Orest Tabaka

Archive for July, 2008

Poprzeczka coraz wyżej…

Monday, July 28th, 2008

Na początek pytanie, na które każdy odpowie sobie samemu:

Z którą z osób chciałbym współpracować, żyć, spędzać czas:

1. Z osobą idealną, “wiedzącą wszystko”, mającą zawsze rację i działającą bezbłędnie, gwarantującą, że wszystko czego się dotknie zamienia w sukces?
czy
2. Z osobą, która wie “jak niewiele wie”, znającą swoją niewiedzę a najważniejszą rzeczą jaką wie to to, że przed nią wielkie możliwości rozwoju, wiele wiedzy którą można zgłębić, umiejętności które można posiąść?

Pytania są troszkę na wyrost, bo pewnie czujemy, że chcielibyśmy być tym pierwszym typem osoby a zadawać się z osobami, które nie wiedzą wiele i się nie rozwijają… mielibyśmy przewagę. Jednak chciałbym Wam wskazać na inny sposób postrzegania takich relacji.

Wielokrotnie wymienianą cechą dobrego menedżera, przywódcy jest umiejętność pracy z lepszymi od siebie. Jak podwładny może być lepszy od przełożonego? Może być, jeśli przełożony jest człowiekiem rozsądnym, jest typem nr 2 i wie, jak bardzo może rozwinąć takiego pracownika a przy okazji wiele może się sam nauczyć. Menedżer jest od tego, aby realizować zadania i rozwijać pracowników.

W poście “Nigdy nie będziesz gotowy” Mariusz pisze o swojej gotowości do podjęcia nowej roli w firmie. Wniosek jest prosty: Nie jesteśmy w stanie wiedzieć wszystkiego o wszystkim, ani nawet wszystkiego o jednej dziedzinie. Kto tak twierdzi, jest typem numer 1 i pewnie już się nie będzie rozwijał.

Obserwując ludzi zauważyłem, że większości z nich kończy kształcenie się na poziomie szkoły średniej lub studiów czy też pracy. Pracy dlatego, że wraz z nowymi obowiązkami czegoś się uczymy. To bardzo dobrze. Jednak to co najbardziej martwi to fakt, że wiele osób nie rozwija się ponad to “co musi” (musi w szkole, na studiach, w pracy). Jest dziedzina w której rodacy rozwijają się ponadprzeciętnie, sami z siebie i nie jest to potrzebne do pracy: polityka. Tutaj mogę powiedzieć, że wiele osób osiąga specjalizację… i podniesiony poziom stresu

Wczoraj (niedziela, wakacje) zaskoczyłem znajomego stwierdzeniem: “Idę się uczyć”. Tak, sam z siebie, bez nakazów, obowiązków, z czystej chęci rozwoju i przyjemnego spędzenia czasu. Obserwując swoje postępy w ostatnim półroczu czy też 4 miesiącach, poświęcając od 1 do 4-5 godzin dziennie na pozyskiwanie wiedzy, drugie tyle na przemyślenia i szeregowanie jej, widzę jak bardzo posunąłem się do przodu… oraz jak wiele jeszcze przede mną. Systematyczność jest kluczem. W otoczeniu, które edukację kończy na szkole i pracy, bardzo łatwo zrobić sobie przewagę poświęcając godzinkę dziennie na swój rozwój. I to nie tylko moje zdanie (”Czytanie zagraża głupocie”).

Zachęcam wszystkich, abyście sami z siebie czytali, uczyli się, praktykowali dziedziny, które Was interesują, na swój sposób ciekawią, w której już działacie lub chcielibyście kiedyś działać. Jako, że Czytelnikami bloga są w większości uczniowie szkół średnich i studenci tak więc życzenie dla Was i wszystkich Czytelników wyjęte ze Steve’a Jobsa:

Stay Hungry. Stay Foolish

Jak zwykle zapraszam do dzielenia się swoją opinią lub zadawania pytań

Posted in Rozwój osobisty | 4 Comments »

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life.

Wednesday, July 23rd, 2008

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma — which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.”

Steve Jobs - przemowa na Stanford - cały tekst
(na youtube.com - video)

Moje robocze tłumaczenie:

“Twój czas jest ograniczony, więc nie trać go na życie życiem innych. Nie wpadnij w dogmaty, w których żyje się według sposobu myślenia innych osób. Nie pozwól aby ich opinie zagłuszyły Twój wewnętrzny głos. I najważniejsze - miej odwagę podążać za swoim sercem i intuicją. One jakoś wiedzą kim naprawdę chcesz zostać. Wszystko inne jest drugorzędne.”)

I choć fragment tej przemowy słyszałem ponad pół roku temu, to i tak pozwoliłem innym zagłuszyć mój wewnętrzny głos. Tym głosem było stworzenie własnej stacji radiowej, o niespotykanym w Polsce profilu muzycznym, ramówce, możliwości interakcji ze słuchaczem. Stacji radiowej dla słuchaczy z Legnicy i Dolnego Śląska. Miałem plany, marzenia, wizję… nie miałem odwagi by iść za własnym głosem i tego dokonać.

Teraz tu, w tym miejscu, Drodzy Czytelnicy, zobowiązuję się przed Wami, że w ciągu najbliższych trzech lat, do połowy roku 2011, taka stacja radiowa w Legnicy powstanie

Ogłaszając to publicznie nie będę mógł się wycofać… to byłby wstyd, okryłbym się hańbą. Podobną wizualizacje zrobiła Gosia z Zatoka Zen - z tego co wiem, to pieska już ma

Abyście wyciągnęli z tego postu jakąś lekcję dla siebie warto, wspomnieć, że każdy z nas ma jakieś marzenia, pragnienia. Jestem przekonany, że wiele z tych pragnień i czasem dziecięcych marzeń wyplewiliście z Waszych umysłów tylko dlatego, że ktoś powiedział “to nierealne”. Aby unaocznić Wam, że to realne, sam zobowiązuję się dokonać czegoś wielkiego.

Cel wyznaczony…
Oczywistym jest, że od mówienia nic jeszcze nie powstało. Dlatego też potrzebujemy poznać drogę, wytyczyć ją tak, przejść przez pewne punkty aby dojść do celu. Podjąłem więc współpracę z pewną instytucją finansową (znaną Wam wszystkim) i za kilka dni rozpoczynam staż menedżerski. Dzięki temu będę miał okazję popraktykować i wiele się nauczyć w dziedzinach organizowania, zarządzania, motywowania i kontrolowania - to pozwoli mi na dojście do mojego 3-letniego celu.

I najważniejsze…
Jeśli nie macie motywacji, a bardzo chcecie to zrobić, zawsze możecie znaleźć kogoś kto “push yourself”

Zdaję sobie sprawę, że troszkę “prywatą” poszło, lecz każdy może wyciągnąć lekcję z tego postu… a o to w tym blogu chodzi.

Tradycyjnie już zapraszam do komentowania. Jeśli chcecie, możecie tutaj zostawić swoje marzenia i zobowiązania ich spełnienia

Posted in Rozwój osobisty, Różne/prywatne | 2 Comments »

Poproś, nawet jeśli możesz wydać polecenie…

Saturday, July 19th, 2008

… tak, aby druga strona miała z tego tytułu korzyści. To moje własne zalecenie złożone z zalecania o “proszeniu a nie żądaniu” oraz o doprowadzaniu do sytuacji win-win, z którego to zalecenia staram się ostatnio korzystać jak najczęściej. Dwa tygodnie temu przeczytałem w książce “Sztuka motywacji” Alan Loy McGinnis:

“Nigdy nie mów, że masz do czegoś prawo, jeśli tylko możesz prosić o pomoc” - radzi John Churton Collins […]

Pomyślałem, że pewnie działa, lecz w niewielkim obszarze. Kilka dni temu przeglądałem googla w poszukiwaniu mojego nazwiska czy też moich artykułów w internecie (ach ta moja próżność, lecz ego musiało zostać połechtane ). Natrafiłem na dwie strony, gdzie były moje artykuły - na pierwszej o wyborze studiów, a drugiej o ocenianiu innych i o polemice. Wszystko byłoby w porządku, gdyby zostały opatrzone moim nazwiskiem (znów ta próżność) lub linkiem do źródła, lecz tak nie było. W pierwszym przypadku źródłem był portal na którym umieszczono mój artykuł, sugerując że to artykuł własny, na drugim nie było żadnego… choć przy wielu innych artykułach na tej stronie były podane źródła.

Mógłbym więc nakazać zamieszczenie odnośnika do mojej strony lub dodania nazwiska autora pod groźbą procesu o naruszenie praw autorskich. Zastanowiłem się jednak w jaki sposób zachęcić zarządzających treścią do spełnienia mojej woli, przy czym te serwisy również by zyskały; sytuacja win-win.

Wystosowałem taki list:

Znalazłem w Państwa serwisie artykuł o wyborze
studiów (tu link) i jest mi bardzo miło, że akurat mój
artykuł znalazł się u Państwa. Tak jak i Państwo
zezwalam na wykorzystywanie materiałów z mojej
strony, pod warunkiem umieszczenia linka do źródła…
w tym przypadku do http://orest.tabaka.eu.

Sądzę, że odwiedzający Państwa serwis docenią
możliwość zwrócenia się do autora (do mnie) w celu
zadania pytania lub też przeczytania dyskusji
toczącej się pod tym artykułem. Świadczyć będzie
to o Państwa szacunku do treści znalezionych
w internecie a zamieszczanych w Państwa serwisie.

Efekt: W pierwszym przypadku po godzinie otrzymałem maila z chęcią pomocy i informacją, że źródło poprawiono. W drugim przypadku być może zarządzający treścią przestraszył się ewentualnych konsekwencji i usunął artykuły… a nie taki miałem zamiar.

Skuteczność więc szacuję na poziomie 75% (50% pierwszy przypadek, w drugim w 25%, bo moje artykuły nie są wykorzystywane bez źródła). Świadczy to o tym, że metoda jest skuteczna lecz tylko trening czyni mistrza

Zapewne tę metodę znacie i stosujecie od dawna, więc zapraszam Was do dzielenia się spostrzeżeniami

Tags: Komunikacja, win-win
Posted in Komunikacja | No Comments »

Na 110%… o niemożliwym i rywalizacji.

Saturday, July 12th, 2008

Tym razem post ze sportem w tle

Przez wiele lat sądzono, że w biegu na dystansie jednej mili (1,60 km) barierą czasową są 4 minuty. Od 1945 roku rekord wynosił 4:01:40 no i skoro nie dało się przekroczyć 4 minut… to nikt tego rekordu nie ruszył przez 9 lat. W 1954 roku Roger Bannister wpadł na metę z czasem 3:59:40… dokonał niemożliwego. Oczywiście mógł się zdarzyć taki jeden “wspaniały”, co to nie wiedział o granicy 4-ech minut Jednak wkrótce kilkudziesięciu biegaczy przekroczyło z łatwością tę barierę.

Jak więc stało się, że wiele osób zrobiło coś niemożliwego, gdy udało się to jednej osobie? Po prostu Bannister pokazał, że niemożliwe jest możliwe… i to cecha dobrego menedżera. Oczywiście menedżer wie, że jeśli stale biłby rekordy to zespół byłby w tyle, a do tego nie należy dopuszczać. Dobry menedżer wie, że po przekroczeniu 4 minut, pokazaniu że niemożliwe jest możliwe, popchnie zespół do ustalania nowych rekordów

Podobnie jest z rywalizacją. Zasadniczo człowiek to niesamowicie leniwe stworzenie, które samo z siebie nie da prawie nigdy 100%. Często nie dajemy z siebie nawet 80%. Gdy 2 lata temu trenowałem bardzo ambitnie kolarstwo górskie (zdecydowana część treningów jest na szosie) potrafiłem jechać przez 2 godziny na 85-90% swoich możliwości. W sporcie można to zobaczyć stosując pulsometr (mierząc tętno) choć nie zawsze 100% to wszystko na co stać zawodnika. Po roku nietrenowania moje 100% jest coś koło 75% tego co mogłem 2 lata temu, a jednak gdy wczoraj wybrałem się na trening z osobami, których 75% to moje 100%, okazało się, że jechałem na ok. 110%

W niewielu obszarach życia możemy zmierzyć naszą efektywność… można ją poczuć. Wczoraj również nie mierzyłem, lecz czułem, że narzucone przez kolegów tempo zdecydowanie przewyższało moje wyobrażenie o moich możliwościach kondycyjnych. Co prawda 4 razy “puściłem koło” co oznacza, że zostałem w tyle, jednak widząc plecy kolegów wiedziałem, że jadę tylko trochę słabiej. W normalnych, codziennych warunkach w takiej sytuacji odpuszczamy, bo wydaje nam się, że skoro jesteśmy słabsi to po co rywalizować. Warto pamiętać, że jeśli w tym momencie jesteśmy słabsi od tych lepszy a mamy tych lepszych na wyciągnięcie ręki, oznacza to dla nas, że dajemy z siebie więcej niż bez tych lepszych

“[…] w grę wchodzi stary, zdrowy instynkt rywalizacji. Na ogół człowiek robi mniej niż może, dopóki ktoś inny nie wskaże mu większych możliwości.”

Pamiętajmy więc o tym, aby patrzeć też przez pryzmat swoich 100%, swojego wzrostu możliwości, takiego obiektywnego słupka kontrolnego. Często przyrównujemy się do innych i gdy to porównanie wypada nieciekawie, to rezygnujemy, odpuszczamy lub załamujemy się. Bardzo pożądaną cechą jest umiejętność pracy z lepszymi od siebie. Mamy wtedy możliwość podnoszenia swoich możliwości, pamiętając cały czas o odnotowywaniu postępu.

- - - - - -
PS: Wiem, że znajomi potraktowali mnie pobłażliwie, zwalniając miejscami tak, abym widział ich plecy. Wdzięczny jestem im za ten sposób zmotywowania mnie i wyciągnięcia tych 110%. Mam również świadomość, że gdy oni byli na kolarzówkach (cieniutkie oponki, koło 28″, lepsze przełożenia) a ja na rowerze górskim z cienkimi oponami (troszkę szersze od opon znajomych) miałem mniejsze możliwości i musiałem dawać z siebie więcej niż oni. Pamiętajmy o tym, że czasem mamy gorsze warunki, mniej zasobów lub słabszą pozycję wyjściową. Jednak to nie powinno być wymówką, a warto uczynić z tego dodatkowy bodziec motywacyjny

- - - - - -

Zapraszam Was do podzielenia się swoimi osiągnięciami, swoimi 110%… wiem, że mieliście takie sytuacje w życiu

Posted in Rozwój osobisty | 2 Comments »

“Ile chciałby Pan zarabiać?” (o pracy za darmo i życiu na koszt rodziców)

Thursday, July 10th, 2008

Takie pytanie otrzymałem ostatnimi dniami. Szczerze - miałem spore problemy, aby na nie odpowiedzieć. Natchnęło mnie to jednak do zastanowienia się nad tą kwestią jak i napisania obiecanego już postu o życiu na koszt rodziców.

Po przeczytaniu postu, w którym Alex Barszczewski zachęca do pracy za darmo, gdy nie mamy doświadczenia a zależy nam na rozwoju pomyślałem, że jest to bardzo ciekawe rozwiązanie. Zaskoczyć można niejedną osobę. Tym również kierowałem się przy rozmowach w sprawie przeprowadzenia szkoleń z prezentacji maturalnej… chyba przez “za darmo” nie chciano skorzystać z mojej pomocy.

