20 Responses to “Podstawa nr 5: Wspieraj rozwój innych”

1. Bartek Popiel Says:
   July 30th, 2009 at 5:37 pm

   Podobnie

2. Michał Dadełło Says:
   July 30th, 2009 at 6:31 pm

   Witaj!

   W zachowaniu walczących o przetrwanie (pkt 3) widzę dosyć fajny paradoks - walcząc o pieniądze, partnera, czy uznanie ci, którzy nie wspierają innych… stoją przecież na straconej pozycji! Bo czy nie dziwny to pracodawca/klient, partnerka, grupa ludzi, która mając wybór bardziej ceni mizantropów od filantropów?

   Pytasz jak to wygląda u nas. Osobiście od paru już lat staram się bezinteresownie pomagać znajomym, gdy tylko tego chcą albo zdecydowanie wyglądają na takich, którzy tego chcą. Przeważnie nie jest to jakaś wielka pomoc. Nie licząc może zebrania do kupy chyba najbardziej zwariowanej społeczności hobbystów w Legnicy, założenie z nimi stowarzyszenia i wspólnej realizacji kilku ciekawych projektów - mowa o Towarzystwie Miłośników (uwaga) Komunikacji Miejskiej Lubię taką drobną, życiową pomoc innym. Z tym, że zaczynam widzieć jeden zły skutek takiego postępowania. Ciężko byłoby mi dziś np. “skasować” znajomego za reinstalację systemu operacyjnego w komputerze. Sumienie by mnie chyba zagryzło

   Zresztą, z Twoich wcześniejszych wpisów wnioskuję, że raczej znasz ten problem

   Pozdrawiam,
   Michał

3. Orest Tabaka Says:
   July 30th, 2009 at 9:02 pm

   Bartek:
   

   Michał:
   Np. pracodawca (szef) często boi się bardzo ambitnych i aktywnych ludzi, bo ma podejrzenia, że ich nie upilnuje, że straci w ich oczach autorytet. Dziwne podejście, ale jak ktoś tak chce prowadzić swój biznes to czemu nie

   Bezinteresowna pomoc nie istnieje… to mit Jest non-profitowa, gdy niczego w zamian od tej drugiej strony nie chcesz, a Twój interes to chociażby mieć trochę przyjemności z samego pomagania. Blog prowadzę interesownie - chociażby w tym poście opisałem 3 korzyści. Jednak jest on non-profit, bo żadnych profitów nie oczekuję od Was. I faktycznie znam problem nieumiejętności pobrania zapłaty za coś co robię, szczególnie że ostatnio robię tylko to co lubię

   PS: Tak z ciekawości to jakie projekty realizujecie w ramach Towarzystwa Miłośników Komunikacji Miejskiej?

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

4. Michał Dadełło Says:
   July 30th, 2009 at 11:33 pm

   Takie zachowanie kierownictwa uważam za patologię. Jeżeli pracodawca obawia się, że ktoś jest w stanie pozbawić go autorytetu, to według mnie naprawdę powinien albo mocno popracować nad sobą, albo… zastanowić nad zmianą profesji. Dobry szef powinien prędzej dostrzec korzyści z posiadania aktywnego pracownika. I jeśli uzna, że coś jest nie tak, odpowiednio nakierować aktywność owieczki, miast ją wygaszać, albo wypędzać ze stada. Ale tak jak piszesz, ostatecznie to ich sprawa. Historia uczy, że wiele spośród takich wypędzonych owieczek wyszło na takim “wypędzeniu” całkiem nieźle. W przeciwieństwie do szefów i firm, w których pracowali

   W przeszłości wspominałeś w niektórych miejscach tego bloga o swoim stażu menedżerskim. Jakie są Twoje doświadczenia ze zwierzchnikami (pracodawcą, menedżerem, opiekunem stażu itp.) w kwestii reakcji na “aktywność” podwładnego?

