» W oczekiwaniu na mandat… (o “zawalidrogach”)

W oczekiwaniu na mandat… (o “zawalidrogach”)

Kilka dni temu wracałem samochodem z Poznania do Legnicy. Nie śpieszyło mi się, lecz perspektywa kilkugodzinnej jazdy w nocy i mgle nie napawała mnie optymizmem. Tak… nie zastosowałem się do niektórych znaków i mam ogromne podejrzenia, że otrzymam urocze zdjęcia z zaznaczeniem gdzie byłem, o której i jak bardzo chciałem skrócić czas jazdy

Nie chodzi o użalanie się nad sobą czy postulaty o zmianę ograniczeń prędkości (pisałbym wtedy gdzie indziej ). Sytuacja ta zainspirowała mnie do spojrzenia na zakodowane w naszej głowie ograniczenia czy też ograniczenia stawiane przez inne osoby w naszym otoczeniu.

Nie pamiętam czasów gdy ustalono obecnie obowiązujące ograniczenia prędkości (zmniejszenie na 50 km/h w mieście w godzinach 5:00-23:00 pamiętam). Zdaje się, że 90 na trasie i 60 (a teraz 50) km/h jest ograniczeniem sprzed wielu lat, gdzie możliwości samochodów były mniejsze. Prędkościowo wiele się nie zmieniło, lecz właściwości jezdne i bezpieczeństwo aut zdecydowanie… ograniczenia te same. Mam taką szaloną teorię, że gdyby wszyscy jeździli szybciej to nie trzeba by tak często wyprzedzać, zmieniać pasów ruchu i wtedy ilość wypadków by zmalała. Lecz wracamy do naszych wewnętrznych ograniczeń i ograniczeń innych osób

Z pewnością w szkole, w pracy, w domu, wśród znajomych, rodziny natrafiliście na takie mentalne “zawalidrogi”, które trzymają się nieprzystających do rzeczywistości ograniczeń. Ilekroć chcieliście coś zrobić to ktoś ograniczał Wasze możliwości. Niejednokrotnie trzeba było się nagimnastykować, aby ominąć taką “zawalidrogę” i zdarzało się, że “wysypaliście się na zakręcie”. Za przykład może posłużyć serialowa nastolatka, która chce się spotkać z chłopakiem, “ojciec-zawalidroga” zakazuje, a usidlona nastolatka próbując osiągnąć swój cel wymyka się nocą z domu przez okno po drzewie, spada i łamie sobie rękę Przykład naciągany, choć w kwestiach wychowawczych pamiętam, jak jako mały chłopiec podlegałem nakazom powrotu do domu do godziny XX:XX. Gdy lat mi przybyło, dowód w kieszonce również, w świadomości moich rodziców godzina XX:XX nadal obowiązywała.

W szkole “zawalidrogi” to często wykładowcy, którzy w temacie nowoczesnego biznesu dyktują teorie sprzed wielu lat, z wiecznie żywych lecz pożółkłych książek akademickich. Czasy się zmieniły, lecz teorie dyktują te same. I trzeba się nagimnastykować, aby zaliczyć przedmiot do którego nauczyć się trzeba czegoś, co już nie funkcjonuje. Stąd biorą się ściągi i oszukiwanie wykładowców. Z drugiej strony koledzy i koleżanki na studiach też funkcjonują jak “zawalidrogi”, mając przekonanie, że z papierkiem w ręku spełni im się naczelna idea dawnych czasów “czy się stoi, czy się leży, 2000 PLN się należy”. A czasy mamy takie, że nie papier się liczy a wiedza i umiejętności. I jak biedny student, który bardzo chce się czegoś nauczyć może coś zmienić, gdy ograniczają go koledzy i koleżanki “Coś Ty! Będziemy musieli więcej zakuć, a tak mamy ten podręcznik, zrobimy ściągi i już”.

Biurowe “zawalidrogi” to przełożony ze słynną regułką, którą triumfalnie wygłasza gdy młodszy wiekiem i stażem pracownik przyjdzie z ciekawą propozycją: “Chłopcze… nie znasz się na finansach, nie masz pojęcia o biznesie, ekonomii, marketingu. Popracujesz u nas 20 lat to może się dowiesz jak to działa, wtedy przyjdź”.

No dobrze. Teraz już wiemy, że coś takiego nas czeka i że mamy ambicję przeciwdziałać takim ograniczeniom i osobom, które je nakładają. Lecz sprawa staje się poważniejsza:

“Czy Ty, drogi Czytelniku / Czytelniczko nie jesteś przypadkiem taką “zawalidrogą” dla innych?
Czy pozwalasz działać młodszym, ambitniejszym, inteligentniejszym, mądrzejszym czy bardziej kreatywnym ludziom?”

Zalecam głęboko przemyśleć tę kwestię. I nie chodzi tu tylko o umożliwienie awansu podwładnym czy współpracownikom, a kolegom zdobycia stypendium naukowego, większej wiedzy. Takie osoby rozwijając się często ciągną otoczenie za sobą. Podczas wypiętrzania się gór podnosiła się cała okolica

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Monday, February 2nd, 2009 o 1:59 pm. Kategorie: Rozwój osobisty.

9 Responses to “W oczekiwaniu na mandat… (o “zawalidrogach”)”

Bartek Popiel Says:
February 2nd, 2009 at 6:55 pm
Widzę, że po części naszą wczorajszą rozmowę przelałeś na “papier”. Życzę aby dyskusja nie potoczyła się w kierunku “Tak, ja znam takich. Oni to zawsze….albo, że to wszystko przez biurokrację i US ” , ale w stronę rozwiązania. Każdy może się w mniejszym lub większym stopniu przyczynić do tego, aby inni działali lepiej, szybciej, łatwiej. Do roboty!
Orest Tabaka Says:
February 2nd, 2009 at 7:18 pm

Zobaczymy w którą stronę pójdzie dyskusja… nie będę “zawalidrogą” i “puszczę” niemal każdą stronę

PS: Mam nadzieję, że nie masz podstaw, by mieć podobne podejrzenia, o których wspominałem w pierwszym akapicie?

Pozdrawiam optymistycznie,
Orest
Bartek Popiel Says:
February 3rd, 2009 at 11:22 am
Nie, spokojnie wracałem
Monika Góralska Says:
February 4th, 2009 at 3:11 pm
Witaj Orest,

czekam równiez na moje sprawozdanie z drogi do Włoch na narty. Przyznaje nie całą drogę byłam grzeczna

Zawalidróg w zyciu spotkałam mnóstwo, moze sama równiez dla kogoś byłam zawalidrogą? Nie wiem tego. Sama radzę sobie w ten sposób, ze staram się z nimi dogadać - najgorsze co można to się obrazić i jak mówił Osioł ze Shreka ” Nie krzycz na mnie bo sie wtedy zamykam w sobie”

Z dziećmi jest inna bajka. Moim dzieciom, nastolatkom ( córka dorosła ) powtarzamy z mężem ” pozwólcie dorosnąć również nam” Rodzice też musza dorastać powoli do samodzielności i dorosłości swoich dzieci. Niemniej negocjujemy z nimi wytrwale, jednak wiem, że dla wielu rodziców jest to problem.
A największy problem jest wtedy gdy nie ma rozmowy i z zawalidroga i z dzieckiem.

Pozdrawiam serdecznie
Monika
Orest Tabaka Says:
February 4th, 2009 at 5:52 pm
To już na stoku montują fotoradary?

Twoja sytuacja przypomina mi fragment z filmu “Adwokat diabła”:
- Negocjujemy?
- Nieprzerwanie

Negocjowanie jest dobre, choć w niektórych sytuacjach można przesadzić i stać się zawalidrogą negocjując nadmiarowo bądź w kwestiach nieistotnych. Jestem zwolennikiem minimalizowania dyskusji gdy może stać się ograniczeniem, a maksymalizowaniem gdy otwiera możliwości. W praktyce nie zawsze mi to wychodzi

Pozdrawiam serdecznie,
Orest
Monika Góralska Says:
February 5th, 2009 at 8:21 am
Na stokach podobno, notatka prasowa przeczytana przed wyjazdem, stoja karabinierzy i wypisują mandaty za szybka i niebezpieczną jazdę Zastanawiałam się na jakiej podstawie. Pojechałam i nikogo takiego nie było. Owszem jest policja jednak bardziej pilnująca porządku niż karająca. W miejscu gdzie kupujemy skipassy wisiał napis ” Drodzy turyści prosimy was nie gubcie swoich skipassów” To bardzo przyjazne miejsce dla ludzi którzy chcą odpocząć.

To dobry pomysł. Chociaż ja na tematy zasadnicze ( np. obowiązku szkolnego, mycia zębów, ) wogóle nie dyskutuje, tylko tłumaczę dlaczego tak ma być. Ale wynegocjowanie u mnie czegoś co uważam za głupie np. kilkuset złotych na jeansy od kogoś tam metkowego, jest niewykonalne. Za to kurs języka w najlepszej szkole najnowsza metodą - proszę bardzo, nie ma problemu.

Pozdrawiam serdecznie
Monika
Orest Tabaka Says:
February 5th, 2009 at 5:44 pm
Ze Szkocji mam podobne wspomnienia… policja jest od pilnowania porządku a nie karania za drobnostki. Daleko nam do Europy

Dobra strategia odnośnie spraw “nienegocjowalnych”. Nie mam doświadczenia, ale wytłumaczenie dziecku, że kilkaset złotych za “metkowy” ciuch to przesada jest chyba trudne Pokazujesz jednak, że wykonalne

Pozdrawiam,
Orest
Monika Góralska Says:
February 6th, 2009 at 11:08 am
Na poczatku wiekszośc rzeczy jest trudna Pisałeś o chodzeniu i pierwszych krokach. Potem staje się coraz łatwiejsze a potem jest proste i mozna robic nastepne rzeczy. Fajnie mieć w każdym etapie nauczyciela tych pierwszych kroków.

Pozdrawiam serdecznie
Monika
Orest Tabaka Says:
February 6th, 2009 at 12:09 pm
…lub wydaje się, że są trudne

Od wczoraj chodzi mi po głowie post o tym, że warto mieć osobą, która nas wspiera, lecz nie musi być to nauczyciel

Pozdrawiam ze słonecznej Legnicy,
Orest

W oczekiwaniu na mandat… (o “zawalidrogach”)

9 Responses to “W oczekiwaniu na mandat… (o “zawalidrogach”)”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie