» Czy potrzeby mojego otoczenia są moimi potrzebami?

Czy potrzeby mojego otoczenia są moimi potrzebami?

Na wstępie powinienem wytłumaczyć co kryje się pod tym pytaniem. Przede wszystkim myślę tutaj o tym, czy to co od życia chce moje otoczenie jest też tym co ja chcę. Działa to też w drugą stronę - czy otoczenie “musi” potrzebować tego samego co ja?

Na tym blogu był już post o ocenianiu innych podług swojej miary. I choć z tamtego postu można było wyczytać odpowiedź na pytanie postawione w tytule, to jednak wolę tę kwestię poruszyć w osobnym wątku.

W rozmowach z wieloma osobami oraz z obserwacji poszczególnych ludzi czy całych grup płynie smutne spostrzeżenie, że inni wiedzą lepiej czego ja potrzebuję. Dość często “ci inni” po usłyszeniu krótkiej informacji wiedzą już czego ja potrzebuję, np.:

Przykładów można mnożyć. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że wiele osób zadaje pytanie “Dlaczego (rzuciłeś studia)?” choć wcale nie słucha odpowiedzi, argumentów, bo ma swoją złotą receptę na moje szczęście
Zasadniczo wiele z tych osób ma tendencję do wychowywania cudzych dzieci i do mówienia co mają robić inni. Przyznacie, że to bardzo denerwująca przypadłość. Metody które ja stosuję, aby sobie z tym radzić, to:

zasada zdartej płyty, czyli wielokrotne powtarzanie tych samych argumentów dlaczego to ja chcę czego innego

przerzucenie piłeczki na drugą stronę siatki czyli zmuszenie drugiej strony do tego, aby to ona obroniła swoją “złotą receptę”

W niektórych pojedynkach trzeba się namachać, lecz jak zawsze wspominam - trening czyni mistrza. Szybciej i z gracją wygrany set pozostawia “walczącego” przeciwnika w lepszym nastroju niż gdyby przegrał krótkim “Nie - zrobię po swojemu!”. Metoda z przebijaniem piłeczki sprawdza się z osobami, z którymi “chcąc nie chcąc” mamy dużą styczność: rodzina (zwłaszcza rodzinne przyjęcia), szkoła, praca, szef, też partner.

Jednak sprawa komplikuje się wtedy, gdy to my wymagamy od innych, aby w życiu osiągali to co my chcemy. Sam biję się w pierś i jeszcze 2-4 lata temu nagminnie prawiłem kazania innym co mają robić, czego potrzebować. Czas więc na rachunek sumienia:

Czy respektuję potrzeby drugiego człowieka?

Jeśli po dłuższym zastanowieniu na język ciśnie się odpowiedź “nie” to mamy nad czym pracować… chyba, że (Szanowny Czytelniku) nie masz takiej potrzeby

Dość prostym sposobem, działającym też w wielu sytuacjach z innymi ludźmi, jest “przeniesie” - czyli jak ja chciałbym zostać potraktowany. Jeśli chcę, aby ktoś wysłuchał mojej argumentacji i pozwolił mi zaspokajać potrzeby, które ja mam, to to samo powinien móc oczekiwać ode mnie. Jeśli ja otrzymuję pytanie “dlaczego (rzuciłeś/zrobiłeś…)?” to udzielając odpowiedzi chcę, aby druga osoba to przyjęła do wiadomości - więc i ja powinienem słuchać i przyjąć do wiadomości.
Dzieci są kiepskim przykładem dla metody “przeniesienia”, bo rodzice grzeczni mają być i mi pozwalać na telewizję, a ja grzeczny być nie muszę i telewizja należy do mnie Są za to świetnym przykładem jak dopytywać, ponieważ one nie mają złotych recept - dzieci zadają pytania “dlaczego?”… “a dlaczego?”… “i dlaczego?”…

W wielu więc sytuacjach, gdy ktoś opowiada mi o swoich planach, o potrzebach, decyzjach to dopytuję, aby zrozumieć sposób myślenia rozmówcy i dlaczego akurat tak wybrał. Cenną uwagą może być to, że osoby które mają inne podejście do życia i inny sposób na zaspokajanie swoich potrzeb, które nie mieszczą się w naszych schematach myślowych, bardzo często mają tę kwestię bardzo dokładnie przemyślaną. Jest to więc okazja, aby dowiedzieć się czegoś nowego, zrozumieć jak inni postępują w życiu a nie po raz kolejny utwierdzić się w przekonaniu, że my wiemy najlepiej. Wszak rozwój polega na tym, aby uczyć się od innych, nawet gdy wszyscy są przekonani o tym, że to Słońce krąży wokół Ziemii, a tylko jeden ktoś uważa inaczej

Zapraszam do dyskusji w komentarzach, oczywiście jeśli macie taką potrzebę

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Monday, October 13th, 2008 o 7:02 am. Kategorie: Rozwój osobisty.

9 Responses to “Czy potrzeby mojego otoczenia są moimi potrzebami?”

Aleksander Piechota Says:
October 13th, 2008 at 10:38 pm
Witam!

Na początku chciałem powiedzieć, że Oreście bardzo mi się podoba to, co robisz i jakie masz podejście do życia Czytam Twój blog od jakiegoś czasu, można się wiele nauczyć i dowiedzieć z tego, co piszesz.
Czytając przedostatni akapit Twojego posta nasunęły mi się pewne slowa: “Każdy człowiek jest w pewnym sensie lepszy od Ciebie” (parafraza:)). I uważam, ze od kazdego mozna się czegoś nauczyc, wiec naprawdę warto sluchać i starać się zrozumieć, czasem wnikliwie dopytując.

A teraz troszkę z innej beczki Wielu ludzi robi to, co inni, tak naprawdę nie zastanawiając się głębiej, czy przyniesie to im wymierne korzyści. Rozmawiając z ludźmi na roku dowiedzialem się, że zamierzają podjąć naukę na 2 fakultecie lub spora część już to robi. OK, podoba mi się, ambitnie:) Jednak gdy zapytałem o argumentację, w odpowiedzi często słyszałem takie zdania jak: “Bo wszyscy tak robią!”, “Bo moi znajomi robią podobnie” etc… Zastanawia mnie to i dziwi, szczególnie, że czasem te kierunki nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego… Gdy powiedziałem, że nie planuję narazie żadnych drugich fakultetów, spotkałem się z tym, o czym piszesz.

(ja) 1 kierunek —> (oni) zrób 2, bo trzeba, bo tak się robi

Wybacz za chaos mojej wypowiedzi, nigdy wczesniej nie komentowalem na blogach, jednak im wiecej czytam, tym bardziej chce aktywnie brać udział w tym, co robisz

Pozdrawiam, Alek
Orest Tabaka Says:
October 14th, 2008 at 8:05 am
Witaj Alek na blogu!

Na wstępie dziękuję Tobie za ciekawą wypowiedź. Zgadzam się prawie ze wszystkim co napisałeś. Lecz po kolei.

Założenie, że inni są lepsi ode mnie daje nam kilka korzyści:
- możemy się czegoś nowego od tych osób nauczyć,
- te osoby bardziej nas lubią, gdy mają poczucie bycia lepszym od nas (przeczytałem o tym w książce Dale Carnegie “Jak zdobywać przyjaciół i zjednywać sobie ludzi” i okazuje się szalenie prawdziwe, jeśli się tak trochę poobserwuje swoje otoczenie ),
- nie musimy wszystkiego robić sami, tylko możemy skorzystać z pomocy innych osób,

I jak wielokrotnie powtarzam: dobry menedżer powinien umieć współpracować z lepszymi od siebie. A jeśli przyjmiemy, że jesteśmy właścicielami swojej firmy i jej najważniejszym menedżerem to zwiększamy sobie szanse na osiągnięcie sukcesu (cokolwiek by nim było).

Jeszcze dwa lata temu, gdy ja podjąłem drugi kierunek równolegle, to znałem tylko kilka osób tak “ambitnych”. Ich motywacją było uzyskanie dyplomu z inne specjalizacji, lecz w tej samej dziedzinie. Ja wybrałem inną dziedzinę i chciałem się tam nauczyć wiele (co wiązało się z całym dniem na uczelni). I wtedy byłem postrzegany jak wariat Trend się zmienił, lecz motywacje zostały “Bo wszyscy tak robią”…
W takich sytuacjach odpowiadam słowami przytoczonymi przez Alexa: “Jedzcie g….. miliony much nie mogą się przecież mylić!!”

Na dniach napiszę post o tym jak wykorzystać studia, jeśli już się na nich jest.

I z jedną tylko rzeczą się nie zgodzę… Twój komentarz jest bardzo poukładany - liczę na więcej takich

Pozdrawiam,
Orest
iwi Says:
October 15th, 2008 at 11:54 am
Witaj. a ja chcę zadać pytanie. Czy tak na prawdę zastanawiamy się nad naszymi potrzebami, a co za tym idzie nad potrzebami danej grupy, z którą przyszło nam współdziałać? Czasem odnoszę wrażenie, że nie do końca. Sama miałam z tym problem - z identyfikacją własnych potrzeb, więc był czas, że zdawałam się na grupę i to wpływało na mnie niekorzystnie. lepiej być wśród ludzi, którzy są od nas lepsi, bo jak sam piszesz, można się od nich uczyć, ale nie można ich naśladować. Bycie są jest bezcenne, ale i trudne. Pozdrawiam
iwi Says:
October 15th, 2008 at 11:56 am
Zdarzyło mi się to po raz kolejny, że zjadłam litery. Miało być bycie sobą jest bezcenne,..
Orest Tabaka Says:
October 16th, 2008 at 7:33 am
Iwi:

W zasadzie odpowiedziałaś już sobie na pytanie - ani my, ani grupa bardzo często nie zastanawiamy się nad potrzebami. Znów podeprę się Piramidą potrzeb Maslowa, bo w przypadku wielu osób się ona sprawdza. Dwa pierwsze poziomy (potrzeby fizjologiczne i bezpieczeństwa) załatwiamy pakietem tak, aby zaspokoić potrzeby przynależności do grupy - czyli jemy i pijemy to co grupa i tam gdzie grupa, kupujemy mieszkania takie jak grupa. Niewiele znam osób, które wyłamują się z tego schematu.

I tu jest tzw. pies pogrzebany - bo skupiamy się za bardzo na tym, aby tylko przynależeć do jakiejś grupy, zamiast załatwiać to w pakiecie z uznaniem i samorealizacją. Być może jest przekonanie, że w grupie nie można się realizować, mieć własnych potrzeb, bo wtedy grupa nas niezaakceptuje i nas odseparuje. Czyli nie ważna jaka grupa, ważne że w grupie.

A ten blog jest o tym, żeby się realizować, czyli zaspokajać ten najwyższy poziom potrzeb, i jest też o tym jak sobie radzić z samorealizacją zaspokajając też inne potrzeby.

Działanie w obszarach wielu grup (nie tylko dwóch najbardziej popularnych, czyli grupy współpracowników i rodziny) pozwala na to, aby wybrać sobie tę, w której możemy się realizować, mieć własne potrzeby.

Pozdrawiam,
Orest
Aleksander Piechota Says:
October 18th, 2008 at 2:13 pm
Witam ponownie!

Aktualnie czytam po raz drugią książke D. Carniege’a. Nie mogę się nie zgodzić, że to co napisałeś jest nieprawdziwe. Większość ludzi i tak, nawet nas nie znając, uważa się w pewien sposób lepsza od nas, a jeśli delikatnie pokażemy, że to szanujemy, wtedy możemy wiele zyskać.

Tekst przytoczony przez Alexa stał się moją uluboną myślą ostatniego tygodnia Dziękuję, że go przywołałeś, ponieważ wcześniej nie natrafiłem na ten post.

“Powiedz mi, z kim się zadajesz, a ja powiem Tobie, kim jesteś” - co sądzicie o tych słowach? Możecie rozwinąć tę myśl?:)

Pozdrawiam, Alek
Orest Tabaka Says:
October 18th, 2008 at 4:09 pm
Alek:

“Nie mogę się nie zgodzić, że to co napisałeś jest nieprawdziwe.” - czy przez to chciałeś powiedzieć, że się zgadzasz czy nie zgadzasz? (nieparzysta ilość “nie” świadczy, że się nie zgadzasz)

“Powiedz mi, z kim się zadajesz, a ja powiem Tobie, kim jesteś” - najczęściej zadajemy się z ludźmi podobnymi do siebie… więc łatwo wyczytać kim my jesteśmy. Swoją drogą jedną ze wskazówek “jak osiągnąć sukces?” jest “przebywaj wśród ludzi sukcesu”. Odkąd tym się kieruję to moja jakość życia się podniosła i czuję, że jestem bliżej osiągnięcia tego co chcę.

Pozdrawiam,
Orest
Aleksander Piechota Says:
October 18th, 2008 at 4:24 pm
Powinno być w takim razie “Nie mogę się nie zgodzić, że to, co napisałeś jest prawdziwe”. W każdym razie chciałem Ci przyznać rację Zapamiętam tę nieparzystość

Czy możesz podać jakieś z życia wzięte przypadki odnośnie przebywania wśród ludzi sukcesu i przykładowych “lekcji” lub tego, co z tego wyniosleś?

Pozdrawiam, Alek
Orest Tabaka Says:
October 18th, 2008 at 4:47 pm
Pierwszy krok to unikać osoby, które są pesymistami, nie wiedzą, że mogą coś osiągnąć… które po prostu “smęcą”. W moim gronie było kilka takich osób, obecnie kontakt mocno ograniczyłem.

Ponad miesiąc temu byłem na szkoleniu wyjazdowym firmy, dla której pracuję. Przebywałem tam wśród menedżerów i dyrektorów oddziałów z regionu. Tak się wtedy naładowałem pozytywną energią, że po powrocie nie mogłem zasnąć… tak chciałem działać

W tym miesiącu byłem również już na dwóch konferencjach informatycznych. W środę 22.X będę na StartupShow - kolejna okazja poznać i poprzebywać wśród ludzi, którzy działają

Pozdrawiam,
Orest

Czy potrzeby mojego otoczenia są moimi potrzebami?

9 Responses to “Czy potrzeby mojego otoczenia są moimi potrzebami?”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie