» No to kim będziesz za 5 lat?

No to kim będziesz za 5 lat?

W ostatnich miesiącach bardzo popularna stała się metoda wizualizacji (po sukcesie filmu “The Secret”) która polega na wizualizowaniu sobie naszej przyszłości w pozytywny sposób. Siadamy, relaksujemy się i wyobrażamy sobie duże mieszkania, drogie samochody, piękne kobiety, świetnie płatną pracę itd. Przyznam, że sam z tego trochę korzystam na zasadzie doprecyzowania swojego życia, jakie chcę osiągnąć. Od samego wizualizowania pewnie jeszcze nikt nic nie osiągnął, ale wiedząc co chcemy osiągnąć łatwiej jest podejmować działania, aby to osiągnąć.

Metoda tyle dobra i skuteczna co słabo sprawdzająca się, gdy próbujemy wykonać ją będąc w słabym stanie emocjonalnym. Może chwilowo poprawić nastrój, lecz (widząc po sobie) długoterminowo podcina skrzydła. Po takich “sesjach” odzywał się we mnie głos: “Orest… co Ty w bajki wierzysz. Prostych rzeczy nie potrafisz osiągnąć, a marzą się Tobie takie wielkie i skomplikowane!”
I to odbiera chęć do działania… a marzenia zostają tylko marzeniami. 2 lata temu posługiwałem się nawet takim stwierdzeniem, że “marzenia są fajne póki są marzeniami, bo są piękne. Realizując zabiję je”.

To co dało mi impuls do zmian to wizualizacja, lecz w negatywny sposób:

Kim będziesz za 2, 5 czy 10 lat, jeśli nie podejmiesz żadnych działań
zmieniających Twoje życie?”

Taką wizualizację po raz pierwszy zrobiłem 16 miesięcy temu… po 4 miesiącach i kilku takich wizualizacjach zdecydowałem się na poważnie coś zrobić (dokładnie rok temu). Przyznam, że jeśli niektóre z tych “wizualizacji” by się spełniły, to już długo bym nie prowadził tego bloga… i chodził na wolności

Oto wybrane “smakołyki” z moich notatek zrobionych w 2007 roku na przełomie listopada/grudnia (okres porzucania studiów): hipokrytą, starym “pierdzielem” głaskającym kota i siedzącym przed TV [w domyśle było: “krzyczącym i kłócącym się z telewizorem”].

Przyznacie, że mrozi krew w żyłach i bardzo odstrasza przez przyszłością. W dodatku ćwiczenie zrobiłem jesienią, a zimy dla mnie były dość depresyjne… co poskutkowało 2 miesięcznym “przygaszeniem” z którego wyciągnąłem się dopiero wiosną. Powiedziałem sobie, że “Nie ma mowy! Tak Oreścik żyć nie będziesz!”. A że już wtedy wiedziałem mniej więcej jak, to zadziałałem.
Mamy wiosnę, tak więc jest to pewien sposób, aby tym Was, którzy jeszcze się wahają “dać sobie kopa” do działania.

O dziwo w tych samych notatkach, z tej samej sesji wizualizacyjnej, na różne pytania w stylu “Kim/jaki chciałbym być za 2, 5 10 lat?” wypisałem wiele rzeczy, cech, które mam już dzisiaj.

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Sunday, March 22nd, 2009 o 1:59 pm. Kategorie: Rozwój osobisty.

15 Responses to “No to kim będziesz za 5 lat?”

Kamil Rudnicki Says:
March 22nd, 2009 at 10:02 pm
Ciekawe podejścię, muszę je wypróbować

Jak już mowa o drugim sposobie to napiszę jeszcze o trzecim. Chodzi żeby w wyobraźni cofnąć się w przeszłość od chwili obecnej jednocześnie odpowiadając sobie na pytanie: co zrobiłem nie tak, że jeszcze nie osiągnąłem tego co chciałem osiągnąć do tej proy.

Pozdrawiam
Orest Tabaka Says:
March 22nd, 2009 at 10:19 pm
Kamil! Zasadniczo lubię pozytywne podejście, w stylu:
“Chcę wejść na dach, aby pooglądać okolicę” a nie w stylu negatywnym: “Muszę wejść na dach, bo inaczej utonę w tej powodzi”. Czasem jednak (jak to Marek Jankowski ostatnio napisał) nie na wszystkich działa marchewka (ta pozytywna zachęta), ale są też takie osoby lub w takiej sytuacji życiowej są, że działa kij.

Twój sposób jest ok, pod warunkiem, że wniosek będzie “Co takiego teraz powinienem zrobić (a czego nie zrobiłem do tej pory), żeby osiągnąć coś co chciałem (a czego jeszcze nie osiągnąłem)?”
Przeszłości nie zmienisz. Przyszłość tak

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Leszek Cyfer Says:
March 23rd, 2009 at 9:17 am
Z wykładów o sukcesie Briana Tracy: patrząc wstecz skupiaj się na tym, co zrobiłeś dobrze i na tym co i jak zrobiłbyś inaczej - w ten sposób po pierwsze poprawiasz poczucie własnej wartości, a po drugie, kiedy trafisz ponownie na to co ci nie wyszło, będziesz miał już przemyślany sposób działania. W przypadku powtarzających się problemów warto opracować strategię zapobiegającą ich występowaniu w ogóle, a jeżeli to niemożliwe to opracować przepis umożliwiający rozwiązanie tego problemu bez potrzeby zastanawiania się - i z tym przepisem przekazać sprawę komuś innemu a samemu zająć się ciekawszymi
Orest Tabaka Says:
March 23rd, 2009 at 11:03 am
Leszek:
Podany przez Ciebie sposób mi się podoba, w momencie kiedy już wzięliśmy odpowiedzialność za swoją przyszłość. Post jednak jest o tym dokąd zaprowadzą nas obecne działania, jeśli będziemy bali się zmienić swoje życie. Można pozytywnie myśleć (chciałbym żyć tak) albo negatywnie (jeśli nic nie zrobię to za 5 lat będę…).

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Monika Góralska Says:
March 23rd, 2009 at 12:02 pm
Witaj Orest,

Moja niechęć do planowania jest wielka. Za 5 lat na pewną ciągle będę sobą

Pozdrawiam na zielono
Monika
Orest Tabaka Says:
March 23rd, 2009 at 2:30 pm
Monika!
Zgadza się. Czasem jednak ogólny zarys planu ułatwia życie
Za 5 lat będziesz “taką sobą” jaką chciałabyś być?

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Ania Says:
March 23rd, 2009 at 2:45 pm
“If you do not like where you are in life, take responsibility to improve it” powiada moj mentor -Kalpesh Patel
…sek w tym czy tak naprawde jest nam wystarczajaco niewygodnie z tym naszym “obecnym” zyciem.

Wizualizacja w moim zyciu sprawia CUDA, ale oczywiscie tak jak piszesz Orest od samego wizualizowania rzeczy, sutyacji, domow, samochodow…nikt jeszcze nigdzie nie zaszedl.

Mi osobiscie na samym poczatku moich praktyk wizualizacji, ktore to nieustannie kontynuuje juz od 3 lat ( 2 razy dziennie- 10 minutek po przebudzeniu( na wciagniecie pepka-jak to sie mawia ;-)) i 10 minutek toz przed snem) pomogla w przede wszystkim zdaniu sobie sprawy z tego, ze mimo to iz uwazalam, ze mam sie dobrze, jestem szczesliwa, non stop sie rozwijam i realizuje w wiekszym badz mniejszym tempie….tak naprawde nie byl to szczyt moich mozliwosci i jesli tylko wloze troszke wiecej pracy, troszke wiecej wysilku uda mi sie dochodzic do celow w szybszym tempie-a jak wiadomo jedna z najcenniejszych rzeczy na swiecie jest CZAS.

WIZUALIZACJA wtedy pomogla mi “znienawidzic”( w pozytywnym tego slowa znaczeniu) w pewnym momencie moje wczesniejsze mieszkanie, moje wady, prace, bo przeciez w ciagu tych 20 minut dziennie bylo mi tak blogo, pieknie, anielsko….co tez popchnelo mnie i nadal popycha ku DZIALANIOM, wiecej pomyslow przychodzi do glowy w momencie kiedy jest nam z czyms niewygodnie…..dzieki czemu dochodzimy szybciej do celow.

Oczywiscie wszystko krok po kroczku.
Trzeba pamietac, ze cokolwiek jestesmy w stanie sobie wyobrazic…jest do zrobienia. Trzeba po prostu sie zabrac do roboty i wytrwale, nieustannie robic krok za krokiem…i przede wszystkim wierzyc, ze wszystko jest wykonalne, o ile ja zaczne w koncu COS robic w tym kierunku.
Jesli inni potrafia, czynia, dochodza…- ja tez!!!

