Orest Tabaka

Archive for June, 2008

Chcę tego, co Ty chcesz…

Thursday, June 26th, 2008

Ostatnimi dniami złapał mnie twórczy zastój, w którym to usilnie staram się napisać post “Spotkanie z innością…”. Idzie jak po grudzie, tym bardziej, że wiele można na ten temat powiedzieć, lecz trudno ubrać to zgrabnie w kilkadziesiąt zdań. Dlatego dla oderwania się coś innego.

Dziś piszę pod wpływem książki pt.: “Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi” (”How To Win Friends and Influence People”) autorstwa Dale Carnegie (jestem w trakcie czytania i pod wielkim wrażeniem). Sedno książki bardzo przystępnie opisała Małgosia na swoim blogu Zatoka Zen w poście “Jak zdobywać przyjaciół i zjednywać sobie ludzi? Carnegie pisze, że aby wywołać u innych “poczucie ważności” należy mówić o potrzebach i chęciach tych innych osób. Mówiąc o tym, co chce druga osoba skupiamy jej uwagę, zyskujemy sympatię.

Inne podejścia, stosowane w coachingu mówią o tym, aby określać swoje potrzeby, patrzeć przez swoje “chcę/potrzebuję”. Ważne są moje potrzeby, bo dzięki nim będę działał sprawnie (troszkę egoistyczne) lecz, według Carnegie, aby zyskać sympatię drugiej osoby, zjednać sobie drugą osobę należy patrzeć przez pryzmat jej potrzeb, o nich mówić, do nich dążyć. Połączyłem to więc w dość prostą zasadę, banalny sloganik: “Chcę tego, co Ty chcesz.”

Co mi to daje? Jak mogę chcieć czegoś, co chcą inni? Śpieszę z wytłumaczeniem. Cały zamysł tego podejścia oparty jest o motto życiowe Jacka Santorskiego: “Nie szukaj wsparcia, lecz wspieraj, nie szukaj miłości, lecz kochaj”. Według Santorskiego sukces emocjonalny jest możliwy, gdy jesteśmy dla innych i dajemy siebie innym. Niewielu było i jest takich, którzy są naprawdę szczęśliwi żyjąc tylko dla siebie. Dlatego też, aby nie przesadzić z tym “życiem dla innych” warto odnaleźć swoje potrzeby i dążyć do zaspokajania potrzeb innych patrząc przez pryzmat swoich.

Moją potrzebą stało się szczęście i zaspokajanie potrzeb innych osób. Dzięki temu, że inni się realizują ja zaspokajam swoją “egoistyczną” potrzebę “poczucia ważności”
Kilka dni temu przejrzałem moje wysłane, bardzo ważne maile i odpowiedzi na nie (maile, w których to ja czegoś potrzebowałem). Z zaskoczeniem stwierdziłem, że odpowiedzi otrzymałem tylko wtedy, gdy napisałem o “potrzebie” tej drugiej strony.

Jeden z przykładów:

1. Do firmy X

chciałbym, aby poprawiono te dane

2. Do firmy Y gdzie również błędnie wprowadzono moje dane, napisałem, że jeśli firma chce posiadać wiarygodne dane i jak najbardziej aktualne, to przesyłam nowe… i odpowiedź otrzymałem szybką i uprzejmą

Co ciekawsze, cała zasada ma bardzo pozytywną właściwość: “Gdy ja zwracam uwagę na potrzeby innych, inni zwracają uwagę na moje potrzeby.” Nie wiem jak to działa, być może jest zaraźliwe, lecz działa. Warte wypróbowania

Jeśli zechcecie podzielić się wrażeniami z używania tej prostej zasady lub dodać coś od siebie, to możecie to uczynić w komentarzach
Technorati Profile

Tags: Rozwój osobisty
Posted in Rozwój osobisty | 2 Comments »

Jakie decyzje podejmujemy?

Wednesday, June 18th, 2008

W ostatnich tygodniach (odkąd prowadzę blog) otrzymuję przeróżne pytania i prośby dotyczące pomocy w podjęciu decyzji. Postanowiłem więc napisać o trzech najważniejszych rodzajach podejmowanych przez nas decyzji oraz o tym, że decyzje warto podejmować.

