» Nasze (pozytywne) postrzeganie rzeczywistości

Nasze (pozytywne) postrzeganie rzeczywistości

Pod koniec lipca w Legnicy przeszła całkiem niezła wichura, która powaliła sporo drzew. Trochę o tym mówiono w mediach (kto widział, niech nie przyjmuje, że to jedyny słuszny obraz tego co się wydarzyło ). Jednak nie chodzi o wichurę, o drzewa, ale o postrzeganie otaczającej nas rzeczywistości. Potrafimy się spierać, że coś na co patrzymy wygląda inaczej niż widzi to inna osoba. To, że patrzymy na różne rzeczy subiektywnie nie ulega wątpliwości.

I skoro każdy z nas, patrząc na to samo, odbiera inaczej, dlaczego nie wykorzystać tego dla własnej korzyści? Już kiedyś o tym pisałem, że można nauczyć się patrzeć optymistycznie na świat. Przykład jak ten sam obraz można inaczej odbierać (można kliknąć, aby powiększyć):

[Udpate: Zmiana zdjęć 8.10.2009 - lepsze ujęcia]

autor Legniczanin autor Orest Tabaka

Jak widzicie, to jest mniej więcej to samo ujęcie, przy podobnych warunkach oświetleniowych. Tyćkę inny kadr. Teraz zastanówcie się, które postrzeganie rzeczywistości jest radośniejsze, które Wam bardziej odpowiada?

Powiecie, że w fotografii to proste, bo wystarczy w aparacie poustawiać inaczej. Przyznam, że sam mam ustawione “rasowanie kolorów” i jak pierwsze zdjęcia robiłem, to wydawały mi się troszkę nienaturalne, przesadnie kolorowe. Jednak po miesiącu sam się zdziwiłem, gdy patrząc na drzewa w parku oraz na zdjęcia tych drzew, nie widziałem różnicy - radośnie kolorowe zdjęcie było dla mnie realnym odbiciem rzeczywistości!!!!

Na czym polega trick?
Trick polega na treningu. Pisałem o tym właśnie w poście o uczeniu się radości i pozytywnego patrzenia na świat. Warto łapać się na patrzeniu pozytywnie na naszą rzeczywistości, przystanąć i spróbować popatrzeć na nią w innych kolorach. Bardziej przyziemnie to zamiast oglądania telewizji przesiąkniętej tragediami, wypadkami, oszustwami, aferami, lepiej obejrzeć jakiś radosny film, serial. Zamiast kryminalnych książek czy traktujących o nieszczęśliwych miłościach lepiej poczytać literaturę motywującą, inspirującą do rzeczy pozytywnych. Zamiast spotykać się z marudami czas spotykać się z ludźmi z pasją, ambicją, wizją, które są pozytywnie nastawione do życia i zawsze szukają rozwiązań a nie okazji do krytyki. Zamiast czytać blogi zdepresowanych ludzi lepiej te (czasem przesadnie) radosne

“Podrasujmy sobie sposób patrzenia na rzeczywistość” a nasz umysł z czasem sam się przestawi. A umysł nie takie cuda potrafi - na neurotyk.net przeczytacie o eksperymencie, gdzie grupa ochotników przez dwa tygodnie chodziła w okularach odwracających obraz do góry nogami… po dwóch tygodniach mózg się przestawił i ochotnicy chodząc w tych okularach widzieli poprawnie

—————
PS1: W kilka dni po wichurze spacerując po parku wielu ludzi z rozżaleniem mówiło o tym, że park wygląda jak wielkie pobojowisko, wygląda smutnie. Zwracałem im uwagę, że liście wciąż są zielone, a i niebo nad Legnicą mamy niesamowicie błękitne i że teraz będzie je ładnie widać

PS2: Żeby nie było, że media zniekształcają rzeczywistość - one po prostu tak ją widzą. Na co dzień żyją wśród afer, wypadków, nieszczęść i taki mają filtr w głowie, tak postrzegają rzeczywistość i tak ją przekazują.

Znasz kogoś, kto powinien przeczytać ten post? Podeślij link :)
Wednesday, October 7th, 2009 o 1:40 am. Kategorie: Inspiracje, Rozwój osobisty.

28 Responses to “Nasze (pozytywne) postrzeganie rzeczywistości”

Monika Góralska Says:
October 7th, 2009 at 1:45 pm
Witaj Orest,

Jest duzo racji w tym co piszesz. Jesli odpowiednio sfotografujemy dom : to w folderze reklamowym będzie wygladał na rezydencję a w operacie szacunkowym na ruderę :-).

Najtrudniej jest wtedy gdy przebywamy z toksycznym pesymista na codzień. Nic mu się nie podoba i nam o tym ochoczo opowiada. Zauważamy wtedy jego oczami rzeczy których sami nie widzieliśmy. Ja mówie wtedy, że zmienia się optyka.

Jednak jestem zdania, że owszem patrzmy na wszystko radośnie i optymistycznie ale z pewną dozą krytycyzmu i zdrowego rozsądku. Czyli zauważajjmy zagrożenia i podejmujmy środki zapobiegawcze. Tzn weź parasol jak są chmury, jednak myśl, że będzie ładna pogoda a chmury rozwieje wiatr.

Pozdrawiam październikowo
Monika
Kuerti Says:
October 7th, 2009 at 2:38 pm
Generalnie jestem za optymizmem w życiu, ale nie do końca przekonuje mnie ta Twoja “radosna propaganda”. Zdaję sobię sprawę jak wielki wpływ na nasze życie ma zawartość naszych myśli, ale dlaczego zaraz zupełnie pozbywać się ten naszej ciemnej strony? Przecież to druga strona medalu, bez smutku nie ma radości itepe, itede.

Być może źle odbieram Twój przekaz - ale odnoszę wrażenie, że najchętniej założyłbyś różowe okulary i we wszystkim widział tylko pozytywy. Ale dlaczego nie dojrzeć również i tych negatywnych stron i po prostu zaakceptować ich, przyjrzeć się im, doświadczyć, a nie od razu chować je pod dywan. Być może czyniąc tak niejako automatycznie stracimy dostęp do pewnych bardzo ważnych doświadczeń, które są wynikiem “ciemnej strony mocy”?
Orest Tabaka Says:
October 7th, 2009 at 8:00 pm
Monika:
Przypadek sztuczek pośredników nieruchomości nie bardzo tu pasuje, bo oni sprzedają te ruderę. Jeśli oni ją ładnie postrzegają, nie oznacza, że inni tak ją muszą widzieć i płacić za nią krocie.

Z ostatnim akapitem jak najbardziej się zgadzam

Kuerti:
A mnie ta “radosna propaganda” podniosła bardzo jakość życia w ostatnim roku To nie oznacza, że unikam wszelkich pesymistycznych rzeczy, wiadomości - po prostu nimi nie żyję. Czytam, widzę w TV, przyjmuję do wiadomości, ale żyję tylko pozytywnymi aspektami. Gdy zrobił się bałagan w Legnickim Parku po wichurze, to poszedłem to zobaczyć, zaakceptowałem ten fakt, ale nie smuciłem się tym i nie przeżywałem tego.

Bez smutku nie ma radości? To niech te miliony czy miliardy wiecznie niezadowolonych ludzi się smuci, a ja będę się radował wraz z osobami, które będą też tego chciały - i bilans ogólnoświatowy zachowany

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Kuerti Says:
October 7th, 2009 at 10:20 pm
Ja również unikam negatywnych przekazów serwowanych nam przez wiadomości, portale internetowe itp. Ominęła mnie zupełnie afera z Polańskim, albo “to coś” z hazardem, nie mam pojęcia co! Rzeczywiście taka dieta informacyjna to super sprawa, trudno to jasno opisać, ocenić, albo nie oglądając tych wszystkich “złych” wiadomości lepiej się czuję. Ale nie o to mi chodziło.

Chodziło mi o przeżycia wewnętrzne, to co dzieje się w nas samych. To, co proponujesz - albo to, co wydaje mi się, że proponujesz wygląda mi na niejako samooszukiwanie, obracanie monety na drugą stronę, byle tylko spojrzeć na nią pozytywnie. Jeśli wszystko jest super, to co się dzieje z tymi wszystkimi negatwynymi emocjami, myślami? Co będzie jeśli wyjdą kiedyś z pod tego dywanu, pod który będziemy je nieustannie zamiatać?
Paweł Says:
October 8th, 2009 at 8:56 am
Rzecz o której piszesz jest troszkę niebezpieczna. Ja jestem za tym, żeby po prostu odbierać świat racjonalnie, a nie optymistycznie czy też pesymistycznie. Dobrze - drzewa powalone przez wichure można zdecydowanie potraktować optymistycznie, ale w innych sferach życia bym z tym uważał.
Chyba wiesz co mam na myśli? Na przykład zbyt optymistyczne inwestowanie pieniędzy, bo “patrzę na świat optymistycznie i wierzę, że mi się uda, bez odpowiedniej analizy”. Zresztą kto mnie uczył “przygotowanie się na najgorsze”? Przygotowanie się na najgorsze to jakby nie patrzeć zakładanie, że świat jest gorszy niż w rzeczywistości.

Z tymi okularami o których piszesz, to czytałem gdzieś. Jest to niebezpieczne i głupi eksperymentowanie nad własnym ciałem. Były osoby, którym wzrok nie przestawił się ponownie na prawidłowy i był problem…

Pozdrawiam!
Orest Tabaka Says:
October 8th, 2009 at 11:41 am
Kuerti:
Narazie nie mam tego problemu o którym piszesz. Mam przekonanie, że jak jedni ludzie mogą niemal przez całe życie odczuwać negatywne emocje, to po drugiej stronie mogą być ludzie, którzy będą odczuwać tylko pozytywne. I dla mnie to nie jest zamiatanie pod dywan, tylko zwykłe sprzątanie życia z tych negatywnych emocji i wyrzucanie ich do kosza, tam gdzie ich miejsce

Paweł:
Mam trochę inne doświadczenia - gdy inwestowałem optymistycznie, na luzie (bez napinania się) to najczęściej miałem z tego całkiem fajne zwroty. Gdy kalkulowałem, starałem się realnie do tego podchodzić i zakładałem opcję, że może nie wyjść to dość często traciłem. Nie potrafię tego Tobie wytłumaczyć, ale może to ma związek z tym co pisał Napoleon Hill w “Myśl i bogać się” (którą dzięki Tobie mamy w Biblioteczce), że będąc pozytywnie nastawionym człowiek podświadomie widzi wokół siebie niezłe okazje do inwestycji i po prostu czuje, że wyjdzie. Myślę, że kiedyś to rozgryzę i będę mógł o tym więcej napisać.

Co do tego eksperymentu to niekoniecznie był głupi, bo ukazał pewną właściwość mózgu. Mam nadzieję, że mi już się nie przestawi ponownie na szare patrzenie na świat, a zostanie w kolorach

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Agata G. Says:
October 8th, 2009 at 10:31 pm
Już Mickiewicz pisał: “Kto nie zaznał goryczy ni razu, ten nie zazna słodyczy w niebie…” Smutek i radość się przeplatają i dopełniają…Równowaga, harmonia, Yin i yang…

O co mi chodzi? O to, że emocje trzeba odreagowywać! Problemy przepracowywać! Czasem uronić łezkę…może być np. nad połamanym drzewem. Ileż to arcydzieł powstało na skutek Weltschmerzu?? Najwybitniejsi artyści to właśnie ci z bólem istnienia.

A zwykły szary człowiek? Też potrzebuje zadumy i smutku (smutek sprzyja refleksji). Sztuka życia polega na tym, że przeżywamy całą gamę emocji…że umiemy je przeżywać!

Pozdrawiam!

Agata (ta, która ostatnio dyskutowała z Tobą na blogu M. Klimowicz o nieszczęsnym śledziku)
Orest Tabaka Says:
October 8th, 2009 at 10:53 pm
Witaj Agata na blogu!

Nie bardzo kupuję koncepcję równowagi. Skoro całkiem pokaźna grupa ludzi może żyć w niemal permanentnym smutku, to czemu inna grupa nie może żyć w pełnym szczęściu? Może w obrębie danej osoby ta równowaga nie jest zachowana, ale globalnie tak.

Tę potrzebę smutku rozumiem trochę inaczej: tak to jakoś natura ułożyła, że przeważnie bardziej człowiek docenia to co ma gdy się wcześniej więcej wycierpiał. Stąd jest to potrzeba narzucona, coś na kształt, że “każdy od czasu do czasu powinien pocierpieć, posmucić się” a nie jest naszą wewnętrzną potrzebą.

Lecz tak jak u Marty… nie jest moim zamiarem nikogo przekonywać do tego podejścia. Opisałem go, aby każdy kto chce mógł wyciągnąć odpowiednie wnioski, zainspirować się i ewentualnie podmienić swoje zachowania (tu: pozytywne postrzeganie rzeczywistości)

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Kuerti Says:
October 8th, 2009 at 11:42 pm
Orest,

A co to znaczy “pełne szczęście”?

Ja cały czas patrzę na tę kwestię przez optykę duchowości wschodniej - cierpienie jest wpisane w nasze życie czy tego chcemy czy nie. Śmierć, choroby, smutek - tego nie da się uniknąć, choćbyśmy na co dzień zakładali różowe okulary. Tutaj ładny wycinek z buddyzmu:

Słowo dukkha tłumaczone jest jako cierpienie. Oznacza ono jednak nie tylko takie rozumienie cierpienia, jakie znamy w kulturze Zachodu, lecz również coś bardziej subtelnego, związanego z samą egzystencją, jak np. cierpienie wynikające ze zmian (zmian nie tylko stanu emocjonalnego, mentalnego czy materialnego ale też i duchowego – wszystko to odbywa się w ramach tzw. “samsary” czyli “wędrówki”), z połączenia z niemiłym lub rozłąki z miłym lub brak możliwości zaspokojenia.

Istoty doświadczają cierpienia, ponieważ nie ma nic trwałego, wszystko przemija, również my, a więc i nasze iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa, które próbujemy oprzeć na nietrwałych podstawach (np. na wyobrażeniu trwałego ja).

Powiedz mi, czy jeśli ktoś Ci bliski odejdzie z tego świata, czy też będzie zmagał się z niszczącą, śmiertelną chorobą to czy Twój pogląd oprze się tej tragedii? Albo inaczej, czy jest taka potrzeba, żeby w takiej chwili nakładać “różowe okulary” i próbować “przeramowywać” rzeczywistość? Może lepiej doświadczyć tego, co jest, zaakceptować, okazać smutek i żyć dalej, ale nie próbując przy okazji na siłę uśmiechać się i twierdzić, że nic się nie stało.

Nie gloryfikuję cierpienia, pewnie, że jeśli da się go uniknąć to unikajmy go! Ale jeśli już się pojawi to po prostu je zaakceptujmy.

Przyznaję, jestem mocno zainspirowany naukami Wschodu i ten wycinek o cierpieniu wydaje mi się cholernie sensowny i logiczny zarazem. Twoje podejście, w wersji skrajnej wydaje się zupełnie ignorować ten podstawowy (dla mnie) fakt jakim jest istnienie cierpienia (które z pewnością nie może być “pokonane” li tylko poprzez “pozytywne myślenie”) w rozumieniu buddyjskim.

Ja osobiście “pozytywne myślenie” w tej formie, w której Ty je przedstawiasz próbuję zastąpić taką nienachalną, subtelną nadzieją i spokojnym optymizmem, które płyną właśnie z faktu akceptacji, że to pieprzone cierpienie niestety wpisane jest w nasz żywot. . Intuicja podpowiada mi, że dopiero gdy pojawia się akceptacja można rzeczywiście coś zmienić na lepsze. W innym wypadku zawsze towarzyszył będzie nam konflikt wewnętrzny.

Tak to wygląda z mojej strony.
Michał Pasterski Says:
October 9th, 2009 at 8:15 am
Ad. PS2.- Wydaje mi się, że niekoniecznie- w mediach pracuje wiele bardzo intelignetnych ludzi, którzy niekoniecznie postrzegają rzeczywistość w ten sposób. Natomiast wiedzą co się sprzedaje i wiedzą co wzbudzi zainteresowanie, więc celowo zniekształcają rzeczywistość aby zrobić sensację, którą łyknie całe społeczeństwo
Agata G. Says:
October 9th, 2009 at 9:03 am
Kuerti - zgadzam się z Tobą!

Orest, moim zdaniem, nie masz racji. Są w życiu człowieka chwile, kiedy smutek trzeba przeżyć. Jest to konieczny etap przy wychodzeniu z żałoby. Każdy psycholog to potwierdzi! Co byś powiedział rodzicom, którzy właśnie stracili dziecko? “Luzik, przecież macie jeszcze drugie, a więc szklanka do połowy pełna”, czy raczej wspólnie z nimi zapłakał….

Moja babcia płakała kiedyś nad wycinanymi drzewami. Zapytałam dlaczego? Okazało się, że gdy była w podstawówce, sadziła ten las w tzw. “czynie społecznym”. Może te legnickie drzewa też były dla kogoś jak dzieci?

Mój kolega rok temu stracił mamę. Pojechał po nią do szpitala w dniu wypisu…usłyszał “pańska matka zmarła 10 minut temu”…szok, został sam jeden na świecie, nie miał ojca, ani innej rodziny. Strasznie mu współczuliśmy, ale on na to “nie,nie…jest spoko”…..udawał, że nic się nie stało, zabrał się chłodno za organizację pogrzebu….a potem rzucił się w intensywne imprezowanie - jak gdyby nigdy nic. Nie dał sobie szans na przeżycie żałoby, wszędzie chodził z tym uśmiechem od ucha do ucha, że jest spoko….Dzisiaj, po roku, to człowiek z poważnymi problemami, popadł w alkoholizm itp… Początkowo alkohol służył podtrzymywaniu uśmiechu i iluzji, że jest spoko, teraz to już kompletna degeneracja. Gdyby pozwolił sobie się wypłakać, wysmucić, być może do tego by nie doszło.
Orest Tabaka Says:
October 9th, 2009 at 6:10 pm
Kuerti, Agata:

Dochodzimy do momentu, w którym ciężko rozmawia się pisemnie (szybciej by nam poszło face-to-face) oraz gdy sprawa wymaga brutalnej szczerości

Mamy w Polsce cierpiętnicką mentalność… niemal każda bohater w narodowej literaturze był nieszczęśliwy, cierpiał itd. Gdy coś się komuś przytrafi to użalamy się, zapadamy w żałoby itd. Nie mam pojęcia czemu tak popularne jest szukanie możliwości do poużalania się, do posmucenia. Dla mnie to bzdura, że cierpienie uszlachetnia. Nie ma nic wyniosłego w cierpieniu. Szlachetne jest życie w zadowoleniu. Miałem większy dołek prawie 2 lata temu - nie było w tym nic fajnego

Drugi moda jest już ogólnoświatowa - ciągłe odczuwanie jakiś emocji. Smutek - radość - strach - miłość - zazdrość itd. I tak na przemian. Jestem za prostym egzemplarzem, więc staram się korzystać tylko z jednej, tej bardziej na plus - permanentnej radości/zadowolenia.

Pytacie co będzie, gdy ktoś bliski mi umrze? Nie wiem. Choć przeglądając swoje reakcje, to najczęściej takie wiadomości nie bardzo mnie ruszały i ruszają. Lubię się czasem wzruszyć podczas dobrego filmu, ale wiadomość, że ktoś zmarł (ktoś bliski dla znajomych) nie bardzo mnie rusza. Przyznam, że moja reakcja dla innych jest kłopotliwa. Wygląda to mniej więcej tak: “Ooo… No, nie fajnie!” (powiedziane neutralnie lub na lekkim uśmiechu). Praktycznie wcielone podejście “Shit happens”. To jest właśnie akceptacja, o której piszesz Kuerti. Dlatego nie muszę udawać, że się cieszę gdy sprawa dla kogoś byłaby smutna, bo mnie większość takich rzeczy nie rusza. I pozwólcie, że nie będę udawał, że się smucę gdy coś mnie cieszy albo przy innym spojrzeniu mogłoby cieszyć

No i jak zawsze, każdy odpowiada za swoje życie. Napisałem ten post z myślą, aby komuś, kto tylko ze chce, ułatwić pozytywniejsze patrzenie na świat

Michał:
Mnie zastanawia do którego momentu ci ludzie wiedzą, że sprzedają inną rzeczywistość, a od którego już sami tak ją postrzegają. Sam w ostatnim roku spotkałem się z wieloma ambitnymi osobami i zaczynałem przyjmować za normalny stan, że wokół mnie jest mnóstwo ambitnych osób

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Paweł Mikołajewski Says:
October 10th, 2009 at 11:10 pm
Hej!

“Radosna propaganda”? Mi się podoba.
Jeśli ja potrafie “nasączyć” się tym optymizmem i radością życia to będe starał się przekazać, zarażać nią innych- tych marudzących. Choć też z umiarem

Mam pewną metodę na te wszystkie smutki i przygnębiające emocje - uśmiech A co dzień wieczór na rozluźnienie oglądam jeden odcinek mojego ulubionego serialu “My Wife and Kids”

Pozdrawiam
Orest Tabaka Says:
October 10th, 2009 at 11:21 pm
Paweł:
Pamiętajmy, aby “radosną propagandę” pisać w cudzysłowie Propaganda to wciskanie kitu, a tutaj mamy sposób jak patrzeć pozytywniej na otaczające nas rzeczy. Zarażaj, zarażaj - ludzie będą Tobie za to wdzięczni

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Paweł Mikołajewski Says:
October 10th, 2009 at 11:21 pm
P.S. Niemowlęta widzą po urodzeniu świat do góry nogami Po pewnym czasie dopiero mózg się “przestawia”
Orest Tabaka Says:
October 10th, 2009 at 11:23 pm
Tego nie wiedziałem. Dzięki
Orest Tabaka Says:
October 11th, 2009 at 12:22 am
Właśnie przypomniałem sobie o świetnej scence z MontyPythona - Always Look On The Bright Side of Life:
http://www.youtube.com/watch?v=WlBiLNN1NhQ

I szczególnie fragment “Life’s piece of shit, when You look at it…”
Agata G. Says:
October 11th, 2009 at 1:45 pm
Ja jak najbardziej jestem za szukaniem pozytywnych stron życia - ZAWSZE tak robię. Jednak człowiek to taka skomplikowana istota. Nie zawsze jest tak jakbyśmy chcieli. To znaczy - starasz się kontrolować psychikę, dbać o optymizm na co dzień, o dobre samopoczucie…a tu nagle organizm się buntuje!

Pewnego dnia zaczynasz się nieco gorzej czuć, słabiej, serce i głowa lekko boli…Myślisz sobie - pewnie brak witamin. Lecz lekarz diagnozuje: depresja. Ale jak to? Przecież taka wesoła jestem? No właśnie nie jest to takie oczywiste. Depresja może zaatakować fizjologicznie. Podobnie jak inne choroby: nerwica, wrzody, bruksizm… Biorą się one przede wszystkim z niewłaściwego “przepracowywania” negatywnych emocji. Niby zamiatasz je pod dywan, a one i tak wyłażą, np w nocy, tak jak bruksizm właśnie. Ja na to od wielu lat cierpię. To zaciskanie i zgrzytanie zębami podczas snu. Bierze się ze stresu, którego tak naprawdę nie odczuwam za dnia. Wydaje mi się, że jest luzik, ale organizm stwierdza widocznie, że jednak nie do końca.

Dlatego wolę nazywać sobie negatywne emocje (nazywać SOBIE,nie truć innym). Emocja zidentyfikowana, to emocja oswojona. Mówię sobie: jest mi smutno, jestem wkurzona. (Choć bardzo rzadko takich stanów doświadczam. ) Następnie racjonalizuję to sobie i usuwam za pomocą racjonalnych argumentów właśnie. To działa.
Orest Tabaka Says:
October 11th, 2009 at 9:39 pm
Agata:
“Nie zawsze jest tak jakbyśmy chcieli” - ale możemy się starać

Co do tego zamiatania emocji pod dywan, to źle to ująłem w odpowiedzi Kuertiemu. Biję się w pierś! Zamiast wyrzucania zdecydowanie lepiej pasuje recykling. Zamienianie złych sytuacji, emocji w dobre, pozytywne. Sam miewam spadki energii psychicznej, które objawia się tak, że nie mam ochoty na aktywne zajęcia, nie mam ochoty na działanie, przeważnie wtedy tylko coś oglądam, leżę lub idę na spacer. I w ramach recyklingu zamieniam je na konstruktywne rzeczy - na ciekawe przemyślenia, na poważne, głębokie pytania do samego siebie. I odnośnie tego o czym tutaj rozmawiamy - nie patrzę na to, że to jest dołek, że nie jestem w takiej formie jak bym chciał, że znów się pojawił .Patrzę na pozytywną stronę zjawiska: na to, że to chwilowe (potrwa dzień, może dwa), że będę miał wiele ciekawych przemyśleń, zadam sobie poważne pytania, że wyjdę z niego jeszcze silniejszy Always look at the bright side of life

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Justyna Says:
October 11th, 2009 at 10:33 pm
Kolego Oreście
Twój powyższy przykład mnie nie dotyczy, dlaczego? Bo bardziej w moje poczucie estetyki uderzają odcienie stonowane, przyćmione, nienasycone, co nie oznacza, że patrzę pesymistycznie. Bądź co bądź przykład dobry na zobrazowanie widzenia poszczególnych osób, nie ma w tym żadnej wątpliwości.
Z tym pozytywnym myśleniem jest różnie. Zazwyczaj jednak po prostu ciężko. Pogoda nie motywuje do patrzenia z uśmiechem na to, co otacza. Niby liście ładne kolorowe, lecz szare niebo zdecydowanie pogarsza widzenie. Zmiany pogody totalnie psują samopoczucie, szczególnie meteopatom, w tym też mnie. Ale grunt to doszukać się w tej szarości chociaż odrobiny kolorów, może nawet nieco oszukiwać się i je wyolbrzymiać… by jakoś niedepresyjnie przetrwać
Pozdrawiam
Orest Tabaka Says:
October 11th, 2009 at 11:13 pm
Justyna:
Każdemu według potrzeb. Wyobraź sobie, że wczoraj pomimo pochmurnej pogody zrobiłem wiele kolorowych zdjęć w parku I są kolorowe dlatego, że ja tak widziałem ten park i jeżdżących tam kolarzy

Co do pogody to już dawno postarałem się o to, aby nie miała ona na mnie większego wpływu, a już na pewno na samopoczucie. I znów jedno z moich podejść “DO” - nie “jakoś niedepresyjnie przetrwać” tylko “wystarać się o bardzo dobre samopoczucie, niezależnie od pogody” oczywiście patrząc na co mamy ochotę

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Agata G. Says:
October 12th, 2009 at 8:17 am
o! RECYKLING EMOCJI —> to mi się podoba, dobre określenie, dobra koncepcja.
Orest Tabaka Says:
October 12th, 2009 at 10:12 am
I o niej tutaj starałem się mówić. Dostałem lekcję, aby precyzyjniej się wypowiadać.
Jarek Bednarz Says:
October 13th, 2009 at 7:12 pm
Witam

Również interesuje się fotografią i zauważyłem aby zrobić dobre zdjęcie trzeba mieć wiedzę, wyczuć właściwy moment no i ciągle próbować, co wszystko powyższe uważam ma zastosowanie w naszym życiu. Jednakże nie powinniśmy tracić zbyt wiele czasu na myślenie, analizowanie bo ta ulotna chwila minie i następna okazja może nie trafić się szybko. Pozytywne patrzenie pozwala zachować dystans do otaczającego nas świata, tym samym motywując mnie do działania nawet w sytuacji która wydaje się być ‘rozbrajająca’ dla przeciętnej osoby.

Pozdrawiam
Jarek
Orest Tabaka Says:
October 13th, 2009 at 7:32 pm
Jarek:
W fotografii jak i w życiu - trzeba próbować
Mnie fotografia nauczyła patrzenia na świat w innych kolorach. “Ciężki szok” przeżyłem, gdy na początku tego roku otrzymałem zdjęcie z Majorki z niesamowicie niebieskim niebem, w pięknych kolorach. Aż mi się zazdrość włączyła. Wyszedłem na spacer, spojrzenie w górę i ten “ciężki szok” - okazało się, że nad Legnicą jest równie piękne niebo, na które wcześniej nieszczególnie zwracałem uwagę:) Od tamtego momentu postrzegam świat w innych kolorach.

I ja to przeżyłem, więc wiem, że można “podrasować” swoje spojrzenie na świat, że to dzieje się w naszej głowie. Wielu ma to jeszcze przed sobą - kilku sceptyków ze mną mailowało w tej sprawie

Pozdrawiam radośnie,
Orest
Kamil Salamon Says:
October 14th, 2009 at 10:23 pm
Przeważnie przeceniamy miejsca gdzie nas nie ma i nie doceniamy tego gdzie aktualnie się znajdujemy. Co oczywiście nie znaczy, że nie powinniśmy podróżować i zwiedzać innych ciekawych “światów” Jednak pozwala to zrozumieć, że wszędzie są dobre i złe strony, przyjemne i ciężkie chwile.

Pozdrawiam
Kamil Salamon
Orest Tabaka Says:
October 15th, 2009 at 11:21 am
Kamil:
Tak jest. I choć walorów estetycznych nie można przewieźć stamtąd, to zwyczaje, mentalność czy potrzeganie można
» Mały koniec… dziękuję Wam za te 1,5 roku :) - Orest Tabaka Says:
November 18th, 2009 at 5:28 am
[…] moich tegorocznych sukcesów było wbudowanie sobie permanentnego poczucia zadowolenia oraz ugruntowanie pozytywnego patrzenia na sprawy Jestem więc dobrej myśli. Choć trochę to boli, zwłaszcza, że “porzucam” coś na […]

Nasze (pozytywne) postrzeganie rzeczywistości

28 Responses to “Nasze (pozytywne) postrzeganie rzeczywistości”

Pozostaw komentarz

Orest Tabaka

Wpisy w miesiącach:

Kategorie