38 Responses to ““Fake it until You make it” (mój coming-out)”

1. Bartek Popiel Says:
   February 21st, 2009 at 7:24 am

   Orest gratuluję Pamiętasz jak podesłałeś maila z uwagą, że pewne słowo jest nie na miejscu i może źle wpłynąć na mój wizerunek wśród grupy docelowej? W odpowiedzi dokładnie to samo miałem na myśli co tutaj zostało napisane - spójność i poczucie, że cały czas jestem sobą są ważniejsze.

   Z tym udawaniem roli i dorastaniem do niej - prędzej czy później doprowadzi to do wewnętrznego konfliktu. Skutki tego mogą być różne.

   Niewiele osób w takiej sytuacji gdzie przez długi czas pracuje się nad wizerunkiem ujawniłoby swoje prawdziwe “ja” i przyznało do pewnych błędów. Do tego trzeba mieć jaja.

   Powodzenia we wznoszeniu innych na wyżyny!
   Bartek

2. Orest Tabaka Says:
   February 21st, 2009 at 9:58 am

   Pamiętam… hipokryta ze mnie Podobnie jak “czepiłem” się mojego znajomego za zmianę stroju i niedopasowanego zachowania do tego stroju.

   Niemniej to udawanie pozwoliło mi przeprogramować moją głowę i z efektu jestem zadowolony
   Tylko trzeba myśleć, stale kontrolować czy idzie to w dobrą stronę i odpowiednio powiedzieć sobie STOP! Powyżej pewnego poziomu już chyba nie trzeba udawać… ja nie czuję takiej potrzeby.

   Wiesz, Bartek, nie traktuję tego w kategoriach błędu. Raczej dużego skoku, który jest trochę wstydliwy do upublicznienia (bo uderza w wiarygodność). Jednak to co chcę robić w najbliższej przyszłości będzie wymagało “kawy na ławę”… zaczynam od siebie.

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

3. Kuerti Says:
   February 21st, 2009 at 11:38 am

   Witam,

   Po pierwsze brawa za odwagę. Po drugie, nie bardzo mi pasuje pomysł na udawanie kogoś kimś się nie jest. Może jeśli tylko w domu, przed lustrem, w głowie - ok, rozumiem. Ale budowanie swojego wizerunku w normalnym życiu, w internecie itd. Nie, nie kupuje tego. Bardzo ważna dla mnie jest wspomniania przez Ciebie Oreście i Bartka spójność, a przede wszystkim uczciwość. Wydaje mi się, że taka kreacja jest nieuczciwa wobec innych, nawet jeśli w niektórych przypadkach może pomóc.

   Sam temat akurat mnie interesuje dość mocno bo dzięki prowadzeniu bloga uzyskałem jakąś tam pozycję w środowisku, w którym się obracam. Nawet pomimo ciągłego podkreślania braku komepetencji, talentu itd. Tylko właśnie - zawsze byłem szczery, pisałem tak jak jest, jeśli zrobiłem coś źle, popełniłem błąd nie bałem się do tego przyznać - po prostu nie musiałem nikogo grać, robiłem swoje.

   Nie traktuj mojego komentarza jako krytyki, mi się takie podejście nie podoba, ale jeśli dzięki temu zrozumiałeś coś, zyskałeś to mogę się tylko cieszyć. Pytanie tylko czy nie stracisz nieco w oczach innych ludzi? Ok, “coming-out” to fajna rzecz, pokazałeś, że jesteś odważny i nie boisz się przyznać do błędów, tylko teraz pojawia się pytanie, “a może on dalej udaje kogoś kimś nie jest?”. Myślę, że ta niepewność może się za Tobą ciągnąć jeszcze bardzo długo. Poza tym pamiętaj, że zwykle bardzo łatwo rozszyfrować kogoś kto tylko udaje tego kim naprawdę nie jest…

   Pozdrawiam

4. Orest Tabaka Says:
   February 21st, 2009 at 12:19 pm

   Witaj na blogu Kuerti!

   Zacznę od końca. W moim wypadku jest trochę jak z paradoksem kłamcy: jeśli kłamca powie, że już nie będzie kłamał to czy mówi prawdę czy wciąż kłamie? Liczę się z tym, że to się będzie ciągnąć. Lecz chęć dania ciekawego narzędzia na zmianę siebie, szczególnie dla osób o bardzo niskim poczuciu własnej wartości, zwyciężyła… nawet kosztem mojej reputacji. W tej metodzie nie trzeba robić coming-out’u. Odkąd pamiętam to nie poklask i uznanie ludzi wpływał na moje poczucie wartości… choć to bardzo miłe (o tym w następnym poście).

   Samo udawanie dla mnie jest bardzo kiepskim pomysłem. W połączeniu z postaraniem się do tego wizerunku “dorosnąć” jest już warte uwagi. I przy pewnym poziomie nie ma potrzeby udawać. Zdałem sobie z tego sprawę na plaży Morza Północnego… od wtedy trwa proces scalania tych trzech masko-wizerunków. Zdjęcie przedstawia mnie takim jakim jestem… tzn. nie do końca, bo mam na nim aż 4-dniowy zarost

   Dzięki za komentarz i za “kawę na ławę”. Zajrzałem na Twój blog. Choć nie mój content to jednak imponujący. Imponujące jest to co robisz i to konsekwentnie. Masz silny charakter. Brawo!

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

5. Rysiek Says:
   February 21st, 2009 at 5:35 pm

   Orest,

   ja też gratuluję decyzji. Jeżeli czujesz się teraz lepiej, niż “przed”, to potwierdza, że dla Ciebie na tym etapie był to właściwy krok. Każdy z nas zabrnie czasami nie tam, gdzie by chciał. Tylko, że dowiadujemy się o tym dopiero jak tam zabrniemy

   Moim zdaniem masz niewątpliwy talent pisarski. Pisz więc dalej!

   A już bardziej metafizycznie: każdy z nas ma swoją prawdę i sądzę, że każdy z nas musi ją sam odkryć. To, co pomyślą inni, ma w gruncie rzeczy drugorzędne znaczenie. Sądzę, że scenariusz, w którym za wszelką cenę (również za cenę siebie) staramy się sprostać oczekiwaniom innych na swój temat, jest dużo bardziej zgubny w skutkach, niż sytuacja, w której sprawimy komuś zawód.

   Pozdrawiam

   Rysiek

6. Orest Tabaka Says:
   February 21st, 2009 at 5:55 pm

   Rysiek - witaj ponownie

   “Każdy z nas zabrnie czasami nie tam, gdzie by chciał. Tylko, że dowiadujemy się o tym dopiero jak tam zabrniemy “ - jak wiele w tym prawdy. Stąd też warto co pewien czas zastanawiać się dokąd brniemy. W moim wypadku takie brnięcie mogłoby zaprowadzić mnie za daleko.

   W tej metodzie działamy dla siebie… można też próbować sprostać innym, lecz jeśli to ma być zlepek najlepszych cech, idealne “ja” to czy warto?
   Twoje ostatnie zdanie … bezcenne

   PS: Śmieję się, że ani pisać ani mówić dobrze nie umiem, ale lubię to robić Dziękuję za słowa uznania

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

7. Asia Says:
   February 21st, 2009 at 9:55 pm

   Ciekawe, ciekawe…przyznam, że czułam, że jesteś na samiutkim początku swojej kariery, mimo garnituru i innych gadżetów. Ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Teraz mówisz, że jesteś jeszcze bliżej początku, no cóż
   Nie wiem jak to jest z tym “fake it until you make it”. NLPowcy to bardzo polecają. Z jednej strony uważam, że możemy być praktycznie wszystkim, że mamy wszystkie możliwe zasoby, ale też wiele blokad uniemożliwaiajacych realizację tego potencjału. Taka metoda, przy dużej dawce samozaparcia i wewnętrznej wiary pewnie pozwala je jakoś pokonywać. Bo co jest “prawdą”? Czy jest coś takiego jak prawda obiektywna? Jest tylko nasza własna prawda. I jeśli czujesz, że masz potencjalnie jakieś możliwości, to jeszcze większa wiara w nie może dać więcej odwagi do ich rozwoju.
   Z drugiej strony jest kwestia wiarygodności. Dobrze, że masz jaja do tego, by się publicznie przyznać do pewnej manipulacji swoim wizerunkiem. Jest wielu takich w internecie, którzy przyrośli do swojej maski profesjonalisty…jak wszystko, ma to swoje dobre i złe strony. Dla mnie chyba najważniejszym wyznacznikiem jest to jak Ty się z tym wszystkim czujesz, bo z jakiegoś powodu podjąłeś decyzję o coming oucie
   pozdrawiam
   Asia

8. Orest Tabaka Says:
   February 22nd, 2009 at 12:21 pm

   Witaj Asia tutaj

   Rozszyfrowałaś mnie Co prawda jestem daleko za początkiem… bo zrobiłem pierwszy krok. I mam klarowniejszą wizję dokąd zmierzam. I powolutku, powolutku się tam zbliżam. Za dwa lata pierwszy poważny punkt kontrolny… a za 7 pierwsza baza… skąd w dalszą trasę.

   Na NLP się nie znam, lecz zdaje się, że tam jest taka metoda. I właśnie ona pomogła mi przełamać pewne blokady. Sprawdzi się wtedy, gdy jesteśmy bardzo niepewni i nie wierzymy w swoje możliwości. Więc tak jak piszesz:
   “I jeśli czujesz, że masz potencjalnie jakieś możliwości, to jeszcze większa wiara w nie może dać więcej odwagi do ich rozwoju.”

   W kwestii odwagi. Od wielu lat łatwiej było mi w internecie napisać o czymś niż wyrazić w świecie rzeczywistym… nawet jeśli robiłem to pod własnym nazwiskiem (czyli nie anonimowo). Lecz sprawdziłem, że w tym przypadku byłem w stanie przyznać się do tego w świecie rzeczywistym i swobodnie rozmawiać
   A czuję się dobrze, bo chciałem dać Czytelnikom coś, co pomoże im ruszyć z miejsca w którym są do miejsca w którym chcieliby być. I metoda nie jest opisana z pozycji kogoś, kto o niej słyszał, czytał… tylko sam zastosował, przerobił na własnej skórze. Coming-out’em nie musi się ona zakończyć jak w moim przypadku.

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

9. Jacenty Says:
   February 22nd, 2009 at 2:39 pm

   Witaj Orescie
   jeśli chodzi o początek twojej drogi biznesowej to odgadnięcie tego, że startujesz w tematach nie było zbyt trudne. Dało się wyczuć, że tworzysz pewien wizerunek, za którym stoi ciągle więcej wizji niż namacalnych biznesowych osiągnięć. Moim zdaniem to dobrze, że eksperymentujesz i poszukujesz dróg. Można oczywiście było cię za to krytykować i uznać to za swoistą hipokryzję, ale po co? Każdy z nas tworzy wizerunki i utożsamienia. Lepiej więc spojrzeć na to z pewnym dystansem i humorem. Mnie osobiście podoba się to, że mimo młodego wieku próbujesz przełamać stereotyp, który z postrzeganiem takiej osoby się wiąże.

   Jeżeli chodzi o zaprezentowaną przez ciebie metodę polegającą na wymyślaniu idealnego wyobrażenia roli i “dorastaniu” do niego powiem tak. Kolejny bardzo ciekawy sposób na pozbywanie się sztywnych utożsamień. Niebezpieczeństwo może jednak polegać na tym, że uwierzymy iż ten wymyślony wizerunek jest absolutną prawdą o nas samych, do której za wszelką cenę należy zmierzać. Jeśli potraktujemy to jako zabawę, swoistą gimnastykę z utożsamieniami, to może dać kapitalne efekty. Jeżeli natomiast pokochamy te wymarzone wizerunki miłością zaborczą, możemy skończyć w kompletnym uwikłaniu umysłu w szereg sztywnych konstrukcji ego. Stosując jednak swego rodzaju psychiczne BHP możemy ze stosowania tej metody wynieść bardzo duże korzyści.

   Ciekawostka: piszę te słowa, w TV leci jakiś film i padają słowa: “w naszym społeczeństwie mam trzy tożsamości…” Przypadek jak wierzą redukcjoniści, czy też zadziwiająca synchroniczność jak chcą Jungiści??? :)))))
   Pozdrawiam :))))))

10. Kuerti Says:
    February 22nd, 2009 at 4:45 pm

    Nadal będę trzymał się zdania, że publiczne pokazywanie maski, a nie tego kim naprawdę jesteśmy jest nieuczciwe w stosunku do innych ludzi, z którymi koegzystujemy. Zgodzę się natomiast na lżejsze rozwiązanie, na własne potrzeby mogę stworzyć swój wymarzony wizerunek, opisać siebie takim jakim chciałbym być, umieścić to gdzieś w widocznym miejscu i dążyć do tego żeby stać się taką osobą poprzez codzienne działania.

    Jacenty napisał interesującą rzecz: “Każdy z nas tworzy wizerunki i utożsamienia.” Ja dodałbym, że czasem nie musimy wkładać żadnego wysiłku w tworzenie naszej “maski” a ta powstaje sama. I jeszcze, powstaje samoczynnie bo ludzie sami w tylko sobie zrozumiały sposób interpretują pewne fakty.

    Dziękuje za miłe słowo na temat PK4, staram się prowadzić ten blog z taką samą pasją z jaką zaangażowany jestem w moje hobby.

    PS. Zapomniałem napisać, dobrze, że zmieniłeś layout, poprzedni domyślny szablon był po prostu ohydny, i jak dla mnie zupełnie zniechęcający do przeglądania czy komentowania Twojego bloga.

11. Orest Tabaka Says:
    February 22nd, 2009 at 7:18 pm

    Jacenty:
    Czyli nie byłem tak dobry w udawaniu? Patrząc na niektóre wcześniejsze posty to przemycałem w nich sygnały, że wcale nie jestem tym na kogo się kreuję.

    “Mnie osobiście podoba się to, że mimo młodego wieku próbujesz przełamać stereotyp, który z postrzeganiem takiej osoby się wiąże.”
    Myślę, że możemy rozszerzyć to na osoby w każdym wieku. W tamtym roku przez długi czas miałem przeświadczenie, że żeby działać tak jak ja chcę to muszę być osobą poważną, wyglądającą profesjonalnie itp. Stąd też taki wizerunek. Dopiero na “wakacjach” zdałem sobie sprawę, że wcale tak nie musi być. Że zrobię to po swojemu, tak jak ja chcę a nie jak wypada, jak się powinno, jak zrobili to inni. I taki będzie nurt tego blogu, łamiący pewne stereotypy i pokazujący, że można jeszcze inaczej (większość na moim przykładzie).

    Odnośnie niebezpieczeństwa przybrania sztywnej tożsamości to Asia ma u siebie ciekawe ćwiczenie - wiem, że już wiesz, ale pozostałym Czytelnikom może się przydać

    Lubię Twoje “synchroniczność i przypadki”

    Kuerti:
    Rozumiem Twoje zdanie i je w pełni szanuję. Również nie byłbym zadowolony, gdyby wokół mnie poruszali się sami “udający”. To co do mnie przemawia to to, że ta metoda w miarę szybko pozwala wielu osobom wyjść z ukrycia. W przyszłości być może nie poznam kilku ciekawych osób, bo może będą bali się ujawnić swoje “prawdziwe ja” na zewnątrz. A ta metoda im pozwala to zrobić. Mnie pozwoliła. Twój sposób widziałbym w sytucji, gdy już wyplączemy się z niskiego poczucia wartości. Wciąż mam wizję “idealnego ja” do której mogę już powolutku sobie dążyć, tak jak opisujesz. Czyli być osobą jeszcze bardziej otwartą, energiczną itd… najwpierw staram się taką osobą być a dopiero potem będę mógł powiedzieć, że taki jestem (czyli odwrotnie do podanej w poście metody).

    Maska powstaje “sama” gdy pozwalamy sobie na to, aby otoczenie tworzyło z nas kogoś, kim nie jesteśmy. A czasem “samo” się robi, gdy chcemy się do tego otoczenia wcielić.

    Podziwiam Twoją pasję. Ciężki sport kształtuje charakter. Wielogodzinny wysiłek pozwala pokonywać wewnętrzne myśli “Nie dam rady, nie potrafię”. Will Smith o tym bardzo ciekawie mówi - polecam. Choć to nie tylko tyczy się biegania.

    PS: Założenie jest takie, aby to treść tworzyła tę stronę. Jeśli ten layout nie zniechęca na wstępie to dobrze

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

12. Marcin Says:
    February 22nd, 2009 at 7:26 pm

    Orest,

    Nie chcę Cię martwić ale to żadna tajemnica. Po śladach jakie zostawiasz w sieci i co pisaleś - taki właśnie obraz się wyłania. To co nam objawiłeś to żadna nowość. Kto czyta a nie sklada litery wiedział to od dawna. No coż, droga jest dobra. Może zamiast coachingu (nie obraż się ale z Twoim ZEROWYM doświadczeniem to na razie niezbyt realne), zajmiesz się dziennikarstwem. Lekkie pióro to Ty masz. Ewentualnie, ubrać gajer i na 10 lat sprzedać sie międzynarodowej korporacji. Możesz wierzyć lub nie, ale doświadczenia śą unikalne i wtedy możesz reanimować swoje alter ego. Ta ‘duża bańka’ w portfelu o ktorej myslisz będzie bliżej. Aaaa, i jeden język obcy biegle to mus (to tak w temacie zostawiania śladów).

13. Orest Tabaka Says:
    February 22nd, 2009 at 7:51 pm

    Witaj Marcinie na blogu!

    Tak gdzieś od listopada się “demaskowałem”, nie? Tym postem chciałem mieć pełną “demaskację” za sobą. Startuję od zera a nawet poniżej (bo wszystko na moim i innych blogach zostaje, Google pamięta), bogatszy o doświadczenie i zgodność ze sobą. A to duża wartość dla mnie i dla mojej jakości życia.

    Fakt - mój coaching był amatorski… jednak z efektami. Czyli troszkę doświadczenia jest. Wiem też, że czysty coaching to nie jest to co chciałbym robić.
    Korporacja odpada. Po dwóch miesiącach wdrażania i miesiącu “pracy” uznałem, że to nie jest dla mnie dobre środowisko. Jestem indywidualnością i nie lubię robić rzeczy, z którymi się nie zgadzam, których nie rozumiem.
    “Dużą bańkę” zrobię po swojemu, przy okazji robienia czegoś pożytecznego. Myślałem o “publicystyce”, choć byłoby to zbyt teoretyczne, gdyby było samym pisaniem. Stąd taka mieszanka: spisywanie doświadczeń własnych z nutką edukacyjną.

    Znam język ukraiński biegle. Angielski byłby drugim

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

14. Klaudia Says:
    February 23rd, 2009 at 1:04 am

    Witaj Oreście,
    ha ha ha
    Rozbawił mnie ten post. I to nawet nie wiesz jak bardzo !
    W sumie nie wiem dlaczego, ale kiedy się odkryłeś to zrobiło mi się lzej.
    Od początku rozmów z Toba coś nie do końca mi w tym wszystkim pasowało.
    Moja intuicja podpowiadała mi, że cos się tu nie zgadza……
    Oczywiście próbowałam sobie to wszystko jakoś wytłumaczyć i zasypałam głęboko te myśl, która nie dawała mi spokoju. Poza tym powiem Ci że zacząłes wprowadzac mnie w kompleksy…bo pomyslam: ech Klaudia….Ty to juz stara jesteś kobietko - zobacz na młodych jak ida przebojem do przodu…taki Orest na przykład !
    Z drugiej strony jednak zazroszcze Ci tego, co masz Ty, a do czego ja zmierzam. Do uzykania maksimum wolnego czasu na czytanie, pisanie, kontemplowanie i poznawanie przede wszystkim siebie.
    Oreście ! Mysle że to dobrze ze się odsłoniłes, nawet nie dla nas, ale przede wszystkim dla ciebie.
    Jesli to był dobry eksperyment ( a piszesz że był) to ok., tylko uwazam osobiscie ze lepiej jest startowac z pozycji prawdy i spójności. To “udawanie” widocznie było Ci do czegoś potrzebne i wierzę że osiągnąłeś swój cel lub tez odkryłes cos, czego się nie spodziewales, ale pod wzgledem wartosci doswiadczenie to było nieocenione.
    Podoba mi się to w jaki sposób piszesz, naprawdę. Podoba mi się to że miałeś odwage powiedziec prawde.
    Czy czuję się rozczarowana ? Nie, bardziej zaskoczona tym, że białe jest czarne, czy też odwrotnie.
    Ja osobiscie nie czułabym się dobrze sama ze sobą piszac o czyms, co nie do konca byłoby prawdą.
    Ale ja to ja, a Ty to Ty.
    Pozdrawiam Cię wiosennie i życze wielu sukcesów. Wszystko przed Tobą.

    Klaudia

    P.S. Rok temu poznałam pewnego młodego człowieka. Mentora, coachera, nauczyciela. Ciesze sie ze w realnym swiecie spotkałam juz takiego “ORESTA” i jestem przynajmniej pewna że był prawdziwy. Cała “prawda” wypływała wprost z niego. On i jego pasja były jednym, czymś nierozerwalnym.

    O wirtualny swiecie, jestes wielki, choc czasem nieprawdziwy……………..

15. Orest Tabaka Says:
    February 23rd, 2009 at 6:11 am

    Klaudia:
    U Ciebie to byłem już ja. Z resztą po decyzji o urealnieniu swojego ja. Nawet 12 lutego napisałem u Ciebie w jednym z komentarzy:

    “Japiszon? W ostatnich dwóch dniach drugi raz to określenie pada w stosunku do mnie. Faktycznie wytworzyłem wizerunek “młodego rekina biznesu”, który rozmija się bardzo z rzeczywistością. Na szczęście w zeszłym tygodniu posypałem głowę popiołem i w najbliższych tygodniach poczynię kroki urealniające mój wizerunek ze stanem faktycznym (który jest daleki od yuppie “

    A że nie każdy śledzi blogosferę, stąd oficjalny coming-out u mnie

    “powiem Ci że zacząłes wprowadzac mnie w kompleksy…bo pomyslam: ech Klaudia….Ty to juz stara jesteś kobietko - zobacz na młodych jak ida przebojem do przodu…taki Orest na przykład !”
    Może to też dla nas wszystkich lekcja, aby nie zachwycać się tak sukcesami innych ludzi?

    Udawanie było mi potrzebne (choć może nie było niezbędne) do wylizania się z niskiego poczucia wartości. Poskutkowało. A przemyślenia zawarte na tym blogu są moje. Wizerunek i pozycja jaką zajmowałem były wymyślone.

    Świat wirtualny tworzą realni ludzie. Ten coming-out ma również drugie znaczenie - chęć pokazania, że niezależnie na kogo się kreujemy to można się odkryć i korona z głowy nie spadnie, że świat się nie zawali. Nie trzeba brnąć do końca. Jest to jednak metoda krótkodystansowa, pozwalająca ruszyć.

    I jak widać po Waszych komentarzach “linczu” nie było. Stąd też lekcja dla mnie, że coming-out to nic strasznego

    Pozdrawiam o wschodzie słońca,
    Orest

16. Monika Góralska Says:
    February 23rd, 2009 at 9:22 am

    Orest,
    1. Wyrazy uznania za szczerość
    2. Jakiego linczu? za co? Za to, że szukasz swojego ja? Nie robisz nic z premedytacją, raczej poszukujesz i fajnie, ze zaczynasz znajdować siebie.
    3. Poznałam fajnego, szczerego, bezpośredniego chłopaka z ciekawymi obserwacjami i duża radością życia. I nawet jeśli Twój świat nie wygląda tak w każdej minucie, to musi tak wyglądać w co drugiej lub co trzeciej A to już coś.
    4. Nowe zdjęcie jest bardzo ciekawie wykadrowane i takie bardziej codzienno ludzkie
    5. Każdy z nas ma lepsze i gorsze dni. Uczę się i częsciowo nauczyłam kręcić swoim kołem fortuny jak mnie dopadają złe mysli i negatywne emocje, cały umysł skupiam na tym aby zamienic je na konstruktywne ( nawet malutkie ) i np. wybiegać, wychodzić, wyskakać negatywne emocje ( absolutnie nie walić nimi po innych ludziach - to chwilowa ulga ). Mam przyjaciół równiez od smutków
    6. Cały czas się zmieniamy i jest to fajne. A większość życia składa się z małych drobnych spraw ( tzw. szarych ), które wystarczy tylko uczynić pięknymi.
    7. Rozmawiałam kiedyś ( też to Lubię ) z rekinem biznesu Był zaskakująco normalny nie na adrenalinie i zadowolony z życia ( to naprawdę rzadkość ) miał wysoką funkcję w dużej korporacji i dla rodziny nie tylko był bankomatem ale czymś znacznie więcej, spytałam go gdzie jest sedno. To bardzo proste - powiiedział - trzeba być sobą, żeby to przetrwać

    Samych sukcesów Orest, mam nadzieję ze ciągle będziesz prowadził tego bloga wszystko jedno pod jaką postacią

    Pozdrawiam serdecznie
    Monika

17. Orest Tabaka Says:
    February 23rd, 2009 at 9:49 am

    Monika:
    Ad 1. Dziękuję
    Ad 2. Myślałem, że jak “złote jajko” ogłasza światu, że jest tylko “pozłacaną wydmuszką” to lincz się należy. Miłe zaskoczenie i lekcja, że wcale nie ma czego się bać (nie tylko dla mnie).
    Ad 3. To o mnie?
    Ad 4. Ustrzelone testowo - pstryk i wyszło. Z brzydkim światłem. Nic nie kadrowane. Prosto z aparatu. Nie zmieściło się prawe kolano i lewe ramię, nie wspominając o prawej stopie. Ale też mi się podoba
    Ad 5. Zazdroszczę. Mój stan jest prawie jak od linijki rysowany, taka równia pochyła w górę, bez szczególnych lepszych czy gorszych dni
    Ad 6. Tak, to jest fajne.
    Ad 7. Będę miał okazję przekonać się jak to jest być sobą. Choć nie mam zamiaru tylko przetrwać, ani działać w jakiś większych strukturach, ale sobą mam zamiar być jak najbardziej.

    Blog nadal będzie. Będę się dzielił moimi koncepcjami na życie i biznes, część poważna, część szalona, abstrakcyjna, część nienadająca się do wiernego wdrożenia… lecz każda będzie miała zadanie podnosić naszą jakość życia.

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

18. Greg Says:
    February 23rd, 2009 at 10:54 am

    Witam,

    Chwali Ci się że zrobiłęś ten coming-out, ale ja podobnie jak Asia, Jacenty i Marcin wcale nie postrzegałem Cie jako profesjonalistę/coacha/mentora/trenera. Nie wiem czy Cię to nie urazi, ale tak Cię właśnie odbierałem - po prostu z wypowiedzi tutaj i na innych blogów o zbliżonej tematyce dla mnie byo jasne to co właśnie napisałeś w tym poscie.

    Mimo to życzę Ci wielu sukcesów. Tylko moim zdaniem ten “zawód” wymaga jednak doświadczenia, nawet jak nie dużego, to chociaż minimalnego. Czy “coach biznesowy” będzie dobrym coachem nie będąc nigdy “w biznesie” (nie pracując na etacie/nie zarządzając/nie posiadając biznesu/nie pracując zawodowo) ale tylko studiując teorię? Nie wiem, może tak - zobaczymy po kolejnych postach.

    Co do samej metody. Metoda mozę być skuteczna, ale moim zdaniem “na krótką metę” - dobrze więc że się zdecydowałeś na tę szczerość. Poza tym jest trudna do zastosowania w zawodach “twardych” wymagających jakiejś konkretnej wiedzy (np nie mogę udawać programisty, skoro nie umiem programować), no chyba zę udaję tak jak mówi Kuerti - udawać przed samym sobą lub w takim stopniu, że po ujawnieniu udawania ten fakt nam nie zaszkodzi. Nie wiem - może się mylę?

    Pozdrawiam serdecznie,
    Greg

19. Orest Tabaka Says:
    February 23rd, 2009 at 11:20 am

    Witaj Greg na blogu!

    Nie czuję się urażony. Raczej zaskoczony tym, że miałem inne wyobrażenie o swoim zewnętrznym wizerunku. Cóż - człowiek ma taką techniczną ułomność, że nie może wyjść z siebie i popatrzeć na siebie z zewnątrz.

    Odnośnie doświadczenia to się z Tobą zgodzę. Dlatego wymyśliłem sobie taką mieszankę z kreatywnością w tle, aby wymyślać różne rzeczy i starać się wprowadzić, nie wiedząc czy zadziała (więcej w przyszłym poście o przekuwaniu słabości w atuty). Przewiduję, że szczególnie w dobie oczyszczenia gospodarczego (ładniej brzmi ) te modele biznesowe, które funkcjonowały teraz przestają się sprawdzać… więc czas na nowe, nawet wyglądające na szalone. Daję sobie dwa lata na takie fantazjowanie. Jak nie zaskoczy, to zacznę się zastanawiać co zmienić.

    Metoda zdecydowanie na “krótką metę”, choć przecyzyjniej na “krótki, ostry start”. W podanej przez Ciebie sytuacji raczej się nie sprawdzi. Nie trzeba ujawniać się. Wystarczy przerosnąć swój wykreowany wizerunek i działać już poza metodą

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

20. Jarosław Adamiak(Młody Libertarianin) Says:
    February 23rd, 2009 at 8:45 pm

    Tak się spodziewałem,iż wkońcu Oreście dojdziesz sam do refleksiji, która jest tematem top:), Twojego postu.Życzę oczywiscie powodzenai w rozwijaniu swoich zainteresowań. I dotrwania przedewszystkim do momentu,kiedy Twoja pasja, będzie mogła stać się pracą.Która da Tobie przedewszystkim wile satysfakcji i spełnienia…Ale przed Tobą daleka droga.Hmm,moja droga do pełnej satysfakcji, ze swojej pracy zawodowej w obecnym stanie Ppolskiego biznesu i co za tym idzie, potrzebą rynku do zatrudnianai ludzi nieszablonowych, lecz dobrych w swojej dziedzinie.Raczej szybko się nie spełni, patrząc na obecne potrzeby firm-stacji emitujących programy radiowe w kraju Piastów.
    Przyczając pewien cytat z Twego przedostatniego postu pod tytułem ,,W ty kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem,, Cytuję….,,Jeden z Czytelników tego bloga (moim zdaniem) bije o trzy głowy ludzi w swojej branży, jednak żadna z kilku firm na rynku nie chciała go zatrudnić. W efekcie chcemy sami stworzyć w najbliższych 3 latach firmę, w której będzie mógł się on realizować i rozwijać. Moje zdanie poparte jest pozytywnym przyjęciem przez rynek działań tego Czytelnika (był okres, w którym miał on możliwość to sprawdzić).,, Stwierdziłem po przeczytaniu tego postu, iż historia osoby czytającej Twój blog, jest bardzo a to abrdzo tożsama do mojej. I bardzo zbliżona do moich ostatnich przeżyć, zwiazanych z pokazaniem światu (potencjalnym pasjonodawcom) swoich umiejętnosci, jakie rozwijałem od wczesnych lat dziećiństwa do dzisiaj do dwudziestej trzeciej wiosny mojego życia. …Niech policzę, troszkę już tego było w klepsydrze mojego ostatnjiego czasu. Pierwsza próba w lokalnej stacji radiowej, podjęta półtora roku temu,zakończona oczywiście odmową (A chciałem ,,pracować,, za darmo. Tak darmowy wszechstrony pracownik. Dosłownie o każdej porze. Niestety, chyba zostało to odebrane w oczach mojego ,,pasjonodawcy za coś dziwnego,, I w konsekwencji nie dostałem, ani maleńkiego cienia szansy zaprezentowania swoich mozliwosci…W drugiej firmie ,,stacji,, działąjacej na Dolnym Śląsku usłyszałem fantastyczny zwrot, doskonale zatępujący słowo idz sobie…a mianowicie ,, z całym szacunkiem Panie Jarku, jest pan dla nas zadobry…..,, No cóż, moze ja faktycznie byłem za dobry. Ale coś niechce mi się przyjąć do wiadomosci, iż po wysłuchaniu krótkiego ,,Dema,, można stwierdzić, iż ktoś jest zadobry….I tak dalej w następnych firmach… całokształt mojej osobowosci nie pasował do ogólnego programu i ramówki stacji….Potem było już tylko coraz śmieszniej.Ale w sumie, mnie do smiechu w tym aspekcie już potem nie było…dlategóż Oreście historia Twojego czytelnika, o jakim napisałęś, iż palanujecie otworzyć razem swoją firmę. I atm Twój czytelnik zostanie doceniony i będzie mógł robić to co kocha…Podejżewam…iż w obecnym kształcie współczesnego rynku radiowego kraju….Moje szanse są praktycznie bliskiego zero bądz oscylujący w graniczach wartości bezwzględnej z ,,zera,,. Jedyną radą jest chyba załozenie włąsnej firmy….innego wyjścia z sytuacji, ja osobiście nie widzę….Widocznie w moim przypadku i przypadku Twojego czytelnika, włąsciciele firm i tytm bardziej osoby odpowiedzialne za rekrutację pracowników w tych firmach.W moim przypadku za rekrutację pracownika w wileu przypadkach był włąściciel firmy…No cóż przyzwyczaiłem się już do patrzenai na moje propozycje odnośnie ramówki programów radiowych, formatu muzycznego, treści merytorycznej na coś jakby wzięte z kosmosu….No niewiem czy kraje takie jak Grecja,MAcedonia,Albania, Słowenia czy Italia leżą w kosmosie.Tam atki format muzyczny i ramowo merytoryczny wdrażany był od początku lat 90 poprzedniego stulecia. Być moze kraj piastów będzie jescze długo czekał i anbierał gotowosci do takich zmian…D.ołozyłem troszkę swojego pisanai do Twego Blogu…raczej chyba nie będziemy milei sposobnosci kontaku realnego :)Ale myślę, iż pmiętać będziesz o koledze ze szkolnej łąwki, który być moze dysponuje przeogromnym potencjałem….tylko jakoś zły los, niechce aby ktoś ten potencjał wykorzystał….Do miłego

21. Orest Tabaka Says:
    February 23rd, 2009 at 10:08 pm

    Witaj Jarek ponownie!

    Cytat, który przytoczyłeś jest… o Tobie I wciąż jest aktualny. I jeszcze jest czas, aby rynek Cię docenił. Wszystko spokojnie, w swoim czasie. Narazie masz pewien plan… realizuj go. Mamy jeszcze 2,5 roku na “wielkie, małe boom”. Pierwsze rundy trzeba przetrwać, ustać na własnych nogach. Decydujące starcie będzie w 7 rundzie. To będzie punkt w którym moja strategia będzie musiała zaskoczyć. Pamiętaj… PLAN!

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

22. Kuerti Says:
    February 23rd, 2009 at 10:29 pm

    Orest,

    Z tym bieganiem i silnym charakterem to nie do końca tak jest, że to się tak łatwo przekłada . Choć chciałbym, żeby tak właśnie było .

    Jarosław,

    Na radiu (radio?) się nie znam, ale jeśli masz zapał i umiejętności to spróbuj pokombinować coś z podcastami. To swego rodzaju amatorska forma audycji radiowej tworzona na przeróżne tematy. Spróbuj stworzyć swoją audycję, założyć bloga i wypromować się. Jeśli nie docenili Cię ewentualni pracodawcy być może docenią Cię Twoi potencjalni słuchacze? A może dzięki temu się wypromujesz? Jeśli będziesz mógł się pochwalić kilkoma tysiącami słuchaczy swojej amatorskiej audycji to na pewno zrobi to wrażenie na pracodawcach, przynajmniej na mnie by zrobiło . Tak czy inaczej, powodzenia!

23. Orest Tabaka Says:
    February 23rd, 2009 at 10:38 pm

    Kuerti:
    Pamiętam jak po prawie 200-kilometrowych wycieczkach rowerem po górach byłem nie do zdarcia Obecnie za bardzo się oszczędzam. Stąd też “miękki” się zrobiłem (mówię o charakterze).

    Odnośnie pomysłu dla Jarka… wiesz ile później będę musiał Jarkowi zaproponować, aby chciał przyjść do mnie? A na poważnie to to bardzo dobry pomysł. Warto go rozważyć.

    (jeśli zechcecie kontynuować rozmowę, to mam prośbę, abyście przeszli pod post “W tym kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem!” - będzie czytelniej dla potomnych )

    Pozdrawiam radośnie i uciekam poczytać książkę,
    Orest

24. Lasu aka Marek Kozieł Says:
    February 23rd, 2009 at 11:13 pm

    Hey.

    Maski:
    Tak to z nimi jest, że jak ma się ich za dużo to większość energii pożytkuje się na identyfikacje JA zamiast na rozwój własnego Ja.

    Przeciwnik:
    Jeśli myślisz, że to czy ludzie przyjmą twoją maskę jest wyznacznikiem siły to nie dokończa się z tobą zgodzę. Liczy się wygrana z najtrudniejszym wrogiem a jesteś nim Ty sam. Jeśli siebie przekonasz, że jesteś zajebisty (że tak powiem ;P ) bez oszukiwania się to wtedy odniesiesz zwycięstwo, ale to już zaczynasz rozumieć.
    Bardzo pozytywnie odbieram fakt, że po wygranej bitwie zacząłeś przygotowania do wygrania wojny zamiast ucztować.

    Analiza:
    Doradzam ci porównanie swoich wcześniejszych postów w stosunku do obecnych.

    Pozdrawiam.

25. Orest Tabaka Says:
    February 24th, 2009 at 6:08 am

    Marek:
    Z pierwszym zdaniem w pełni się zgadzam. Choć w pewnej sytuacji odpowiednia maska dodaje energii do rozwijania swojego Ja.

    Nie traktowałbym siebie jako wroga… a raczej partnera, osobę z którą przebywa się 24 godziny na dobę. Dziś napiszę post o poczuciu wartości i moich obserwacjach.

    Myślę, że w poprzednich postach jest dużo “napuszania” się

    Pozdrawiam o poranku,
    Orest

26. Jacenty Says:
    February 24th, 2009 at 11:36 am

    Orescie
    super fotka :)))))))))))) Ukazuje energię, młodość i fantazję. SUPER !!!!!!!!!!!!!

27. Orest Tabaka Says:
    February 24th, 2009 at 12:33 pm

    Dzięki

28. » Na czym opierasz swoje poczucie wartości? - Orest Tabaka Says:
    February 24th, 2009 at 8:07 pm

    […] od tygodni post i bardzo łączy się z moim coming-out’em. W zasadzie gdyby nie to drobne odkrycie to nie byłoby mojego coming-out’u, bo potajemnie […]

29. Paulina Biedugnis Says:
    February 25th, 2009 at 2:13 am

    Hej Orest,
    zaglądam tu czasem i to mój pierwszy komentarz (chyba, skleroza nie boli, wybacz…) ;-). Piękne. Gratuluję. Wszystko prawda, zwłaszcza jak się człowiek interesuje rozwojem osobistym, to łatwo wpaść w jakąś paranoję bycia doskonałym…
    Buziaki,
    Paulina

30. Orest Tabaka Says:
    February 25th, 2009 at 9:38 am

    Hej, hej, hej Paulina - witaj na blogu

    Pierwszy Twój i dlatego się cieszę
    Święte słowa. Już w grudniu myślałem nad stworzeniem drugiego, anonimowego bloga gdzie pisałbym o tym, jak zmieszano rozwój osobisty z jakąś desperacją Jednak po wakacjach 2008/2009 uznałem, że przecież na tym mogę propagować rozwój na luzie, bez nadymania się, bez jakiś obwarowań. Taki z czystej chęci rozwijania się a nie przymusu.

    To jak z czytaniem 1 godzinę dziennie (metoda Briana Tracy’ego) niektórzy traktują to jak jakiś obowiązek, a ja mam dni gdy wogóle nie czytam a czasem (tak jak z wczoraj na dzisiaj) spędziłem z książką 4 godziny.

    Zaglądaj tu częściej

    Pozdrawiam ze słonecznej Legnicy,
    Orest

31. Paulina Biedugnis Says:
    February 25th, 2009 at 11:08 am

    hej hej, hej!
    Dzięki za zaproszenie, będę zaglądać, co jakiś czas i trzymam kciuki za bloga i nie tylko!
    Pozdrawiam ze słonecznego Bordeaux, jak miło, że i u Ciebie, i u mnie jest piękne słońce!
    Paulina

32. Orest Tabaka Says:
    February 25th, 2009 at 1:00 pm

    Skorzystaj z RSS’a albo subskrybcji email, abyś nie musiała za bardzo pamiętać - blog sam o sobie przypomni

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

33. Weronika Says:
    February 26th, 2009 at 9:37 am

    Witaj Oreście!

    Od miesiąca czytam niektóre posty na Twoim blogu i innych rekomendowanych przez Michała Pasterskiego. Od miesiąca bo właśnie wtedy straciłam pracę. Mój pracodawca nie wiedział jak mi powiedzieć, że już mnie nie potrzebuje ( podobnie jak 2/3 swojej załogi) więc co robił- szukał winy i błedów we mnie, próbował być moim coachem- kazał mi napisć listę 10 rzeczy, które robię żle, które przemyślałam i które zamierzam zmienić, i dał mi kolejny czas próby.Nabrałam się na to jednym słowem wkręciłam w tę jak to teraz widzę manipulację. Skutek był łatwy do przewidzenia - jego zdaniem nie sprawdziłam się. Prawda jest taka, że to on stworzył swój wizerunek i swojej firmy( a nawet dwóch firm zupełnie oderwany od rzeczywistośći, zasad ekonomi itd., najważniejszy był wizerunek i ciągłe podtrzymywanie tego wizerunku). Na rozmowie o pracę z tym człowiekiem uwierzyłam, że to co mówi o swojej firmie jest prawdą, byłam dumna i zadowolona i speszona, że będę pracować z takim człowiekiem przy takich transakcjach i co ? W ciągu 4 miesięcy nic komletnie nic się nie wydarzyło, a mi pozostało to uczucie speszenia, jako tej osoby gorszej.
    Ten człowiek, widzi tylko to co złe w innych osobach, sam uważa się za osobę doskonałą. Teraz mu nie zazdroszczę.
    W poniedziałek zaczynam nową pracę- wczoraj miałam rozmowę z prezesem i duży stres- bo ciągle peszę się jeżeli czytam lub rozmawiam z kimś i postrzegam go przez pryzmat jego ogronego doświadczenia, wykształcenia, znajomości, pieniędzy itd. To stwarza barierę nie do pokonania, ale jeżeli uświadonię sobie, że każdy bez wyjątku za tę maską jest tylko zwykłym człowiekiem i przeżywa w życiu podobne emocje, chwile, a maskę przybiera bo “tak mu lepiej albo takie są wymogi” to jast mi łatwiej.
    Dziękiże pokazałeś tę ludzką stronę swojej osoby.

34. Orest Tabaka Says:
    February 26th, 2009 at 1:37 pm

    Witaj Weronika na blogu!

    Takich pozorantów ja ja jest wielu… a nawet większych. Z perspektywy widzę, że sztuką jest przed kimś pokazać “swoje ja” a jeszcze większą przed samym sobą (bo świadomość, że jest się kimś innym niż się prezentuje to cenna wiedza i wymaga odwagi).

    Brawa za zdobycie pracy. W tej nowej mam nadzieję, że będziesz pracowała z kimś, kto widzi Twoje atuty oraz zachęca Cię i pomaga Tobie rozwijać się. Z drugiej strony na Tobie ciężar takiego inspirowania przełożonych także spoczywa. Ludziom się wydaje, że inny doskonale wiedzą czego my chcemy… a tu nie bardzo. Najczęściej trzeba wprost powiedzieć czego chcemy, że się żąda ambitniejszych zadań, więcej odpowiedzialności, wolnej ręki, możliwości rozwijania

    I jakby nie było to zyskałaś doświadczenie i teraz szybciej będziesz lokalizować takie błyszczące wydmuszki.

    Zapraszam Cię do częstszego zaglądania i zabierania głosu.

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

35. » Pokaż jak się rozwijasz a Cię docenią (szybka refleksja) - Orest Tabaka Says:
    February 26th, 2009 at 11:18 pm

    […] ciekawostka Myślałem, że po moim coming-oucie część z Was zrezygnuje z czytania tego bloga. Co mnie bardzo miło zaskoczyło to to, że od […]

36. » Co w sobie zmieniłeś/aś w ostatnim roku? - Orest Tabaka Says:
    March 15th, 2009 at 1:57 pm

    […] swoje poczucie wartości (wiem od czego zależy i odpowiednio nakierowałem swoje działania). 4. Zacząłem żyć w zgodzie z sobą, być sobą co znacznie podniosło moją jakość życia. 5. Zdefiniowałem swoje cele na najbliższe lata i […]

37. Orest Tabaka Says:
    June 6th, 2009 at 11:42 am

    W temacie nastrajania się do bycia osobą, którą chcemy być:
    http://zenhabits.net/2009/06/feng-shui-on-steroids-design-your-space-to-achieve-your-goals/

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

38. Motywacja na żądanie | Personal Development Says:
    August 28th, 2009 at 10:48 am

    […] postu o tym co robić gdy “zabraknie chęci” jest Orest z orest.tabaka.eu. Orest pisze o sobie “jestem zwykłym 23-letnim chłopakiem pasjonującym się tym wszystkim”.  Zapraszam […]

Pozostaw komentarz