Na początek troszkę o wspomnianych rodzajach:

1. Najgorsza decyzja - to decyzja, którą podjął za nas ktoś inny (rodzina, otoczenie, najlepszy przyjaciel/przyjaciółka itd.). Dlaczego najgorsza? Dlatego, że nie jest to nasza decyzja, nie jest podjęta na podstawie naszych doświadczeń, umiejętności energii i naszej oceny wydarzeń.
Często zdarza się mieć mylne przeświadczenie o tym, że to my podjęliśmy decyzję, gdy ta decyzja jest podejmowana na zasadzie “Na złość mamie uszy sobie odmrożę”. Raz, że nasza decyzja jest zanegowaniem decyzji innych osób a dwa, że najprawdopodobniej nie przyniesie nam żadnych korzyści - najczęściej wyrządzamy sobie w ten sposób krzywdę, stale upierając się, że nam tak dobrze… i przyzwyczajamy się, że “dobrze” jest wtedy, gdy jest “źle”.
Z tą decyzją wiążą się też utarte schematy postępowania. Robimy tak, bo “wszyscy tak robią”. Polecam post Alexa Barszczewskiego - Chcesz innych rezultatów - postępuj inaczej.

2. Najlepsza decyzja - to ta, którą my podjęliśmy, w pełni świadomie, w pełni samodzielnie, po pełnej analizie wszystkich czynników wraz z tymi “przeciw”. Taka decyzja najczęściej odpowiada na nasze potrzeby, dlatego jest najlepsza. Zdarza się, że decyzje podjęte przez kogoś innego (rodzinę, partnera…) są czasem korzystniejsze, lecz nie są nasze. Jako że mamy wolną wolę skłaniam się ku temu, aby każdy indywidualnie podejmował decyzje dotyczące własnej osoby. W niczym nie przeszkadza tutaj porada czy opinia bliskiej czy dalszej osoby, bo to może przynieść głębszą analizę czynników, które wpływają na tę decyzję. Mamy wtedy szerszy obraz.
Z najlepszą decyzją wiąże się…

3. Najgłupsza decyzja - to decyzja w stylu “Trwam dalej” lub “Nic nie zmieniam” gdy dzieje się nie najlepiej lub już źle. To również trwanie w decyzji, którą podjęliśmy jakiś czas temu a warunki, otoczenie, nasze potrzeby i cele się zmieniły. Taka decyzja bardzo często dotyczy wyboru kierunku (na którymś semestrze wiemy, że to nie to, lecz nadal studiujemy, bo “muszę” ukończyć ten kierunek”), pracy (chociaż już ani nie rozwija, ani nie jest przyjemna a i pieniądze nie są już naszym priorytetem), partnera (bo kiedyś chcieliśmy a teraz on/a się zmienił/a, my się zmieniliśmy, nic już nie czujemy do niego/niej itp.), bycia kimś kim się nie chce już być.

+ korzystna i niekorzystna - o tym poniżej.

Warto abyśmy wszyscy pamiętali, że to mój podział decyzji i w takich kategoriach oceniam podejmowane przez nas decyzje (przez siebie również) - ileż to człowiek podjął najgorszych i najgłupszych decyzji

Teraz warto wspomnieć o tym co zrobić, aby nie podejmować decyzji najgłupszych. Wielu z nas (ja przede wszystkim) przez wiele czasu oczekuje (oczekiwałem) zmiany, choć stale podejmuje takie same decyzje lub nie podejmuje żadnej. Czekamy na “mannę z nieba” choć nie robimy nic nowego, co tę “mannę” nam da.
Polecam post Jerzego Kostowskiego - Podejmij decyzję! Szczególnie zwróćcie uwagę na zagadkę o żabkach. Mówiąc “podjąć decyzję” mam na myśli pociągnięcie za sobą działania. Gdy naszą decyzją jest “nie zmieniam niczego” a oczekujemy zmiany to jest to najgłupsza decyzja i bardzo szkodliwa dla nas. Rzucić palenia nie da się mówiąc “rzucam” po czym sięga się po kolejnego. Tak samo jest gdy “poczekam, zobaczę co się wydarzy” to raz, że taka decyzja nie zmienia naszej postawy (jesteśmy bierni - najgłupsza decyzja) a dwa, że czekamy na coś co spłynie z otoczenia (najgorsza decyzja, bo nie nasza).

Z tych rozważań można wysunąć jeden ciekawy wniosek:
“Jakakolwiek podjęta przez nas decyzja jest decyzją najlepszą”.

Nie oznacza to, że będzie decyzją najkorzystniejszą, lecz stajemy się najlepsi w tym co trenujemy. Trenując podejmowanie decyzji będziemy podejmować coraz korzystniejsze

Zapraszam do komentowania i wysuwania ciekawych spostrzeżeń

Tags: decyzja, Rozwój osobisty
Posted in Rozwój osobisty | 2 Comments »

Ocenianie innych podług swojej miary…

Thursday, June 12th, 2008

Post jest ściśle powiązany z poprzednim “Polemizować” z osobą czy jej poglądami?. Warto wrócić do niego lub zapoznać się z nim przed przeczytaniem tego postu. Tutaj chcę wskazać na niecelowość a nawet na niebezpieczeństwo oceniania innych wedle swoich norm, wartości i priorytetów.