Pracując za darmo często trzeba zdać się na pomoc rodziców. Studiując najczęściej tak się dzieje, lecz w przypadku gdy pracujemy zdaje się być to absurdalne. Mój plan zakładał taką możliwość, że do 30 roku życia daję sobie przyzwolenie na “życie na koszt rodziców”, czyli dach i chochlę zupy. Zakładałem, że mogę sie uczyć, rozwijać na spokojnie, nie martwiąc się o utrzymanie, choć na książki i inne potrzeby pieniądze sam zarabiam (sprawy komputerowe - tutaj lubię sobie czasem pogrzebać ), a pracować planowałem tylko, gdy będzie mnie uczyć i rozwijać. Za taki pomysł dostało mi się przysłowiową “szmatą po głowie” w dyskusji pod jednym z postów.

Otrzymując pytanie “ile chciałby Pan zarabiać?” przysłowiowo złapałem się za głowę. Chciałem odpowiedzieć “Nic - za DARMO”, lecz to by oznaczało, że nic się nie uczę (przykład ze szkoleniami maturalnymi). Druga myśl, to podanie jakiejś kwoty, zwrotu typu “tyle, ile wynoszą zarobki rynkowe” lub “dżentelmeni o pieniądzach nie rozmawiają” Jeśli podałbym kwotę to mógłbym być za pazerny, niedoceniający się (w domyśle zdesperowany), co do zarobków rynkowych to jest to bardzo nieprecyzyjnie, a w kwestii dżentelmenów… no cóż, niby tak jest lecz taka informacja nie daje nic drugiej osobie. Zdecydowałem się na “Mogę nic - Za darmo”, poprzedzone wywodem i całą otoczką, która towarzyszyła mi przy podejmowaniu takiej decyzji. Nie chciałem, abym został odebrany jako “tak, teraz za darmo a za miesiąc powie XXXX złotych”. Chyba nie najlepsze wrażenie zrobiłem.

Swego czasu wyliczyłem, że 250 złotych to minimum: bilet miesięczny i garnitur

Po rozmowie zastanowiłem się nad tym szerzej. Przyszło mi na myśl takie rozwiązanie:

“Pieniądze nie odgrywają tutaj większej roli. Nie decydują o współpracy. Nie ma kwoty, która mnie skusi lub zniechęci. Porozmawiajmy o innych aspektach współpracy.”

Jakby mi zaproponowano nic, to zgodnie z planem, jak 500 zł to więcej jak bilet i garnitur, jak 5′000 zł… może i ciekawe pieniądze, lecz wolę zyskać doświadczenie, dzięki któremu w przyszłości 5′000 będzie dniówką. Marzenie? Takie są stawki za topowych ludzi i choć nie jestem jeszcze topowy to plan zakłada, że będę (choć nie ze względu na pieniądze)
Patrząc przez pryzmat “awansu” z ligi podwórkowej do II ligi (w przeciągu ostatniego półrocza, do końca roku mam nadzieję na pierwszą lokatę), awans do pierwszej planuję w przeciągu najbliższych 2-3 lat, a liga mistrzów to plan na najbliższe 3-5 lat… tak więc wtedy będzie szansa na puchar. Teraz skupiam się na treningu i grze
Czyli z możliwości życia do 30 na koszt rodziców może niewiele zostać.

Faktem jest, że moja sytuacja jest dość komfortowa, lecz nie każdy tak ma. Uciekaj z domu… gdy dom, rodzina, bliscy i dalsi znajomi są ograniczeniem w robieniu tego co się chce, ograniczeniem rozwoju w obranym przez nas kierunku. Wtedy faktycznie “praca za darmo” jest raczej niemożliwa; możliwa jednak w konfiguracji: jedna praca dla pieniędzy, druga dla rozwoju.

Po tym wszystkim czuję, że warto jeszcze raz i głębiej się zastanowić nad pracą za darmo, życiem na koszt rodziców i planem na trzecią dekadę życia. Ciekaw jestem Waszej opinii, Waszego planu, jakiś sugestii. Mam nadzieję, że zainspirujecie mnie

Posted in Rozwój osobisty | 9 Comments »