» Czy jesteś “stonogą”?

Czy jesteś “stonogą”?

Choć pytanie powinno brzmieć “Czy jesteś wijem?” bo to wij ma więcej par nóg niż stonoga. Zakładam jednak dla celów postu, że stonoga ma sto nóg, czyli 50 par, 100 filarów podtrzymujących nasz tułów… czyli jest w co sobie strzelać

I o tym strzelaniu to nie przypadkowo. Otóż odpowiadając na pytanie o bycie stonogą… tak, jestem “stonogą” Kot ma 9 żyć i jak się skończą to koniec. My dość często popełniamy “niewybaczalne” błędy, które ja nazywam “strzeleniem sobie w kolano”. I gdybyśmy byli tradycyjnymi ludźmi z ilością nóg sztuk dwie, to po dwóch strzałach zostalibyśmy pełnoprawnymi inwalidami.

Jaki plus bycia “stonogą”?
A no taki, że możemy sobie strzelać w kolana w ilości niemal dowolnej i dalej możemy biegach, działać, mamy podporę. I choć zdaje się, że taki grzech śmiertelny, niewybaczalny błąd może nam odebrać możliwości działania, to jednak strzelamy sobie w kolana co jakiś czas i dalej funkcjonujemy. To duży plus, gdyż dzięki takiej świadomości możemy podejmować ryzyko, działać poza strefą komfortu i bezpieczeństwa, zachowując przy tym możliwości działania.

Druga strona medalu…
Mając 100 kolan do dyspozycji, w które możemy sobie strzelać, wiele osób (tak jak obserwuję) strzela sobie w kolana bezrefleksyjnie, co sprawia, że ilość kolan się zmniejsza a te osoby po prostu tego nie zauważają. W efekcie któregoś dnia może okazać się, że pozostanie im jedna para nóżek, które mogą nie radzić sobie z naszym ciężarem i odmówić posłuszeństwa - zostaniemy unieruchomieni.

Bardziej obrazowo… przykłady z życia
Strzał w kolano dzieje się wtedy, gdy popełniamy poważny błąd czy to z racji niewiedzy, ignorancji, z innych powodów, gdy zachowujemy się nie tak jakbyśmy chcieli i niesie to za sobą negatywne konsekwencje, tracimy coś, co jest nam bardziej lub mniej potrzebne. To jakbyśmy odstrzeliwali sobie znajomych, rodzinę, nasze kompetencje (nierozwijając się), możliwości, zaufanie do siebie itd.

Ludzie sukcesu stracili wiele nóg…
Mam takie odczucie, że ludzie odnoszący sukces tracili nogi niemal hurtowo… różnica między ludźmi sukcesu a pełnoprawnymi inwalidami taka, że ludzie sukcesu po każdej utraconej nodze wzmacniali pozostałe. W efekcie zostało im kilkanaście par naprawdę solidnych nóg, na których się opierają. Mrówki mają po 3-4 pary nóg i są szybsze od stonogi oraz mogą dźwigać stosunkowo większe ciężary. Ludzie sukcesu to właśnie takie osoby, które potrafią dostosować się do posiadanej liczby nóg, wzmacniać je tak, że ciężko je utracić. Są nogi w które już sobie nie strzelają.

Nie w każdą nogę można sobie strzelić…
Ludzie sukcesu to takie osoby, które opierają się na kilku, kilkunastu solidnych nogach. Takimi nogami mogą być zaufanie, wiedza, kompetencje, rzetelność, wizerunek itd. W dojrzałych politycznie krajach nadwyrężenie zaufania obywateli równa się politycznej śmierci (niedawny przykład gubernatora Eliota Spitzera) czy też w dojrzałych gospodarczo krajach każdy przekręt gospodarczy skazuje “przekręcającego” na biznesową śmierć. Czasem po latach rekonwalescencji można powrócić, lecz już ciężko być tym najlepszym (jak w sporcie po wieloletniej kontuzji).

Gdy strzał w kolano jest tylko draśnięciem…
Nie każdy błąd, grzech który popełniamy jest strzałem w kolano. Może się takim wydawać, zwłaszcza gdy ktoś jest przewrażliwiony, albo gdy tak jak ja bardzo dużo od siebie wymaga. Mam tendencję do wymagania od siebie więcej niż to jest zdrowe i otrzymuję informacje od znajomych, żebym nie brał siebie tak poważnie, żebym nie był taki surowy dla siebie itd. Dlatego też warto mieć kompana przy boku, który powie: “Nie maż się - wyliżesz się z tego - to tylko draśnięcie”

Dlaczego o tym piszę?
Każde moje strzelenie sobie w kolano sprawia, że przez chwilę czuję się, jakbym został inwalidą - nie wiem co robić, nie mam ochoty nic robić, czasem czuję się jakbym nawet nie miał możliwości zrobić niczego. Dopiero 2-3 godzinny spacer z różnymi przemyśleniami stawia mnie na nogi i okazuje się, że mając do dyspozycji kilkadziesiąt pozostałych mogę spokojnie działać dalej. Utrata jednej nogi wymaga trochę czasu na przyzwyczajenie się - jednym potrzeba mniej, drugim więcej. Nie wspominam o tych, co to w ogóle nie zauważają i działają jakby nic się nie stało - takie działanie może doprowadzić do pełnoprawnego inwalidztwa w krótkim czasie.
Inną sytuacją jest, gdy chwila przyzwyczajenia się do braku jednej nogi jest krótka. To jak w starciu z przeciwnikiem - nie ma co się użalać nad utratą nogą, gdy zaraz możemy stracić drugą nogę lub nawet życie. Czas na refleksje możemy przenieść na wygodniejszy moment.

A jak z Waszymi nogami? Zapraszam do komentowania

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Thursday, September 25th, 2008 o 8:13 am. Kategorie: Rozwój osobisty.

9 Responses to “Czy jesteś “stonogą”?”

Bartek Popiel Says:
September 25th, 2008 at 1:07 pm
Cóż, wiąże się to ściśle z podejmowaniem ważnych decyzji. Za co się brać, za co nie. Czy nie łapię 100 srok na raz. Może lepiej skoncentrować się na 1 rzeczy i zrobić to porządnie.

Od jakiegoś czasu każdą decyzję staram się rozważać tzw. strategią Disneya. Świetna sprawa przy podejmowaniu decyzji. Każdą sprawę rozpatrujesz z punktu widzenia 1. marzyciela, ryzykanta 2.krytyka,osoby zawsze będącej na nie 3. racjonalisty. Polecam przetestować
Orest Tabaka Says:
September 25th, 2008 at 6:54 pm
A no tak to jest Bartek, gdy autor bloga bardzo często zabiera się za rzeczy bez odpowiedniego przygotowania, spontanicznie, lekkomyślnie. Skutek taki, że po od strzeleniu nogi zaczynam działać najlepiej jak potrafię - dopiero wtedy przykładam się

Co do metody Disneya to ciekawie to wygląda. Mógłbyś rozwinąć ją, bo domyślam się, że coś z tymi trzema obrazami później trzeba zrobić

Pozdrawiam,
Orest
Bartek Popiel Says:
September 28th, 2008 at 8:14 pm
już wyjaśniam. Strategia Walta Disneya służy podejmowaniu decyzji. Są ludzi, którzy są po prostu marzycielami i idą do przodu nie patrząc na nic. Przykładowo przy zakupie bardzo drogiego auta może to wyglądać w następujący sposób:
marzycie - kupuje to auto bo:
- jest szybkie
- będę podobał się kobietom
- podniesie się mój obraz w oczach innych ludzi itd.
- sąsiedzi będą mi zazdrościli
Wiesz oni wiedzą swoje i koniec. Jak mają kasę kupują jak nie mają wezmą kredyt na 25 lat i gra gitara, cel osiągnięty

Krytyk kupując takie auto pomyśli: no dobra fajne jest, ale:
- mogą mi je porysować
- ubezpieczenie drogie
- części jeszcze droższe
- dużo pali itd.
Marzyciele często w ogóle nie biorą tego pod uwagę i chyba są najlepszymi klientami.

racjonalista będzie rozważał sprawę tak:
- czy takie auto może być w najbliższym czasie w promocji
- jaka forma spłaty będzie najlepsza
- jakie kroki muszę podjąć, żeby osiągnąć cel: jeden, drugi, kolejny
- kto może mi pomóc w zdobyciu celu: czy znam jakiegoś sprzedawcę, ubezpieczyciela itd.

Co Ci to daje? Zupełnie inne spojrzenie na wyznaczane cele. Przyznaję się, że ja należałem do pierwszej grupy osób i jak coś miałem w głowie to działałem i tyle. Strategia Disneya pozwala wyciągnąć mi wszystkie za i przeciw, daje inne punkty widzenia a w ten sposób podejmuję znacznie lepsze decyzje. Jak coś jeszcze byłoby niejasne stuknij na gg, bo rzadko wracam do śledzenia komentarzy.
Pozdrawiam - Bartek
Orest Tabaka Says:
September 29th, 2008 at 6:37 am
Bartek:

Teraz wszystko jasne jak to wygląda i czemu to ma służyć. Skorzystam z tej metody przy najbliższej okazji

PS: Do komentarzy też można używać RSS’a

Pozdrawiam,
Orest
iwi Says:
September 29th, 2008 at 9:55 am
Witam, odpowiedziałeś na mój komentarz, więc zajrzałam do Ciebie. Skąd ja to znam? strzelanie sobie w kolano. Nie potrafię tych strzałów zliczyć. Od czasu, gdy działania poprzedziłam myśleniem sytuacja zdecydowanie się poprawiła.

Bartek

Ja tę metodę nazywam działaniem trójkąta, ale nie wiem czy o tym samym myślimy.
Orest Tabaka Says:
September 29th, 2008 at 2:19 pm
Witaj Iwi na tym blogu!

Ja swoje działanie też poprzedzam myśleniem, tylko zawsze coś gdzieś umknie… w efekcie dla mnie to strzał w kolano, a otoczenie mówi, żebym nie przesadzał Lecz to co piszesz - warto przemyśleć wcześniej działanie i zmniejszamy szansę poważnego postrzelenia się.

Rozgość się tutaj

Pozdrawiam,
Orest
Monika Góralska Says:
March 13th, 2009 at 2:18 pm
Niektórzy strzelaja z armat nawet nie prowokowani Takiego snajpera musiałam w zyciu przeżyć. A najtrudniejsze było to że nie docierało do mnie, ze można być takim zwierzkiem z ryjem. Oczywiscie tłumaczyłam sobie dobrze i szukałam winy w sobie ( tez chyba jestem za surowa dla sibie ). No cóż trzeba sobie chyba jasno powiedzieć , że udało mi się trafić na wyjątkowego drania. Najważniejsze, że już o tym wiem. Dobrze, że tylko słuzbowo
Myslisz że tacy ludzie się zmieniają? Czy od razu wykreslic go na zawsze z życiorysu?

Pozdrawiam na niebisko
Monika
Orest Tabaka Says:
March 13th, 2009 at 3:01 pm
Monika:
W tym poście chodziło mi o “własnoręczne” strzelanie sobie w kolana, gdy np. nie dowiemy się odpowiednio dużo, za bardzo zaryzykujemy, popełnimy błąd. W sytuacji (która mnie zainspirowała do tego postu) popełniłem poważną gafę, bo podszedłem do sprawy bardzo na luzie i nie przygotowałem się odpowiednio. Teraz myślę, że dobrze zrobiłem odstrzelając sobie tamtą nogę. Niektóre sprawy, rzeczy czy ludzie w naszym otoczeniu są taką “kulą u nogi” - jak się kuli nie da łagodnie odpiąć to warto odstrzelić całą nogę, aby iść dalej.

Wszyscy ludzie się zmieniają: jedni w dobrym kierunku, inni w złym (patrząc przez pryzmat ogólnospołecznej przydatności). Myślę jednak, że tych co idą w kierunku “ciemnej strony mocy” warto odstrzelić, bo oni są taką naszą nogą z przyczepioną kulą. Np. toksyczni znajomi, plotkarska i awanturująca się rodzina, niewspółpracujący współpracownik. Odstrzelenie może być bolesne, ale przeważnie warte odstrzelenia

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Monika Góralska Says:
March 13th, 2009 at 3:27 pm
Do siebie strzelać juz nie będę czas iść na strzelnicę i poćwiczyć strzelanie do celu

Słonecznego weekendu
Monika

Czy jesteś “stonogą”?

9 Responses to “Czy jesteś “stonogą”?”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie