiłem w dziwny stan, gdzie wszystko co związane z samorozwojem intelektualnym opisuję za pomocą sportu. Jest to poniekąd zrozumiałe, skoro w zdrowym ciele zdrowy duch to powiązanie między budowaniem formy fizycznej a intelektualnej jest dość silne

Czytając książkę “Screw it, let’s do it” Richarda Bransona można zadać sobie pytanie “Po co multimiliarder bierze udział w tak ryzykownych lotach balonem (dookoła ziemi), wielokrotnie wymykając się śmierci z pod kosy?” Z prozaicznego powodu - Co nas nie zabije, to nas wzmocni!

My nie musimy podejmować działań na granicy ryzyka utraty życia. Wystarczy, że w swoim codziennym życiu wykonamy pewne czynności co pewien czas na 110% naszych możliwości.

Historyjka z życia…
Trzy lata temu, gdy rower służył do przejażdżek, świetnej zabawy i miłego spędzania wolnego czasu, wpadł mi do głowy pomysł, aby pojechać obejrzeć sobotni etap wyścigu kolarskiego w okolicach Wałbrzycha (60 km od Legnicy). Część trasy pokonałem siedząc w pociągu, lecz dotarcie do odpowiedniej miejscowości i na trasę wyścigu zajęło trochę czasu. Powrót rowerem. Napominając, że okolice Wałbrzycha to góry, było co podjeżdżać. Po obejrzeniu wyścigu, po szybkim powrocie do domu już o siłach własnych nóg (rowerem), gdzie niektóre górki dawały w kość, byłem zaskoczony moimi możliwościami - niewielkie zmęczenie, duży optymizm. Decyzja: “jutro jadę obejrzeć drugi etap”.

Przez złe zapoznanie się z trasą i miejscem startu, tego drugiego dnia zrobiłem nadprogramową ilość kilometrów, wykonałem ponadprzeciętny dla mnie wysiłek, siłując się z górkami, z jakimi wcześniej nie miałem “nieprzyjemności”. To wszystko, aby dotrzeć na start. Humor jednak dopisywał, jak też w trakcie powrotu - do czasu. Wymęczony samym dotarciem, powrót mogę określi jako “Trup na 20 kilometrów przed domem” Wtedy też opadłem z sił. Ostatnie 10 km pokonałem leżąc na kierownicy, tempem wolniejszym niż działkowe. Nim wszedłem do domu, przesiedziałem 15 minut na schodach, aby zebrać siły. W domu 1,5 godziny leżałem na kanapie jedząc batoniki, czekoladę, paluszki i inne drobnostki, które miałem pod ręką. Jeszcze godzinny gorący prysznic … dopiero po 4 godzinach odżyłem.

Nie przypominam sobie tak wyczerpującego z sił dokonania w całym moim życiu. W dwa dni pokonałem 213 kilometrów, po górach po jakich wcześniej nie jeździłem… dałem sobie w kość i to naprawdę porządnie

Najciekawszy jest efekt…
… i ten psychiczny i fizyczny. Dwa dni po wycięczeniu postanowiłem się przejechać rekreacyjnie po okolicach, które dobrze znam. Jakie było moje zaskoczenie, gdy jedna z (wydawałoby się) mocniejszych dla mnie górek jakby się wyprostowała. Stała się góreczką, leciutkim podjazdem. Zmniejszyła się w oczach, a i nogi niosły pod nią jak nigdy dotąd. Efekt był taki, że przeskoczyłem psychiczną i fizyczną barierę. Dając sobie w kość od czasu do czasu, zmienia się nasze nastawienie do czynności, które wykonywaliśmy wcześniej. To co zdawało się być trudne, wymagające wielkiego wysiłku (czy to psychicznego czy fizycznego) po takim daniu sobie w kość zamienia się w drobnostkę, z którą rozprawiamy się za pstryknięciem palca.

Niecały miesiąc później pokonałem dystans prawie 200 kilometrów w jeden dzień. Może było mniej górek, lecz dystans dzienny dwukrotnie większy. Wysiłek niesamowity, choć tym razem nie doszło do tak skrajnego wyczerpania.

Kilka wykresów dla wzrokowców…
1. Jedną z metod treningowych stosowanych w sportach wytrzymałościowych czy siłowych jest taki interwał, z wchodzeniem na coraz wyższe poziomy/schodki. Wygląda to tak:

Szczyty bodźca rozwojowego są w okresach co 3-4 tygodnie, zależne od systemu treningowego. Działa to również przy rozwoju intelektualnym. Każdy kolejny wzrost jest coraz mniejszy.

2. To krzywa rozwoju dla wielu osób z naszego otoczenia, którzy nie rozwijają/uczą/podejmują wysiłku się jeśli nie muszą:

Te górki to wymuszone w życiu sytuacje: dziecko, nowa praca, załatwienie kredytu hipotecznego, wybory parlamentarne czy ME itd. gdzie rozwój jest powolny i przez krótki okres… a potem długo, długo nic.

3. To specjalna krzywa dla wielu studentów Nie łudźmy się, że się rozwijamy zakuwając tylko w czasie sesji egzaminacyjnej. Nie u każdego studenta tak musi wyglądać, jeśli jednak rozwój intelektualny oparty jest o system sesji, to najczęściej tak to wygląda:

Szczyty o ostrym zboczu wchodzącym (zakuwanie przed sesją) i powolne spadki na niższy poziom jak sprzed sesji. O tym przypadku szerzej wkrótce.

4. A to krzywa mojego rozwoju… dla zobrazowania, że prowadzący ten blog pomimo swej samozwańczej mądrości nie zawsze rozwija się w sposób optymalny i rozsądny

Wjazdy pod szczyty bywają i ostre (110%) i łagodne (70-80% wysiłku). Czasem spadek jest niewielki a czasem poniżej poziom sprzed wzrostu.

Czytając post i patrząc na wykresy, zadajcie sobie pytanie: “Jak ja chcę się rozwijać przez całe swoje życie?”. Żyję nadzieją, że odpowiedź skłoni Was do wprowadzenia mniej lub bardziej systematycznego rozwijania się

PS: Słowo “czasem” w tytule wraz z rozwojem powinno być bliższe znaczeniu “coraz częściej”. We wszystkim, tak i w dawaniu sobie w kość ważny jest umiar i zdrowy rozsądek. Od dawna funkcjonuje sentencja “najważniejsza część treningu to odpoczynek”. Praktykując samorozwój zorientujesz się czym jest dla Ciebie dawanie sobie w kość (110 czy 80%) oraz jakie proporcje dawania sobie w kość i odpoczynków są dla Ciebie optymalne.

Zapraszam do komentowania

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Saturday, August 23rd, 2008 o 2:08 pm. Kategorie: Rozwój osobisty.

3 Responses to “Daj sobie w kość… czasem.”

Hubert Says:
September 1st, 2009 at 5:00 am
Odgrzebałem trochę.
Zgadzam się - dawanie sobie w kość fizycznie, kształtuje charakter i pozwala przekraczać granice,
również swojej psychiki. Z czasem co raz rzadziej poddajemy się w przypadku trudności w
życiu codziennym. Nie bez przyczyny też instruktorzy sportów walki, kreując zawodników cały
czas każą im przezwyciężać samego siebie i swoje granice. Polecam również
wypowiedź Will’a Smith’a http://www.youtube.com/watch?v=CNN6g4nE3d4.
Orest Tabaka Says:
September 1st, 2009 at 2:22 pm
Witaj Hubert na blogu!

Absolutnie się z Tobą zgodzę w tym co piszesz. Dodam tylko od siebie, że z moich doświadczeń i obserwacji posiadanie mocnej psychiki w sporcie niekoniecznie przekłada się na życie codzienne, na wyzwania w innych obszarach. To nie znaczy, że się w ogóle nie przekłada… ale nie tak w prostej linii jak mówi o tym Will Smith, którego polecam także obejrzeć

Zapraszam Cię do aktywności tutaj

Pozdrawiam radośnie,
Orest
» Rozwój własny wspierany sportem… - Orest Tabaka Says:
February 19th, 2010 at 3:58 pm
[…] Więcej o planach treningowych:Daj sobie w kość… czasem. […]

Daj sobie w kość… czasem.

3 Responses to “Daj sobie w kość… czasem.”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie