Orest Tabaka

Archive for November, 2008

Aktywne słuchanie - dlaczego warto? (moje praktyki)

Wednesday, November 12th, 2008

O tym, że warto nauczyć się aktywnie słuchać i nie przerywać pisano już w wielu książkach i na wielu blogach. I choć temat ten w szerszej wersji miał się pojawić u mnie za jakiś czas, zdecydowałem się jednak napisać o nim wcześniej, po dyskusji zainicjowanej przez Tomka M. pod postem Alexa “Skuteczne nawiązanie dobrego kontaktu z innym człowiekiem”. W poście możemy przeczytać jak to robić i jakie efekty przynosi. Być może nie dopowiem nic odkrywczego, lecz po części opiszę jak ja to robię i jakie efekty mi to przynosi

Na wstępie przytoczę dwa fragmenty z klasyka jakim jest Dale Carnegie i jego książka “Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi”:

Jakiś czas temu byłem na przyjęciu brydżowym. Nie gram w brydża, lecz na szczęście była tam kobieta, która również nie grała. […]
- Och, panie Carnegie, po prostu musi mi pan powiedzieć o wszystkich cudownych miejscach, które pan odwiedził, i rzeczach, które pan tam widział.
Kiedy usiedliśmy na sofie, powiedziała mimochodem, że wraz z mężem właśnie wróciła z podróży do Afryki.
- Afryka! Zawsze chciałem tam pojechać, ale nigdy nie dotarłem, jeśli nie liczyć 24 godzin w Algierze. Czy zwiedzała pani? Tak? Szczęśliwa! Zazdroszczę pani. Proszę mi o tym opowiedzieć! - rzekłem.
Mówiła przez czterdzieści pięć minut. Nie pytała mnie już, gdzie byłem i co widziałem.

Na obiedzie wydanym kiedyś przez jednego z nowojorskich wydawców spotkałem sławnego botanika. Nigdy wcześniej nie rozmawiałem z człowiekiem tego fachu i rozmowa była fascynująca. Siedziałem […] i słuchałem, jak opowiada o egzotycznych roślinach […]. Miałem wtedy wiele roślin doniczkowych i był na tyle uprzejmy, że poradził mi jak uniknąć niektórych związanych z nimi kłopotów.
Na tym przyjęciu było mnóstwo innych gości […] zignorowałem ich. Przez cały czas rozmawiałem z botanikiem.
[…] Po moim wyjściu botanik skierował do gospodarza wiele miłych słów pod moim adresem: że jestem bardzo inteligentny i mnóstwo jeszcze innych, a zakończył stwierdzeniem, że jestem “najwspanialszym rozmówcą”.
“Wspaniałym rozmówca? Przecież prawie się nie odzywałem…

I choć Carnegie przeżył te sytuacje już na początku XX wieku, to wierzcie mi, że ludzie nadal podlegają takim samym prawom. Dzięki takiemu sposobowi prowadzenia rozmowy, stosunek czasu mówienia w wielu moich “rozmowach” wynosi 10/90 czy 15/85 z przewagą na rzecz drugiej strony
Działa to również podczas rozmów telefonicznych, gdzie na 10 minut całej rozmowy mój udział ogranicza się do zadania jednego pytania, potakiwań (że wciąż słucham i jestem na linii) i krótkiej odpowiedzi.

Co zyskuję?
To, że nie muszę się zbyt przygotowywać do rozmowy, że nie boli mnie gardło, że mogę z prawie każdą osobą prowadzić długą rozmowę, nie muszę się znać na dziedzinie, która jest podstawą rozmowy. Lecz najważniejsze korzyści to takie, że:
• rozmówcy zazwyczaj mnie uwielbiają,
• “kupują mnie”, choć nic im o sobie nie powiedziałem
• wiele się uczę od tej drugiej osoby, bo nie zużywam czasu na mówienie tego co już wiem.

Rozmowy rekrutacyjne w których brałem udział też podpadały pod ten schemat. Po opisie w 3 zdaniach mojej osoby zadawałem pytanie o charakter pracy, o obowiązki, o to dlaczego warto tu pracować… i po 30-40 minutach widziałem, jak rekruter miał w oczach “tego faceta chcę zatrudnić”
Podobnie jest z moimi projektami zawodowymi, które są w fazie przygotowania.

Niebezpieczeństwo pojawia się, gdy druga strona stworzy sobie zbyt wyidealizowany obraz naszej osoby. Druga sprawa, że po takich “rozmowach” można oduczyć się mówienia. W ciągu ostatnich 6 miesięcy zaobserwowałem u siebie zubożenie mojego słownictwa i problemy z opowiedzeniem “czym się zajmuję”

Moje skuteczne praktyki
Ludzie lubią gadać… szczególnie o sobie. Więc jeśli zadamy im odpowiednie pytanie, to całą rozmowę zdominuje ta druga osoba. Czasem jednak ktoś mówi i mówi… i końca nie widać. Nie warto przerywać, bo to niegrzeczne i możemy urazić drugą stronę. Osobiście stosuję takie praktyki:

• Wsłuchuję się z zainteresowaniem, bo zawsze mogę się czegoś nowego nauczyć. Większość osób wie o rzeczach innych niż ja. Jako, że jestem osobą, która lubi się uczyć to mam prywatny, indywidualny i darmowy wykład z dziedziny, która mnie ciekawi

• Starannie dobieram moich rozmówców. Często wiem kto z mojego otoczenia ma zwyczaj mówienia o rzeczach nieistotnych, rozwodzenia się po raz kolejny nad losami “swojego nudnego życia” itd. Takie osoby staram się omijać z daleka, a ewentualne rozmowy sprowadzać do pytań zamkniętych, bądź otwartych z ograniczoną możliwością wypowiedzenia się. Seria krótkich pytań wcinających (nie przerywam, bo pytanie wstrzeliwuję między zdania) załatwia sprawę - mam pewną kontrolę nad przebiegiem rozmowy, stąd wyciągam to co mi potrzebne. Tak, trochę to samolubne, lecz czy mówienie o sobie przez kilkadziesiąt minut nie jest samolubne?
Inaczej jest w przypadku osób, które mają zwyczaj mówić o rzeczach dla mnie ciekawych - wtedy bardzo chętnie rozmawiam z taką osobą, zadając pytania otwarte i uważnie słuchając.

• Wykrywam przydatność rozmowy. Jeśli druga strona zaczyna “zanudzać” to albo kolejne pytanie jest oderwane od dotychczasowego toku rozmowy (np. “A jak tam ten ostatni projekt? Co ciekawego z nim zrobiłeś?”) lub zamiast mojego kolejnego pytania zdarza mi się używać: “Na mnie już pora. Być może będzie jeszcze okazja” (lecz już wiem, że postaram się uniknąć jej).

• Na pytania otwarte odpowiadam w skończonej formie - modułami. I tu mam dwa warianty:

• druga strona zadała pytanie, aby zadać (nawet otwarte). Wtedy wystarczą 2-3 zdania odpowiedzi i odbicie piłeczki w formie pytania otwartego. Gdy nie jestem w stanie ocenić, czy dana osoba jest zainteresowana moją odpowiedzią, to robię jak wyżej: udzielam odpowiedzi w formie w miarę zamkniętej i robię przerwę - jeśli druga osoba zacznie mówić o sobie, to mam wyraźny znak, że o mnie za wiele słuchać nie chce

Jak poprowadzić dobrą rozmowę?
Nie zdarza mi się mówić o sobie, jeśli mnie ktoś nie zapyta (wyjątek, to ten blog). Lecz nawet jeśli, ktoś mnie zapyta to odpowiadam w zamkniętej formie i stosuję system przerw. Są jednak sytuacje, w których spotkanie domyślnie nastawione jest na to, co ja powiem - ktoś chce się czegoś ode mnie nauczyć, dowiedzieć… Wtedy domyślnie też ograniczam ilość pytań do drugiej osoby. Co każdą przerwę widzę, czy druga strona jest wciąż zaciekawiona tym co mówię, czy odpływa. Jeśli widać zaciekawienie, to znaczy, że drugiej stronie odpowiada kierunek rozmowy i rozwijany przeze mnie tok wypowiedzi. Jeśli zaczyna odpływać, to zadaję pytanie, abym otrzymał wskazówkę w którą stronę mam się skierować.

I właśnie w dobrze prowadzonej rozmowie o to chodzi: aby dać co chwilę drugiej stronie możliwość wpłynięcia na rozmowę. Wygląda to tak:
moja wypowiedź -> przerwa -> moje pytanie -> wypowiedzieć drugiej osoby -> przerwa -> jej pytanie do mnie -> moja wypowiedź -> przerwa -> moja kontynuacja lub moje pytanie -> itd.

Obie strony mają poczucie, że panują nad rozmową i mogą poruszyć każdy wątek. Przerwy w takiej rozmowie są bardzo krótkie, czasem po wypowiedzi pada od razu pytanie. Krótka odpowiedź pozwala zareagować drugiej stronie, bo poruszam jedną czy dwie kwestie i po pytaniu ode mnie może odnieść się do tych kwestii (czy to uzupełnić, sprostować, dopytać). I szczerze… rzadko mam przyjemność uczestniczyć w takiej rozmowie

Pamiętajcie, że to mój sposób prowadzenia rozmowy z wykorzystaniem aktywnego słuchania. Nie każdemu z Was może on odpowiadać (możecie dać temu wyraz w komentarzach). Dlatego nim zaczniecie używać choć części z tego co ja robię przemyślcie temat uważnie, przeanalizujcie swój sposób rozmowy do tej pory, co się sprawdzało a co nie i wtedy przeprowadźcie stosowne modyfikacje, według Waszego uznania.

A jak to u Was wygląda?

Tags: Komunikacja
Posted in Komunikacja | 15 Comments »

Dobra inspiracja kryje się wszędzie…

Tuesday, November 11th, 2008

Zapoczątkuję nową serię pod tytułem “Dobra inspiracja kryje się wszędzie”. Skuszony bardzo ładną pogodą, dobrym światłem, urządziłem sobie małą sesję fotograficzną… w efekcie uchwyciłem (według mnie) kilka ciekawych i inspirujących kadrów.

Ułożyłem je w historyjkę… ciekaw jestem Waszego zdania
——————————————————————————————————————

Dawno, dawno temu… ludzie myśleli, że dzielą się na małych i wielkich. Dziś jednak, czy jesteś mały, czy wielki, masz takie same możliwości, aby wykonać zwycięski rzut…

… masz nawet większe możliwości niż myślisz…

… bo nie chodzi o to, aby trudzić się samemu, gdy ktoś może Tobie pomóc…

… zawsze możesz spotkać ludzi, którzy staną murem za Tobą….

… wszak gramy wszyscy po tej samej stronie…

I wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie…

——————————————————————————————————————
Czas skorzystać z tej pogody na dworze… jutro będzie post już w tradycyjnej formie

Posted in Inspiracje | 4 Comments »

W jakich sytuacjach komunikujemy się?

Sunday, November 9th, 2008

Codziennie komunikujemy się z różnymi ludźmi w różnych konfiguracjach. Czy to z pojedynczymi osobami czy też z wieloma, w każdej takiej sytuacji czujemy się inaczej. O takim rozróżnieniu wiem od dawna, choć do tej pory nieszczególnie korzystałem z tego odkrycia. Jakiś czas temu, przy okazji wytyczania sobie przyszłych celów, postanowiłem odwołać się do tego co wiem i dopasować swoje plany zawodowe właśnie do tego w jakich sytuacjach czy też konfiguracjach chciałbym się komunikować.

Podział ten bardzo uprościłem i skupiłem się na zawodowych relacjach w świecie rzeczywistym:

W każdej z tych sytuacji inaczej się odnajdujemy. Jedne osoby czują się wygodnie w sytuacji, gdy są członkami zespołu i komunikują się z liderem - np. w grupie studentów raźniej jest wykrzyczeć do wykładowcy, że w następnym tygodniu to kolokwium odbyć się nie może… bo studenci mają Juwenalia i nie będą w stanie
Inne osoby wolą kontakt face-to-face z osobą na równych prawach (relacja partnerska), czy też takie, które odważniejsze są będąc członkiem w zespole i kontaktować się z innymi członkami tego zespołu.

Jak wykorzystać dla własnych celów taki podział?
Różnie sobie radzimy i różnie też czujemy się podczas komunikowania się w różnych konfiguracjach. Nasz poziom umiejętności też jest różny. Jako członkowie zespołu może wolimy zdecydowanie skuteczniej przekazywać swój komunikat pozostałym współczłonkom niż jako liderzy takiego zespołu. Gdy trzeba przekazać coś liderowi to wolimy zrobić to na osobności niż będąc w grupie. Różnice w preferencjach naszego sposobu komunikowania się mogą wpływać na naszą skuteczność na danym stanowisku w pracy.

A więc…

1. Możemy wykryć te konfiguracje, w których czujemy się najlepiej i zadbać w szczególny sposób nad skutecznością swojej komunikacji (wzmocnić swoje mocne strony).
2. Możemy odszukać swój ulubiony styl komunikowania i dobrać do tego zawód lub odpowiednie stanowisko w pracy (wykorzystać swoje atuty).
3. Możemy doprowadzić do przyzwoitego poziomu swoją umiejętność komunikowania się w tych sytuacjach, w których nie czujemy się zbyt dobrze. Nie jesteśmy w stanie ominąć wszystkich sytuacji, więc jak zdarzy się nam się być w takiej, która nam nie odpowiada to i tak warto komunikować się skutecznie (eliminacja słabych stron).

Jak oceniacie przydatność takiego rozróżnienia? Zapraszam Was do dyskusji

Tags: Komunikacja
Posted in Komunikacja | 6 Comments »

Twoja wiedza i umiejętności podlegają inflacji…

Monday, November 3rd, 2008

Jakim cudem wszechobecna w sklepach inflacja wtargnęła w obszar naszej wiedzy i umiejętności? Już śpieszę z wytłumaczeniem

Jeśli spojrzymy na definicję inflacji to jasno widać, że wiedza i umiejętności to nie są pieniądze. Jednak za to wiemy i to co potrafimy dostajemy konkretne wynagrodzenie. Zatem za daną kombinację tych dwóch czynników (czyli nasze kompetencje) otrzymujemy zapłatę. Z roku na rok są one coraz mniej warte i mniej przydatne. Każdego kolejnego roku wystarczy mniej pieniędzy aby skorzystać z tych samych kompetencji - informatyk od Officce to już nie specjalista tylko słabo opłacany pracownik.

Wiele lat temu każdy kto umiał czytać był osobą oświeconą. Następnie należało jeszcze umieć pisać, do tego dochodziły podstawowe informacje o świecie, fizyce… to co kiedyś było wiele warte dziś jest standardem. Czy nadal uważacie, że można sobie pozwolić na zastój w edukacji? W dawnych czasach “taka inflacja” była na bardzo niskim poziomie, tak więc osoba, która nauczyła się czytać i pisać w młodzieńczym wieku niemal do później starości była w elicie. Dziś mamy do czynienia z “hiper inflacją” - poziom wiedzy i umiejętności które jeszcze 5 lat temu robiły wrażenie i zamieszanie na rynku pracy, dziś są minimalnym wymaganiem na najniższe stanowiska - kto dziś za swój największy atut stawia obsługę komputera?

Jednym z powodów jest to, że większość społeczeństwa rozwija się - jedni wolniej, drudzy szybciej. Stąd też mój częsty apel o edukowanie się. Drugi powód to to, że z dnia na dzień zwiększa się ilość wiedzy. Aby to zobrazować zapraszam Was do zapoznania się z tą prezentacją - zrobiła ona na mnie spore wrażenie.

Najpierw obejrzyj nim przejdziesz do dalszej części - to tylko 9 minut:

A teraz odpowiedz sobie na pytania:
Jak chcę się pozycjonować za kilka lat?
Jak wartościowa będzie wtedy moja wiedza, którą posiadam teraz?

Jest bardzo prosty sposób, wymaga co prawda pewnej systematyczności i wytrwałości, lecz przynosi bardzo ciekawe efekty. Na blogu Gosi, jej mąż Nicolas Johansson opisuje w jaki sposób, wykorzystując radę Briana Tracy’ego (1 godzinna nauki dziennie), stał się właściwą osobą na właściwym miejscu, z wiedzą która pozwalała mu to osiągnąć. I pierwsze efekty były już po 3 miesiącach

Z mojego doświadczenia…
… nie po to aby się chwalić, lecz abyście mieli “namacalny” przykład. W marcu tego roku rozpoczęła się moja przygoda z czytaniem i aktywnością na blogach. Co dzień poświęcałem po kilka godzin na czytanie tego, co udostępnia internet oraz na nieco przykurzone książki. Już na początku kwietnia starałem się o możliwość przeprowadzania szkoleń z prezentacji (to czytanie dało mi wiele nowych pomysłów i wskazówek). W połowie kwietnia ruszył ten blog, który miał przekazać to co sam już wiem. Po kolejnych 3 miesiącach siedziałem w biurze Dyrektora Regionalnego jednej z dużych instytucji finansowych i rozmawialiśmy o stażu menedżerskim (powodem, przez który odbycie takiego stażu nie było możliwe to brak doświadczenia - tego z książek nie zaczerpniemy). Po kolejnych 3 miesiącach (z epizodem w tej instytucji) startuję na własny rachunek w dziedzinie, o której marzyłem i w której mogę wiele zdziałać dla dobra innych.

Dbaj o stały i systematyczny rozwój…
Gdy pojawiła się szansa na staż menedżerski oraz zapewnienie pracy dla tej instytucji (jako członek zespołu), spocząłem trochę na laurach. Przestałem robić notatki z tego co czytałem (z postów, artykułów, książek), przestałem zaglądać do tych co miałem. W ostatnim miesiącu zrobiłem sobie spore zaległości, więc w moim czytniku RSS zalega wiele ciekawych postów z polskiej i zagranicznej blogosfery. Odbiło się to na moim samopoczuciu, na pewności tego co wiem.
Co to jednak za uczucie, gdy po 3 miesiącach zmniejszonej nauki zrobiłem sobie iście maratoński dłuuugi weekend przy książkach, postach, filmach… od razu lepiej

Kryzys w gospodarce…
Co prawda obecny kryzys światowych finansów odbije się u nas najpewniej tylko czkawką, lecz za kilka / kilkanaście lat może mieć on duży wpływ na naszą sytuację zawodową i co za tym idzie materialną. W czasach prosperity dobrą pozycję można osiągnąć przez zwykłe szczęście… a w czasach kryzysu poradzą sobie tylko ci, co są naprawdę dobrze przygotowani i mają silną pozycję rynkową. Więc jeśli jeszcze nie zająłeś/zajęłaś właściwej pozycji na rynku to to ostatni tak dobry czas, aby zadbać o to i poczynić odpowiednie kroki

Zapraszam do dzielenia się spostrzeżeniami. Sam chętnie usłyszę jakieś wskazówki dla mnie, jako tego co to stawia kolejne kroki na drodze do osiągnięcia właściwej pozycji rynkowej.

Posted in Rozwój osobisty | 10 Comments »

Nasz największy strach …

Saturday, November 1st, 2008

Refleksja po wczorajszym obejrzeniu filmu “Coach Carter” sprawiła, że to co już zostało napisane napiszę również na tym blogu. To według mnie najważniejsza i najbardziej poruszająca scena z tego filmu. Polecam cały film, lecz tę scenę obowiązkowo:

Naszym największym strachem nie jest to, że jesteśmy słabi.
Nasz największy strach stanowi siła,
której nie można przyjść z odsieczą.
To nasze światło a nie nasza mroczność nas przeraża.
Uważając się za nic nie wartego nie działasz na korzyść świata.
Nie ma w sobie nic światłego, wspaniałomyślnego,
postawa pomniejszania siebie, po to tylko,
aby inni nie czuli się zagrożeni w twojej obecności.
Urodziliśmy się po to, by przejawić chwałę Boga,
który jest w nas.
Jest ona we wszystkich!
Kiedy pozwolimy własnemu światłu zabłysnąć,
mimowolnie pozwalamy innym ludziom na zrobienie tego samego.
Kiedy uwalniamy się od swojego strachu,
nasza obecność automatycznie wyzwala innych!

(Marianne Williamson, A Return To Love:
Reflections on the Principles of A Course in Miracles

W końcówce filmu jest jeszcze jedna (fragment 4:50 - 5:00):

To, że zasługujecie na zwycięstwo,
nie znaczy, że oni je wam dadzą.
Czasem trzeba sobie wziąć, to co do nas należy.
Jesteście gotowi? - Jesteśmy!
____________________________________

Just because you deserve this
doesn’t mean they’re gonna give it to you.
Sometimes you gotta take what’s yours.
You ready to do this? - Hell, yeah!

Mam nadzieję, że te fragmenty zainspirują Was do działania. Od nas zależy co tak naprawdę osiągniemy.

—————
PS: W październiku pobiliśmy dotychczasowy rekord unikalnych wejść na stronę. W maju ustanowiliśmy rekord 1528 (z racji serii przygotowującej do matury i dotyczącej wyboru studiów, które były na wykop.pl i eioba.pl). Następne miesiące były słabsze. Październik to już 1555 unikalnych lokalizacji, co dało średnio dziennie 151 wizyt - to świadczy o wysokiej liczbie osób powracających.

Dziękuję Wam. Dziękuję Wam wszystkm!