   Miło mi, że pytasz o działalność Towarzystwa
   Najważniejsze było i jest to, co ciężko dokonać indywidualnie tak, jak robimy to mając stowarzyszenie: zamiana naszej dotychczasowej wiedzy na temat komunikacji (opierającej się, gdy wystartowaliśmy, w 2006 r. na wyobraźni i Internecie) na faktyczną. Prasa branżowa i akademickie podręczniki jak w każdej dziedzinie idealizują obraz zagadnienia, więc uczymy się empirycznie - podczas wycieczek do zakładów, gdzie naszymi “przewodnikami” są kierownicy działów bądź ludzie z marketingu. To nasz pierwszy projekt. Tak poznaliśmy już funkcjonowanie przedsiębiorstwa komunikacji autobusowej, tramwajowej (tu włącznie z prowadzeniem tramwajów), proces produkcji autobusów (u lidera branży w Polsce) i tramwajów. A to jeszcze nie koniec.

   Drugi projekt to internetowy serwis, w którym dzielimy się całą swoją wiedzą na temat legnickiej komunikacji. Pech chce, że w tej chwili nie działa (mamy dziś chwilowe kłopoty techniczne z domeną), więc nie pochwalę się adresem. Przez prawie 2 lata, zaangażowaliśmy z kolegą-współtwórcą w jego działanie niemal wszystkich członków TMKM. Trzeba przyznać, że nic nie sprawia takiej radości, jak wspólna praca - mimo, że non-profit.

   Trzecie, najmłodsze przedsięwzięcie, które najbardziej mnie cieszy, bo jest “oddolne”, nieinspirowane przez nikogo. Dwójka naszych najmłodszych kolegów (od września 1. i 2. klasa LO) postanowiła “zmieniać świat na lepsze” i opracować projekt całkowitej reformy rozkładów jazdy MPK w Legnicy. Obawiałem się trochę, by chłopaki nie narobili sobie tym wrogów. Ktoś w końcu może uznać, że tak podważają kompetencje osób służbowo odpowiedzialnych za rozkłady. Na szczęście władza i MPK przynajmniej stwarzają pozory, że praca młodych nie idzie na marne Serce rośnie, jak patrzę na ich motywację i wiarę, że uda im się coś zmienić w naszym mieście. Liczę się z tym, że ewentualne “olanie” większej części ich wysiłku przez MPK i urzędników może ich poważnie zniechęcić. A że choć już nie szefuję stowarzyszeniu, cały czas czuje się za nie odpowiedzialny, powtarzam Wojtkowi i Adamowi, że sukcesem jest choćby przebicie się z tym do mediów; to, że było o nich słychać (pisały gazety lokalne, pokazała kablówka). Przecież to takie klasyczne “wychylenie się”

   To, co jeszcze jest budujące, to że przy organizacji wszystkich przedsięwzięć spotykamy się z bardzo dużą przychylnością firm, mediów, władz miasta. To bardzo motywuje nie tylko mnie - młodzi ludzie skupieni w TMKM mają namacalne dowody, że gdy się zechce, można wszystko
   I chyba ta “społeczna” warstwa działania stowarzyszenia w istocie da jego członkom większą korzyść, niż merytoryczna. Chyba, że ktoś zwiąże swoją karierę z tą branżą, choć niewielu to na razie deklaruje.

5. Orest Tabaka Says:
   July 31st, 2009 at 9:14 am

   Michał:
   Dziękuję Tobie za opisanie działań TMKM. Nawet nie spodziewałem się, że tyle można robić Tak teraz sobie pomyślałem o tym, że jak już zbudują i otworzą nam ten trzeci most na Kaczawie (za parkiem) to Twoi koledzy mogliby pomyśleć o nowych trasach autobusów uwzględniających ten most. To byłoby wyzwanie i mnóstwo doświadczenia przy organizacji ruchu miejskiego

   Życzę Wam owocnych działań i sukcesów!
   To tak out of the topic

   Co do mojego stażu menedżerskiego to okazało się, że akurat ta korporacja (i pewnie znakomita większość) nie wspiera indywidualistów, którzy myślą po swojemu i chcą działać po swojemu. Co prawda mój menedżer starał się, niemniej procedury na niewiele pozwalały. Naturalnym było, że zrobiliśmy sobie papa I wyszedłem na tym całkiem nieźle, choć jeszcze nie finansowo.

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

6. Justyna Says:
   August 1st, 2009 at 2:44 pm

   “A jak to wygląda u Was?” I tutaj dosyć trudno jest mi postawić odpowiedź. Dlaczego? Bo moje rozwijanie jest na poziomie minus 1. Niby chcę działać do przodu, mam plany, zarys czegokolwiek w głowie jest jednak gorzej z realizacją. Kończy się na dalekim bądź i bliskim planowaniu. Wiele szczegółów lub całkowicie ogólnikowo. I tak nie wychodzi, i tak nie potrafię ruszyć się na dobre z miejsca i mam wrażenie, że idę, ale bez przemieszczenia. Więc nie mogę tu mówić o wspieraniu rozwoju innych skoro sama się nie rozwijam. Nie warto dawać marnych przykładów swoją osobą dlatego lepiej odsunąć się, zniknąć w tłumie i nie wspierać jeśli z samą sobą nie daję sobie rady.

7. Orest Tabaka Says:
   August 1st, 2009 at 3:09 pm

   Witaj Justyna na blogu!

   Cieszę się, że masz plany i pomysły na swoje życie. To duża różnica w porównaniu z osobami, które pomysłów na siebie nie mają. Jednak niekoniecznie tak postrzegam sprawnę “odsuwania się, znikania w tłumie”. Jestem przekonany, że te spore zmiany jakie dokonałem nie wydarzyłyby się gdybym jednocześnie nie wspierał innych. Można rozpocząć od dzielenia się swoimi błędami… a później przyjdzie czas na pomysły “jak to dokonać”

   Zachęcam Cię do aktywnego udziału na blogu - stworzyła się tutaj mała społeczność osób chcących zmienić coś w swoim życiu i już zmieniających. Z pewnością będzie to dla Ciebie wsparcie do przemieszczenia się do całkiem innej ligi

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

8. Justyna Says:
   August 1st, 2009 at 5:28 pm

   Tylko że widzisz… nader trudno jest się przyznawać do swoich błędów. A tym bardziej mnie, bo wolę się z nimi zamykać. Z błędami i z innymi sprawami, problemami. Mam wrażenie, że lepiej gdy one ze mnie nie wychodzą, gdy nie uzewnętrzniam się zbyt mocno.

9. Orest Tabaka Says:
   August 1st, 2009 at 8:07 pm

   Justyna:
   Odnośnie błędów był poprzedni wpis. Raz, że warto przyznać się do nich przed samą sobą, bo to pozwala wyciągać wartościowe wnioski i iść dalej, dwa, że publiczne przyznanie się do błędów nie jest takie straszne jak się powszechnie wydaje. Ten blog to zbiór wielu moich błędów, do tego spotykając się z Czytelnikami wielokrotnie przywołuję różne swoje głupie błędy… wciąż żyję i mam się dobrze

   Pozdrawiam radośnie,
   Orest

10. Leszek Kotlicki Says:
    August 2nd, 2009 at 2:37 pm

    Witam wszystkich,

    Zgadzam się z tymi trzema podpunktami. Kolejne powody, aby wspomagać innych to moim zdaniem:

    4. Większa motywacja - jeśli chcemy komuś pomóc, to ta osoba musi wierzyć, że wiemy o czym mówimy. Musimy jej pokazać na swoim przykładzie jak pozytywną zmianę wywołało to w naszym poczuciu szczęścia lub komforcie życia. Musimy zostać “praktykami dobrych rad”. Mnie osobiści motywuje fakt, że muszę się rozwinąć, abym mógł pomóc innym.

    5. Trwałe znajomości - Ludzie, których wspomożesz na drodze do osobistego sukcesu nie zapomną Ci tego. Te kontakty będą trwalsze od tych, które nawiązałeś/nawiązałaś w szkole lub pracy. Wdzięczność bardzo powoli wygasa. Nigdy nie zapomnę ludzi, którzy pomogli mi być tym kim jestem w tej chwili.

    Na tę chwilę to tyle. Jak coś jeszcze mi przyjdzie do głowy to napiszę;].

    Justyna:
    Zgodzisz się ze mną, że zamykanie się ze swoimi błędami jest błędem? Jeśli tak, to już masz pierwsze publiczne przyznanie się do błędu za sobą;]. To wcale nie było takie trudne prawda? Zacznij od rzeczy błahych i powoli zwiększaj swoje wymagania. Wyobraź sobie, że publiczne przyznanie się do błędu potrafi dać wiele radości - przestaniesz się zamartwiać czy ktoś się o tym dowie i jak będziesz się wtedy czuła.
    Zamiast tego rozładujesz złe emocje będące w Tobie, i stajesz się w oczach innych bardziej ludzka.
    Zastanów się czy chcesz wprowadzić w sobie tę zmianę i działaj;].

    Pozdrawiam serdecznie,
    Leszek

11. Orest Tabaka Says:
    August 2nd, 2009 at 4:21 pm

    Leszek:

    Zauważasz pewne podobieństwo między Twoim punktem 4 a moim 1?

    Punkt 5 bardzo ciekawy. Faktycznie osoby, które odnosząc sukces “ciągnęły” innych za sobą cieszyły i cieszą się szerokim kręgiem bliskich osób. Jednak “wdzięczność innych” nie powinna być głównym powodem, dla którego pomagamy a jedynie plusem, który jest przy okazji

    Bardzo ciekawie napisałeś do Justyny. Z tymże nie uczyłbym się, że przyznawanie się do błędu to przyjemność, bo może się okazać, że będziemy błędy tylko po to popełniać, aby czerpać z nich przyjemność. Podobnie się dzieje z niektórymi osobami, które robią z siebie nieszczęśników, ofiary po to, aby zwrócić na siebie uwagę innych i mają z tego przyjemność. Jeśli popełnimy błąd, to przyznać się przed sobą, jeśli to potrzebne to także przed innymi, powiedzieć sobie, że przecież życie toczy się dalej, wyciągnąć z tego lekcję na przyszłość i dalej iść
    Co o tym sądzisz?

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest
    —-
    PS: Nie przeraźcie się, że “uczepiłem” się kilku fragmentów w Leszka wypowiedzi. Leszek zażyczył sobie specjalnego feedbacku, więc go będzie otrzymywał

12. Justyna Says:
    August 2nd, 2009 at 5:39 pm

    A co z błędami, z którymi nie da się pogodzić, z przeszłością o której nie potrafi się mówić, a która równie mocno boli jak przed czterema laty? Zbyt wiele wymagam i zbyt wiele dociekam. Wybaczcie Odbiegam od tematu, a post ma tytuł “wspieraj rozwój innych”

13. Orest Tabaka Says:
    August 2nd, 2009 at 6:33 pm

    Justyna:
    Niezależnie jakie są to wspomnienia, pamiętaj, że są one tylko w Twojej głowie. I nie chodzi o to, aby próbować o nich na siłę zapomnieć, ale sprawić, by te negatywne nie miały na nasze życie i szczęście żadnego znaczenia. Dokładniej żyć tak, aby mieć wiele wspomnień pozytywnych, które osłabią negatywne wspomniania
    Fajnie, że dociekasz. I jest to właściwy wątek, gdzie chcemy wesprzeć Twój rozwój

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

14. Justyna Says:
    August 2nd, 2009 at 6:45 pm

    lepiej go nie wspierać wolę być egoistką i odpuścić sobie waszą pomoc

15. Orest Tabaka Says:
    August 2nd, 2009 at 6:59 pm

    Bądź egoistką… i skorzystaj z tej możliwości Zauważ, że post traktuje głównie o tym co my dostaniemy z rozwijania innych. Z egoistycznych pobudek zależy mi na tym, abyś ulepiła sobie życie tak jak chcesz i była z tego powodu szczęśliwa

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

16. Leszek Kotlicki Says:
    August 2nd, 2009 at 8:42 pm

    Orest:

    Ad1. Rzeczywiście oba punkty mówią o tym samym tylko inaczej;].

    Ad2. Tu znów spojrzałem zbyt wąsko biorąc pod uwagę tylko swój punkt widzenia.
    MOIM celem jest posiadanie takiego “szerokiego kręgu bliskich osób”. W tym przypadku jest to więc ważny powód mojego wspomagania innych, oczywiście każdemu według potrzeb. W innych przypadkach jest to rzeczywiście jedynie plus, choć bardzo wartościowy.

    Ad3. Powinienem napisać: “Przyznanie się potrafi przynieść ULGĘ jeśli już doprowadziliśmy do błędu.” Oczywiście rozmyślne “błądzenie” bez wyciągania wniosków jak to poprawić nie jest pozytywne.

    Dzięki Orest za wartościowe wytknięcie moich potknięć, będę uważniej formułował swoje stanowisko;].

    Justyna:
    Co do błędów z przeszłości - wyciągnij z nich lekcje, nie zapominaj ich, niech będą Twoim drogowskazem na drodze rozwoju. Jedyne co musisz zrobić to wybaczyć sobie i pójść do przodu.
    Weź głęboki oddech i powiedz sobie głośno “TAK, SCHRZANIŁAM, JAK MOGĘ TEGO UNIKNĄĆ W PRZYSZŁOŚCI? i zastosuj się do rad jakie Twój umysł Ci podsunie “.

    “Zbyt wiele wymagam i zbyt wiele dociekam. ” - wyrzuć te zdanie ze swojego słownika.
    Wymagaj i dociekaj jak najwięcej, to dzięki tym “wielu” wymaganiom pniesz się w górę zamiast akceptować bylejakość.

    Pozdrawiam serdecznie,
    Leszek

17. Justyna Says:
    August 2nd, 2009 at 8:57 pm

    Dziękuję za to co piszecie. Jesteście osobami, które od dłuższego czasu dały mi z siebie jakieś konkretne wskazówki. Na tyle konkretne, że nie są radami bez pokrycia, bez głębszego sensu, bo mają sens. Całkiem spory. Wystarczy tylko to przeanalizować… i po prostu doświadczyć.
    Dziękuję, pozdrawiam i życzę spokojnego wieczoru (znów zapowiadają burzę, nawałnicę).

18. Orest Tabaka Says:
    August 2nd, 2009 at 9:43 pm

    Leszek:
    Otoczenie się osobami, które są nam bardzo wdzięczne jest ok, jeśli mają one tego świadomość, że tak są przez nas postrzegane. Osobiście wolę otoczyć się osobami zadowolonymi z życia i swoich osiągnięć, którzy jeśli dla mnie będą coś robić to dlatego, że będą chcieli i mieli z tego przyjemność, a nie dlatego, że czują dług wdzięczności czy co gorsza go spłacają

    Nie traktuj tego jako potknięć - raczej jako możliwość spojrzenia na sprawę inaczej oraz głębszego jej przemyślenia. Ja mam przyjemność w rozszerzaniu Twojego spojrzenia na różne zagadnienia, wyciąganiu tego co będzie Tobie służyło oraz w tym, żebyś miał spójne podejście do życia, a nie w wytykaniu potknięć

    Justyna:
    Podpisuję się pod tym co napisał Leszek. Samo się nie doświadczy… masz pomysł co zmienić, masz cel, który chcesz realizować lub zrealizować - Go for it!

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

19. Leszek Kotlicki Says:
    August 3rd, 2009 at 6:51 pm

    Orest:
    Dzięki za ten feedback. Pozwoliłem sobie na nie odpisanie wczoraj i dokładne przemyślenie tego co napisałeś. Zgadzam się, że Twoje podejście jest bardziej konstruktywne i sensowniejsze;].
    Moje dobieranie otoczenia jest bliskie Twojemu, choć Ty lepiej potrafiłeś to przedstawić - tego będę musiał się nauczyć.

    Dzięki Orest za naświetlenie sprawy z innej perspektywy.

    Pozdrawiam serdecznie,
    Leszek

20. Orest Tabaka Says:
    August 3rd, 2009 at 9:51 pm

    Leszek:
    Dlatego też wciąż zachęcam wszystkich do aktywnego zabierania głosu na blogach o rozwoju osobistym albo o prowadzeniu własnego z dowolnej dziedziny. Jak sobie coś w głowie myślimy to wydaje się to być OK, jednak próba spisania tego lub powiedziania komuś innemu często pokazuje pewną niespójność lub braki w naszych podejściach. Sam od ponad roku prowadzę tego bloga i na innych się wypowiadam, więc widzę jak wykrystalizowały mi się przemyślenia

    Pozdrawiam radośnie,
    Orest

Pozostaw komentarz

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website