Pozdrawiam wszystkich cieplo i inspirujaco!

Ania
Orest Tabaka Says:
March 23rd, 2009 at 7:04 pm
Ania:
Dobre te słowa Twojego mentora. Czasem niektórzy mówią sobie “W sumie nie mam tak źle… da się wytrzymać”. W taki sposób uczymy się akceptować coraz bardziej złą jakość naszego życia. Pozytywną wizualizacją można ustalić kierunek, “znienawidzić” pewne aspekty życia… czasem jednak to nie daje kopa. Cieszę się, że Tobie dało

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Leszek Cyfer Says:
March 23rd, 2009 at 10:36 pm
Mój komentarz był reakcją na komentarz Kamila.

Metoda negatywnej wizualizacji może być kuracją wstrząsową, ale stosowałbym ją b. ostrożnie i zawsze jednorazowo. Przypomniały mi się przeżycia Anthony Robbinsa podczas nauki rajdowej jazdy samochodem - na torze rajdowym, przy dużej prędkości, zbliżając się do zakrętu patrzył z przerażeniem na mur otaczający tor - jego trener krzyczał “Patrz na tor! Oczy na tor!” - skupił się na torze i przejechał gładko, a chwilę przedtem był pewien że wyleci.

Na negatywne rzeczy przed nami należy spojrzeć raz, kątem oka, aby określić gdzie są, a cały czas koncentrować się na torze, na tym którędy chcemy się udać, na celach krótkoterminowych. Końca trasy najczęściej nie widać, czasem można na nią rzucić okiem, ale kiedy grozi kraksa patrz na tor…

Pozdrawiam, Leszek
StepbyStep Says:
March 24th, 2009 at 7:11 am
Wizualizacje owszem, są dobre, pomagają niektórym ludziom osiągać wyznaczone cele. Ja proponuje planowanie swojej przyszłości w prostym zeszycie „doświadczeń życiowych”.
Wiadome jest, że nie same osiągniecie celu sprawia nam ogromną radość, ale dochodzenie do niego. Dlatego tak ważne jest notowanie swoich doświadczeń, aby w chwilach zwątpienia, powracać do nich i wyciągać odpowiednie wnioski.
Uważam jednak, że problem leży gdzie indziej. Należy w pierwszej kolejności zacząć od wyznaczenia swoich wartości. Dopiero realizacja swoich celów zgodnych z naszymi wartościami daje ogromną satysfakcję.
Więcej o planowaniu i szukaniu swoich wartości znajdziecie w moim blogu.
Pozdrawiam.
Artur Rak
Orest Tabaka Says:
March 24th, 2009 at 10:05 am
Leszek:
W podobnym tonie do historii Anthonego Robbinsa był niedawno post Setha Godina -Sprint! - skupiając się na drodze, na wykonaniu zadania nie patrzymy na przeszkody.

Artur:
Witaj na blogu!

To co piszesz o zeszycie “doświadczeń życiowych” ja realizowałem w formie dziennika/pamiętnika. Każdego dnia zapisywałem moje pozytywne jak i negatywne działania w wybranych kwestiach (jak pracowałem nad punktualnością, to czy się spóźniłem czy nie, dlaczego, jak sobie to tłumaczyłem). Patrząc z perspektywy łatwiej zauważyć postęp i jak piszesz, wyciągnąć wnioski.

Realizując cele zgodnie z wartościami jest zdecydowanie lżej… można być sobą i łatwiej definiować nowe cele. Nie wiem jednak, czy nie łatwiej wyznaczyć swoje wartości jak już się coś robi (gdy pracujemy dużo i czujemy, że dla rodziny poświecamy za mało czasu… wtedy ważniejszą wartością dla nas jest rodzina, a nie praca). Co o tym sądzisz?

Pozdrawiam radośnie,
Orest
StepbyStep Says:
March 24th, 2009 at 1:48 pm
@orest
Pewnie, że tak by było łatwiej. Niestety większość wartości przyjmujemy w dzieciństwie i kształtujemy je do 21 roku życia.
To tłumaczy fakt, dlaczego do wojska rekrutuje się najpóźniej, właśnie do tego wieku. Jeżeli ktoś, nie wyznaje patriotyzmu, dbanie o ojczyznę, to ciężko będzie go zmusić do służby w wojsku.

Jeszcze trzy lata temu żyłem, można by powiedzieć: „w uśpieniu”, nie analizując swoich wartości, jakoś mi szło. Ale kiedy je zdiagnozowałem, zacząłem lepiej planować swoje życie.

Po 15 latach pracy, podjąłem decyzję o zmianie zawodu. Najbardziej do moich wartości pasuje zawód „trenera”. Brakowało mi jednak odpowiednich kompetencji, aby nim od razu zostać.

Poszedłem więc na odpowiednie studia podyplomowe. Dodatkowo od 2 lat uzupełniam brakująca wiedzę. Właśnie w ten sposób powinno wyglądać planowanie swojej kariery. Szkoda tylko, że zrozumiałem to po tylu latach. Ale jak brzmi powiedzenie: „lepiej późno, niż wcale”. Teraz o wiele lepiej się czuję. Przede wszystkim, wiem, po co żyję.

Napisałeś o rodzinie. Rodzina należy również do moich głównych wartości, jakie wyznaję i zdaję sobie sprawę, że nie powinienem jej zaniedbywać. Jeżeli to robię, momentalnie spada moja efektywność i radość z życia.
Szczegółowa analiza zdiagnozowanych wartości, pokazuje nam czarno na białym, dlaczego jedne zajęcia bardziej nas radują, a inne powodują u nas odruch wymiotny.
Acha…warto jeszcze podkreślić, że wartości można mieć kilka.

PS. Świetny blog. Postaram się częściej udzielać.
Leszek Cyfer Says:
March 24th, 2009 at 2:20 pm
Działanie w bardzo ograniczonym czasie ścina śmieci i niezdecydowanie - musisz skoncentrować się na tym co najważniejsze i tym co działa.

W “4 Hour Workweek” Timothy Ferris pokazuje jak używa Prawo Parkinsona - czyli zasady że praca rozrasta się w miarę przybywania czasu przeznaczonego na jej wykonanie - coś co byłoby drobiazgiem na godzinę rozrasta się do paraliżujących rozmiarów jeśli przeznaczyć na to tydzień.

Najlepiej zastanowić się ile czasu coś ci zajmie a potem ustalić termin wykonania na połowę tego czasu. W ten sposób aby dotrzymać terminu trzeba pozbyć się niezdecydowania, działać szybko i pewnie, robić najważniejsze.

Nawet jeśli ktoś wyznaczy ci termin ukończenia pracy staraj się ją skończyć solidnie przed terminem - będziesz mógł odetchnąć z ulgą, wyciągnąć nogi i rozkoszować się skończeniem pracy. I wtedy nieuniknienie przypomnisz sobie o tej ważnej rzeczy o której zapomniałeś.

I będziesz miał czas to wyprostować.
Orest Tabaka Says:
March 24th, 2009 at 3:22 pm
Artur (StepbyStep):
Być może tak jest, że wartości do 21 roku życia się kształtują. Potrzeby człowieka też. Ja bym upatrywał problem w nieumiejętności odkrycia swoich potrzeb i wartości. Łatwiej je odkryć gdy się działa i popełnia błędy (np. za dużo czasu w pracy).

Michał Pasterski u siebie zaproponował zadanie jak poznać swoje wartości. Warto zajrzeć.

Tak z ciekawości to jakie wartości zadecydowały, że akurat zawód trenera Tobie odpowiada?

Leszek:
Ciakawa koncepcja. Jak wracam do przeszłości to faktycznie “dopieszczanie” szczegółów powodowało tylko problemy i wątpliwości czy jest dobrze. Nawet sprawdzany starałem się oddawać po 20 minutach, niesprawdzając
To co piszesz odnosi się do niedawnego posta “Kiedy myśleć, kiedy działać?”. Przesadne myślenie nie sprzyja działaniu. Niedługo też napiszę o “desancie”, gdy niemal trzeba coś robi, bo inaczej polegniemy

Pozdrawiam radośnie,
Orest
StepbyStep Says:
March 24th, 2009 at 8:14 pm
Orest:
Zapraszam na mojego bloga, możesz tam znaleźć wiele informacji o mnie. W najbliższym czasie zamierzam wrzucić szczegółową lista wartości, która z pewnością ułatwi odkrywanie ich w każdym z nas.
Dzięki za link do bloga Michała, już przeczytałem, co trzeba.
Pozdrawiam ciepło.
Artur

No to kim będziesz za 5 lat?

15 Responses to “No to kim będziesz za 5 lat?”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie