Orest Tabaka

Archive for August, 2008

Życie jest (prawie) jak partia szachów…

Wednesday, August 27th, 2008

Na początek bardzo inspirujący fragment wypowiedzi jednej drugoplanowej postaci z filmu “Dwa tygodnie na miłość” (ang. Two Weeks Notice):

“Two things I know is chess and women.
Chess, it has rules, pieces, rooks, knights, bishops.
They move in predictable patterns. Somebody wins, somebody loses.
But women, they don’t have no rules, man.
They move in unpredictable ways too.
Nobody ever wins or loses when it comes to women.”

Tłumaczenie:
“Dwie rzeczy, na których się znam to szachy i kobiety.
Szachy mają zasady, pionki, wieże, koniki, gońce.
Poruszają się w przewidywalny sposób. Ktoś wygrywa, ktoś przegrywa.
Ale kobiety? Tu nie ma żadnych zasad, człowieku.
Nie można przewidzieć ich ruchu.
Nikt nigdy nie przegrywa ani nie wygrywa jeśli chodzi o kobiety.”

W gwoli wyjaśnienia: w każdej metaforze otwarty umysł doszuka się słabego punktu, przez co taką metaforę można obalić. Tu jednak chodzi o pewne przedstawienie modelu - stąd słowo “prawie” w tytule Nie spodziewajcie się jednak, że powiem: życie jest tak proste, jak gra w szachy… nie jest. Każdy jednak może osiągnąć to co sobie zamierzył.

Zasady gry
Z przekonaniem mogę powiedzieć, że życie toczy się według pewnych zasad. Kto zna zasady gry, ten wie jak poruszać się po planszy aby osiągnąć cel - wygrać. Na planszy mamy 7 różnych rodzajów figur (pionki, wieże, goniec na białych polach, goniec na czarnych polach, skoczek, królowa i król). Każda z figur ma określone zasady poruszania się - o jedno pole, po skosie, przeskakiwać itd. Zawsze możemy przeanalizować każdy możliwy ruch swój czy przeciwnika. Wprawni gracze znają przebieg partii nim ruszą pierwszym pionkiem.

W życiu (na nasz plus) zasady się zmieniają, możemy je zmieniać, tworzyć. Obowiązują nas przepisy prawa, zasady etyczne, moralne… jednak one się zmieniają. Każdy człowiek działa na innych zasadach - podlega pewnym ramom, lecz słyszeliśmy o indywidualnościach, którzy wbrew wszystkiemu i wszystkim prą pod prąd… i też wygrywają.

Liczba ruchów
Grając w szachy mamy do dyspozycji 64 pola na planszy, 16 własnych figur, każda z figur ma określoną liczbę możliwych ruchów w danej sytuacji. Wprawni matematycy wnet policzyliby ile możliwych decyzji możemy podjąć w danej chwili, przy danym ustawieniu figur - liczba skończona.

Liczba ruchów jakie możemy wykonać na przestrzeni całego naszego życia czy też w danej chwili, jest tak wielka, przy tak złożonej sytuacji, że możemy śmiało przyjąć nieograniczoność możliwych decyzji. Każdy człowiek jest inną figurą i choć można nas poklasyfikować na pionki, wieże… to jednak możemy kształtować własne kombinacje ruchowe.

Gdy jesteśmy pionkami…
Na planszy szachowej połowa graczy to pionki. Takie jest też odczucie wielu osób, że są tylko pionkami. Na szczycie (elita - królowa i król) to tylko ułamek społeczeństwa. Jak przyjrzymy się na rozgrywane partie szachowe, to albo pionki giną, albo są pomijane i gra toczy się na szczytach. Pionki niby nie mają wielkiego wpływu na grę, często też po prostu przeszkadzają.

Jednak pionki mają bardzo ciekawą właściwość - gdy dojdą do końcowej linii mogą zostać kim chcą. Królem nie można zostać, bo król jest tylko jeden… można jednak zostać królową

Pionek sam może mieć problem, aby dojść na końcową linię planszy - niezbędna jest pomoc innych, ochrona ze strony tych, co nie są pionkami. Można zapewnić sobie ochronę od strony pionków, lecz jest ona często nieskuteczna.