Z “miarką”, którą oceniamy innych jest jak z linijką - posiada odpowiedni kształt, długość, jednostki miary oraz precyzję. Gdyby dwie osoby chciały zmierzyć długość ołówka, a każda z nich miałaby przy sobie inną miarkę to wyniki mogłyby wyjść różne. Mogłoby okazać się, że ten sam ołówek ma długość 15 cm albo 5,9 cala. A co by było, gdyby którejś osoby linijka była za krótka, albo w innym kształcie lub nieprecyzyjna?

Co ciekawsze, najczęściej jest tak, że na “naszej linijce” mamy całkiem różne jednostki, dla których nie ma przeliczników (jak z cm na cale). Precyzja z jaką mierzymy lub sposób przyłożenia linijki jest różny - zamiast długości mierzymy szerokość.

Tak więc na wstępie warto wiedzieć, że słowo “miara” czy też “nasza linijka” zawiera “wartości osobiste”, “normy” i “priorytety”.

• Wartości to zasady społeczne, zbiory postępowania (nakazy, zakazy), które nam narzucono a z którymi się utożsamiamy: (sposób w jaki mierzymy: szerokość, długość…) rodzina, małżeństwo, wiara, praca, prawo, (Bóg, Honor, Ojczyzna) itp.

• Normy to nasze określone działania w określonych sytuacjach: (jednostki miary) “Pracuję maksymalnie 8 godzina na dobę”, “Od 22:00 nie odbieram telefonów”, “Zawsze ustępuję miejsca starszym” itp.

• Priorytety to to co dla nas najważniejsze, stawiamy najwyżej: (istota i precyzja pomiaru) rodzina, miłość, pieniądze, seks, “imprezowanie”, pasja, zdrowie itp.

“Miarę” wyrabiamy sobie poprzez doświadczenie życiowe oraz wiedzę, jaką pochłaniamy, książki, rozmowy z innymi ludźmi. Jako że rozwój każdego z nas przebiega inaczej, spotykamy innych ludzi, czytamy (prawda? ) inne książki, uczestniczymy w różnych wydarzeniach, tak więc nasze “miary” są zapewne inne.

“Jak często więc zdarza nam się wymagać od innych takiego samego jak nasz sposobu zachowania, takiej samej interpretacji zdarzeń, takie samego zdania i sposobu myślenia?”

Niesie to za sobą takie zagrożenia:

W naszym społeczeństwie dość popularnym wyrazem stał się ostatnio termin “tolerancja”, za sjp.pwn.pl:
«poszanowanie czyichś poglądów, wierzeń, upodobań, różniących się od własnych»
Niech ten, kto jest tolerancyjny pierwszy kamieniem rzuci…

Moje obserwacje są dość jednoznaczne: Nie potrafimy tolerować inności, a za zwrotem “Toleruję Ciebie, Was” kryje się myśl “Jesteś w błędzie, myśl sobie tak, rób tak, lecz nie chcę mieć z Tobą do czynienia”.

Zrozumienie tego zagadnienia niesamowicie poprawia relacje z innymi i podnosi jakość życia. Zdarzało mi się wielokrotnie “mierzyć” innych poprzez swoje priorytety czy wartości i wyciągać błędne wnioski.

Aby więc podnieść jakość życia, spróbować zrozumieć innych warto ustalić “warunki pomiaru” czy też spróbować wypracować własne metody przeliczania.

I jeśli ja powiedziałbym, że dbam o rodzinę to pracoholik mógłby nie zgodzić się: “Jak możesz dbać, skoro żonie nie dajesz na solarium, dziecku na tenisa a do tego trzymasz ich w 70 m2?” a homoseksualista “Gdzie dawanie przykładu tolerancji, gdzie miłość i dzielenie obowiązków?”.

Zauważyliście różne sposoby pomiaru drugiego człowieka?
Chciałbym, aby każdy z nas zastanowił się nad swoim sposobem mierzenia innych ludzi.

Najlepszym sposobem jakim znam na zrozumienie innego człowieka jest komunikacja, rozmowa, pytania, wymiana poglądów. Im częściej będziemy spotykać osoby różniące się od nas, posiadający inny zestaw “linijek” tym nasz “zbiór miar” się powiększy, w ten sposób szybciej zrozumiemy (zmierzymy) nowo napotykane osoby. Współczesne cywilizowane społeczeństwa zaspokoiły już potrzeby filozoficzne i bezpieczeństwa (1 i 2), a obecnie szuka przede wszystkim sposobów zaspokojenie potrzeby przynależności i uznania (3 i 4 stopień z Piramidy potrzeb Maslowa).
Większy “zbiór miar” podnosi jakość życia, bo (z moich obserwacji) nic tak nie podnosi pogody ducha jak zrozumienie i dobry kontakt z innymi osobami

Jak zwykle zapraszam Was do wymiany poglądów i rozszerzenia naszych “zbiorów miar”

Tags: Komunikacja, normy, priorytety, rozmowa, Rozwój osobisty, wartości
Posted in Rozwój osobisty | 4 Comments »

“Polemizować” z osobą czy jej poglądami?

Tuesday, June 10th, 2008

Zamysłem postu jest skłonienie Was do refleksji “z czym/kim tak naprawdę polemizujemy?”. Słowo “polemizować” jest tutaj eufemizmem. Zastanawiałem się nad “dyskutować”, “atakować”, “spierać się”. Nie mniej pozostawię sobie trochę miejsca do ciekawych interpretacji

Na wstępie jeszcze dodam, że kolejny post Ocenianie innych podług swojej miary jest ściśle powiązany z tym postem.

Jak to jest więc z nami? Czy spieramy się z osobą czy też jej poglądami?
Z czym warto i jakie korzyści można osiągnąć gdy będziemy zwracać na to uwagę?

Wyodrębniam (dla celów tego postu) dwa rodzaje relacji:

1. Wyrażanie swoich poglądów, swojego zdania, swoich spostrzeżeń, opartych najczęściej o własne doświadczenia życiowe i obserwacje.
2. Wyrażanie pewnych i twardych sądów (wyroków), wiążących opinii, prawd oczywistych, przedstawianie “faktów”.

Ad 1. Jest to relacja typowa dla rozmów towarzyskich, rodzinnych, przyjacielskich a i obecnie dla forów i blogów internetowych. Zdarza się, że wytykamy niepoprawny sposób myślenia. Gdy więc dwie (lub więcej) osoby rozmawiają, wymieniają się poglądami w sposób jednoznaczny określając, że są to poglądy:

Są to poglądy, sposób postrzegania pewnych wydarzeń, zjawisk, rzeczy i osób w sposób subiektywny, w pełni zindywidualizowany… i nie koniecznie musi być taki jak nasz.

Wszelka więc próba atakowania osoby za “jej analizę przeżytych zdarzeń” mija się z celem i jest po prostu bezsensowna i nieefektywna. A dość często przydarza się nam użyć słów:

W efekcie atakujemy osobę za to kim jest i obrażamy jej system wartości i norm. Na ten system nie mamy większego wpływu oraz nie jest to dla tej osoby miłe… a w dodatku nie daje jej żadnych konkretnych wskazówek do zmiany siebie czy poglądów.

Ad 2. Dość powszechnym jest również (i sam również byłem tego przykładem), że wypowiadamy się na tematy na o których nie mamy pojęcia. Wyrażamy wiążące opinie i sądy, niedysponując odpowiednią wiedzą, staramy uchodzić się za specjalistów, choć nimi nie jesteśmy. Przez otoczenie zostajemy wtedy postrzegani jako “głupki”, “nieuki”, “niekompetentni” itp. Wykazujemy się niekompetencją, ignorancją lub niedbalstwem. Warto więc wcześniej sprawdzić czy to co mówimy jest zgodne z faktami lub zabezpieczać swoją wypowiedź przykładami z Ad 1: “Mam wrażenie…” itp.

Gbyśmy jednak mieli do czynienia z takim typem rozmówcy, to również niecelowe jest ocenianie tej osoby (a zdarza nam się tak). Ciekawym i dość efektywnym zabiegiem jest zasugerowanie tej osobie aby rozszerzyła swoją wiedze i obszar obserwacji, a wtedy z czystym sumieniem będzie mogła się wygłaszać prawdy.

Warto więc w obydwu przypadkach odnieść się do doświadczeń tej osoby. Osobiście staram się zrozumieć sposób rozumowania i poznać elementy, które zadecydowały o pewnym wyborze, o poglądzie. Możemy przecież zapytać:

Zapewniam Was, że uzyskamy lepszy skutek niż atakowanie. Jeśli nawet dopytując kogoś o tok rozumowania, o doświadczenia jakie wpłynęły na tak ukształtowany światopogląd danej osoby, uznamy, że wciąż się nie zgadzamy to nie pozostaje nam nic innego jak uznanie prawa drugiej osoby do takiego poglądu. Skoro my mamy prawo do pewnych poglądów, dlaczego czasem odbieramy je innym?

Dobrą praktyką jest podawanie argumentów, przedstawianie sposobów analizowania różnych doświadczeń życiowych czy też dostępnej wiedzy… lecz to druga osoba sama powinna przekonać się, odrzucić lub uznać pewien pogląd za taki, który jest z nią zgodny.

Warto zajrzeć też do postu Joanny Boj - “Komunikaty ja” i rozważania o pokojowej komunikacji.

Zapraszam serdecznie do dzielenia się swoimi spostrzeżeniami

——————
Powyższy post w całości jest moim sposobem postrzegania tego tematu. Wszelkie wskazówki, poruszone obszary są moim subiektywnym odczuciem, opartym na doświadczeniu i wiedzy jaką posiadłem

Tags: Komunikacja, ocena, rozmowa, Rozwój osobisty
Posted in Komunikacja, Rozwój osobisty | 3 Comments »

Jedynym ograniczeniem jesteśmy my sami!

Tuesday, June 3rd, 2008

Dość kontrowersyjnie się zaczyna ten post. Niestety i też stety jest to prawda. Niestety, ponieważ przed wszelkim działaniem powstrzymujemy my sami siebie. Stety, bo po łatwo to przezwyciężyć mając tę świadomość. Do czego zmierzam?

Zmierzam do tego, że jeśli ktoś chce to “może góry przenosić”. W przypadku Pawła Urbańskiego “przenosić góry” oznacza “zdobywać największe góry” pomimo pewnych ograniczeń. Paweł Urbański to młody człowiek, który stracił wzrok w wieku 13 lat. Coś Wam zacytuję, prosto ze strony Pawła:

“W ubiegłym roku współorganizowałem i uczestniczyłem w wyprawie alpinistycznej na najwyższy szczyt obu Ameryk - Aconcagua (6962 N.P.M.). Jako pierwsza osoba niewidoma z Europy i pierwszy niewidomy Polak zmierzyłem się z siedmiotysięcznikiem. Osiągnąłem wysokość 5600 metrów. Obecnie, wspólnie z cztero-osobową grupą organizuję projekt Korona Ziemi. Jego celem jest zdobycie siedmiu najwyższych szczytów kontynentów.”

Ten fragment warto rozszerzyć o informację, że w lutym tego roku Paweł zdobył szczyt Kilimanjaro (5895 metrów n.p.m.)
W dodatku Paweł jest studentem ekonomii i prowadzi własną firmę. Trenuje też judo oraz narciarstwo!

Zapytacie jak to możliwe?
Dlaczego od siebie nie wymagamy tak jak Paweł od siebie?
Dlaczego mówimy sobie “nie mogę tego zrobić, nie potrafię tego zrobić!”
Dlaczego sami sobie nie zadajemy pytania “jak to zrobić?” po czym nie zabieramy się do działania?

Wniosek jest prosty: “Jedynym ograniczeniem jesteśmy my sami!”
Warto więc o tym pamiętać i brać przykład z Pawła, aby pomimo czegoś działać, żyć i spełniać swoje marzenia. Szukajmy drogi na szczyt a nie wymówki. Szukajmy sposobu do osiągania celu a nie ograniczeń które nas powstrzymują przed działaniem.

Zapraszam wszystkich do zajrzenia w te cztery miejsca:

Blog Pawła Urbańskiego

Niewidomy “na dachu ” Afryki - wywiad z Pawłem w DDTVN

Jak pokonują wyzwania ludzie, którzy mają ich znacznie więcej? - Post na Blog Alexa zainspirowany osobą Pawła Urbańskiego

Niewidomy karateka - Paweł Król w DDTVN

Życzę Pawłowi, sobie i wszystkim Czytelnikom wiary w siebie i osiągania swoich celów (pomimo czegoś)

PS: Paweł już 19 czerwca rozpoczyna wyprawę na Elbrus - najwyższy szczyt w górach Kaukazu, ponad 5600 m n. p. m. Życzymy powodzenia wyprawy i wspaniałych chwil!

(na sierpień Paweł zaplanował Mount Blanc - 4810,90 m n.p.m.

Tags: możliwości, Paweł Urbański, rozwój, Rozwój osobisty, życie
Posted in Rozwój osobisty, Różne/prywatne | No Comments »