Choć pytanie powinno brzmieć “Czy jesteś wijem?” bo to wij ma więcej par nóg niż stonoga. Zakładam jednak dla celów postu, że stonoga ma sto nóg, czyli 50 par, 100 filarów podtrzymujących nasz tułów… czyli jest w co sobie strzelać

I o tym strzelaniu to nie przypadkowo. Otóż odpowiadając na pytanie o bycie stonogą… tak, jestem “stonogą” Kot ma 9 żyć i jak się skończą to koniec. My dość często popełniamy “niewybaczalne” błędy, które ja nazywam “strzeleniem sobie w kolano”. I gdybyśmy byli tradycyjnymi ludźmi z ilością nóg sztuk dwie, to po dwóch strzałach zostalibyśmy pełnoprawnymi inwalidami.

Jaki plus bycia “stonogą”?
A no taki, że możemy sobie strzelać w kolana w ilości niemal dowolnej i dalej możemy biegach, działać, mamy podporę. I choć zdaje się, że taki grzech śmiertelny, niewybaczalny błąd może nam odebrać możliwości działania, to jednak strzelamy sobie w kolana co jakiś czas i dalej funkcjonujemy. To duży plus, gdyż dzięki takiej świadomości możemy podejmować ryzyko, działać poza strefą komfortu i bezpieczeństwa, zachowując przy tym możliwości działania.

Druga strona medalu…
Mając 100 kolan do dyspozycji, w które możemy sobie strzelać, wiele osób (tak jak obserwuję) strzela sobie w kolana bezrefleksyjnie, co sprawia, że ilość kolan się zmniejsza a te osoby po prostu tego nie zauważają. W efekcie któregoś dnia może okazać się, że pozostanie im jedna para nóżek, które mogą nie radzić sobie z naszym ciężarem i odmówić posłuszeństwa - zostaniemy unieruchomieni.

Bardziej obrazowo… przykłady z życia
Strzał w kolano dzieje się wtedy, gdy popełniamy poważny błąd czy to z racji niewiedzy, ignorancji, z innych powodów, gdy zachowujemy się nie tak jakbyśmy chcieli i niesie to za sobą negatywne konsekwencje, tracimy coś, co jest nam bardziej lub mniej potrzebne. To jakbyśmy odstrzeliwali sobie znajomych, rodzinę, nasze kompetencje (nierozwijając się), możliwości, zaufanie do siebie itd.

Ludzie sukcesu stracili wiele nóg…
Mam takie odczucie, że ludzie odnoszący sukces tracili nogi niemal hurtowo… różnica między ludźmi sukcesu a pełnoprawnymi inwalidami taka, że ludzie sukcesu po każdej utraconej nodze wzmacniali pozostałe. W efekcie zostało im kilkanaście par naprawdę solidnych nóg, na których się opierają. Mrówki mają po 3-4 pary nóg i są szybsze od stonogi oraz mogą dźwigać stosunkowo większe ciężary. Ludzie sukcesu to właśnie takie osoby, które potrafią dostosować się do posiadanej liczby nóg, wzmacniać je tak, że ciężko je utracić. Są nogi w które już sobie nie strzelają.

Nie w każdą nogę można sobie strzelić…
Ludzie sukcesu to takie osoby, które opierają się na kilku, kilkunastu solidnych nogach. Takimi nogami mogą być zaufanie, wiedza, kompetencje, rzetelność, wizerunek itd. W dojrzałych politycznie krajach nadwyrężenie zaufania obywateli równa się politycznej śmierci (niedawny przykład gubernatora Eliota Spitzera) czy też w dojrzałych gospodarczo krajach każdy przekręt gospodarczy skazuje “przekręcającego” na biznesową śmierć. Czasem po latach rekonwalescencji można powrócić, lecz już ciężko być tym najlepszym (jak w sporcie po wieloletniej kontuzji).

Gdy strzał w kolano jest tylko draśnięciem…
Nie każdy błąd, grzech który popełniamy jest strzałem w kolano. Może się takim wydawać, zwłaszcza gdy ktoś jest przewrażliwiony, albo gdy tak jak ja bardzo dużo od siebie wymaga. Mam tendencję do wymagania od siebie więcej niż to jest zdrowe i otrzymuję informacje od znajomych, żebym nie brał siebie tak poważnie, żebym nie był taki surowy dla siebie itd. Dlatego też warto mieć kompana przy boku, który powie: “Nie maż się - wyliżesz się z tego - to tylko draśnięcie”

Dlaczego o tym piszę?
Każde moje strzelenie sobie w kolano sprawia, że przez chwilę czuję się, jakbym został inwalidą - nie wiem co robić, nie mam ochoty nic robić, czasem czuję się jakbym nawet nie miał możliwości zrobić niczego. Dopiero 2-3 godzinny spacer z różnymi przemyśleniami stawia mnie na nogi i okazuje się, że mając do dyspozycji kilkadziesiąt pozostałych mogę spokojnie działać dalej. Utrata jednej nogi wymaga trochę czasu na przyzwyczajenie się - jednym potrzeba mniej, drugim więcej. Nie wspominam o tych, co to w ogóle nie zauważają i działają jakby nic się nie stało - takie działanie może doprowadzić do pełnoprawnego inwalidztwa w krótkim czasie.
Inną sytuacją jest, gdy chwila przyzwyczajenia się do braku jednej nogi jest krótka. To jak w starciu z przeciwnikiem - nie ma co się użalać nad utratą nogą, gdy zaraz możemy stracić drugą nogę lub nawet życie. Czas na refleksje możemy przenieść na wygodniejszy moment.

A jak z Waszymi nogami? Zapraszam do komentowania

Zdaje się nadchodzić koniec świata, gdy Orest - prawie jak dusza towarzystwa - zaczyna mówić o “imprezach” i z czym na nie iść

Temat jednak poważny. Za podstawę posłużą mi szczególnie ostatnie 3 miesiące w których to kilkukrotnie chciałem spotkać się z różnymi osobami, gdzie powodem był mój interes, to, że ja czegoś chciałem. Prośba o spotkanie zawierała coś na kształt:
- spotkajmy się, bo chciałbym….
- chętnie dowiedziałbym się czegoś od Ciebie…
- potrzebuję…

I w efekcie zdecydowana większość spotkań nie doszła do skutku. Dodam nawet, że te które doszły do skutku kończyły się przeważnie fiaskiem, z którego nie wynosiłem tego, co chciałem. Od smutna prawda, że jednak ludzie niezbyt chętnie pałają się do bezinteresownej pomocy. Lecz jest też druga strona bardziej optymistyczna

Ta druga strona medalu jest taka, że gdy idziemy z “czymś” w rękach na “imprezę” to powinniśmy mieć dodatkowo torby, bo będzie co wynosić z takiej “imprezy”. Spotkania, na które szedłem z czymś i dochodziły do skutku z mojego powodu:
- spotkajmy się, pewnie chciałbyś (a ja to mam i chętnie dam)…
- gdybyś chciał się czegoś dowiedzieć… chętnie Tobie odpowiem…
- gdybym mógł Tobie pomóc…
- może coś razem wymyślimy w Twojej kwestii…

W efekcie spotkania dochodziły do skutku, były bardzo owocne i obie strony rozchodziły się mają w dłoniach więcej niż przyniosły. Tym czymś były (i mogą być): mile spędzony czas, nauczenie się czegoś nowego, uzyskanie jakiejś informacji, pogłębienie stosunków, “chęć pomocy in blanco”, załatwienie danej sprawy itd.

Dlaczego najpierw dajemy?
Aby potem wziąć - najprostsza odpowiedź Oczywiście to nie zawsze jest jak z giełdą w czasie hossy, że wkładając 100% po chwili dostaniemy 130%. Fakt, że z giełdą ma wiele wspólnego i w dłuższej perspektywie taka inwestycja się opłaci. Czasem szybciej, czasem później, nie mniej warto inwestować.

Gdy ktoś chce czegoś od nas i nic nie daje od siebie?
Takich “sępów” spotykamy dość często, zaczyna się w szkole, na studiach, później w pracy… o rodzinie nie wspominając. Bywam zapraszany wielokrotnie na różne spotkania, bardziej lub mniej towarzyskie, bardziej lub mniej filozoficzno-biznesowe (takie twory) na których domyślnie to ta druga strona chce zyskać. Jednak upatrzyłem korzyści dla siebie, bo wiadomo, że jak będę na takie spotkania tylko przynosił, to w końcu z pustego i Salomon nie naleje. Moją korzyścią jest to, że lubię pomagać innym gdy mogę oraz z zakresów, które mnie interesują. Dzięki temu rozwijam się w tym, co lubię, a gdy komuś pomagam to karmię swoją egoistyczną potrzebę “poczucia ważności” o której pisałem w “Chcę tego, co Ty chcesz…”

Upadek mitycznej bezinteresowności?
I tym sposobem okazało się, że bloga wcale nie prowadzę bezinteresownie Prowadząc go staram się przekazać Wam to co sam już wiem, to co może Wam się przydać, co podniesie Waszą jakość życia, pomoże rozwiązać kwestie nierozwiązane itd. Lecz jako człowiek interesu mam wiele korzyści z tego: segreguje i porządkuje mi się wiedza, odkrywam obszary w których jeszcze powinienem się douczyć, doszkolić, z komentarzy i korespondencji z Wami uczę się nowych rzeczy, a przy tym mam poczucie, że pomogłem komuś i zaspokajam w ten sposób potrzebę uznania.

A że w naszym społeczeństwie coraz więcej osób ma potrzebę zaspokojenia “czwartej potrzeby” z piramidy potrzeb Maslowa to warto mieć na względzie to, że pomagając innym - niby bezinteresownie - bardzo często mamy w tym interes. I zwracajcie uwagę na to co z tego macie w dłuższej perspektywie, bo w krótkiej może okazać się że niewiele albo nic, a w długiej bardzo wiele.

Mając na względzie to, że może to być dla niektórych szokiem, że czerpię korzyść z pomagania Wam, zapraszam do komentowania, mailowania nawet wówczas, gdy tylko chcecie coś ode mnie dostać, a nie dać

——
W zasadzie post mógłbym mieć tytuł “Dbaj o swój interes/biznes”. O tym co może być celem Twojego “biznesu” bardzo ciekawie pisze Bartek Zajączkowski.

… to będziesz na prostej drodze w gwiazdy!

To najważniejszy wniosek jaki mogę wyciągnąć z 5-cio dniowego szkolenia, w którym uczestniczyłem w mijającym tygodniu. I przyznam, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co tam się wydarzyło. Na pozór wydawało się, że element motywacyjny był proformą, lecz wraz z kolejnym dniem było go coraz więcej, by w ostatnim dniu podgrzać tak atmosferę… że już wiem, że wcześnie dziś nie zasnę - tak rozpiera mnie energia do działania

Szkolenie było zorganizowane przez firmę, pod marką której rozpoczynam pracę. I choć początkowo kierowałem się pod kątem stażu menedżerskiego (budowa i kierowanie zespołu pracowników, coachowanie) to trochę z “tym księżycem” się rozminąłem… i będę “tylko” członkiem takiego zespołu. Słowo “tylko” piszę celowo w cudzysłowie. Będąc członkiem zespołu będę mógł podpatrzeć na czym faktycznie polega praca takiego członka zespołu, dowiedzieć się o ich problemach, najczęstszych trudnościach i w przyszłości łatwiej sobie z nimi radzić już jako menedżer.

Teraz widzę, że trafienie w księżyc mogłoby zatrzymać mnie na powierzchni tego satelity zbyt długi czas. I choć do księżyca mam daleko, kierunek obrany, to podczas podróży mam jeszcze wiele miejsca na manewry, korekcję toru lotu. Mogę albo wylądować na księżycu (i tam siedzieć), albo podróżując po galaktyce przelecieć w bliskiej odległości, poczuć jego przyciąganie i udać się w stronę ciekawszych obiektów

A teraz tak dla ścisłowców (”zapomniało bydlę jak cielęciem było” ): ilekroć zdarzyło się Wam, że chcieliście coś osiągnąć, pstryk i osiągnęliście to? Jak długo potem trzymaliście się tego (czy to posady, firmy, osoby)?

Aby dojść z Ziemi na Księżyc piechotą (ok. 6 km/h) potrzebowalibyśmy prawie 7 i pół roku. W tym czasie mamy mnóstwo możliwości aby korygować kierunek by w końcu postawić nogę na księżycu. Kto z Was, z taką prędkością poruszania chętnie wybrałby się w dalszą drogę? Pewnie niewielu i tak jak obserwuję otoczenie, to wiele osób idzie właśnie takim pieszym tempem do punktu, gdzie jest najbliżej - najłatwiejsza praca, najłatwiejsze pieniądze, “najłatwiejsza dziewczyna”.

A gdybyśmy wystartowali z prędkością tradycyjnej rakiety czy też rakiety z prędkością światła? Ile mamy czasu na skorygowanie lotu? Niewiele i najpewniej w tym biegu rozminiemy się z naszym celem, muśniemy tylko jego pole grawitacyjne. Wyobraźcie sobie jednak, że przelatując kilka lat świetlnych (przykładowo 7) mamy już ładny wybór w stronę której gwiazdy się skierować

Wiem, że nie podołałem napisać tego postu dla ścisłowców… wybaczcie, gdyż temat jest typowo nieścisły. Może usłyszę głosy, że przy rozwoju dzisiejszej fizyki i matematyki jesteśmy wstanie precyzyjnie ustawić naszą “świetlną rakietę”, lecz nie chodzi o to. Chcę zwrócić Waszą uwagę na cel jaki obieracie i tempo, którym zmierzacie do tego celu. Nie jestem święty i moje tempo jest jeszcze dalekie nawet od prędkości rakiety tradycyjnej. Uznałem jednak, że warto pozostawić moją refleksję po szkoleniu, aby ktoś z Was na tym skorzystał a i abym ja zapamiętał, że “księżyc to mało”

Tradycyjnie zapraszam do podzielenia się swoimi refleksjami odnośnie celowania i zmierzania do celu - dokąd Wy zmierzacie i w jakim tempie

Na wstępie znów rozpocznę od cytatu… z którym troszkę się nie zgodzę

“Tak, zawsze genialny, idealny muszę być,
I muszę chcieć, super luz i już, setki bzdur i już, TO NIE JA!
Wiesz, lubię wieczory, lubię się schować na jakiś czas.
I jakoś tak, nienaturalnie, trochę przesadnie - pobyć sam.
Wejść na drzewo i patrzeć w niebo tak zwyczajnie, tylko że
Tutaj też wiem, kolejny raz, nie mam szans być kim chcę!”
(Myslowitz - “Długość Dźwięku Samotności”)

O ile piosenka mnie się naprawdę podoba o tyle ostatnia linijka tego cytatu wywołuje u mnie dziwny wyraz twarzy, zdziwienie pomieszane z zaciekawieniem… a wszystko wygląda, jakbym zjadł pół cytryny Co prawda idealny nie muszę być, “super luz… setki bzdur” to też nie ja, a z samotności korzystam rzeczywiście sporo - pozwala mi ona wiele przemyśleć. Zastanawia mnie jednak dlaczego nie mam szans być kim chcę?

Być może nie wszystkim Wam było dane zostać tym kim chcecie… nawet mogę powiedzieć, że niewielu z Was jest zadowolonych z tego kim są. Kto jest zadowolony? Sam rękę podniosłem tylko do łokcia, bo jestem zadowolony z efektów jakie do tej pory uzyskałem, choć to jeszcze nie to co chciałbym. Lecz wiem co chcę i wiem, że to osiągnę… wiem też, że gdy to osiągnę to będę chciał zostać znów kimś innym. Może w tej linijce “Tutaj też wiem, kolejny raz, nie mam szans być kim chcę!” jest ukryty sens, że gdy już osiągamy co chcieliśmy osiągnąć, to zmienia nam się wyobrażenie, cel, nasze nowe “ja” do którego dążymy. Tu już wchodzimy w interpretacje typu “co autor mógł przez to powiedzieć?”

Ja napiszę Wam o tym, że warto wyznaczać sobie cel i do niego dążyć… a wtedy możemy być takimi osobami, jakimi chcemy.

W filmie “The Secret” jedna z osób tam wypowiadających się, zwraca nam uwagę na to, że jesteśmy wynikiem naszych działań. Nie możemy powiedzieć o sobie “taki jestem”… możemy powiedzieć “taki byłem”, a teraz mogę postępować inaczej i by w przyszłości powiedzieć: “byłem taki, więc teraz czuję się tak (dobrze)”.

Gdy pół roku temu zdecydowałem się na wielki zwrot w swoim życiu, które opakowane było w mnóstwo kompleksów a raczej złych nawyków i niskiego poczucia własnej wartości, to wiem, że te pół roku to momentami ciężka praca nad sobą… a przede wszystkim bardzo przyjemny efekt

Kim chcesz zostać?
Pół roku temu było to dość mgliste wyobrażenie - brzmiało “po prostu lepszym człowiekiem, bardziej szczęśliwym”. Po zdiagnozowaniu złych nawyków, błędów jakie stale popełniam, swoich słabych stron (lenistwo, spóźnialstwo, zerowa wiara w siebie i swoje zdolności itd.) mogłem przystąpić do poprawy siebie, lecz jest to trudne gdy nie wiemy kim chcemy zostać. Które nawyki powinienem poprawić, aby być lepszym człowiekiem? Jak je poprawić?
Dużo energii i czasu warto poświęcić właśnie na wyobrażenie sobie naszego nowego “ja”, kim chcemy być, jak się zachowywać, jak być odbierani przez otoczenie. Jeśli to zrobimy, to będzie nam łatwiej to osiągnąć, bo będziemy wiedzieli co chcemy osiągnąć.

Za co się zabrać?
Można zabrać się na dwa sposoby za siebie:
- wybrać tę naszą słabą stronę, która w danym momencie najbardziej nam dokucza, obniża jakość życia i się nią zająć,
- wybrać drobnostkę, zająć się nią aby osiągnąć pierwszy mały sukces,

O trzecim sposobie nie wspominam, bo mógłby brzmieć “nic nie robić/robić to co zawsze”… chyba nie muszę tłumaczyć jak w tym wypadku zachowa się nasza jakość życia

Zaczynając doskonalenie siebie od większej rzeczy musimy uzbroić się w cierpliwość i wyimaginowane klapki na oczy. Nie mając doświadczenia w rozprawianiu się z naszymi błędnymi nawykami z przeszłości, możemy łatwo się poddać po pierwszych niepowodzeniach. Stąd czasem warto zacząć od drobnych rzeczy, jak np. spóźnialstwo. W moim wypadku wyglądało to tak, że w telefonie ustawiałem sobie przypomnienie na 5 minut przed wyjściem z domu… dzięki temu wiedziałem, że to ostatnie 5 minut na zabranie się. I choć przyznam, że nie od razu byłem punktualny, to teraz jest z tym znacznie lepiej.

Ile rzeczy na raz poprawiać?
Równolegle zabrałem się za kilka moich bolączek… największy jest ambaras, gdy wielu chce na raz. Ciężko pilnować wszystkiego. Łatwiej wybrać sobie jedną rzecz do upilnowania ze swojej gamy drażniących nas nawyków. Pół roku temu poniosłem wiele porażek w zakresach, które chciałem poprawić… wszędzie widziałem błędy w swoim zachowaniu - to się spóźniłem, to źle wyraziłem opinię, to nie pamiętałem czyjegoś imienia, to niepotrzebnie się odezwałem… zawsze coś było nie tak. Poszedłem po rozum do głowy i teraz skupiam się na jednej rzeczy. Gdy ze spóźnialstwem zrobiłem w miarę porządek, to przyszedł czas na wysoką motywację, stabilny nastrój, poranne wstawanie itd. Warto spróbować sposobu opisanego przez Michała Pasterskiego. W tym momencie mam jedną większą sprawę nad którą pracuję i choć już dawno wiedziałem, że kiepsko mam się na “tym” gruncie, to ostatni tydzień przyniósł potwierdzenie. Pierwsze poważne kroki przedsięwzięte, przyznam, że już przynoszą efekty… lecz o nich, gdy efekty będą zadowalające mnie

Skąd będę wiedział o postępach?
Tutaj jest chyba najsłabszy punkt rozwijania się… nie widać postępów. Choć te postępy są w większości ich nie widzimy, bo są tak wolne, że nie zwracamy na nich uwagi w swoim codziennym życiu. Dlatego też prowadzę sobie coś na kształt pamiętnika, gdzie opisuję swoje zachowanie z każdego dnia pod tym właśnie kątem - np. czy tego dnia byłem punktualny, jeśli tak to gratulacje wpisywałem, jeśli nie to dlaczego i jakie wymówki przychodziły mi wtedy do głowy. Gdy teraz przeglądam pamiętnik z przed 2 miesięcy, to pierwsze co rzuca mi się w oczy to właśnie postęp
Wiem więc ile pracy wykonałem oraz co jeszcze w tym można poprawić… bo mając ogólny podgląd widać nowe błędy, złe nawyki.
Możemy również poprosić o szczerą opinię naszych znajomych… i tych z którymi więcej przebywamy i tych, z którymi rzadziej - każdy coś zauważy, jak się głębiej zastanowi

Ile to w końcu wysiłku kosztuje?
Dużo… czasem bardzo dużo. Jednak efekty są niesamowite. Kolejne sukcesy napędzają nas do dalszej pracy nad sobą. Gdy teraz przebywam na tygodniowym szkoleniu w sporej grupie nieznanych mi osób i pracuję nad moją jedną z większych słabych stron (która obniża jakość mojego życia), to aż sam się dziwię, że jestem w stanie zrobić rzeczy, które mi się marzyły… a kiedyś bym nawet nie podejrzewał, że się odważę

Jeśli potrzebujecie mojego wsparcia w dążeniu do zmian w swoim zachowaniu, nastawieniu… do bycia tym kim chcecie, to jestem do Waszej dyspozycji. Zapraszam więc do meilowania i komentowania

Wczoraj rozpoczął się rok szkolny. Rok akademicki już za miesiąc. To dobra pora, aby napisać o tym ile od siebie wymagamy… i jeśli odpowiedź brzmi “mało” to mamy problem podwójnie.

Przeglądając książkę Bariery szkolnej kariery. Dlaczego dzieci zdolne mają słabe stopnie? Sylvi B. Rimm, trafiłem na fragment:

Dzieci muszą wiedzieć, że istnieje związek pomiędzy wysiłkiem a rezultatem. Świadomość tego daje poczucie wewnętrznej kontroli, jakie odróżnia uczniów bardzo dobrych od słabych. Jeżeli materiał jest dla nich za trudny, wysiłek nie przynosi sukcesu, leczy tylko poczucie porażki. Jeśli jest za łatwy - uczą się, że niewielkim wysiłkiem mogą osiągać dobre stopnie. To też jest niekorzystne i utrwala wzorce zachowań potencjalnie mogące prowadzić do porażki w przyszłości.

Jestem zwolennikiem użytecznej psychologii a nie górnolotnych teorii. Ten fragment ma w sobie jednak coś, na co warto zwrócić uwagę. Czytając post Alexa o tym, że to co dobre przychodzi mu bez trudu można mieć mętlik w głowie. Sam pisałem o podnoszeniu poprzeczki czy o dawaniu sobie w kość czasem, więc co jeszcze można dodać do tego tematu

Można a nawet warto dodać pytanie “ile od siebie wymagam i czy sprawia mi to przyjemność?”. W poprzednich postach niewiele było o przyjemności… było tylko o przyjemnym spędzaniu czasu.