Koncentracja czy zmasowany atak?
Gdy grywałem jako mały chłopiec w szachy spotkałem się z dwiema metodami:

Trudno powiedzieć mi, która metoda jest efektywniejsza. Pewne jest, że niezdecydowanie prowadzi do porażki. Jako chłopiec starałem się chronić wszystkie figury, atakować wszystkim co mam… w efekcie przegrywałem. Wymaga to dużego skupienia, aby ochraniając jedną figurę, nie stracić innej czy tej chroniącej.
Przy koncentracji zostawiamy sobie kilka figur, na których się skupiamy - je chronimy, nimi atakujemy. Mając mniej figur każda strata jest jednak bardziej dotkliwa.

Defensywa czy ofensywa?
Zależy co chcemy osiągnąć… możemy bronić swoje figury albo atakować najlepszymi niezważając na możliwe drobne straty.

Gra na czas
W szachach mierzymy czas - po równo dla każdego gracza. Gdy wykonam ruch, naciskam przycisk zegara zatrzymując swój, a uruchamiając zegar przeciwnika… jego czas biegnie. Klasyczna wymiana ruchów - ja jeden ruch, przeciwnik jeden ruch.

W życiu możemy wykonywać serię ruchów nieczekając na ruch przeciwnika. Czasem jednak warto zaczekać na rozwój sytuacji, bo nasz nieprzemyślany ruch to szansa dla przeciwnika.

Nie ma pata
I chyba to co najważniejsze w życiu: nie ma pata! Czyli sytuacji, w której nie możemy wykonać żadnego ruchu. Otóż w życiu zawsze mamy jakiś możliwy ruch do wykonania. Wynika to z niemal nieskończonej ilości ruchów do dyspozycji. I choć dziś, w tej chwili może wyglądać na to, że nie mamy żadnych możliwości, to czasem okazuje się, że nas oświeca i dostrzegamy możliwość, której nie widzieliśmy wcześniej. Możemy przecież poczekać na ruch przeciwnika lub dać sobie więcej czasu do zastanowienia się nad ruchem.

Zawsze warto skonsultować się
W szachach gramy jeden-na-jeden. W życiu jest to wiele-na-wielu. W trakcie gry możemy się skonsultować, zapytać, poradzić. Może to być coach, mentor, znajomy, przyjaciel, ktoś obcy. Wszyscy bierzemy udział w grze jaką jest życie, więc każdy ma jakieś doświadczenia. Wiele sytuacji na tej planszy się powtarza w przypadku wielu osób - nie jesteśmy sami. Korzystajmy z doświadczeń innych.

Kim jest przeciwnik?
W poście użyłem kilka razy słowa “przeciwnik”. W sumie ciężko stwierdzić kim on jest. W poście Ciężki start… jeszcze cięższy finisz? napisałem:
“Nie ma jednego zwycięscy - każdy może wygrać w swojej kategorii.”

Możemy mieć różne cele, możemy chcieć z pionka stać się gońcem, skoczkiem, zwiększyć swoje możliwości. Będąc skoczkiem możemy chcieć pomagać pionkom osiągać ich cele - linię końcową.
Możemy przyjąć, że przeciwnikiem jest życie - jednak mało doświadczony przeciwnik może stwarzać nam sytuacje do wygranej (podstawiać się).

I to chyba najsłabszy punkt tej metafory - nie ma przeciwnika dopóki sobie go nie wykreujemy. Każdy może nam pomóc

O co jeszcze moglibyśmy rozbudować tę metaforę?

——
PS: Autor tego bloga jeszcze wczoraj był w sytuacji, która miała objawy sytuacji patowej. I choć wiedziałem, że jest jakieś wyjście to wczoraj nie wiedziałem jakie będzie efektywne. Dziś rano już wiem jako ono jest

Posted in Rozwój osobisty | 2 Comments »

Daj sobie w kość… czasem.

Saturday, August 23rd, 2008

Trafiłem w dziwny stan, gdzie wszystko co związane z samorozwojem intelektualnym opisuję za pomocą sportu. Jest to poniekąd zrozumiałe, skoro w zdrowym ciele zdrowy duch to powiązanie między budowaniem formy fizycznej a intelektualnej jest dość silne

Czytając książkę “Screw it, let’s do it” Richarda Bransona można zadać sobie pytanie “Po co multimiliarder bierze udział w tak ryzykownych lotach balonem (dookoła ziemi), wielokrotnie wymykając się śmierci z pod kosy?” Z prozaicznego powodu - Co nas nie zabije, to nas wzmocni!

My nie musimy podejmować działań na granicy ryzyka utraty życia. Wystarczy, że w swoim codziennym życiu wykonamy pewne czynności co pewien czas na 110% naszych możliwości.

Historyjka z życia…
Trzy lata temu, gdy rower służył do przejażdżek, świetnej zabawy i miłego spędzania wolnego czasu, wpadł mi do głowy pomysł, aby pojechać obejrzeć sobotni etap wyścigu kolarskiego w okolicach Wałbrzycha (60 km od Legnicy). Część trasy pokonałem siedząc w pociągu, lecz dotarcie do odpowiedniej miejscowości i na trasę wyścigu zajęło trochę czasu. Powrót rowerem. Napominając, że okolice Wałbrzycha to góry, było co podjeżdżać. Po obejrzeniu wyścigu, po szybkim powrocie do domu już o siłach własnych nóg (rowerem), gdzie niektóre górki dawały w kość, byłem zaskoczony moimi możliwościami - niewielkie zmęczenie, duży optymizm. Decyzja: “jutro jadę obejrzeć drugi etap”.

Przez złe zapoznanie się z trasą i miejscem startu, tego drugiego dnia zrobiłem nadprogramową ilość kilometrów, wykonałem ponadprzeciętny dla mnie wysiłek, siłując się z górkami, z jakimi wcześniej nie miałem “nieprzyjemności”. To wszystko, aby dotrzeć na start. Humor jednak dopisywał, jak też w trakcie powrotu - do czasu. Wymęczony samym dotarciem, powrót mogę określi jako “Trup na 20 kilometrów przed domem” Wtedy też opadłem z sił. Ostatnie 10 km pokonałem leżąc na kierownicy, tempem wolniejszym niż działkowe. Nim wszedłem do domu, przesiedziałem 15 minut na schodach, aby zebrać siły. W domu 1,5 godziny leżałem na kanapie jedząc batoniki, czekoladę, paluszki i inne drobnostki, które miałem pod ręką. Jeszcze godzinny gorący prysznic … dopiero po 4 godzinach odżyłem.

Nie przypominam sobie tak wyczerpującego z sił dokonania w całym moim życiu. W dwa dni pokonałem 213 kilometrów, po górach po jakich wcześniej nie jeździłem… dałem sobie w kość i to naprawdę porządnie

Najciekawszy jest efekt…
… i ten psychiczny i fizyczny. Dwa dni po wycięczeniu postanowiłem się przejechać rekreacyjnie po okolicach, które dobrze znam. Jakie było moje zaskoczenie, gdy jedna z (wydawałoby się) mocniejszych dla mnie górek jakby się wyprostowała. Stała się góreczką, leciutkim podjazdem. Zmniejszyła się w oczach, a i nogi niosły pod nią jak nigdy dotąd. Efekt był taki, że przeskoczyłem psychiczną i fizyczną barierę. Dając sobie w kość od czasu do czasu, zmienia się nasze nastawienie do czynności, które wykonywaliśmy wcześniej. To co zdawało się być trudne, wymagające wielkiego wysiłku (czy to psychicznego czy fizycznego) po takim daniu sobie w kość zamienia się w drobnostkę, z którą rozprawiamy się za pstryknięciem palca.

Niecały miesiąc później pokonałem dystans prawie 200 kilometrów w jeden dzień. Może było mniej górek, lecz dystans dzienny dwukrotnie większy. Wysiłek niesamowity, choć tym razem nie doszło do tak skrajnego wyczerpania.

Kilka wykresów dla wzrokowców…
1. Jedną z metod treningowych stosowanych w sportach wytrzymałościowych czy siłowych jest taki interwał, z wchodzeniem na coraz wyższe poziomy/schodki. Wygląda to tak:

Szczyty bodźca rozwojowego są w okresach co 3-4 tygodnie, zależne od systemu treningowego. Działa to również przy rozwoju intelektualnym. Każdy kolejny wzrost jest coraz mniejszy.

2. To krzywa rozwoju dla wielu osób z naszego otoczenia, którzy nie rozwijają/uczą/podejmują wysiłku się jeśli nie muszą:

Te górki to wymuszone w życiu sytuacje: dziecko, nowa praca, załatwienie kredytu hipotecznego, wybory parlamentarne czy ME itd. gdzie rozwój jest powolny i przez krótki okres… a potem długo, długo nic.

3. To specjalna krzywa dla wielu studentów Nie łudźmy się, że się rozwijamy zakuwając tylko w czasie sesji egzaminacyjnej. Nie u każdego studenta tak musi wyglądać, jeśli jednak rozwój intelektualny oparty jest o system sesji, to najczęściej tak to wygląda:

Szczyty o ostrym zboczu wchodzącym (zakuwanie przed sesją) i powolne spadki na niższy poziom jak sprzed sesji. O tym przypadku szerzej wkrótce.

4. A to krzywa mojego rozwoju… dla zobrazowania, że prowadzący ten blog pomimo swej samozwańczej mądrości nie zawsze rozwija się w sposób optymalny i rozsądny

Wjazdy pod szczyty bywają i ostre (110%) i łagodne (70-80% wysiłku). Czasem spadek jest niewielki a czasem poniżej poziom sprzed wzrostu.

Czytając post i patrząc na wykresy, zadajcie sobie pytanie: “Jak ja chcę się rozwijać przez całe swoje życie?”. Żyję nadzieją, że odpowiedź skłoni Was do wprowadzenia mniej lub bardziej systematycznego rozwijania się

PS: Słowo “czasem” w tytule wraz z rozwojem powinno być bliższe znaczeniu “coraz częściej”. We wszystkim, tak i w dawaniu sobie w kość ważny jest umiar i zdrowy rozsądek. Od dawna funkcjonuje sentencja “najważniejsza część treningu to odpoczynek”. Praktykując samorozwój zorientujesz się czym jest dla Ciebie dawanie sobie w kość (110 czy 80%) oraz jakie proporcje dawania sobie w kość i odpoczynków są dla Ciebie optymalne.

Zapraszam do komentowania

Posted in Rozwój osobisty | 3 Comments »

Kartka, pisadło… notuj!

Sunday, August 17th, 2008

O zapisywaniu celów na kartkach pisałem w jednym z poprzednich postów. Zewsząd słyszeliśmy o tym, że warto zapisywać to co chcemy osiągnąć, to co mamy zrobić, by nie zapomnieć. Co nie zapamięta głowa, to zapamięta ręka, kartka, notatnik elektroniczny itd. Metody Getting Things Done czy Zen To Done (uproszczone GTD) traktują o tym, aby zapisywać sobie cele, zadania do realizacji.
Przyznam, że inne pozycje książkowe mają wyższy priorytet niż GTD czy ZTD… więc nie o tym będzie

Będzie o czymś, co podobno zawiera GTD, a z czego ja korzystam na co dzień - o uwalnianiu umysłu, o oczyszczaniu bufora, o zwalnianiu pamięci operacyjnej… czy jak inaczej to nazwiemy

Cała zabawa polega na tym, aby zapisywać każdy swój pomysł, każdą rzecz do wykonania o której pomyśleliśmy, wszystko, co chcielibyśmy pamiętać a co przyda się później. W którymś z artykułów o GTD znalazłem zalecenie, aby właśnie opróżniać swoją pamięć operacyjną z myśli o rzeczach do wykonania, dzięki czemu mamy do dyspozycji więcej energii na sprawy bieżące. Początkowo podszedłem do tego sceptycznie. Lecz gdy kilka tygodni temu czytając książkę co chwilę nachodził mnie jakiś pomysł, jakaś myśl, mówiłem do siebie: “Będę o tym pamiętał” lub “Później to zapiszę”.

W efekcie po kilka razy czytałem te same akapity, te same rozdziały, bo łapałem się na tym, że nic z nich nie pamiętam, nie wiedziałem o czym były Przymusiłem się do wylęgnięcia z łóżka i sięgnięcia po kartkę i pisadło, zapisałem kilka pomysłów i myśli, po czym wróciłem do książki. Gdy po kilku zdaniach znów coś mi wpadło do głowy, uparłem się, że dokończę akapit… znów nie wiele pamiętałem. Dopiero po zapisaniu tego na kartce mogłem powrócić do efektywnego czytania.

Dziś nie ruszam się z domu bez kartki papieru A4 złożonej 3 razy - w efekcie mam a la notatnik z 16 stronami, mieszczący się w tylnej kieszeni. Innym pomysłem jest Hipster PDA - plik karteczek spiętych spinaczem. Do tego coś do pisania, w moim wypadku cienkopis. Idąc na spacer, w dowolne miejsce, gdy tylko coś mi wpadnie do głowy, pomysł, idea, rzecz do wykonania, osoba której dawno nie widziałem lub z którą chciałem się skontaktować, imiona, nazwiska i parę drobnych informacji o nowo poznanych osobach - wszystko ląduje na tej kartce.

Czytając książkę mam dwie kartki - pierwsza do robienia notatek z czytanej książki, druga to ta karteczka z pomysłami, zadaniami. Każda książka inspiruje mnie do czegoś… patrząc z perspektywy lat widzę, jak wiele pomysłów przepadło, zaginęły, zapomniałem gdy skończyłem czytać książkę.

Co dalej?
Można po zapisaniu wrzucić te kartki między gazety, dać na pożarcie niszczarce… lub przeglądać je i przypominać sobie o tym co tam się znalazło. Co dzień przeglądam mój notatnik, część zawartych na nim wpisów przepisuję na moją tablicę rzeczy do wykonania, zastanowienia się (najważniejsze rzeczy). Inna część ląduje w a la pamiętniku a pozostała to albo odpady albo drobne rzeczy, o których mogę pamiętać, lecz wcale nie muszę
Zawsze przecież mogę wrócić do notatnika…

Czy to działa?
W moim wypadku tak… i w wypadku wielu innych osób również - stąd taka popularność metod GTD, notatników, Hipster PDA itp. Poza już wspomnianą korzyścią przy czytaniu książek mogę dodać korzyści z pamiętania wszystkich ciekawszych pomysłów jakie mi wpadły do głowy, z zapamiętania imion nowo poznanych osób (dwa tygodnie temu zapamiętałem w ten sposób imiona 17 nowo poznanych osób w przeciągu 2 godzin … a co ciekawsze dziś już bez kartek, oglądając od trzeciego seta mecz siatkarek na Igrzyskach Olimpijskich Pekin 2008, wyobrażałem sobie, że zapisuję imiona i nazwiska “złotek” na kartce, zapamiętałem prawie wszystkie zawodniczki (a nie znałem wcześniej)
Inne korzyści to pamiętanie o zadaniach do zrealizowania. Mając wypisane zadania zabieram się hurtem do ich wykonania. Zapisane pytania, np.: “Co zrobić z …” znajdują swoje odpowiedzi. Wielokrotnie przepisuję te pytania na moją kartkę, aby w czasie spaceru znaleźć odpowiedź.

W moim przypadku działa… a w Waszym? Zapraszam Was do podzielenia się Waszym doświadczeniem w tej kwestii

Posted in Rozwój osobisty | 19 Comments »

“Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”

Saturday, August 9th, 2008

… to słowa św. Augustyna, które są mottem przewodnim olimpijskiej reprezentacji Polski na tegorocznych Igrzyskach Olimpijskich 2008 w Pekinie.

