Pisząc CV, list motywacyjny czy innego rodzaju dokument, w którym chcemy zaprezentować siebie trafiamy na pozycję “Doświadczenie”. We wszelkich przykładach CV w internecie ta pozycja jest niemal obowiązkowa. Pierwsza myśl, to doświadczenie formalne, czyli to zdobyte na praktykach, stażu, w pracy zawodowej itd. Dobrze, gdy jest… gorzej, gdy go nie ma A tak się dzieje, gdy ktoś całkowicie zmienia branżę lub dopiero zaczyna życie zawodowe.

Pewnym moim pomysłem na wybrnięcie z sytuacji “braku doświadczenia formalnego” jest opisanie tego co robiliśmy jako “Osiągnięcia” (pisałem o tym w poście o pisaniu CV). Jest to zdecydowanie elastyczniejsze podejście, bo otwiera nam drogę do doświadczenia nieformalnego… a takie każde z nas ma… i to jeszcze jakie

Sama nazwa stanowiska, okres zatrudnienia, obowiązki mówią bardzo mało, a czasem nic - to, ze ktoś gdzieś pracował, miał się czymś zajmować nie oznacza, że tym się zajmował. Osiągnięcie jest widocznym skutkiem naszego działania. Dlatego też każdy z nas, jak tylko głębiej przeanalizuje swoje działania to zauważy, że ma więcej doświadczenia niż się wydawało. Aby zrobić sobie taką analizę zaproponuję Wam kilka pytań i kroków.

1. Jakiego doświadczenia, jakich umiejętności poszukuję?
Wiedząc co szukamy łatwiej się to znajduje. Dlatego na wstępie warto przeanalizować stanowisko pracy na jakie aplikujemy, zawód, który chcemy wykonywać czy pozycję jaką zajmować, aby wyszczególnić sobie pożądane doświadczenie i umiejętności. Jeśli aplikujemy na stanowisko, gdzie będziemy mieć kontakt z ludźmi to będziemy szukać doświadczenia w nawiązywaniu relacji, doświadczenia w rozstrzyganiu sporów, kierowaniu ludźmi itd. Dla analityka to wszelkie przejawy naszego analitycznego podejścia, wyszukiwania informacji, opracowywania ich itd.

2. Co z tego co poszukuję wystąpiło w moim życiu?
W tym miejscu można zrobić “skan” całej naszej historii, niemalże od narodzin do dnia dzisiejszego. Jak ktoś z nas w dzieciństwie ustawiał wszystkie dzieciaki na podwórku w szeregu (metodami dyplomatycznymi oczywiście ), tworzył drużyny i od nas w dużej mierze zależało w co graliśmy to jest to doświadczenie w kierowaniu i zarządzaniu ludźmi. Jeśli za rodziców załatwialiśmy bilety do kina, proponowaliśmy zbieranie i odkładanie pieniędzy a na wycieczkach klasowych podpowiadaliśmy nauczycielom co moglibyśmy zrobić, gdzie pójść, co zwiedzić i opracowywaliśmy mały plan działania to jest to doświadczenie w organizowaniu. Jeśli w imieniu klasy chodziliśmy do nauczycieli załatwiać przeniesienie sprawdzianu czy do dyrektora by zwolnił nas z lekcji bo “coś” to jest to doświadczenie w negocjacjach. Wszelkie konkursy plastyczne, recytatorskie, rysowanie portretów członków rodziny to doświadczenie artystyczne.

3. Jaka była kontynuacja tych doświadczeń w ostatnich latach, miesiącach?
To, że coś robiliśmy z sukcesem będąc dzieckiem jeszcze wcale nie oznacza, że mamy duży potencjał by zajmować się dokładnie tym czymś w dorosłym i zawodowym życiu. Lecz jeśli na studiach również aktywnie działaliśmy będąc starostą roku, działając w kołach naukowych, stowarzyszeniach studenckich to jest to kontynuacja doświadczeń. Jeśli pierwsze nasze prace również wymagały od nas pewnych umiejętności i działań, które przejawialiśmy za młodu to jest to kontynuacja.

Dokładnie taką analizę zrobiłem sobie kilka miesięcy temu i dostrzegłem kilka bardzo ciekawych rzeczy. Okazało się, że pierwsze doświadczenie z samorozwojem miałem już w wieku 8 lat (“Mentalny Frankenstein”), pierwsze doświadczenia w doradzaniu przy rozwiązywaniu problemów w wieku 13 lat (to daje odpowiednio 15 i 10 lat doświadczenia). W każdym z tych doświadczeń była kontynuacja. Ktoś powie, że jak może “samorozwijać” się dzieciak czy w czym 13 latek może doradzać, jakie problemy rozwiązywać?
Metoda postępowania jest ta sama, zmienia się tylko kaliber sprawy - zamiast problemów z rodzicami pojawiają się problemy z nauczycielami, szefem, klientem (w końcu klient to nasz Pan ); zamiast problemów z kolegami z klasy to problem ze współpracownikami; zamiast problemu z partnerem… problemy z partnerem Zmienia się tylko kaliber sprawy.

Dlatego w pierwszej kolejności warto chwalić się doświadczeniem o większym kalibrze… lecz jeśli mamy mniejszego kalibru to to też jest doświadczenie. Każdy kiedyś zaczynał. Ludzie, którzy spełniają się w tym co robią (którzy równolegle także osiągnęli sukces finansowy) często wskazują na wydarzenia ze swojej przeszłości, gdzie już w wieku 8 lat np. sprzedawali jagody czy lemoniadę na ulicy, kosili trawniki sąsiadom, roznosili gazety, występowali w szkolnych recitalach itd. To jest właśnie doświadczenie z młodych lat, które nas kształtują, które dają nam przewagę nad tymi, którzy albo nic nie robili albo nie zwracają uwagi na takie drobne wydarzenia

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Wednesday, May 20th, 2009 o 7:15 pm. Kategorie: Praca, Rozwój osobisty.