Napiszę Wam jak to u mnie wyglądało, jak wygląda i dlaczego teraz czuję się lepiej, niż kiedyś

Dawno, dawno temu…
Uczęszczając do szkoły wymagania stawiane wobec siebie miałem niesamowicie niskie. Rozwój psychiczny czy intelektualny to była konieczność, przykry obowiązek. Z takim nastawieniem ani wiedza w głowie nie zostawała, ani nie był to najmilej spędzony czas. Dopiero w klasie maturalnej poraz pierwszy postanowiłem postawić sobie wymagania edukacyjne - czytanie lektur, odrabianie zadań domowych, przygotowywanie się do sprawdzianów. Wciągu 3 miesięcy wzrost wiedzy i umiejętności został zauważony przez kolegów i nauczycieli, co poskutkowało pierwszą w życiu (nie wliczając szkoły początkowej - klasy 1-3) “czwórką” z języka polskiego
Przyznam, że pierwsze dni wypełniania planu mogły być przyjemniejsze… lecz i tak było to niesamowitą frajdą zrobić coś dla swojego rozwoju i widzieć, że przynosi to efekty.

O ile wymagania edukacyjne postawiłem sobie niezawysoko, to wymagania rozwoju psychicznego w wieku 16 lat postawiłem bardzo wysoko… chciałem być dorosły, nie popełniać błędów. W efekcie każdy mój drobny nietakt, każdy błąd, niepożądane przeze mnie zachowanie było dla mnie jak okrycie się hańbą i niosło za sobą strumień wewnętrznych inwektyw pod moim adresem. Wiem, że nie było to efektywne, bo zamiast rozwijać się, mnożyłem kompleksy i pielęgnowałem niskie poczucie wartości. Sami oceńcie (a może znacie z doświadczenia) czy jest to przyjemne

Teraz…
Pewnie chcielibyście usłyszeć, że wymagam od siebie mniej… otóż nie Wymagam jeszcze więcej z jednym zastrzeżeniem - rozwój musi być przyjemny. W efekcie jest tak, że nadal chcę się dużo nauczyć, zmieniać swoje postępowanie czy zachowania w danych sytuacjach, odporność psychiczną. Różnica jest taka, że gdy moje zachowanie jest niepożądane to zastanawiam się co jest nie tak, gdzie jest błąd i co zrobię następnym razem aby czuć się tak dobrze jak chciałbym się czuć. Daję sobie przyzwolenie na popełnianie błędów… to niesamowity komfort. Przyjemność pojawia się też wtedy, gdy po popełnieniu błędu widzę co mogę zrobić lepiej i już na samą myśl o nowym lepszym zachowaniu jest mi przyjemnie

W przypadku pozyskiwania wiedzy nastrajam się poprzez chęć poznania - miło jest dowiedzieć się czegoś nowego, miło dzielić się wiedzą. Jeszcze przyjemniej jest, gdy w wyniku rozwoju otwierają się przed nami nowe możliwości. Wpajanie dzieciom powiedzenia “Ucz się ucz, bo nauka to potęgi klucz… (i zaraz dodając) … a jak będziesz miał więcej kluczy to zostaniesz woźnym” mija się z celem. Ja tu nie zauważam przyjemności z rozwoju.

Lecz jeśli uświadomimy sobie, dzieciom czy też znajomym (tych bez ich prośby nie warto uświadamiać), że wraz z rozwojem będziemy mogli robić więcej rzeczy w życiu, mieć większe możliwości wyboru tego co będziemy robić, decydować w czym chcemy się specjalizować albo generalizować to na pewno będzie to przyjemniejsze oraz bardziej efektywne

Jakie jest Wasze podejście do nauki, rozwoju? Ile od siebie wymagacie?