22 Responses to ““W tym kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem!””

1. Jacenty Says:
   February 10th, 2009 at 10:49 am

   Oreście
   jestem żywym przykładem ukazanego przez ciebie obrazu rzeczywistości, w którym tak zwane duże firmy nie zatrudniają ludzi, którzy nie spełniają wytycznych np. w obszarze kierunkowego wykształcenia. Ja mam już ponad 13 letnie doświadczenie zawodowe więc co nieco się napatrzyłem Niemniej jednak w takiej sytuacji rozwiązanie to własny biznes. Tam nikt nie pyta cię o rodzaje dyplomów. Ja skończyłem socjologie a działałem przez wiele lat w branży IT a nawet podpisałem bardzo znaczący kontrakt z jedną z największych polskich firm z tego segmentu w latach 1999-2000. Mimo iż nie jestem finansistą w pewnym okresie założyłem spółkę inwestycyjną z udziałem poważnej firmy na rynku venture capital. Ale byłem także: facetem, który podnajmował powierzchnie handlowe w wynajętym dużym obiekcie (oczywiście za zgodą właściciela), portierem, zmywającym naczynia, barmanem. Obecnie od wielu lat pracuje jako konsultant biznesowy ale ponieważ mnie do zmęczyło rozkręcam działalność trenerską i przymierzam się także do działalności społecznej nonprofit, mam już swoje lata i coś wypadałoby zrobić dla innych. Raz pod wozem, raz na wozie. Ludzie myślą, że skończą studia i będzie jak w bajce. Byc może ale nie zawsze. Czasem trzeba zaliczyć fuchę portiera

2. Bartek Popiel Says:
   February 10th, 2009 at 11:12 am

   Orest zgadzam się z Tobą, że patrzenie na umiejętności a nie papierki to coś, co wymaga ostrej promocji. Mam znajomego, który jest świetnym informatykiem. Zawsze kiedy miałem jakiś problem ze sprzętem zgłaszałem się do niego i gdy pytałem czy coś da się z tym zrobić on zawsze odpowiadał “nie czy się da, ale jak to zrobić”

   Na rozmowach kwalifikacyjnych pytano go o to jakie lubi książki, ulubionego reżysera i inne bzdury. Tylko człowiek, który jest totalnym maniakiem komputerowym czytuje Chipa i parę innych pozycji, które go naprawdę kręcą. Niestety wielokrotnie odsyłano go z kwitkiem bez sprawdzenia jego umiejętności.

   Obecnie pracuje w firmie, w której na rozmowie kwalifikacyjnej miał pokazać co potrafi. W papierki tylko zerknięto. Po roku czasu zastępuje kierownika podczas nieobecności. Jest najlepszy z całego zespołu bo ciągle czyta i się rozwija.

   @Jacenty: ludzie Twojego pokroju są dla mnie inspiracją do działania

   Niebawem pojawi się u mnie post gościnny dziewczyny, która mimo świetnych ocen olała studia, żeby realizować swoją pasję. Oczywiście rodzina na początku się oburzała. Minęło zaledwie kilka miesięcy a ona stała się zagrożeniem dla pań, które w tej branży siedzą od 10 lat Myślę, że jej historia niektórym da do myślenia - czy żyją i pracują dla siebie, czy dla firmy, czy może po to, żeby rodzina była dumna.

   Pozdrawiam serdecznie,
   Bartek

3. Jacenty Says:
   February 10th, 2009 at 11:26 am

   Oreście,
   jeśli idzie o doświadczenia VC to opisałem jedna historię u Klaudii w odpowiedzi na twojego posta

4. Jacenty Says:
   February 10th, 2009 at 11:36 am

   Bartku
   odnośnie programistów to przypomniała mi się historia z mojego własnego podwórka Gdy moja firma współpracowała z dużym partnerem w zakresie realizacji projektu software-owego dział HR mojego partnera szukał programistów. Dziewczyna, która prowadziła rekrutację pytała tych ludzi o podobne bzdury o jakich wspomniałeś. Najbardziej jednak mnie poirytowała, gdy odrzuciła papiery świetnego specjalisty i pasjonata programisty ponieważ zdawał się być zbytnim indywidualistą i mógłby być niekomunikatywny w zespole. Człowiek, który miał świetne pomysły i biegle operował na platformie net (którą wykorzystywaliśmy) miał zostać stracony bo wydał jej się gburem. Po interwencji z naszej strony został przyjęty i był to jeden najlepszych naszych ludzi. Mój wspólnik z tamtych czasów (a obecnie dobry znajomy), który jest świetnym projektantem systemów i programistą skończył zawodówkę budowlaną i technikum ogrodnicze (nie ma studiów). Jeden z najlepszych webmasterów jakiego miałem porzucił akademię rolniczą na rzecz tworzenia www

5. Orest Tabaka Says:
   February 10th, 2009 at 12:51 pm

   Jacenty:
   Widzę, że powoli w świecie blogowym odkrywasz swoje asy Masz niebanalną przeszłość i ciekawe doświadczenia… i to jest to, co możesz dać innym (nonprofitowo czy też nie). Od trenera do mentora wbrew pozorom całkiem niedaleko

   Z podobnego założenia wyszedłem, gdy porzucałem studia: gdy sam się zatrudnię to nie będę pytał się siebie o dyplom. Z drugiej strony wiedziałem, że muszę dawać prawdziwą wartość, bo inaczej tego nikt nie “kupi”. W dużych firmach najtrudniejszym zadaniem najczęściej jest przejście przez proces rekrutacyjny. Na własnym to każdy klient jest tym najważniejszym i najtrudniejszym zadaniem. I mi to odpowiada

   Ta druga historia z programistą… wiem nie od dziś, a wciąż mnie zaskakuje jak amatorsko i nieprzemyślanie potrafią być prowadzone procesy rekrutacyjne. Z drugiej strony taki stan to szansa dla tych, którzy mają na pomysły na rekrutację. Wiem, że wśród Czytelników są takie osoby… choć również nie mają wykształcenia formalnego

   Dzięki za odpisanie o VC. Jakby kogoś interesowało, to z Jacentym “rozgościliśmy” się u Klaudii

   PS: Wszystkiego najlepszego z okazji imienin

   Bartek:
   Przytaczasz świetny przykład na zobrazowanie tego, co w poście chciałem ukazać. A gdy już nawet uda się przejść przez proces rekrutacji to temperują takiego pracownika, aby robił swoje a nie dawał czegoś od siebie. Mam nadzieję, że Twój znajomy jest w firmie, gdzie oprócz tego, że patrzyli na umiejętności to dbają oto, ażeby te umiejętności stale rozwijać.

   Napisałeś Jacentemu o planowanym poście na Twoim blogu: gdybym był dziewczyną to pomyślałbym, że to historia o mnie Fakt, że w moim wypadku minął już ponad rok i jeszcze nie stanowię takiego zagrożenia dla ludzi w branży. Na szczęście nie mam zamiaru nikogo wygryzać

   Pozdrawiam Was i uciekam korzystać ze słońca
   Orest

6. Jacenty Says:
   February 10th, 2009 at 1:21 pm

   Oreście
   biznes bardzo mnie przemaglował, ale i dał wiele satysfakcji. Jak zakładałem ze wspólnikiem biznes IT (potem dołączył jeszcze jeden wspólnik) to mieliśmy takie małe biuro, z którego rozpościerał się urzekający widok na śmietnik Koło śmietnika wiekowe już pijaczyny pociągały denaturat. Zawsze nam się kłaniali i mówili już z daleka “dzień dobry panie kierowniku” jak ktoś z nas koło nich przechodził. Nie mając kierunkowego wykształcenia, ale mając pasję rozwijaliśmy własny produkt. Potem został on sprzedany tej dużej firmie, o której wspominałem i wszedł jako moduł ich systemów. Niesamowite było doświadczenie, gdy z małego biura z widokiem na śmietnik nagle przenosisz się do świata zarządów dużych spółek. To był taki czas, że jak zaskoczyło to potem reszta postępowała błyskawicznie. Niestety popełniliśmy błędy i drogo nas to kosztowało. Może sukces przyszedł zbyt szybko? Gdy patrzę z perspektywy, mimo iż moje CV obfituje w znaczące projekty i współpracę ze znanymi, liczącymi się firmami, to gdybym jeszcze raz mógł podejmować decyzję zostałbym na uczelni. Być może mniej bym zarobił, ale nauka to moja największa pasja. Teraz, po wielu latach, gdy nie muszę już niczego udowadniać ta pasja może wreszcie stać się wiodąca. Jak mówi Rick Jarow w Antykarierze - “W głębi serca wiemy, że powodzi nam się lepiej, kiedy robimy to, co kochamy„

7. Kamil Says:
   February 10th, 2009 at 4:02 pm

   Bardzo ciekaw blog muszę przyznać
   Obecnie jestem na 2 roku informatyki i po zaliczeniu sesji próbowałem w pewnej firmie załapać się na praktyki (1,5 miesiąca wolnego czasu, trzeba coś ze sobą zrobić, nauczę się czegoś nowego - pomyślałem). Wysłałem mail, potem zadzwoniłem, otrzymałem zaproszenie na spotkanie.
   Duży, ładny budynek, 6 pięter, ochrona jak w Białym Domu
   Przyszedłem wcześniej, bardzo ładna sekretarka (o tak :D) wskazała szatnię, zaproponowała coś do picia. 15 minut oczekiwania w pokoju (dużo szkła, widok na Warszawę, plazma z 50 cali na ścianie, 8 krzeseł i stół - robi wrażenie), wchodzi Pani od HR, 2 pracowników i leci rozmowa. Pani od HR powiedziała swoją regułkę, porozmawiałem z 2 pracownikami, wypytali mnie o wiele szczegółów (czułem się jakbym miał tam pracować, a nie odbywać praktykę). I muszę przyznać, że jednak zrobiłem chyba błąd wskazując, że duży nacisk kładę na chęć nauki na praktykach (nawet na stronie mieli jak byk napisani, że uczą tego, tego i tamtego - no to mówię spróbuję). Czekałem 2 dni no i niestety przyszła negatywna odpowiedź (już nawet nie telefon, tylko mail). Jedyne co zaproponowali, to że zapewniają możliwość rozwijania umiejętności (tak, jasne :D) i dopiero wtedy dają konkretne zadania. Taki życie
   Teraz umiejętności rozwijam sam, ale moja noga już tam więcej nie postanie
   Obiecałem sobie, że za parę lat to oni będą sobie w brodę pluć, że mnie nie wzięli na praktyki (darmowe)
   Teraz 4 semestr za pasem i nowe rzeczy do poznania
   Pozdrowienia dla autora i komentujących

8. Orest Tabaka Says:
   February 10th, 2009 at 6:15 pm

   Jacenty:
   Doświadczenie jest tym co otrzymujemy, gdy nie otrzymujemy tego co chcieliśmy W Twoim wypadku to doświadczenie zaprowadziło Cię do miejsca w którym jesteś. Źle Tobie w nim?

   A im wyżej się wznosimy tym upadek jest z wyższej wysokości. Fakt, że spadamy dłużej i jest więcej czasu by wprowadzić program naprawczy.

   Napisałeś:
   “…gdybym jeszcze raz mógł podejmować decyzję zostałbym na uczelni.”
   Dlaczego? Czy nie więcej nauczyłeś się działając w biznesie?

   Witaj na blogu Kamilu!
   Duże firmy przeważnie dokładniej sprawdzają kogo biorą na praktykę. Chodzi o to, że mają wielu chętnych i wybierają faktycznie tych, których akurat potrzebują (choć według własnego, czasem dziwnego, uznania). Niektóre firmy biorą tylko, aby podpisać papier i nie chcą widzieć praktykantów, inne chcą uczyć ich (takich firm jest mało, ale są; czasem to nie kwestia firmy a opiekuna do którego trafimy). A jeszcze inne chcą “pracowników” za darmo. Nie mniej praktyki warto odbywać, bo dla młodych ludzi jest to często pierwsza prawdziwa styczność z branżą.

   “Obiecałem sobie, że za parę lat to oni będą sobie w brodę pluć, że mnie nie wzięli na praktyki (darmowe) :)”
   Dobre nastawienie

   Pozdrawiam serdecznie,
   Orest

9. Jacenty Says:
   February 10th, 2009 at 6:42 pm

   Oreście
   biznes nauczył mnie życia z pewnej perspektywy. Nauczył mnie negocjacji, podejmowania decyzji, odpowiedzialności, odporności na stres i krytykę ze strony innych, szacowania ryzyka, racjonalnego podejścia do rzeczywistości, przebojowości, podejmowania wyzwań i wiary w marzenia - sporo. Ale w gruncie rzeczy oceniam to tak jakbym ożenił się ze “świetną partią” - piękną, bogatą, ale bez “tego czegoś” Teraz mogę poświęcić się rozważaniom filozoficznym, doświadczeniom transpersonalnym i zgłębianiu wielu koncepcji i perspektyw, to mnie kręci ma to coś dla mnie Nie traktuję tych wszystkich lat jako zmarnowanych, wniosły sporo życiowego hartu i doświadczenia. Wiedzę biznesową sprzedaje teraz jako trener a wolny czas, którego mam na szczęście sporo pożytkuję na pasje naukowe i wewnętrzne poszukiwania.

10. Orest Tabaka Says:
    February 10th, 2009 at 7:19 pm

    “Wiedzę biznesową sprzedaje teraz jako trener a wolny czas, którego mam na szczęście sporo pożytkuję na pasje naukowe i wewnętrzne poszukiwania.”

    Być może nie miałbyś teraz wolnego czasu, gdybyś kiedyś wybrał inaczej Jak widać przeszłość Tobie służy i to jest ważne.

    Pozdrawiam,
    Orest

11. Klaudia Says:
    February 11th, 2009 at 11:33 pm

    Witajcie,
    Oreście, kiedy Ty opublikowałeś swój tekst, ja dostałam zeskanowany artykuł z “Metra” od przyjaciółki. Artykuł doskonale nawiązuje do tego tematu, a dotyczy dziewczyny, która jest po dwóch kierunkach, zna biegle dwa języki, ma spore doświadczenie zawodowe itp. Od ponad pół roku szuka pracy i jest już na tyle zropaczona, że nawet z 4000 zł o których marzyła, stwierdziła, że jest w stanie zadowolic się 1500 zł, zeby przynajmniej było tylko na rachunki. Codzienne wysyłanie CV oraz listów motywacyjnych, przeczesywanie ogłoszen nie tylko w Internecie itp.
    Moja przyjaciółka uważa że przypadek opisany w tym artykule, to skrajny przypadek, o ile jest prawdziwy. Gdzies jednak po cichu przypuszczam, że tak może byc.
    Moja kuzynka szukała rok temy pracy w turystyce. Podczas dwóch rozmów kwalifikacyjnych usłyszała typowy tekst: Pani kwalifikacje sa za wysokie. Przecież to może usmiercić nasz zapał do samorozwoju i zdobywania doswiadczen zawodowych ! Nie mniej jednak cały ten Talent Managament nie do końca bierze pod uwagę jednostkę i jego “zaplecze”, czasami niedorzeczne powody lub brak przygotowania osób, które uczestnicza w procesie zatrudnienia, może przekreslić okazje.
    Zeby dodac jednak cos ze swego zycia, to moge tylko powiedziec, że moje studia nie przydały mi sie do niczego. Mam tylko papier. Cały sytem edukacyjny jest do “niczego”. Jeśli sami nie nauczymy się, jak się uczyć, to nic z tego nie będzie. Zadna szkoła nam tego nie pokaże. Niestety nie wpajano nam tego, by zamiast pytac “dlaczego?” raczej pytac “jak?”.

    Jacenty: nie o to chodzi, że oczekiwałam bajki po skonczeniu studiów ale o to, że w taką bajkę pozwolono mi uwierzyć.

    Orescie-ciekawy post

    Pozdrawiam

    Klaudia

12. Lasu aka Marek Kozieł Says:
    February 11th, 2009 at 11:42 pm

    Witam!

    “W tym kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem!”

    Ja bym powiedział, że wykształcenie nie znaczy nic. Spójrzmy na samo nastawienie do ściągania.

