Orest Tabaka

Archive for July, 2008

Poprzeczka coraz wyżej…

Monday, July 28th, 2008

Na początek pytanie, na które każdy odpowie sobie samemu:

Z którą z osób chciałbym współpracować, żyć, spędzać czas:

1. Z osobą idealną, “wiedzącą wszystko”, mającą zawsze rację i działającą bezbłędnie, gwarantującą, że wszystko czego się dotknie zamienia w sukces?
czy
2. Z osobą, która wie “jak niewiele wie”, znającą swoją niewiedzę a najważniejszą rzeczą jaką wie to to, że przed nią wielkie możliwości rozwoju, wiele wiedzy którą można zgłębić, umiejętności które można posiąść?

Pytania są troszkę na wyrost, bo pewnie czujemy, że chcielibyśmy być tym pierwszym typem osoby a zadawać się z osobami, które nie wiedzą wiele i się nie rozwijają… mielibyśmy przewagę. Jednak chciałbym Wam wskazać na inny sposób postrzegania takich relacji.

Wielokrotnie wymienianą cechą dobrego menedżera, przywódcy jest umiejętność pracy z lepszymi od siebie. Jak podwładny może być lepszy od przełożonego? Może być, jeśli przełożony jest człowiekiem rozsądnym, jest typem nr 2 i wie, jak bardzo może rozwinąć takiego pracownika a przy okazji wiele może się sam nauczyć. Menedżer jest od tego, aby realizować zadania i rozwijać pracowników.

W poście “Nigdy nie będziesz gotowy” Mariusz pisze o swojej gotowości do podjęcia nowej roli w firmie. Wniosek jest prosty: Nie jesteśmy w stanie wiedzieć wszystkiego o wszystkim, ani nawet wszystkiego o jednej dziedzinie. Kto tak twierdzi, jest typem numer 1 i pewnie już się nie będzie rozwijał.

Obserwując ludzi zauważyłem, że większości z nich kończy kształcenie się na poziomie szkoły średniej lub studiów czy też pracy. Pracy dlatego, że wraz z nowymi obowiązkami czegoś się uczymy. To bardzo dobrze. Jednak to co najbardziej martwi to fakt, że wiele osób nie rozwija się ponad to “co musi” (musi w szkole, na studiach, w pracy). Jest dziedzina w której rodacy rozwijają się ponadprzeciętnie, sami z siebie i nie jest to potrzebne do pracy: polityka. Tutaj mogę powiedzieć, że wiele osób osiąga specjalizację… i podniesiony poziom stresu

Wczoraj (niedziela, wakacje) zaskoczyłem znajomego stwierdzeniem: “Idę się uczyć”. Tak, sam z siebie, bez nakazów, obowiązków, z czystej chęci rozwoju i przyjemnego spędzenia czasu. Obserwując swoje postępy w ostatnim półroczu czy też 4 miesiącach, poświęcając od 1 do 4-5 godzin dziennie na pozyskiwanie wiedzy, drugie tyle na przemyślenia i szeregowanie jej, widzę jak bardzo posunąłem się do przodu… oraz jak wiele jeszcze przede mną. Systematyczność jest kluczem. W otoczeniu, które edukację kończy na szkole i pracy, bardzo łatwo zrobić sobie przewagę poświęcając godzinkę dziennie na swój rozwój. I to nie tylko moje zdanie (”Czytanie zagraża głupocie”).

Zachęcam wszystkich, abyście sami z siebie czytali, uczyli się, praktykowali dziedziny, które Was interesują, na swój sposób ciekawią, w której już działacie lub chcielibyście kiedyś działać. Jako, że Czytelnikami bloga są w większości uczniowie szkół średnich i studenci tak więc życzenie dla Was i wszystkich Czytelników wyjęte ze Steve’a Jobsa:

Stay Hungry. Stay Foolish

Jak zwykle zapraszam do dzielenia się swoją opinią lub zadawania pytań

Posted in Rozwój osobisty | 4 Comments »

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life.

Wednesday, July 23rd, 2008

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma — which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.”

Steve Jobs - przemowa na Stanford - cały tekst
(na youtube.com - video)

Moje robocze tłumaczenie:

“Twój czas jest ograniczony, więc nie trać go na życie życiem innych. Nie wpadnij w dogmaty, w których żyje się według sposobu myślenia innych osób. Nie pozwól aby ich opinie zagłuszyły Twój wewnętrzny głos. I najważniejsze - miej odwagę podążać za swoim sercem i intuicją. One jakoś wiedzą kim naprawdę chcesz zostać. Wszystko inne jest drugorzędne.”)

I choć fragment tej przemowy słyszałem ponad pół roku temu, to i tak pozwoliłem innym zagłuszyć mój wewnętrzny głos. Tym głosem było stworzenie własnej stacji radiowej, o niespotykanym w Polsce profilu muzycznym, ramówce, możliwości interakcji ze słuchaczem. Stacji radiowej dla słuchaczy z Legnicy i Dolnego Śląska. Miałem plany, marzenia, wizję… nie miałem odwagi by iść za własnym głosem i tego dokonać.

Teraz tu, w tym miejscu, Drodzy Czytelnicy, zobowiązuję się przed Wami, że w ciągu najbliższych trzech lat, do połowy roku 2011, taka stacja radiowa w Legnicy powstanie

Ogłaszając to publicznie nie będę mógł się wycofać… to byłby wstyd, okryłbym się hańbą. Podobną wizualizacje zrobiła Gosia z Zatoka Zen - z tego co wiem, to pieska już ma

Abyście wyciągnęli z tego postu jakąś lekcję dla siebie warto, wspomnieć, że każdy z nas ma jakieś marzenia, pragnienia. Jestem przekonany, że wiele z tych pragnień i czasem dziecięcych marzeń wyplewiliście z Waszych umysłów tylko dlatego, że ktoś powiedział “to nierealne”. Aby unaocznić Wam, że to realne, sam zobowiązuję się dokonać czegoś wielkiego.

Cel wyznaczony…
Oczywistym jest, że od mówienia nic jeszcze nie powstało. Dlatego też potrzebujemy poznać drogę, wytyczyć ją tak, przejść przez pewne punkty aby dojść do celu. Podjąłem więc współpracę z pewną instytucją finansową (znaną Wam wszystkim) i za kilka dni rozpoczynam staż menedżerski. Dzięki temu będę miał okazję popraktykować i wiele się nauczyć w dziedzinach organizowania, zarządzania, motywowania i kontrolowania - to pozwoli mi na dojście do mojego 3-letniego celu.

I najważniejsze…
Jeśli nie macie motywacji, a bardzo chcecie to zrobić, zawsze możecie znaleźć kogoś kto “push yourself”

Zdaję sobie sprawę, że troszkę “prywatą” poszło, lecz każdy może wyciągnąć lekcję z tego postu… a o to w tym blogu chodzi.

Tradycyjnie już zapraszam do komentowania. Jeśli chcecie, możecie tutaj zostawić swoje marzenia i zobowiązania ich spełnienia

Posted in Rozwój osobisty, Różne/prywatne | 2 Comments »

Poproś, nawet jeśli możesz wydać polecenie…

Saturday, July 19th, 2008

… tak, aby druga strona miała z tego tytułu korzyści. To moje własne zalecenie złożone z zalecania o “proszeniu a nie żądaniu” oraz o doprowadzaniu do sytuacji win-win, z którego to zalecenia staram się ostatnio korzystać jak najczęściej. Dwa tygodnie temu przeczytałem w książce “Sztuka motywacji” Alan Loy McGinnis:

“Nigdy nie mów, że masz do czegoś prawo, jeśli tylko możesz prosić o pomoc” - radzi John Churton Collins […]

Pomyślałem, że pewnie działa, lecz w niewielkim obszarze. Kilka dni temu przeglądałem googla w poszukiwaniu mojego nazwiska czy też moich artykułów w internecie (ach ta moja próżność, lecz ego musiało zostać połechtane ). Natrafiłem na dwie strony, gdzie były moje artykuły - na pierwszej o wyborze studiów, a drugiej o ocenianiu innych i o polemice. Wszystko byłoby w porządku, gdyby zostały opatrzone moim nazwiskiem (znów ta próżność) lub linkiem do źródła, lecz tak nie było. W pierwszym przypadku źródłem był portal na którym umieszczono mój artykuł, sugerując że to artykuł własny, na drugim nie było żadnego… choć przy wielu innych artykułach na tej stronie były podane źródła.

Mógłbym więc nakazać zamieszczenie odnośnika do mojej strony lub dodania nazwiska autora pod groźbą procesu o naruszenie praw autorskich. Zastanowiłem się jednak w jaki sposób zachęcić zarządzających treścią do spełnienia mojej woli, przy czym te serwisy również by zyskały; sytuacja win-win.

Wystosowałem taki list:

Znalazłem w Państwa serwisie artykuł o wyborze
studiów (tu link) i jest mi bardzo miło, że akurat mój
artykuł znalazł się u Państwa. Tak jak i Państwo
zezwalam na wykorzystywanie materiałów z mojej
strony, pod warunkiem umieszczenia linka do źródła…
w tym przypadku do http://orest.tabaka.eu.

Sądzę, że odwiedzający Państwa serwis docenią
możliwość zwrócenia się do autora (do mnie) w celu
zadania pytania lub też przeczytania dyskusji
toczącej się pod tym artykułem. Świadczyć będzie
to o Państwa szacunku do treści znalezionych
w internecie a zamieszczanych w Państwa serwisie.

Efekt: W pierwszym przypadku po godzinie otrzymałem maila z chęcią pomocy i informacją, że źródło poprawiono. W drugim przypadku być może zarządzający treścią przestraszył się ewentualnych konsekwencji i usunął artykuły… a nie taki miałem zamiar.

Skuteczność więc szacuję na poziomie 75% (50% pierwszy przypadek, w drugim w 25%, bo moje artykuły nie są wykorzystywane bez źródła). Świadczy to o tym, że metoda jest skuteczna lecz tylko trening czyni mistrza

Zapewne tę metodę znacie i stosujecie od dawna, więc zapraszam Was do dzielenia się spostrzeżeniami

Tags: Komunikacja, win-win
Posted in Komunikacja | No Comments »

Na 110%… o niemożliwym i rywalizacji.

Saturday, July 12th, 2008

Tym razem post ze sportem w tle

Przez wiele lat sądzono, że w biegu na dystansie jednej mili (1,60 km) barierą czasową są 4 minuty. Od 1945 roku rekord wynosił 4:01:40 no i skoro nie dało się przekroczyć 4 minut… to nikt tego rekordu nie ruszył przez 9 lat. W 1954 roku Roger Bannister wpadł na metę z czasem 3:59:40… dokonał niemożliwego. Oczywiście mógł się zdarzyć taki jeden “wspaniały”, co to nie wiedział o granicy 4-ech minut Jednak wkrótce kilkudziesięciu biegaczy przekroczyło z łatwością tę barierę.

Jak więc stało się, że wiele osób zrobiło coś niemożliwego, gdy udało się to jednej osobie? Po prostu Bannister pokazał, że niemożliwe jest możliwe… i to cecha dobrego menedżera. Oczywiście menedżer wie, że jeśli stale biłby rekordy to zespół byłby w tyle, a do tego nie należy dopuszczać. Dobry menedżer wie, że po przekroczeniu 4 minut, pokazaniu że niemożliwe jest możliwe, popchnie zespół do ustalania nowych rekordów

