Orest Tabaka

Archive for November, 2008

Jak wygląda Twoja korespondencja e-mailowa?

Sunday, November 30th, 2008

Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym jak korespondujecie e-mailowo? Jak często i jak szybko odpisujecie, w jaki sposób wykorzystujecie pocztę e-mailową?

Kilka dni temu przejrzałem moją pocztę pod kątem “odpowiedzi na maile”. Przyznam, że na 100 maili otrzymanych może kilka lub kilkanaście pozostawiłem bez odpowiedzi. Jednak na moje wysłane maile statystyka wypadła słabiej - ilość maili bez odpowiedzi było znacznie więcej. Skłoniło mnie to do refleksji nad tym jak wykorzystuje się maile.

Poczta e-mail była pomyślana jako odpowiednik tradycyjnej poczty. To elektroniczne listy, które docierają niemal natychmiast niezależnie do którego miejsca na świecie je wysyłamy. Współczesne zastosowanie poczty to również przesłanie dźwięku, filmów, zdjęć itd.

Czy odpisujesz na e-maile?
W przypadku gdy e-mail służy do przesłania materiałów to zasadniczo warto potwierdzić, że takiego e-maila się otrzymało. Sytuacja jest inna gdy dostajemy list - tekst, wielozdaniowy, z pytaniem, prośbą lub tylko historią, słowami uznania, podziękowaniami itd. Wielokrotnie pisząc e-maila zadaję pytania… i nie otrzymuję odpowiedzi. Często w takich sytuacjach mam wrażenie, że e-mail nie dotarł, że zaginął w cyberprzestrzeni lub że ktoś mnie zignorował
W dobrym tonie jest odpisywać na e-maile - na niemal każdy. Wyjątkiem w tej sytuacji są e-maile “bla bla bla”, które można zignorować, e-maile kończące korespondencję (np. “To do zobaczenia w środę.”) lub z potwierdzeniem (np. “Materiały otrzymałem. Dziękuję!” lub “Rozumiem. Przyjąłem”). Na spam i autorespondery także można sobie podarować W pozostałych sytuacjach na e-maile warto odpisywać. Uczymy się w ten sposób dobrych przyzwyczajeń i okazujemy szacunek naszemu “rozmówcy”.

Jak szybko odpisujesz na e-maile?
Czasem zaskoczony jestem, choć już się prawie przyzwyczaiłem, że odpowiedź otrzymuję po tygodniu czy miesiącu Czasem już zapominam, że coś wysłałem, o coś pytałem lub sprawa się zdezaktualizowała. W przypadku korespondencji “bla bla bla” czy też plotkarskiej to można sobie darować terminowość odpisywania, jednak w sprawach zawodowych lub prywatnych z poważnymi osobami odpisywanie po kilku dniach czy tygodniach jest brakiem szacunku.
W dobrym tonie jest odpisywanie do 48 godzin, czyli dwóch dni. Jednak warto (biorąc pod uwagę swoje możliwości czasowe) ustalić własny standard. W moim przypadku maksymalny czas odpisania wyznaczyłem sobie na 24 godziny, lecz wielokrotnie ten czas jest krótszy.
Wyjątkiem są e-maile, gdzie otrzymujemy zalecenie, np. “Odpisz mi po nowym roku”, “Odpisz jak będziesz coś wiedzieć” itd.

Ile czasu poświęcasz na e-mail?
Mamy takie czasy, że bycie on-line jest niemal koniecznością. W zasadzie trudno istnieć zawodowo nie będąc dostępnym w sieci. Wiele informacji, CV, listy motywacyjne, raporty, sprawozdania, projekty, notatki służbowe przesyłamy właśnie elektronicznie. Jest to jedna z czynności, którą dołożyliśmy sobie wraz z informatyzacją naszego życia. Jeśli zatem wciąż nie wyznaczyliście sobie pory dnia czy też skrawka czasu, aby zająć się swoją pocztą e-mail to warto coś w tym obszarze zmienić. Ilość czasu potrzebna na zajęcie się sprawą poczty jest kwestią indywidualną, bo zależy od ilości e-mail otrzymywanych i wysyłanych oraz od ich ważności, objętości itd. Warto wyznaczyć sobie porę na zajęcie się pocztą. W moim przypadku jest to pierwsza czynność każdego dnia - wstając zaglądam na pocztę i robię z nią porządek: czytam, odpisuję i dopiero zaznaczam “przeczytane”. Za dnia również poświęcam czas na pocztę. Po godzinie 19:00 raczej nie ruszam skrzynki… zostawiam to na rano

Jak “wielkie” powinny być e-maile?
To zależy jaką rolę mają spełnić. Jeśli przesyłamy materiały to wystarczy napisać “W załączniku przesyłam materiały. Pozdrawiam.”, dla potwierdzenia “Materiały otrzymałem. Dziękuję. Pozdrawiam.”. Inaczej jednak, gdy mamy poważniejszą sprawę. Wtedy e-mail powinien być troszkę obszerniejszy. Choć w tej kwestii nie jestem dobrym przykładem, bo moje maile częstokroć rozrastają się do 1,5-2 stron A4 a rekordy to 7-8 stron A4. Jednak dobrze napisany e-mail (według mnie) powinien mieścić się na połowie strony A4. Dopiero dalsze części korespondencji mogą być dłuższe, lecz to zależy od osób korespondujących oraz od sprawy, jaka jest poruszana.

Jaki priorytet nadajesz swoim kontom pocztowym?
Osobiście korzystam z 5 kont pocztowych. Każde spełnia inne wymagania oraz posiada inny priorytet. W pierwszej kolejności i na bieżąco obsługuję skrzynkę prywatno-służbową, czyli od osób mi znajomych już dłuższy czas oraz od spraw zawodowych. W drugiej kolejności jest poczta blogowa, czyli od Was. Dalsze pozycje to sprawy mniej ważne. Obsługując skrzynki w danej kolejności załatwiam sprawy dla mnie najważniejsze w miarę moich możliwości czasowych. Gdybym zaczynał od czyszczenia i przeglądania skrzynki spamowej, skrzynki z serwisów społecznościowych to mógłbym nie zdążyć obsłużyć e-maili prywatnych bądź Waszych.

Pisz o korzyściach dla adresata.
Ludzie lubią jeśli mówi, pisze i myśli się o nich. Stąd warto patrzeć przez pryzmat korzyści tej drugiej strony. Zwiększamy sobie szanse na odpowiedź.

Na koniec odsyłam Was do 14 ciekawych wskazówek Guya Kawasakiego zamieszczonych na blogu Krzysztofa Wysockiego.

A jak Wy obsługujecie swoją pocztę elektroniczną?

Tags: Komunikacja
Posted in Komunikacja | 14 Comments »

Prędkość zmian w życiu…

Tuesday, November 25th, 2008

Kolejny rok minął i znów mieliśmy okazję usłyszeć:

“Zima zaskoczyła drogowców”

Skłoniło mnie to do zastanowienia się na zmianami w naszym życiu i jak to z nimi bywa. O tym, że zmiany kosztują “trochę” wysiłku już pisałem. Moja refleksja poszła jednak w kierunku prędkości z jaką zachodzą one w naszym życiu oraz czy jesteśmy na nie przygotowani.

“Zmiana to jedyna stała w życiu - coś zawsze się zmienia”… mniej więcej w takiej formie słyszałem to zdanie, które lubię powtarzać. Zaskakujące jest to, że wiele osób jest przekonanych, że w ich życiu już nic się nie zmieni. Zawsze coś się zmieni. Ciekawsze, z punktu widzenia naszej przyszłości jest to, że możemy sami sprowokować te zmiany. Osiem miesięcy temu postanowiłem zrobić coś pozytywnego ze sobą… dziś, z perspektywy czasu widzę jak wiele zrobiłem. Miałem jednak wrażenie, że z tygodnia na tydzień stoję prawie w tym samym miejscu, że zmiany są niemal niewidoczne. Patrząc całościowo widać tę różnicę - całkiem inny człowiek

Wielokrotnie spotykamy się z osobami, które chciałyby “już, teraz, zaraz… i najlepiej wszystko”.
Dotyczy to m. in. (taki mój Top 5):

wielu pieniędzy

Też tak chciałem… i nadal chciałbym , lecz moja świadomość nie pozostawia mi złudzeń. Po pierwsze to mało prawdopodobne jest, aby taki “złoty deszcz” na nas zleciał, a po drugie najczęściej powoduje on spore podtopienia i wiele nowych problemów. Swego czasu prześledzono milionowych-zwycięzców loterii w Stanach (pierwszy akapit) i okazało się, że 97% po dwóch latach nie miało grosza przy duszy. Podobne obserwacje poczyniłem w kwestiach romantycznej miłości (było za pięknie i ktoś zawsze zaczyna komplikować sprawy), nowej pracy (jak z romantyczną miłością), nowe auto czy dom to problem, że ktoś zniszczy, ukradnie… a z nowym wymarzonym “ja” wiele szybko wschodzących gwiazd kończyło w nałogu narkotycznym czy z problemami psychicznymi.
Tym, którym udaje się osiągnąć pozycje z mojej Top 5 najczęściej dochodzi do tego miesiącami bądź latami.

Dzieje się tak z prostej przyczyny - w czasie gdy staramy się osiągnąć to co chcemy mamy możliwość sprawdzania na bieżąco czy to jest właściwa droga. Możemy modyfikować ją, zmieniać cele - budujemy sobie solidne fundamenty pod przyszłe osiągnięcie. Trwa to trochę czasu więc przygotowujemy się do bycia w tym nowym stanie, w nowej sytuacji - uczymy się, poznajemy zasady.

wiele nowych obowiązków

niekoniecznie musimy być na nie przygotowani

Zachęcam więc do przypatrzenia się na swoje plany “teraz, tu, zaraz”… może warto zrobić z nich plany 3-letnie, 5-letnie? Może warto dać sobie czas przy osiąganiu marzenia na przetestowanie czy to jest na pewno to co chcemy?

Jedno jest pewne - jeszcze wiele zmieni się w naszym życiu, nie należy się tego bać a i warto przygotować się, że coś się zmieni. Może za rok zima nas nie zaskoczy, a przywitamy ją w ciepłych rękawiczkach i miło spędzimy czas?

Posted in Rozwój osobisty | 4 Comments »

Rozpoznaj swój styl pracy i dopasuj sobie profesję…

Thursday, November 20th, 2008

Kolejny z postów pomagający w znalezieniu odpowiedzi “Jak pracować lepiej i być zadowolonym z życia?”. Nie dawno był post o odszukiwaniu swojej roli na tym świecie oraz o tym, że praca ma wpływ na naszą jakość życia. Dziś o sposobie pracowania. Te trzy posty mają wiele ze sobą wspólnego, bo wcześniej poznaliśmy swój twórczy potencjał, wpływ życia zawodowego na życie prywatne, a dziś poznamy swój styl w jakim wykonujemy zadania.

Oto kilka stylów pracy, podstawowe, jakie sobie wyróżniłem:

• pracownik linii montażowej - podjeżdża część, składa, podjeżdża kolejna, też składa… i tak kilka tysięcy dziennie. W niektórych sytuacjach istnieje możliwość ustanawiania sobie celów: w tym miesiącu będę taką śrubkę przykręcał poniżej 10 sekund… w następnym poniżej 9. Jest to swojego rodzaju motywacja i wyzwanie dla takiego pracownika. Przynosi skutek, gdy mamy wpływ na to z jaką prędkością będzie przesuwać się taśma z częściami. Taka cecha, umiejętność systematycznej pracy, wykonywania powtarzających się czynności odznacza osoby, które mają duże możliwości na osiągnięcie sukcesu - zakładając sobie cele, stale dążąc do skrócenia czasu przykręcania śrubki można dojść do perfekcji w tym co się robi. Warto poszukiwać wtedy pracy np.: jako telemarketer (o dziwo ciężka praca, wymaga cierpliwości i systematyczność - niestety słabo opłacana), jako programista itd., tam gdzie nowe obowiązki, awanse są dopiero po wykonaniu pewnego planu.

• mechanik samochodowy - każdy samochód jest inny, każdy ma inną usterkę. Tutaj nie ma pracy na czas, choć czas jest ważny ze względu na klienta… no i im więcej aut naprawi, tym wyższy zarobek, jeśli płaca prowizyjna. Jeśli etat, płaca stała, to takiemu pracownikowi nie zależy aby szybko pracować, bo czy się stoi czy się leży to 1200 zł się należy. W sumie pracuje na minimum - cenię takie osoby, które potrafią wykonywać pracę wolno, aby zrobić. Co prawda taka postawa nie przyczynia się do rozwoju pracownika ani do jego awansu, lecz jest wiele stanowisk w gospodarce produkcyjnej dla takich osób.