Słowa znane, być może często je wypowiadamy… lecz nie ten, kto je wypowiada czy je pisze coś osiąga, tylko ten, kto działa i walczy… ten triumfuje. Zupełnie podobnie jest w przypadku ciężkiego startu, gdy mamy możliwość przetrzymać pierwsze zmęczenie, zagryźć zęby i poczekać na drugi oddech. Po tym poznajemy zwycięzcę. Przegrywamy wtedy, gdy odpuszczamy.

Aby nie zapomnieć o tym, jak ważna jest wola walki, dążenie do celu, codzienne parcie do przodu w ustalonym kierunku, zapisałem sobie na kartce fragment z przemówienia Steve’a Jobsa i przykleiłem do sufitu, aby budząc się co dzień go widzieć:

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma — which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice.”

Opierając się więc na tych, co żyją dłużej na tym świecie niż ja, mam podstawy twierdzić, że wystarczy być uparciuchem, nie dawać sobie innym wmówić, że czegoś nie potrafimy a to co zamierzyliśmy jesteśmy wstanie osiągnąć Brzmi to może trochę tendencyjnie, lecz wiem, że działa. Doskonałymi przykładami są sportowcy, którzy po najwyższe laury sięgają wtedy, gdy w głowie mają obraz zwycięstwa. Na blogu Kamila jest przykład Siergieja Bubki, wielokrotnego rekordzisty świata, mistrza olimpijskiego. Siergiej Bubka doskonale, w przejrzysty sposób tłumaczy jak się osiąga cele

Gdyby jednak komuś z Was pojawiła się w głowie myśl “po co to wszystko?” to jeszcze jeden fragment ze Steve’a Jobsa:

“(…)“If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?” And whenever the answer has been “No” for too many days in a row, I know I need to change something.”

… ten też widnieje na mojej kartce. I choć jeszcze nie nastał dzień, w którym odpowiedziałem sobie z całą stanowczością “Tak”, to jestem przekonany, że pewna część z moich poczynań w ciągu każdego dnia prowadzi mnie do celu

“Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”

Posted in Rozwój osobisty | 1 Comment »

Ciężki start… jeszcze cięższy finisz?

Thursday, August 7th, 2008

To kolejny post z metaforą sportową w roli głównej. Polubiłem je, gdyż zdecydowanie bardziej obrazowo można wytłumaczyć pewne zależności posługując się właśnie metaforami
Co prawda post miał mieć premierę dopiero za kilka miesięcy, lecz pod wpływem ostatnich wydarzeń i postu Gosi postanowiłem przyśpieszyć jego napisanie.

Na wstępie też przyznam się, że zbyt kategorycznie upierałem się przy tym, że w życiu warto robić tylko to co się lubi… a jak się czegoś nie lubi, to że lepiej to porzucić. Tłumaczyłem to tym, że skoro chcemy dojść do celu, a musimy przejść przez poszczególne etapy, to chęć osiągnięcia tego celu powinna wypełnić lubością wszystkie etapy. Tylko krowa nie zmienia poglądów…

Wiedząc, że czasem są czynności i etapy, które nie napawają nas optymizmem, lecz świadomość ich konieczności dla naszego rozwoju, pozwala na wprowadzenie naszej sportowej metafory

Życie jest jak długodystansowy wyścig.
Od nas zależy jego przebieg.

Do rozważań wykorzystam dwa sporty wytrzymałościowe, długodystansowe (bieganie i kolarstwo), bo tak można przedstawić nasze życie prywatne, zawodowe. Niezależnie od dystansu, tempa i ukształtowania terenu, życie większości z nas można podpasować do tej metafory. Warto też pamiętać, że dystans jest niezależny od nas (w przypadku życia do “mety” możemy mieć 10, 20, 50 lat) lecz tempo ustalamy sami i to z kim i gdzie podążamy także.

BIEG MARATOŃSKI
Nie łudźmy się, że to tylko 42 km. Dystans może być różny dla każdego z nas. W takim biegu każdy pracuje sam. Nogami przebierać musimy przez całą trasę, nie skorzystamy z tunelu aerodynamicznego (jak w kolarstwie), tu albo kogoś gonimy albo uciekamy, rzadziej biegniemy razem (psychicznie razem). Złe dobranie tempa może wykluczyć nas tuż po starcie. Znacie to uczucie, gdy po paru podbiegnięciach na WF, za dzieckiem, z auta do domu, po schodach do biura łapie nas zadyszka, bolą nas nogi… tak się dzieje, gdy “bieganie” uprawiamy nieczęsto

Znacie pewnie też uczucie tzw. “drugiego oddechu”, gdy po zadyszce w pogoni za piłką, łapiecie drugi oddech, który pozwalał dokończyć spotkanie piłkarskie w doskonałej formie. Jako dzieci to przeżyliśmy… lecz nie pamiętamy o “drugim oddechu”. Dlatego tak jak w poście Gosi (odnośnik na wyżej): “Zagryźć zęby i przeczekać.”

KOLARSTWO
Na starcie wszystko może wydawać się piękne: radośnie machający kibice, uśmiechnięci działacze i trenerzy, balony, orkiestra, uśmiechnięci rywale, połyskujące czyste rowery… atmosfera jak na pikniku Początek idzie spokojnie, tempo wolne, runda honorowa… i ostry start. Można go przetrzymać gdy jedzie się w grupie, w peletonie. Kibice znikają, sporadycznie pojawiając się na trasie, trenerzy i działacze krzyczący do słuchawki i tłum podobnych do nas uczestników tego wyścigu - każdy chce wygrać.

Gdy w grupie znajdą się bardzo ambitni niedoświadczeni zawodnicy, wtedy rozpoczynają się ucieczki, tzw. “rwanie grupy”. Niesamowicie wybija to z rytmu, gdy w szkole mamy pseudowybitnie zdolnych i zaambitnych kolegów, którzy w swej doskonałości za wszelką cenę zdobywają same szóstki, gdy na studiach kombinują i “zawyżają poziom”, gdy w pracy zamiast jechać z grupą, robią coś po swojemu i pierwsi biegają do szefa, aby pochwalić się swoją marną pracą. Takie zachowania wybijają z rytmu i to sprawia, że wspólny wyścig zaczyna być męczarnią. O ile w światowym kolarstwie takie zachowania są znane - peleton prawie zawsze dogania uciekinierów przed metą - o tyle w naszej Polsce peleton daje ponieść się emocjom i nawet naprawdę dobrzy kolarze w tak szaleńczej walce mogą zostać bez szans.

Co więc robić?
Przede wszystkim warto mieć świadomość w jakiej “życiowej dyscyplinie sportu” chcemy wziąć udział. Byłoby nieodpowiedzialnością, gdybym powiedział, że każde życie musi być pogonią za innymi lub ucieczką. Nie ma jednego zwycięscy - każdy może wygrać w swojej kategorii. Zdecydowanie wolę turystyczny, rekreacyjny styl uprawiania sportu, z mocnymi akcentami

Stąd pocieszające zalecenia: Mimo, że każdy jedzie sam, każdy wybiera trasę i tempo, pamiętajmy o innych. Jeśli inni jadą w tą samą stronę… jedźmy z nimi. W grupie raźniej, łatwiej. Nie dajmy się ponieść emocjom i nie gońmy za uciekinierami. Tacy łatwo się przeliczają ze swoimi siłami Po każdej “pod górkę” jest “z górki”. Stajemy się coraz lepsi w tym, co trenujemy. Jeśli systematycznie “zdobywamy górki”, wspólnie z grupą to będziemy zdobywać je coraz łatwiej. Wtedy każdy nowy start (zawodowy, np.: w nowej pracy; życiowy, np.: nowa rola rodzica) przychodzi nam łatwiej.