Podobnie jest z rywalizacją. Zasadniczo człowiek to niesamowicie leniwe stworzenie, które samo z siebie nie da prawie nigdy 100%. Często nie dajemy z siebie nawet 80%. Gdy 2 lata temu trenowałem bardzo ambitnie kolarstwo górskie (zdecydowana część treningów jest na szosie) potrafiłem jechać przez 2 godziny na 85-90% swoich możliwości. W sporcie można to zobaczyć stosując pulsometr (mierząc tętno) choć nie zawsze 100% to wszystko na co stać zawodnika. Po roku nietrenowania moje 100% jest coś koło 75% tego co mogłem 2 lata temu, a jednak gdy wczoraj wybrałem się na trening z osobami, których 75% to moje 100%, okazało się, że jechałem na ok. 110%

W niewielu obszarach życia możemy zmierzyć naszą efektywność… można ją poczuć. Wczoraj również nie mierzyłem, lecz czułem, że narzucone przez kolegów tempo zdecydowanie przewyższało moje wyobrażenie o moich możliwościach kondycyjnych. Co prawda 4 razy “puściłem koło” co oznacza, że zostałem w tyle, jednak widząc plecy kolegów wiedziałem, że jadę tylko trochę słabiej. W normalnych, codziennych warunkach w takiej sytuacji odpuszczamy, bo wydaje nam się, że skoro jesteśmy słabsi to po co rywalizować. Warto pamiętać, że jeśli w tym momencie jesteśmy słabsi od tych lepszy a mamy tych lepszych na wyciągnięcie ręki, oznacza to dla nas, że dajemy z siebie więcej niż bez tych lepszych

“[…] w grę wchodzi stary, zdrowy instynkt rywalizacji. Na ogół człowiek robi mniej niż może, dopóki ktoś inny nie wskaże mu większych możliwości.”

Pamiętajmy więc o tym, aby patrzeć też przez pryzmat swoich 100%, swojego wzrostu możliwości, takiego obiektywnego słupka kontrolnego. Często przyrównujemy się do innych i gdy to porównanie wypada nieciekawie, to rezygnujemy, odpuszczamy lub załamujemy się. Bardzo pożądaną cechą jest umiejętność pracy z lepszymi od siebie. Mamy wtedy możliwość podnoszenia swoich możliwości, pamiętając cały czas o odnotowywaniu postępu.

- - - - - -
PS: Wiem, że znajomi potraktowali mnie pobłażliwie, zwalniając miejscami tak, abym widział ich plecy. Wdzięczny jestem im za ten sposób zmotywowania mnie i wyciągnięcia tych 110%. Mam również świadomość, że gdy oni byli na kolarzówkach (cieniutkie oponki, koło 28″, lepsze przełożenia) a ja na rowerze górskim z cienkimi oponami (troszkę szersze od opon znajomych) miałem mniejsze możliwości i musiałem dawać z siebie więcej niż oni. Pamiętajmy o tym, że czasem mamy gorsze warunki, mniej zasobów lub słabszą pozycję wyjściową. Jednak to nie powinno być wymówką, a warto uczynić z tego dodatkowy bodziec motywacyjny

- - - - - -

Zapraszam Was do podzielenia się swoimi osiągnięciami, swoimi 110%… wiem, że mieliście takie sytuacje w życiu

Posted in Rozwój osobisty | 2 Comments »

Wychylaj się twarzą, a nie …

Tuesday, July 8th, 2008

… czterema literami

Temat postu skonstruowany według najnowocześniejszych sposobów zapamiętywania, budzący emocję, skojarzenia… i taki jest zamiar, abyśmy zapamiętali tę prostą zasadę.

Czy gdybyście byli na wieży widokowej, to czy wychylilibyście się twarzą czy czterema literami?
A przy wyglądaniu przez okno?

Internet to takie wielkie okno na świat. Można się przez nie wychylić i tylko od nas zależy jak to zrobimy. Jeśli wychylamy się czterema literami to:

Zaskakujące jest również to, że często mylimy twarz z czterema literami - gdy pokazujemy cztery litery to myślimy, że to twarz lub z twarzy robimy cztery litery

Aby tę zgrabną metaforę przełożyć na język zrozumiały dla ścisłowców ujmę to tak:

1. Gdy się wychylamy, pokazujemy światu, należy pamiętać o tym, aby odbierać sygnały płynące z otoczenia. Znam osoby (a i mnie się zdarzało) które prąc do przodu, robiąc swoje przez swoją nieuwagę wyważały otwarte już drzwi. Miejcie otwarte oczy, patrzcie co się dookoła dzieje, zbierajcie opinie innych. Obserwujmy czy podążamy w dobrym kierunku, czy to co robimy jest dobre dla innych, czy przypadkiem w czasie naszego działania nie dzieje się krzywda innym.

2. Gdy się wychylamy róbmy to z twarzą. Rozwój internetu wywołał u nas obniżenie progu wstydu, zwłaszcza w internecie (czasem w rzeczywistości). Od czasu do czasu wędruję sobie po Naszej-Klasie przeglądając profile znajomych i nieznajomych i zdarza się, że zdjęcia które tam zobaczę przyprawiają mnie o zaskoczenie. Po prostu po części osób mi znanych nie spodziewałbym się tego, co tam zobaczyłem, nie mówiąc już o zdjęciach, na których takie osoby popełniają wykroczenie, pokazują się od “tej gorszej” strony, np. pod wpływem alkoholu, porozbierani. Może i jest to jakaś forma zabawy, lecz w przypadku gdy staramy się uchodzić za osoby poważne, odpowiedzialne, godne zaufania, to chwalenie się zdjęciami na których wcale na takie osoby nie wyglądamy, jest po prostu pomyleniem twarzy z czterema literami
Co może sobie pomyśleć nasz przyszły pracodawca, gdy jako miniaturkę naszego profilu damy list gończy na pewnego sędziego piłkarskiego? Dotyczy to również innych miejsc w internecie. Takie metody pozyskiwania informacji są coraz popularniejsze, a nie ukrywam że i ja korzystam często z wyszukiwarki, aby dowiedzieć się więcej o osobach, które znam… oraz nie znam. Można zarzucić nieetyczne postępowanie, lecz pamiętajmy - sami takie informacje zamieszczamy w internecie i to w otwartej przestrzeni, gdzie dostęp ma każdy.

3. Gdy się wychylamy róbmy to personalnie. W jednej z reklam piwa, znany aktor wygłasza interesującą kwestię:

“Jak ja bym miał być pożarty, to wolałbym być pożarty osobiście, nie anonimowo […] takie moje mnie pożarcie…”

Możemy wychylać się anonimowo, zwłaszcza w internecie, gdzie wielokrotnie posługujemy się nickiem (np. Żabka17, predator_X itp.). Co prawda można oczywiście dowiedzieć się kto kryje się pod danym nickiem, lecz aby to zrobić to trzeba poświęcić czas, środki… a i tak rzadko kiedy można powiązać kilka nicków jakie używamy w różnych miejscach w internecie. Jak na razie imię i nazwisko jest najłatwiejszym i najlepszym sposobem na nazwanie swojej osoby - nie ma więc potrzeby podawać DNA
W rzeczywistym świecie można się wychylać krzycząc z ostatniego rzędu (np. na studiach, zebraniach członków spółdzielni) a można usiąść z przodu, pokazać twarz i spokojnie powiedzieć o co chodzi. Ten drugi sposób w praktyce sprawdzony

Nie oznacza to, że aby się wypowiadać musimy podawać swoje pełne lub częściowe dane. Nikogo nie “zbanuję” za posługiwanie się nickiem. Jednak poziom wypowiedzi tutaj jest na przyzwoitym poziomie, tak więc warto opatrzyć je swoim imieniem i nazwiskiem. W przyszłości pomoże to w znalezieniu informacji o Was przez osoby, które będą mogły coś dla Was zrobić. Tak samo się dzieje w działaniu w rzeczywistości. Możemy dać się poznać jako Orest Tabaka, Jan Kowalski… a możemy jako “on”, “tamten facet”, “ten gość” itp. Wszystko zależy od nas.

Zapraszam do dyskusji, wszystkich, nawet osoby posługujące się nickami