Kolejne z serii pytań pt.: “Jak namieszać Wam w głowie?” Przyznam Wam się jednak, że ja mam tylko wrażenie, że wiem która rola najbardziej do mnie pasuje, lecz wcale jeszcze jej nie odgrywam.

Gdyby nasze życie przyrównać do przedstawienia teatralnego to jaką rolę chcielibyście w tym przedstawieniu odegrać?

Dla uproszczenia wyróżnię pięć głównych ról:

• scenarzysta - osoba, która pisze scenariusz naszego życia, ustala zasady i przebieg. To on decyduje jaka firma powstanie (co będzie wytwarzać, kogo musi zatrudniać itd.), stanowi prawo (politycy, radni, prezydenci, członkowie zarządu, dyrektor w szkole itd.)

• reżyser - osoba, która wprowadza w życie myśl, wizję scenarzysty. To on wpływa na to jaką formę organizacyjną przyjmie firma, to on zatrudnia ludzi, najbardziej wpływa na kulturę organizacji, wydaje uchwały wykonawcze, tworzy program nauczania i dba o jego realizację (np. nauczyciel), jest starostą roku, przewodniczącym w klasie, który dba o grupę w ramach nakreślonych przez dziekana czy wychowawcę klasy.

• aktor / aktorzy - to osoby, które są najbardziej widoczne, lubią gdy się ich podziwia, niezależnie czy są pierwszo- czy drugo-planowi. Ich wkład w scenariusz przedstawienia jest raczej niewielki, bardzo często ich inwencja jest znikoma, a jeśli jest to objawia się tylko w wykonaniu. To osoby, które są uczniami piszącymi sprawdziany, politykami, którzy mają być na głosowaniu i wcisnąć “odpowiedni” guzik, to nauczyciel wykonujący czyjś program nauczania według wskazówek innej osoby, to pracownicy wykonujący odtwórczą pracę, rzadziej dodając coś od siebie.

• ekipa wspomagająca - to osoby, które nie klasyfikują się do żadnej z wyżej wymienionych grup. Te osoby nie mają wpływu na to co będzie się działo, jak, ani sami tego nie wykonują. Wykonują jedynie prośby/polecenia reżysera, rzadziej aktora, i ich zadaniem jest zadbać o to, aby aktorzy jak najlepiej wypełniali swoje zadanie. Ich wkład własny jest niewielki, ogranicza się raczej do drobnych zmian w dekoracji, w ubiorze dla aktora - musi jednak dbać o zachowanie myśli scenarzysty i poruszać się w ramach nakreślonych przez reżysera. To np. komitet rodzicielski, który wspiera imprezy szkole, aby ich dzieci się bawiły, to cały sztab sekretarek, pomocników mechaników, asystentów, charakteryzatorów; masażyści, fizjoterapeuci, mechanicy dla sportowców itd.

• widz - najczęściej jest tylko widzem, może nagradzać oklaskami lecz nie wpływa znacząco na przebieg przedstawienia. Najmniej produktywną formą widza jest bierny widz, siedzący w kącie, którego nie widać. Najczęściej widz jest widzem w jednym przedstawieniu, a w innym w ekipie wspomagającej - konsumenci wszelkiej komercji (seriali, nowych telefonów, ciuszków…), którzy tylko konsumują, a żeby na to zarobić są pracownikami odtwórczymi.

W tym miejscu poczynić powinienem ważną uwagę:
Każda rola jest istotna. Nie ma tutaj ważnych i ważniejszych. Każdy ma swoje zadanie, za które jest odpowiedzialny i które powinien wykonać najlepiej jak potrafi. Bez widza nie byłoby też przedstawienia.

“Każdy z wymienionych typów ma swoje cechy społecznie wartościowe i swoje cechy społecznie szkodliwe w określonych sytuacjach. Ludzie reprezentujący każdy z wymienionych typów mogą być dla społeczeństwa pożyteczni, jeśli (…) znajdą odpowiednie dla siebie miejsce w społeczeństwie.” (Józef Kossecki)

Cytat powyżej tak naprawdę wyjaśnia całą sprawę. Jest on wyjęty z książki “Tajniki sterowania ludźmi” Józefa Kosseckiego i dotyczy on innego podziału, lecz tutaj świetnie pasuje. I o tym jest ten post - aby odnaleźć swoją rolę w tym przedstawieniu i się w niej realizować.

Kilka doświadczeń z mojego życia przemawia za tym, że nie każdy nadaje się czy też nie każdy dobrze się czuje będąc scenarzystą czy reżyserem, za to świetnie się sprawdza w roli aktora. Są też osoby, które wolą stać za kulisami i patrzeć na efekt swojej pracy pokazywanej przez aktorów. A są też osoby, które ani nie lubią podejmować decyzji o tym co i jak robić, nie chcą też przedstawiać wyników pracy, za to świetnie wykonują polecania i wspomagają tych, co to będą przestawiać wynik (aktorów) - tak się dzieje np. w sądach, gdzie prokuratorom czy sędziom pomaga sztab ludzi.

Również dzielenie na siłę może być bardzo mylące - niektórzy z nas, a może i większość, będzie miała problem aby przypisać się do konkretnej roli. Gdybym miał siebie określić to najlepiej się czuję w byciu reżyserem, lecz równie dobrze sprawdzam się będąc w ekipie wspomagającej. Jeśli dane przedstawienie nie jest moje to przybieram formę widza… często w tym najgorszym nieaktywnym wydaniu Bycie aktorem, którego wszyscy podziwiają, raczej mi nie odpowiada.

Co z tym dalej zrobić?
Najlepiej, aby odnaleźć swoją rolę i zacząć się w niej realizować. Zdaję sobie sprawę, że to nie takie proste, że bycie aktorem w kiczowatej produkcji jest czymś zupełnie innym niż w hollywoodzkiej i że nie będąc w odpowiedniej lidze możemy mieć problem z jednoznacznym określeniem “Tak - ta rola mi odpowiada”. Dlatego warto próbować różnych ról, przy różnych przedstawieniach…
… i to nie gwarantuje, że siebie odnajdziecie. Sam od sierpnia zastanawiam się ile w mojej roli aktora jest roli scenarzysty. Na siłę doszukuję się obszarów na jakie ja jako aktor mogę wpływać, aby poczuć się scenarzystą - przyznam, że to nie do końca przyjemne uczucie. Stąd też post, abym sam zaczął w pełni realizować się w odpowiedniej roli

PS: Nie ma czegoś takiego jak kariera przez awansowanie, od ekipy wspomagającej, przez aktora… niewielu reżyserów ma wątek aktorski w biografii, tak nie każdy z Was musi przechodzić przez wszystkie role aby w końcu odgrywać swoją. Sprawdzenie się jednak w każdej pozwoli wykluczyć te niepożądane i wyłonić te, w których się sprawdzicie.

Życzę odnalezienia swoich ról… sobie również
Tradycyjnie zapraszam do dyskusji.

O tym, że we wszelkich sprawach warto zwracać się do właściwego adresata i o tym, aby precyzyjnie komunikować mogliśmy przeczytać w ostatnich dnia u Alexa. I choć to o czym mówimy wypowiadamy klarownie, do właściwej osoby, to czasem jednak zapominamy wspomnieć o wszystkich istotnych sprawach. Możemy próbować szczątkowymi informacjami coś z działać, lecz możemy też wiele stracić. To jak na załączonym zdjęciu - możemy mieć pokera i wygrać to co chcemy, a możemy mieć nic. Mając do czynienia z doświadczonym graczem trudno będzie nam blefować

W rozdaniu przedstawionym na zdjęciu wiemy, że nasz przeciwnik ma co najmniej dwie pary - mocne karty. Może mieć też “fulla” jeśli zasłoniętą kartą będzie Walet lub “dziewiątka”. Nasze karty będą albo lepsze (gdy będzie to dama♥) albo nic nie warte (gdy inna niż dama♥). W życiu tak jest, że nie zawsze wiemy co ma nasz przeciwnik w zanadrzu. Jednak życie troszkę różni się od pokera - my też nie do końca wiemy co mamy.

Jak to zastosować w życiu?
Czy zdarzyło się Wam w szkole, na uczelni, mając słabo napisany sprawdzian/kolokwium z oceną dostateczną, iść do nauczyciela czy wykładowcy i grać z nim o podwyższenie oceny? Albo w pracy iść po podwyżkę w kwartale, w którym Wasze wyniki nikogo nie zachwycają? To jak gra ze słabymi kartami, których sami tak naprawdę nie znamy. Możemy wywalczyć wyższą ocenę lub sprawić, że nauczyciel/wykładowca zauważy błąd, którego wcześniej nie widział, tym samym obniży nam ocenę na niedostateczną. Albo szef, który przyzna nam podwyżkę lub wręczy wypowiedzenie. Nigdy nie wiesz jakie “asy” w rękawie może mieć druga strona. Wszelkie próby blefowania, udawania, że sprawdzian jest lepiej napisany, że osiągnęliśmy lepsze wyniki może nas wiele kosztować.

Więc jeśli nic nie mamy…
… lub nasze karty są słabe, to nie ma po co się licytować i warto zaczekać do kolejnego rozdania. Warto odpuścić, spasować, poczekać na lepsze karty.

Im dłużej blefujemy…
… tym więcej możemy stracić. To jak w pokerze zanim - ktoś sprawdzi to trzeba dorzucać do puli. Gra toczy się wtedy o większą stawkę. Jeśli grasz w otwarte karty, otwarte chociażby przed sobą, to wtedy możesz ocenić czy masz szanse w rozgrywce. Jeśli jesteś pewien, że sprawdzian został błędnie oceniony, osiągnięcia w pracy źle zmierzone, to wyłóż karty (sprawdź) na stół i oczekuj wygranej nawet o małą stawkę.

Dorzucanie do stawki…
Może odbywać się na zbieraniu źle ocenionych sprawdzianów czy dokumentowaniu błędów w mierzeniu wyników, aby w odpowiednim czasie przedstawić nauczycielowi czy szefowi. Strategia ryzykowna, bo przecież nadal nie znamy kart drugiej strony. Jeśli więc chcemy ryzykować, to warto być uważnym, aby nie zostać przelicytowanym.

Gdy stawka jest za wysoka…
To sposób gry mający mało wspólnego z grą fair. Podbijając stawkę może się okazać, że nie będziemy mieli środków, aby dorzucić do puli, tym samym nie będziemy mieli możliwości sprawdzić kart przeciwnika. Taką strategię może obrać szef, gdy nie będzie chciał dać podwyżki a za długie milczenie o nieprawidłowościach da naganę czy wypowiedzenie lub nauczyciel, gdy uzna stertę źle ocenionych sprawdzianów za próbę podważenia jego obiektywności.

Jak zjeść słonia?
Odpowiedź pewnie znacie: “po kawałku”. W pokerze i życiu jest tak samo - aby zebrać wszystko ze stołu warto zbierać po kawałku. Jednorazowe powinięcie się nogi (słabsze karty) nie zakończy gry. Gra może trwać dłużej, lecz zwiększamy sobie szanse na jej wygranie. I tak jakoś w życiu bywa, że gdy ktoś traci coś po kawałku to mniej boli niż gdyby stracił wszystko za jednym razem. Szef dający niewielką podwyżkę co kwartał będzie spokojniejszy niż zmuszony dać wielką na raz.

Wygrany-wygrany
Tutaj liczę na Waszą pomoc. Jestem zwolennikiem sytuacji win-win, czyli wygrany-wygrany. Mam nieodparte wrażenie, że kiedy obie strony dążą do wspólnego zwycięstwa, to razem zyskują wielokrotnie więcej niż gdyby wygrała tylko jedna strona. Nie mam jednak pomysłu jak ta sytuacja mogłaby zaistnieć w pokerze…

A jak to będzie w związkach?
W związkach blefujemy, przebijamy stawkę i często za nic w świecie nie chcemy spasować.
• Blefowanie jest dość oczywiste - kłamiemy, używamy półprawd, zatajamy pewne sprawy: “Bawiliśmy się z chłopakami… byliśmy grzeczni przez całą noc “.
• Przebijanie stawki to nic innego jak “Będzie po mojemu - koniec, kropka!” czy też “Nic mi nie będziesz wyjaśniał… jadę do mamy!”.
• Nie umiejętność spasowania, gdy na siłę chcemy osiągnąć coś, co nie ma większego sensu: “Nigdy nie wybaczę Tobie, że nie pamiętałeś o 10-tej rocznicy naszej 10-tej randki… przeproś mnie!”

Z góry proszę o wybaczenie za szowinistyczne ujęcie tematu

Jak zwykle zapraszam do komentowania. Czy macie pomysł na sytuację win-win w pokerze?

Czytając tytuł już można odczytać moje nastawienie do studiów. W tej kwestii jestem dwulicowy… lecz o tym za chwilę. Najważniejsze, że temat przewinął się już w serii postów Jak wybrać studia? Jak z nich skorzystać? (polecam 3 części).

Moja dwulicowość w kwestii studiowania ujawnia się w tym, że:

• jeśli powiesz mi, że studia nie są do niczego Tobie potrzebne, że możesz nauczyć się innych ciekawszych rzeczy, że wolisz pracować, że (ogólnie mówiąc) chcesz rzucić studia i żebym Ciebie wspierał, to będę Cię w tym wspierać,
• jeśli powiesz mi, że studia są tym co chcesz robić, że wiesz co na nich się nauczysz, co osiągniesz, wiesz dlaczego na nich jesteś, że chcesz nadal studiować i żebym Ciebie wspierał… też będę Cię w tym wspierać

W życiu jak i na tym blogu nie chodzi o to co ja sądzę o czymś… tylko co Ty, Drogi Czytelniku, sądzisz na dany temat. Ja staram się naświetlić pewne rzeczy, możliwości, stratę czasu czy niebezpieczeństwa. Post więc utrzymam w duchu dwulicowości Skupię się jednak bardziej na tym, że jeśli jesteś już na studiach i masz zamiar studiować, to że możesz świetnie wykorzystać ten czas.

Najważniejszą kwestią jest powód dla którego jesteś na uczelni:

- chowanie się przed wojskiem,
- dla dyplomu,
- czegoś się nauczyć,
- poznać ludzi,
- “nie wiem co w życiu robić”
- kombinacje powyższych.

W różnymi czasie studiowania każdy powód choć przez chwilę wpływał na to, że jeszcze studiuję - jeden był ważniejszy, drugi mniej ważny.

Druga sprawa to czy zaczynasz nowy etap w życiu czy kontynuujesz szkołę średnią. Na kierunku możesz mieć od 30 do 200 osób - to sporo więc może się okazać, że wszystkich nie poznasz. Mała klasa to jedna duża grupa z kilkoma podgrupami. Jeśli nie ciągniesz za sobą kolegów ze szkoły średniej to masz możliwość wyboru grupy czy też stworzenia własnych według swoich potrzeb z osób dostępnych na uczelni. Dlatego zastanów się z kim zawierasz i podtrzymujesz kontakt na studiach - tutaj nikt nie narzuca Tobie z kim się będziesz kolegować, bo jesteś osobą dorosłą i masz wybór… chyba, że znajdujesz się na trzecim poziomie piramidy Maslowa i Twoją najważniejszą potrzebą jest przynależenie do grupy (np. do ćwiczeniowej) i nie zwracasz uwagi na to, czy jesteś w niej szanowany i czy masz możliwość realizowania siebie. Wykorzystaj możliwość stworzenia sobie otoczenia z osób, wśród których chcesz przebywać i wśród których masz możliwość rozwijania siebie.

Wykorzystuj sposobności do pokazania tego co potrafisz, do bycia aktywnym, do zbierania doświadczenia i budowania swojej marki. Studia to czas, gdy już ukierunkowujesz swoje plany zawodowe. Nie wszystkim wychodzi i wielokrotnie słyszeliście, że absolwent prawa pracuje w okienku pocztowym czy absolwent informatyki zmywa garnki. Studia to dobry czas na przetestowanie tego co chcecie w życiu robić, zwłaszcza w najbliższych latach po studiach. Studiujesz na Akademii Muzycznej a urzeka Cię pisanie wierszy, poematów… to pisz wiersze i poematy a studia wykorzystaj do tego, aby rozwijać się w pisaniu - czerp inspiracje, poznawaj osoby o podobnych zainteresowaniach, twórz koła zainteresowań… lub jak mówił Marek Hołyński na Bootstrapie (5:38 - 6:00): “Masz pomysł to idź go zrób”.

Rozmawiaj o tym co chcesz w życiu robić, o swoich planach i zainteresowaniach. Założyciele Googla poznali się w czasie studiów na Uniwersytecie Stanforda - Larry Page i Sergey Brin. Założyciele Naszej Klasy również. Pewnie są inne przykłady gdzie osoby poznane na studiach tworzyły coś wielkiego na lata… projekty, firmy czy też trwałe związki czy rodziny. Nie byłoby to pewnie możliwe, gdyby nie to, że rozmawiali o swoich planach i o tym co chcieliby zrobić. Sama rozmowa o danej branży, o nowych komputerach, nowych przepisach prawnych to za mało, aby zrobić coś samemu.

Ucz się być fair. Studiowanie to wielka pokusa przejścia na ciemną stronę mocy. Łatwo uczynić z dyplomu poświadczenie nabycia umiejętności kantowania wszystkich we wszystkim. Też jest to jakaś umiejętność, lecz gdy chcesz w życiu osiągnąć coś wielkiego, a przy tym spać spokojnie i wszystkim mijającym na ulicy ludziom móc spojrzeć w oczy i powiedzieć “Tak… wobec wszystkich jestem fair!” to nie warto dać się skusić.

I tak dalej… Bo studia można wykorzystać na różne sposoby, zgodnie z tym, czego od nich oczekujecie. Praktyki zawodowe, wyjazdy na konferencje, poznawanie ludzi nauki, działalność prospołeczna (poradnie prawnicze tworzone przez studentów) itd. Ja swoje drugie studia wykorzystałem do walki z lenistwem - dorzucając do planu kolejne zajęcia narzuciłem sobie sporą ilość obowiązków i w taki sposób lenistwo omijałem szerokim łukiem Nauczyłem się też uczyć się samemu.

Możliwości jest wiele, nie o wszystkich wiem. Chętnie dowiem się od Was jak jeszcze można wykorzystać studia. Zapraszam do komentowania

Na wstępie powinienem wytłumaczyć co kryje się pod tym pytaniem. Przede wszystkim myślę tutaj o tym, czy to co od życia chce moje otoczenie jest też tym co ja chcę. Działa to też w drugą stronę - czy otoczenie “musi” potrzebować tego samego co ja?

Na tym blogu był już post o ocenianiu innych podług swojej miary. I choć z tamtego postu można było wyczytać odpowiedź na pytanie postawione w tytule, to jednak wolę tę kwestię poruszyć w osobnym wątku.

W rozmowach z wieloma osobami oraz z obserwacji poszczególnych ludzi czy całych grup płynie smutne spostrzeżenie, że inni wiedzą lepiej czego ja potrzebuję. Dość często “ci inni” po usłyszeniu krótkiej informacji wiedzą już czego ja potrzebuję, np.:

• (ja) rzuciłem studia -> (oni) musisz skończyć studia, bo dyplom, praca…
• (ja) chcę się spokojnie pouczyć, coś przemyśleć -> (oni) potrzebujesz się zabawić,
• (ja) potrzebuję dużej swobody, niewielu zobowiązań -> (oni) potrzebna Tobie stabilna praca, dom, rodzina
• itd.

Przykładów można mnożyć. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że wiele osób zadaje pytanie “Dlaczego (rzuciłeś studia)?” choć wcale nie słucha odpowiedzi, argumentów, bo ma swoją złotą receptę na moje szczęście
Zasadniczo wiele z tych osób ma tendencję do wychowywania cudzych dzieci i do mówienia co mają robić inni. Przyznacie, że to bardzo denerwująca przypadłość. Metody które ja stosuję, aby sobie z tym radzić, to:

• zasada zdartej płyty, czyli wielokrotne powtarzanie tych samych argumentów dlaczego to ja chcę czego innego. Za każdym razem w takim samym spokojnym tonie. Używana w sytuacjach, gdy wiem, że druga osoba ma na stałe wbudowane w sobie “złote recepty” i uświadomienie jej w czymkolwiek będzie dla niej krzywdą,
• przerzucenie piłeczki na drugą stronę siatki czyli zmuszenie drugiej strony do tego, aby to ona obroniła swoją “złotą receptę”. “Dlaczego uważasz, że powinienem zrobić to i to?”… “Jakie korzyści mi to przyniesie?”… “Czy zgodzisz się ze mną, że osoby, które to i to zrobiły nie osiągnęły tego, co chciały?”… “Czy nadal więc uważasz, że to najlepszy sposób na życie?”…

W niektórych pojedynkach trzeba się namachać, lecz jak zawsze wspominam - trening czyni mistrza. Szybciej i z gracją wygrany set pozostawia “walczącego” przeciwnika w lepszym nastroju niż gdyby przegrał krótkim “Nie - zrobię po swojemu!”. Metoda z przebijaniem piłeczki sprawdza się z osobami, z którymi “chcąc nie chcąc” mamy dużą styczność: rodzina (zwłaszcza rodzinne przyjęcia), szkoła, praca, szef, też partner.

Jednak sprawa komplikuje się wtedy, gdy to my wymagamy od innych, aby w życiu osiągali to co my chcemy. Sam biję się w pierś i jeszcze 2-4 lata temu nagminnie prawiłem kazania innym co mają robić, czego potrzebować. Czas więc na rachunek sumienia:

Jeśli po dłuższym zastanowieniu na język ciśnie się odpowiedź “nie” to mamy nad czym pracować… chyba, że (Szanowny Czytelniku) nie masz takiej potrzeby

Dość prostym sposobem, działającym też w wielu sytuacjach z innymi ludźmi, jest “przeniesie” - czyli jak ja chciałbym zostać potraktowany. Jeśli chcę, aby ktoś wysłuchał mojej argumentacji i pozwolił mi zaspokajać potrzeby, które ja mam, to to samo powinien móc oczekiwać ode mnie. Jeśli ja otrzymuję pytanie “dlaczego (rzuciłeś/zrobiłeś…)?” to udzielając odpowiedzi chcę, aby druga osoba to przyjęła do wiadomości - więc i ja powinienem słuchać i przyjąć do wiadomości.
Dzieci są kiepskim przykładem dla metody “przeniesienia”, bo rodzice grzeczni mają być i mi pozwalać na telewizję, a ja grzeczny być nie muszę i telewizja należy do mnie Są za to świetnym przykładem jak dopytywać, ponieważ one nie mają złotych recept - dzieci zadają pytania “dlaczego?”… “a dlaczego?”… “i dlaczego?”…

W wielu więc sytuacjach, gdy ktoś opowiada mi o swoich planach, o potrzebach, decyzjach to dopytuję, aby zrozumieć sposób myślenia rozmówcy i dlaczego akurat tak wybrał. Cenną uwagą może być to, że osoby które mają inne podejście do życia i inny sposób na zaspokajanie swoich potrzeb, które nie mieszczą się w naszych schematach myślowych, bardzo często mają tę kwestię bardzo dokładnie przemyślaną. Jest to więc okazja, aby dowiedzieć się czegoś nowego, zrozumieć jak inni postępują w życiu a nie po raz kolejny utwierdzić się w przekonaniu, że my wiemy najlepiej. Wszak rozwój polega na tym, aby uczyć się od innych, nawet gdy wszyscy są przekonani o tym, że to Słońce krąży wokół Ziemii, a tylko jeden ktoś uważa inaczej

Zapraszam do dyskusji w komentarzach, oczywiście jeśli macie taką potrzebę

Temat ten w ostatnim półroczu tak we mnie dojrzał, że pisząc go mam wrażenie jakbym ponownie odkrywał Amerykę. Niemniej mając do czynienia z różnymi osobami, wchodząc z nimi w interakcję czy też tylko obserwując wiem, że o tym trzeba napisać, powiedzieć… i wykorzystać

Rzecz dotyczy tego, co robimy ze sobą, gdy coś się w nas nie podoba. Zarówno wtedy, gdy zachowamy się nie tak jak powinniśmy, gdy coś nas powstrzymuje przed działaniem, jesteśmy nie tacy jakbyśmy chcieli być czy też gdy czujemy się nie tak jakbyśmy chcieli. I sam w takich sytuacjach byłem - najpoważniejsza to ta, gdy po zrezygnowaniu ze studiów zrezygnowałem z realizacji mojego marzenia. Jeszcze kilka miesięcy temu gdyby nagrać mój wewnętrzny dialog gdy miałem “przygaszenie” czy też (modne ostatnio przecenione słowo) depresję, to trzeba by połowę ocenzurować a i nadal byłoby to nagranie, które nie nadawałoby się do emisji przed 22:00. Straszne rzeczy o sobie wygadywałem

Któż z nas tego nie miał. Jestem niemal pewien, że wiele osób z nas wciąż od czasu do czasu prowadzi takie niecenzuralne i obraźliwe na swój temat wewnętrzne dialogi. Jedni chcą “olać” wewnętrzny głos, drudzy na siłę go stłamsić. W efekcie bywa tylko gorzej lub pozornie lepiej. Niesamowity efekt przynosi czasownik w trybie rozkazującym użyty w tytule: obserwuj!

Dlaczego obserwować?
A dlaczego nie? W zasadzie to najprostsze i wymagające najmniejszego wysiłku działanie. Nie ma nic prostszego jak patrzenie na siebie jak na eksponat w muzeum… stojąc obok widzimy siebie lepiej. W dodatku trudniej zrobić sobie krzywdę.

Jeśli walczę…
… to jak w walce bywa, broniący zajmuje pozycję defensywną i trzeba dużo wysiłku aby zgładzić przeciwnika. Traktowanie swojego wewnętrznego głosu jak przeciwnika w sytuacji, gdy coś nabroiliśmy i nie czujemy się ze sobą dobrze, to przepuszczenie okazji do poznania siebie.

Przyjaciół trzymaj blisko, wrogów jeszcze bliżej.
Chociażby po to, aby poznać słabe strony naszego przeciwnika, jakim jest w tym momencie wewnętrzny głos. Najczęstszą słabą stroną są niekonsekwencja i wyolbrzymianie.
Że jesteśmy do niczego, że nic nie umiemy, że większych partaczy niż my to na świecie nie ma… - to też słyszałem
Wiedząc, że nasz wewnętrzny głos przesadza wystarczy patrzeć jak on milknie. To jak rozmowa z drugim człowiekiem - jeśli atakujemy nawet najlepiej dobranymi argumentami to powodzenie wygrania takiej batalii jest niewielkie. Jeśli natomiast skorzystamy z tajnej broni, to raz że mamy duże szanse na zwycięstwo a dwa, że wiele się nauczymy.

Zadawaj sobie pytania i słuchaj odpowiedzi.
To jest tajna broń. Wielokrotnie zadaję sobie pytania, gdy czuję, że mój wewnętrzny głos ma mi wiele do powiedzenia. Pytania:

• dlaczego tak się czuję?
• co jest nie tak?
• co naprawdę chcesz mi powiedzieć?
• a co Ty byś zrobił w tej sytuacji?
• co chcesz osiągnąć?
• itd.

dostarczają ciekawych odpowiedzi. To jak z drugim człowiekiem - zadając pytanie i okazując prawdziwą uwagę (zaciekawienie) otrzymamy odpowiedź. To co usłyszę stanowi świetną bazę do rozwoju, do wzmacniania swoich mocny stron i osłabiania słabych.

Jak z tego skorzystać?
Słuchając odpowiedzi naszego wewnętrznego głosu otrzymujemy jasny sygnał gdzie należy poczynić zmiany. W moim wypadku wygląda to tak, że albo uruchamiam głośniej nostalgiczną muzykę (aby nie słyszeć otoczenia) lub wybieram się na dłuższy spacer… z kartką i pisadłem w ręku. Notuję wiele myśli jakie mam, staram się ich nie oceniać. Po kilku dniach gdy moja forma psychiczna wraca do stanu równowagi wracam do kartki i wyznaczam nowe cele i obszary do poprawy… i zabieram się do działania

Dlaczego o tym piszę?
Bo pewnie wielokrotnie męczyliście się niepotrzebnie i im bardziej “dźgaliście złe myśli” tym one stawały się głośniejsze, bo co ich nie zabije to wzmacnia. I choć dla mnie to dość oczywiste, to zdaję sobie sprawę, że wielu z Was może nie znać tej metody zaprzyjaźniania się z wewnętrznym głosem i korzystania z opinii o sobie.

Zapraszam tradycyjnie do komentowania. Tylko nie przytaczajcie dosłownie swoich wewnętrznych myśli, gdyż blog jest w sieci dostępny również przed 22:00

————
PS: Post Dopóki walczysz jesteś zwycięzcą odnosi się do walki o coś a nie z czymś.