    Niestety stan rynku pracy jest dość paranoidalny.
    Z jednej strony ludzie robią jak najwięcej kierunków, z drugiej brak im zaangażowania, pasji a czasem nawet podstawowych umiejętności w swojej dziedzinie. Jak myślicie jakich ludzi będzie później wybierała taka osoba podczas rekrutacji?

    Możecie się ze mną nie zgadzać, ale jest to w znacznej mierze następstwo komunizmu, w którym ktoś kto dorwał dobrą posadkę miał zapewnioną spokojną przyszłość, a reszta musiała kombinować. A co inteligentniejszych trzeba było zgnoić bo nie dało się ich kontrolować.
    Co gorsza ta świadomość została dość skutecznie przeniesiona przez rodziców na obecną młodzież.

    Ja teoretycznie strzeliłem sobie w nogę:
    - Nie pracowałem podczas studiów (bo nauka była dla mnie w tym momencie ważniejsza).
    - Jeszcze rok po studiach pisałem magisterkę żeby uzupełnić ‘luki’ w wykształceniu i dopiero po tym zacząłem pracować.

    Mimo to uważam, że mam lepszą sytuacje niż wielu którzy pracowali w czasie studiów.

    Jeśli się podjęło działania trzeba się liczyć z konsekwencjami, tymi pozytywnymi jak i negatywnymi.

    Pozdrawiam.

13. Orest Tabaka Says:
    February 12th, 2009 at 4:27 am

    Klaudia:
    Wyobraź sobie, że takie przypadki jak tej dziewczny są tutaj na porządku dziennym. Wątpię jednak, że to przez dyplom (tzw. “overqualified”). Raczej brak tej dziewczynie i być może Twojej kuzynce także (tu moje domysły oparte o obserwacje innych ludzi) umiejętności poszukiwania pracy, wyróżniania się (w CV czy na rozmowie kwalifikacyjnej), przedstawiania korzyści pracodawcy i/lub braku wizji “co chcę naprawdę robić/gdzie pracować”. Fakt, że tych umiejętności nigdzie się nie uczy, więc jest z tym problem.

    To co napisałaś, że “cały system edukacyjny jest do “niczego”". Nie zupełnie. System ten ma wielki potencjał, lecz jest obecnie bardzo w tyle. Kiedyś wiedza tak się nie rozwijała i nie rozprzestrzeniała, więc przyklasztorne szkoły i uniwersystety dawała wiedzę w miarę aktualną. Obecnie w dobie internetu wiedza powstaje i zdecydowanie szybciej się rozprzestrzenia niż uczelnie są w stanie to ogarnąć. Taki więc efekt.

    Mnie uczelnia nauczyła, że warto uczyć się samemu. To jej niewątpliwa zaleta. Jednak gdy się tego nauczymy, to warto brać “nogi za pas” i wykorzystać nowonabytą wiedzę, a nie uczyć się czegoś, co dają uczelnie

    Witaj Marku na blogu!
    Tytuł użyłem w dwóch wymiarach:
    1. Dyplom nie jest gwarancją otrzymania pracy.
    2. Nieformalne wykształcenie (np. samouk) nawet najlepsze jest postrzegane jako zagrożenie i wielu pracodawców nie chce takich wybijających się osób.

    Być może to następstwo komunizmu. Wiem jednak, że póki bardzo przeważający procent rekrutacji będzie przeprowadzany po macoszemu, przez osoby bez wizji (brak dokładnego zbadania “kogo tak naprawdę potrzebujemy zatrudnić”) oraz bez umiejętności rekrutowania (”strzelę trzy pytanka z książki, jak odpowie mi to znaczy, że się zna na robocie”). Patrząc pozytywnie to mamy olbrzymie możliwości rozwijania się w tym kierunku A że niektórzy z Czytelników pasjonują się HRem, to mają obszar do zagospodarowania

    Każdy gdzieś, kiedyś strzelił sobie w nogę. Jedni kiedyś pracowali “olewając” studia, bo myśleli, że lepiej mieć doświadczenie niż wykształcenie. Zmieniły się czasy, to ludzie poszli na studia, bo wykształcenie było ważniejsze. Teraz tak naprawdę mamy mieszankę. Myślę, że w najbliższej przyszłości pójdzie to w umiejętności… czyli nie doświadczenie, nie wykształcenie a to co faktycznie potrafimy zrobić… pamiętając, że umiejętność “pokazania innym co potrafimy” jest i będzie bardzo cenna

    Pozdrawiam optymistycznie
    Orest

14. Jacenty Says:
    February 12th, 2009 at 3:59 pm

    Klaudia
    “Jacenty: nie o to chodzi, że oczekiwałam bajki po skonczeniu studiów ale o to, że w taką bajkę pozwolono mi uwierzyć.”

    Powyższe twierdzenie miało bardzo ogólnikowy charakter, Klaudio czemu w zdaniu powyżej personalizujesz go? Czy odnalazłaś się jakoś w tym położeniu? Jeśli nawet, to myślę, że w gruncie rzeczy nie ma się czym przejmować, każdy z nas daje się nabrać na przeróżne wierzenia w ciągu całego życia. Grunt to wyciągać wnioski, co i tak nie uchroni nas przed kolejnymi labiryntami

15. Deep Throat Says:
    February 12th, 2009 at 4:17 pm

    Moja sytuacja przedstawia sie ciekawie i nieciekawie zarazem. Posiadam 3 lata doswiadczenia w pracy za granica w srodowisku miedzynarodowym, z tego poltora roku na pozycji managerskiej i pol roku jako administrator. Wyzsze wykształcenie, spore umiejetnosci z zakresu IT. Certyfikaty z dziedziny zapewnienia jakosci iso itd. Jednak odkad wrocilem do kraju czyli juz prawie rok nie moge dostac pracy. Gdy probowalem jako zwykly robol tez mnie nie chcieli zatrudnic bo przekfalifikowany gdy probowalem jako specjalista tez sie nie udawalo z powodow “jakis tam” pomimo iz wyslalem 200 CV otrzymalem 2 zaproszenia na rozmowe o prace. Pierwsza nie powiodla sie poniewaz nie spelnailem wszystkich kryteriow druga bo nie chcialem pracowac na pozycji specjalisty na pensji pracownika liniowego…

    No coz mozna popasc w depresje…

    Pozdrawiam

16. Orest Tabaka Says:
    February 12th, 2009 at 5:29 pm

    Witaj Deep Throat na blogu!

    Ładnie opisałeś co “masz”… mniej co “umiesz”. Zdaję sobie sprawę, że wielu rekruterów odhacza pozycje na swoim formularzu:
    “Dyplom… jest; staż pracy… jest; certyfikaty/kursy… są itd.”

    Ja z uporem maniaka będę szerzył koncepcję zwracania uwagi szczególnie na umiejętności i jeszcze dwie inne ważne pozycje: osiągnięcia i zainteresowania.
    Umiejętności - co umiem wykonać dziś, jakiego rodzaju pracę jest w stanie podjąć od zaraz (“Siadam i pracuję, bo umiem to, to i to”),
    Osiągnięcia - potwierdzają umiejętności kandydata (“Wykorzystując umiejętności dokonałem tego, tego i tego. To znaczy, że mam umiejętności praktycze, bo przynoszą dane osiągnięcia/efekty”)
    Zainteresowania - czyli w czym można daną osobę rozwijać (“To moje pasje, te tematy są dla mnie ciekawe. W nich bardzo chętnie się rozwijam i będę rozwijał. Sky is the limit, bo to lubię”)

    We wszystkich tych punktach wkładamy odpowiednie umiejętności, dokonania, zainteresowania, które mogą i powinny zaciekawić rekrutera. Najczęściej w ogłoszeniu o pracę są one zaznaczone co powinniśmy mieć.

    Deep Throat (oraz pozostali) - mam dla Ciebie dwie propozycje:

    1. Zacznij występować w internecie pod własnym nazwiskiem (pomijam fakt, że maila wymyśliłeś), aby Twoje imie i nazwisko zainstniało w sieci i były pod nim wypowiedzi, które będą Ciebie reprezentować.

    2. Nie chciałem tego robić, lecz jeśli ma pomóc to dla Was “ugnę się”
    Tutaj zobaczycie moje CV z czerwca tamtego roku. “Takie” rozesłałem w ilości sztuk 9 i miałem 2 rozmowy. Każde miało drobne różnice, bo nie wszystkie punkty występowały, zwłaszcza w umiejętnościach, a czasem pojawiała się dodatkowe. Chodzi o to, że każde CV było dopasowane do ogłoszenia i profilu stanowiska. Aplikowałem na menedżerów i do działów HR w branżach usługowych.
    Jedną ofertę odrzuciłem po rozmowie kwalifikacyjnej, bo za słabo sprawdziłem firmę i nie pasowała mi “etycznie” a w drugiej po 2 miesiącach szkoleń i miesiącu “pracowania” zrezygnowałem, bo mi nie odpowiadała.

    Pomyślałem o stworzeniu wątku z pisania CV, lecz byłby to wątek bardzo poradnikowy i głównie zawierający Wasze doświadczenia. Ideą blogu jest jednak “rozsianie pewnych koncepcji”, tak więc poradnik nie szczególnie mi pasuje. Dajcie jednak znać co o tym myślicie

    Pozdrawiam serdecznie,
    Orest

17. Lasu aka Marek Kozieł Says:
    February 12th, 2009 at 10:51 pm

    Pozwólcie, że pokażę wam inna koncepcje.

    Najpierw wybieramy firmę która ma min dobrą atmosferę (pierwsza zasada to taka, że miejsce pracy ma ci nie przeszkadzać się rozwijać).

    Idziemy tam pracować nawet o pensji pracownika liniowego. Dajmy firmie szanse się poznać. Jeśli podniesiesz poprzeczkę jakościową tego co robiłeś. To zawsze można postawić sprawę jasno:
    Stosowne prze negocjowanie pensji albo niech szukają nawet stada pracowników liniowych co i tak będzie ich drożnej kosztowało.

    Pozdrawiam.

18. Orest Tabaka Says:
    February 13th, 2009 at 2:23 pm

    Marek:
    To jest dobra koncepcja. W negocjacjach postawiłbym na trochę więcej kurtuazji, ale fakt, że tak sprawę można postawić

    Dzięki!

    Pozdrawiam,
    Orest

19. » Rekrutacja: Jak napisać CV? (dyskusja) - Orest Tabaka Says:
    February 14th, 2009 at 12:59 am

    *** Kilka ostatnich komentarzy z tego wątku przekleiłem pod post o pisaniu CV. Obydwa tematy bardzo się zazębiają. Wszelkie rozmowy o CV, o ich celowości, stylu, punktach itd. należy kontynuować pod postem o Pisaniu CV. ***

    Tutaj rozmawiamy o wykształceniu i jego wpływie na otrzymanie pracy.

20. Orest Tabaka Says:
    June 18th, 2009 at 3:02 pm

    Ciekawy post Setha Godina o wygodnickich firmach i dlaczego tak się dzieje:
    http://sethgodin.typepad.com/seths_blog/2009/06/circles-of-convenience.html

21. Orest Tabaka Says:
    August 1st, 2009 at 1:52 pm

    Ciekawy post o tym gdzie młodzi ludzie, dynamiczni i ambitni mogą zrobić prawdziwą różnicę oraz o ile większą przewagę mają nad doświadczonymi z branży:
    http://mediacafepl.blogspot.com/2009/07/jak-przeksztacic-tradycyjne-media-w_31.html

    Polecam, niezależnie od branży

22. Orzeł prześladowca Says:
    May 5th, 2010 at 12:56 pm

    Coś za coś. Jeśli chcesz być orłem a raczej jesteś, to trzeba zaakceptować, że wróble się go boją, nie rozumieją, to oznaczą samotność na początku ale po jakimś czasie zamienia się ona w samodzielność.

    Orzeł poznaje inne orły, zaczyna mieć kumpli mu dorastających i podobnych. o jakimś czasie orzeł nabiera takiej pewności i wiatru w skrzydłach, że nawet może zniżyć swój lot, aby pokazać wróblom, że można inaczej i że oni też mogą - stać się orłem. Wróble za tym tęsknią, ale się boją. Orzeł przewodnik, to już nie zwykły orzeł, tylko feniks:-)

Pozostaw komentarz

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website