• rzeźbiarz - gdy otrzymuje kawał drewna już wtedy widzi w nim dzieło. Zabiera się do ogólnego nadania kształtu temu kawałkowi poprzez odrąbanie sporych kawałków. Następne dłutem formułuje kształt rzeźby. Dopracowuje, następnie szlifuje drewno. Początkowo efekty pojawiają się szybko, lecz im prace są zaawansowane tym działania są bardziej precyzyjne, czasochłonne i każda czynność choć prawie nie zmienia kształtu rzeźby, to sprawia, że wyłania się obraz jaki widział rzeźbiarz na początku w wyobraźni. Np. organizator imprez - od wyboru stylu, sali, przez potrawy, sztućce, serwetki…

• rakieta boczna promu kosmicznego - odpowiada za start, czyli uniesienie rakiety, nadanie jej pierwszej prędkości kosmicznej, aby prom dotarł na orbitę ziemską. W połowie drogi odłącza się i ląduje w oceanie, gdzie po wyłowieniu jest uzupełniana i gotowa do pomocy w wyniesieniu kolejnego promu na orbitę. Ta cecha pozwala nadawać bieg nowym pomysłom, inspirować ludzi, nadawać im tempo działania w początkowej fazie. Gdy firmy czy osoby (którym “rakieta” pomaga) są na właściwej drodze, mają właściwą prędkość, człowiek-rakieta szuka kolejnych sposobności przy innych projektach. Przy okazji to jest częściowo mój styl pracy

• człowiek-hamak - nie pała się pracą… chyba, że jego pracą jest mówienie i/lub pisanie. Może inspirować, rzucać pomysłami, krytykować. Jak krytyk filmowy, sam filmów nie kręci, te nakręcone skrytykuje i jeszcze mu za to zapłacą. Bardzo potrzebna osobowość, gdyż pozwala na robienie kolejnego filmu lepiej. Nie można liczyć na pomoc przy kręceniu filmu, lecz na opinię o poprzednim. Przy nowym filmie dopiero, gdy wejdzie do kin lub będzie zmontowany. Takie osoby mogą poszukiwać zajęć związanych z testowaniem, wydawaniem opinii. Jak powiedział mi jeden z programistów w znanej firmie tworzącej aplikacje internetowe: “testerem trzeba się urodzić, do tego trzeba mieć talent”
(częściowo to też mój styl pracy)

Gdy odkryjecie na ile lubicie twórczo pracować i jakim sposobem - czy wyrobniczo, czy poprzez zlecenie do wykonania, czy wsparcie innych osób, a może służąc swoją radą (konsultant), to pozostaje Wam zastanowić się nad profesją, jaką możecie wykonywać. Gdy do tego dołożycie branże Was interesujące, to znajdziecie zawód, stanowisko… i teraz tylko decyzja, aby rozpocząć działanie.

Jak to wygląda u mnie?
Ten akapit staje się powoli nieodzowną częścią każdego nowego postu U mnie wygląda tak, że lubię mówić, dużo fantazjować, wymyślać, rzucać pomysłami, obserwować, czytać o innych, rozmawiać z ludźmi, uczyć się. Wystarczy, że do głowy wpadnie mi tytuł postu to już wiem, co napisać. Gdy zaobserwują jakieś zjawisko to analizuję je i wyciągam wnioski. Gdy ktoś ma jakieś wątpliwości to w mig mam wiele pomysłów na różne rozwiązania. Taka mieszanka rzeźbiarza (bo widzę w wyobraźni moje dzieło), człowieka-rakiety (sam na orbitę nie dolatuję, ale jak mam okazję to chętnie popycham innych do sukcesu) oraz człowieka-hamaka (lubię sobie obserwować, analizować, wymyślać sposoby, mówić co można zrobić lepiej… lecz sam nie robię za wiele). I chyba znalazłem sposób, który najbardziej mnie pociąga, wywołuje stan flow. I chyba widać to, bo w ostatnich 3 dniach 3 posty…

Zachęcam do dłuższego zastanowienia się nad tą kwestią… tradycyjnie maile i komentarze są do Waszej dyspozycji.
_________________________________________________________
PS: Ostatnio zbyt często piszę o sobie a nie o Was… schodzę na złą drogę.
Na szczęście cały czas to blog dla Was

Posted in Rozwój osobisty | 4 Comments »

Czy umiesz wziąć pieniądze za to co robisz?

Wednesday, November 19th, 2008

Ja nie umiem, więc nie napiszę tu żadnych rad jak się tego nauczyć. Po prawie prawie 3 tygodniach posiadania firmy i po 24 godzinach od opuszczenia Wrocławia (po Konferencji Sunrise doszedłem do wniosku, że to bardzo ważna umiejętność - wręcz kluczowa. Najgorsze jest to, że wcale nie mam zapału do tego, aby się jej “naumieć”

Stąd żadnych rad Wam nie udzielę jak tego się nauczyć… jedynym spostrzeżeniem, jakim mogę się podzielić, to nim założycie firmy (a wierzę, że tak większość Was zrobi) nauczycie się brać pieniądze za swoją usługę.

Policzyłem ostatnio (w oparciu o wycenę kilku osób), że gdybym brał pieniądze za to co robię, to w okolicach 30-tych urodzin byłbym milionerem. Milion złotych (1′000′000 PLN) - ładne pieniądze?* Robią wrażenie? Moja rada - nauczcie się je brać za to co robicie. Kapitalizm długo nie podziała opierając się na takich non-profitowcach jak ja

Jak tego się nauczyć? Nie mam pojęcia. Mam kilka pomysłów, więc aby je sprawdzić potrzebuję śmiałka? Jest ktoś chętny? (oczywiście za darmo) Zapraszam na maila

________________________________________________________
* 50 zł/h x 10 h/dobę x 22 dni/m-c x 12 m-cy x 8 lat = ok. 1′000′000 zł

Posted in Rozwój osobisty, Różne/prywatne | 12 Comments »

Trzy obszary życia…

Tuesday, November 18th, 2008

Cóż to są te trzy obszary życia? Są to elementy czy też płaszczyzny, w których możemy się spełniać. Sukces w każdym z tych obszarów przyczynia się do naszej jakości życia. Zasadniczo dość długo skupiano się na dwóch z nich, jednak ten trzeci jest także dość istotny. Może najpierw wymienię te obszary:

• życie prywatne,
• życie zawodowe,
• życie publiczne,

Zasadniczo życie publiczne to obszar na którym najmniej się skupiamy, ma najmniejszy wpływ na nasze życie… i w przypadku wielu osób można uznać, że ono nie istnieje.

Wszystkie nasze działania dnia codziennego zawierają się w co najmniej jednym z obszarów. Aby łatwiej było nam określić w którym, proponuję rozwinąć te obszary:

Życie prywatne - to obszar w którym działamy na swoją korzyść, dla swojego otoczenia (rodzina, przyjaciele, znajomi), dla swojego partnera. To też nasze hobby, pasje, samotnicze wycieczki. Chyba najważniejszy obszar dla każdego człowieka. Jest on istotny, gdyż w największym stopniu wpływa na naszą jakość życia, na nasze zadowolenie i spełnienie.

Życie zawodowe - to wszystko co wiąże się z pracą, z firmą dla której pracujemy, naszą firmą, wszystkie szkolenia, przygotowania, współpracownicy… obszar, w którym działania dają nam środki do życia. Bardzo istotny obszar z racji tego, że odpowiednie środki materialne osiągane z pracy pozwalają na spokojną realizację siebie w obszarze życia prywatnego. I choć z mojego doświadczenia wynika, że jest on mniej ważny (mniej osób tu umiejscawia swoje priorytety i potrzeby - więcej w życie prywatne) to jednak najczęściej na nim się skupiamy. Może to wynikać z faktu, że nasza pensja nie jest “odpowiednia” i nie pozwala nam skupić się na życiu prywatnym.

Życie publiczne - to nasza działalność na rzecz społeczności lokalnej, globalnej. To też działalność charytatywna. W zasadzie wszystkie formy naszej działalności nastawione na innych ludzi, często dla nas anonimowych (choć nie zawsze). Uczestnictwo w stowarzyszeniu, fundacji, klubie, związku (np. działkowców) jest właśnie działalnością na rzecz innych ludzi. Zazwyczaj działania Non-profit. Najmniej popularny obszar. Odgrywa on ważną rolę wtedy, gdy jesteśmy spełnieni w życiu prywatnym i zawodowym. Są również osoby, które zawodowo czy też prywatnie nie spełniają się, za to mogą pochwalić się efektami w życiu publicznym. Jednak na ten obszar (z moich doświadczeń) zwracamy najmniejszą uwagę.

Światły humanista zauważy, a wprawny ścisłowiec policzy, że wszystkie te trzy obszary mają pewną część wspólną. Ciężko jest dobrze funkcjonować w życiu publicznym nie mając znaczących sukcesów w życiu prywatnym. Również każda zmiana w życiu zawodowym wpływa na życie prywatne itd. Stąd bardzo ważne, aby przy wszelkich ważnych decyzjach w jednym obszarze zwracać uwagę na ewentualne zmiany w drugim. Pozwoli nam to na zachowanie pewnej równowagi.
Są też czynności, które działają w trzech obszarach. Przykładowo pisanie tego blogu w życiu prywatnym realizuje moją pasję, w życiu zawodowym pomaga mi poukładać wiedzę, a w życiu publicznym podzielić się wiedzą z innymi osobami, częstokroć dla mnie anonimowymi

Po raz kolejny możemy pociągnąć do odpowiedzialności Maslowa i jego piramidę potrzeb

Potrzeby fizjologiczne (jedzenie, woda), potrzeby bezpieczeństwa, potrzeby przynależności zaspokoimy, jeśli spełnimy się w minimalnym stopniu w życiu zawodowym. Jednak już potrzeba miłości i przynależności to potrzeby z obszaru życia prywatnego. Niżej w hierarchii stoją zatem potrzeby z obszaru zawodowego, jednak z tymi nie ma raczej większego problemu w dzisiejszych czasach. Stąd też wielu z nas kładzie nacisk na życie prywatne, bo ono zaspokaja nasze potrzeby wyższego rzędu. Gdy więc pierwsze trzy szczeble z tej piramidy zaspokoimy, to dotrzemy do potrzeby szacunku i uznania, które bardzo wiele osób zaspokaja właśnie przez działalność społeczną czyli w obszarze życia publicznego.

Zauważcie, że każdą potrzebę z tej piramidy zaspokoimy w którymś z obszarów.

Dlaczego to takie ważne?
Wielokrotnie mam do czynienia z osobami skupionymi na jednym, góra na dwóch obszarach. Przeważnie pierwsze z nich to życie zawodowe, następnie prywatne. I choć deklarują (pisałem wyżej), że ważniejsze jest życie prywatne, to gdzieś grzęzną w swych potrzebach, skupiając się na życiu zawodowym. Planując więc długoterminowo warto skupić się na dwóch, albo nawet na trzech obszarach i w obrębie tych obszarów wyznaczać swoje cele życiowe. Błędem jest działanie nad każdym z obszarów całkowicie osobno, bo np. zmiana godzin pracy wpływa na nasze życie prywatne. Jednak decyzja o podjęciu pracy takiej, jakiej chcemy wpłynie (najczęściej) korzystnie na nasze samopoczucie co też przełoży się na życie prywatne… a także publiczne. Te trzy obszary wpływają na siebie i to bardzo. Podejmując decyzję w jednym powinniśmy zastanowić się nad tym, jak wpłynie to na inne obszary… i czy całościowo wpłyniemy pozytywnie na swoją jakość życia, czy też negatywnie.

To wcale nie jest łatwe…
Każda nasza zmiana kosztuje nas trochę wysiłku. Jedne zmiany są cięższe, inne lżejsze. Zanim więc zabierzemy się za zmiany warto zastanowić się nad tym ile czasu i energii będziemy musieli poświęcić i dopasować do siebie odpowiednią ilość zmian, jakie chcemy przeprowadzić równolegle. Prawie pewnym jest, że całkowita zmiana branży, sposobu pracy (z korporacji do własnej firmy), w innym kraju, do tego wśród nowych ludzi itd. może być tak energochłonna i złożona, że łatwo może nam powinąć się noga. Wprowadzanie jednej czy dwóch zmian na raz może być łatwiejsze do upilnowania i wprowadzać mniejszy zamęt niż pięć czy dziesięć. Więc jeśli planujesz zmianę pracy i branży to skup się na tym, a pozostałe chwilowo pozostaw na później.

Jak wygląda to u mnie?
Nie jest tak pięknie, jak chciałbym, aby było. W każdym z obszarów mam jeszcze wiele do zrobienia, nim będę mógł powiedzieć, że jestem zadowolony z efektu. Jednakże mój 3-letni plan zakłada wprowadzenie istotnych zmian w każdym z tych obszarów. Według mojej najlepszej wiedzy, doświadczeń i symulacji przeprowadzonych w wyobraźni, zmiany te całościowo powinny znacząco wpłynąć na moją jakość życia

Gorąco zachęcam Was do przemyślenia “jak ta sprawa ma się u Was?” - taka całościowa analiza może Wam dostarczyć bardzo ciekawe spostrzeżenia oraz wskazówki do pracy nad sobą

Posted in Rozwój osobisty | 3 Comments »