» Ile od siebie wymagasz? Czy to przyjemne?

Ile od siebie wymagasz? Czy to przyjemne?

Wczoraj rozpoczął się rok szkolny. Rok akademicki już za miesiąc. To dobra pora, aby napisać o tym ile od siebie wymagamy… i jeśli odpowiedź brzmi “mało” to mamy problem podwójnie.

Przeglądając książkę Bariery szkolnej kariery. Dlaczego dzieci zdolne mają słabe stopnie? Sylvi B. Rimm, trafiłem na fragment:

Dzieci muszą wiedzieć, że istnieje związek pomiędzy wysiłkiem a rezultatem. Świadomość tego daje poczucie wewnętrznej kontroli, jakie odróżnia uczniów bardzo dobrych od słabych. Jeżeli materiał jest dla nich za trudny, wysiłek nie przynosi sukcesu, leczy tylko poczucie porażki. Jeśli jest za łatwy - uczą się, że niewielkim wysiłkiem mogą osiągać dobre stopnie. To też jest niekorzystne i utrwala wzorce zachowań potencjalnie mogące prowadzić do porażki w przyszłości.

Jestem zwolennikiem użytecznej psychologii a nie górnolotnych teorii. Ten fragment ma w sobie jednak coś, na co warto zwrócić uwagę. Czytając post Alexa o tym, że to co dobre przychodzi mu bez trudu można mieć mętlik w głowie. Sam pisałem o podnoszeniu poprzeczki czy o dawaniu sobie w kość czasem, więc co jeszcze można dodać do tego tematu

Można a nawet warto dodać pytanie “ile od siebie wymagam i czy sprawia mi to przyjemność?”. W poprzednich postach niewiele było o przyjemności… było tylko o przyjemnym spędzaniu czasu.

Napiszę Wam jak to u mnie wyglądało, jak wygląda i dlaczego teraz czuję się lepiej, niż kiedyś

Dawno, dawno temu…
Uczęszczając do szkoły wymagania stawiane wobec siebie miałem niesamowicie niskie. Rozwój psychiczny czy intelektualny to była konieczność, przykry obowiązek. Z takim nastawieniem ani wiedza w głowie nie zostawała, ani nie był to najmilej spędzony czas. Dopiero w klasie maturalnej poraz pierwszy postanowiłem postawić sobie wymagania edukacyjne - czytanie lektur, odrabianie zadań domowych, przygotowywanie się do sprawdzianów. Wciągu 3 miesięcy wzrost wiedzy i umiejętności został zauważony przez kolegów i nauczycieli, co poskutkowało pierwszą w życiu (nie wliczając szkoły początkowej - klasy 1-3) “czwórką” z języka polskiego
Przyznam, że pierwsze dni wypełniania planu mogły być przyjemniejsze… lecz i tak było to niesamowitą frajdą zrobić coś dla swojego rozwoju i widzieć, że przynosi to efekty.

O ile wymagania edukacyjne postawiłem sobie niezawysoko, to wymagania rozwoju psychicznego w wieku 16 lat postawiłem bardzo wysoko… chciałem być dorosły, nie popełniać błędów. W efekcie każdy mój drobny nietakt, każdy błąd, niepożądane przeze mnie zachowanie było dla mnie jak okrycie się hańbą i niosło za sobą strumień wewnętrznych inwektyw pod moim adresem. Wiem, że nie było to efektywne, bo zamiast rozwijać się, mnożyłem kompleksy i pielęgnowałem niskie poczucie wartości. Sami oceńcie (a może znacie z doświadczenia) czy jest to przyjemne

Teraz…
Pewnie chcielibyście usłyszeć, że wymagam od siebie mniej… otóż nie Wymagam jeszcze więcej z jednym zastrzeżeniem - rozwój musi być przyjemny. W efekcie jest tak, że nadal chcę się dużo nauczyć, zmieniać swoje postępowanie czy zachowania w danych sytuacjach, odporność psychiczną. Różnica jest taka, że gdy moje zachowanie jest niepożądane to zastanawiam się co jest nie tak, gdzie jest błąd i co zrobię następnym razem aby czuć się tak dobrze jak chciałbym się czuć. Daję sobie przyzwolenie na popełnianie błędów… to niesamowity komfort. Przyjemność pojawia się też wtedy, gdy po popełnieniu błędu widzę co mogę zrobić lepiej i już na samą myśl o nowym lepszym zachowaniu jest mi przyjemnie

W przypadku pozyskiwania wiedzy nastrajam się poprzez chęć poznania - miło jest dowiedzieć się czegoś nowego, miło dzielić się wiedzą. Jeszcze przyjemniej jest, gdy w wyniku rozwoju otwierają się przed nami nowe możliwości. Wpajanie dzieciom powiedzenia “Ucz się ucz, bo nauka to potęgi klucz… (i zaraz dodając) … a jak będziesz miał więcej kluczy to zostaniesz woźnym” mija się z celem. Ja tu nie zauważam przyjemności z rozwoju.

Lecz jeśli uświadomimy sobie, dzieciom czy też znajomym (tych bez ich prośby nie warto uświadamiać), że wraz z rozwojem będziemy mogli robić więcej rzeczy w życiu, mieć większe możliwości wyboru tego co będziemy robić, decydować w czym chcemy się specjalizować albo generalizować to na pewno będzie to przyjemniejsze oraz bardziej efektywne

Jakie jest Wasze podejście do nauki, rozwoju? Ile od siebie wymagacie?

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Tuesday, September 2nd, 2008 o 8:55 am. Kategorie: Rozwój osobisty.

2 Responses to “Ile od siebie wymagasz? Czy to przyjemne?”

Bartek Popiel Says:
September 2nd, 2008 at 10:34 am
Bardzo dobry post Co do nauki, to nigdy nie miałem z nią większych problemów jednak od jakiegoś czasu uczę się znacznie szybciej, efektywniej i przyjemniej. Wcześniej miałem przeświadczenie, że często zapycham sobie głowę niepotrzebnymi rzeczami. Jednak czym więcej człowiek ma w tzw. pamięci długotrwałej tym łatwiej uczy się kolejnych rzeczy. Czasem wystarczy tylko uzupełnić pewne informacje.

Rozwój.
Tu moja przygoda zaczęła się całkiem niedawno, ale myślę, że tempo jest dobre. Oczywiście zdarzają się porażki i niepowodzenia, ale jak mówi Brian Tracy “Sukces jest odwrotną porażki. Czym więcej ich poniesiesz na początku i wyciągniesz wnioski tym szybciej znajdziesz się na górze”. Podobnie jak Ty daje sobie luz. Pojawiają się ok. Prędzej czy później pojawi się odpowiedź czego miało mnie to nauczyć.

Wymagania.
W miarę jak idę do przodu wymagam od siebie coraz więcej pod każdym względem. Poprawa na polu rodziny, związku, projektów, relacji z innymi i coś co bardzo często się pomija - duchowości.
Pozdrawiam
Orest Tabaka Says:
September 2nd, 2008 at 2:42 pm
Witaj Bartek!

Dziękuję za ten cenny komentarz. To fakt, że im więcej w głowie już mamy tym łatwiej uczymy się nowych rzeczy. Co prawda nachodzą wątpliwości, bo im głębiej w las tym więcej drzew… czyli wiem, że nic nie wiem

Dobre słowa Brian Tracy… warto o tym pamiętać. Przyznam, że zdarza mi się czasem zapominać i wtedy wpadam w słabą formę psychiczną. Szczególnie gdy występuje duża ilość porażek w krótkim terminie. Sukces odnoszą ci, co mają klapki na oczach i robią swoje

Tak jak przy poście o dawaniu sobie w kość, tak i tu powinienem dopisać o właściwym dobraniu sobie proporcji rozwoju i odpoczynku czy też wysokości poprzeczki, jaką chcemy przeskoczyć. Choć Ty najwidoczniej to wiesz

Pozdrawia serdecznie,
Orest

Ile od siebie wymagasz? Czy to przyjemne?

2 Responses to “Ile od siebie wymagasz? Czy to przyjemne?”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie