Orest Tabaka

Nieprzyjemne wydarzenia jak szczepionka…

Tuesday, January 27th, 2009

Od 4 dni trzyma mnie jakieś paskudztwo, spowodowane przez “szalejący wirus grypy” (tak media nazwały zwykłego wiruska). Od znajomych i rodziny dostałem całą listę syropków, tabletek i innych medykamentów. Oczywiście mógłbym zwalić całą robotę uleczania mnie na te medykamenty, lecz ja jak to ja, po prostu musiałem postąpić inaczej Przerzucam ciężar walki z wirusem na swój organizm… i go motywuję dobrym słowem

Jako małe dziecko tradycyjnie wcinałem tabletki zapijając syropkami i wygrzewałem się pod kołdrą gdy dopadła mnie grypa. W ten sposób po kilku dniach grypa mijała, a mój organizm nie miał okazji nauczyć się samemu rozwiązywać takich problemów. Od 4 lat szczególnie dbam o to, aby nie łykać niczego, nawet witaminy C. Cytryna w herbacie jest do smaku Efekt jest taki, że zamiast dwukrotnej czy trzykrotnej w ciągu roku, i powalającej do łóżka, grypy, choruję raz na rok ze zdecydowanie łagodniejszymi objawami.

Jeszcze chwila o systemie odpornościowym człowieka i przechodzę do sedna postu. Organizm ludzki jest tak zbudowany, że gdy otrzyma wirusa to stara się go zwalczyć. Gimnastykuje się, sili i pręży, lecz w końcu (najczęściej) mu się udaje. Uczy się w ten sposób jak następnym razem poradzić sobie z identycznym intruzem. Oczywiście wirusy grypy się mutują i co pewien czas organizm uczy się zwalczać nowego. Uaktualnia sobie bazę wirusów. Gdy organizm się nauczy, to możemy się nawdychać wirusa grypy, a odczujemy to tylko leciutkim katarem bądź lekkim drapaniem w gardle. Na podobnej zasadzie działają szczepionki, w których podaje się martwego wirusa - organizm uczy się go zwalczyć, a że wirus jest martwy to nie rozmnaża się i nie powoduje choroby.

Przenieśmy naszą metaforę na życie codzienne, w rodzinie, pracy, w szkole. Wielokrotnie zdarzają się nam nieprzyjemne sytuacje, w których w jakiś sposób cierpimy - załamujemy się, odczuwamy ból, bezradność, płaczemy, złościmy się, stresujemy. Gdy coś idzie nie po naszej myśli, staramy się szukać winy wszędzie i we wszystkich. Na tych wszystkich chcemy też przerzucić ciężar naprawienia problemu. Możemy zwalić na rodziców, że nie zmuszali nas do nauki i teraz czegoś nie wiemy, możemy zwalić na koleżankę z sąsiedniego biurka, że nie wysłała bardzo ważnego e-maila i “to przez nią Drogi szefie, to ona” czy też skrzyczeć partnera za to, że się spóźnił. W ten sposób domagamy się, aby rodzice wykazali skruchę, koleżanka z biurka obok przeprosiła, a partner bił się w piersi, że nigdy, ale to przenigdy więcej się nie spóźni. Sprawa niby załatwiona, lecz jeśli sytuacja się powtórzy, to znów się zdenerwujemy, a problem pozostanie nierozwiązany.

Odwróćmy sytuację i przerzućmy ciężar przeciwdziałania tym wydarzeniom na nas samych. W pierwszej kolejności nie ulżymy sobie, jak to miało miejsce przy zwaleniu winy. Lecz jeśli:

Sytuacje abstrakcyjne?

Do dnia dzisiejszego staram się wykorzystywać wszelkie nieprzyjemne i niekorzystne dla mnie sytuacje jako okazje do nauczenia się czegoś nowego, do poszukania sposobu jak sobie z taką nieprzyjemnością/problemem poradzić. Jeśli nie muszę to nie przerzucam ciężaru naprawiania skutków takiego zdarzenia na inne osoby, bo w ten sposób pozbawię się możliwości nauczenia się “jak to się robi”, co wpłynąć może niekorzystnie na mnie w przyszłości.

Jeszcze jedno istotne podobieństwo. Nie wszystkie wirusy ludzki organizm jest w stanie zwalczyć sam! Wirusa żółtaczki organizm sam nie wyleczy lub nie zdąży wyleczyć i trzeba pomocy odpowiednich medykamentów. Podobnie z wieloma sytuacjami w życiu, gdzie potrzebna jest pomoc innych osób.
Jeśli jednak są to sprawy drobne, to w miarę możliwości warto przejąć ciężar rozwiązania na siebie, znaleźć najlepszy sposób, rozwiązać problem. Każdy kolejny tego typu problem będziemy rozwiązywać zdecydowanie szybciej i z mniejszym użyciem siły. To nam na dobre wyjdzie, a i zdenerwowania nam ubędzie

Pozdrawiam optymistycznie (mimo choroby) i zapraszam do dyskusji. Nie przesadziłem z informacjami o ludzkim systemie odpornościowym?
___
PS: Nie jestem lekarzem i nie jest to opinia medyczna odnośnie sposobów leczenia grypy i innych chorób wirusowych czy też bakteryjnych! Przykład ma służyć zmianie naszego podejścia do problemów w życiu codziennym. W sprawach zdrowotnych należy konsultować się z lekarzem!

Posted in Rozwój osobisty | 8 Comments »

Pier…., nie robię!

Sunday, January 25th, 2009

Być może mieliście okazję zapoznać się z tym sloganem. Powstały na jego cześć strony, loga, koszulki, fun kluby. Od trzech miesięcy zastanawiam się co tu zrobić, aby zabrać się do pracy… pracy, w której wykażę się swoją wiedzą, jakimś tam doświadczeniem, gdzie będę mógł wnieść wartość dodaną dla innych ludzi. To co wiąże się bezpośrednio z pracą, a dla sporej części nieodzownym elementem jest, to pieniądze. Z jakiegoś powodu ludzie chcą zarabiać pieniądze.

Niebezpiecznie będzie, gdy skupię się na pieniądzach, na których kompletnie się nie znam - nie umiem wydawać, zarabiać, oszczędzać, inwestować Temat ten ja pociągnę w stronę potrzeb… a Wy w komentarzach w tę, która dla Was jest najistotniejsza.

Studiując sylwetki różnych osób, czytając to i tamto, rozmawiając z ludźmi i obserwując ich, zauważyłem, że znakomita większość pracuje z jakiegoś powodu. Wymieniają w kolejności: pieniądze, “trzeba coś w życiu robić” i “lubię” bądź “to moja pasja”. Czuję, że za tym kryje się inna kwestia - potrzeby.

Ludzie mają swoje potrzeby. Niejednokrotnie przytaczałem na tym blogu słynną Piramidę Potrzeb Maslowa, z której wynika, że niemal każdy człowiek ma pewne potrzeby, które chce zaspokoić. Wraz z zaspokojeniem jednych odkrywają się kolejne i trwa to do momentu w którym przestajemy zaspokajać swoje potrzeby lub umieramy.

Po co Tobie dom?

Więc masz potrzebę odczuwania komfortu i bezpieczeństwa.

• Chcę mieć świetny, drogi samochód! Po co Tobie taki samochód? Żeby nim jeździć, czuć zazdrość sąsiadów, bo jest piękny… Masz więc potrzebę przemieszczania się, bądź potrzebę odczuwania przyjemności z jazdy, potrzebę wyróżnienia się, potrzeby estetycznie.

• Chcę mieć ładną, uroczą i inteligentną dziewczynę/partnerkę. Po co Tobie ładna, urocza i inteligentna dziewczyna/partnerka? Żeby się przytulić, móc z nią rozmawiać, patrzeć na nią… Więc masz potrzebę odczuwania bliskości, nawiązywania interakcji z innymi, potrzebę miłości.

(przykłady może niezbyt trafne i bardzo naciągane, lecz mam nadzieję, że przekazałem istotę)

Niebezpiecznie robi się wtedy, gdy nie zważamy na swoje potrzeby, ignorujemy je czy też wyciszamy. Tą ostatnią czynnością załatwiłem sobie wiele potrzeb, które kiedyś miałem (i to w ostatnich dwóch latach). Zostało kilka, które są zaspokajane w stopniu podstawowym i tyle mi wystarcza. Zasadniczo żadnych motywacji do działania, bo nie ma potrzeb, które czekają na zaspokojenie. Pełna równowaga. I to mówi osoba, która chciałaby zawodowo motywować innych ludzi, a sama nie umie siebie zmotywować. Spokojnie, nie zacznę zawodowo motywować ludzi gdy nie będę pracować. A pracować będę wtedy, gdy będę miał potrzeby, które będą motywacją do pracy

Zapewne wielokrotnie spotkaliście się ze zdaniem, że lepiej zapobiegać niż leczyć. To co chcę podkreślić to, to abyście pielęgnowali swoje potrzeby, gdy je jeszcze macie. Niemal każdą możecie zaspokoić, jeśli ją macie i jeśli znajdziecie sposób jak to zrobić. Wtedy pojawią się kolejne. Mając doświadczenie w zaspokajaniu ich te nowe również zaspokoicie. Kiedyś tego doświadczałem

W podobnym temacie, lecz w innym kierunku jest wpis Mariusza Kapusty “Dla kogo to robię”

Zapraszam Was do dyskusji. Co takiego sprawia, że chce Wam się działać? Ten blog czytają przeważnie młode osoby, więc przekażmy sobie własne spostrzeżenia w powyższym temacie

Posted in Rozwój osobisty | 12 Comments »

Rozpędźmy swoją “zawodową lokomotywę”…

Wednesday, January 21st, 2009

Czy to poznając nowych ludzi czy rozmawiając z tymi których znam, dość często odzywa mi się w głowie głos mówiący: “Ten człowiek ma takie możliwości. Czemu tego nie wykorzystuje, czemu tak niewiele do tej pory zrobił/osiągnął?”

Nie ma co ukrywać tego, że wielu z nas to chodzące niewykorzystane potencjały. Moglibyśmy wiele osiągnąć, wiele zrobić, poprowadzić swoje życie tak jak chcemy lecz gdzieś coś nas blokuje.
To co nas blokuje to siła z jaką powinniśmy zadziałać, aby poruszyć tę “zawodową lokomotywę” czy też “lokomotywę życia prywatnego”.

Lokomotywy nigdy nie pchałem, lecz pamiętam, że jako mały chłopiec chciałem przepchać wóz do wożenia słomy Mój niewiele starszy kuzyn radził sobie z tym zadaniem, lecz ja nie mogłem. Może stosowałem nie taką technikę, nie przykładałem tyle siły co trzeba, może byłem za lekki. Wiem jednak, że gdy kuzyn pchnął ten wóz na tyle, aby wóz zaczął się toczyć to byłem w stanie pchać go dalej. Z lokomotywą jest podobnie. Na początku trzeba przyłożyć dużo siły, poświęcić sporo energii, aby ją ruszyć. Gdy już ruszy to niewiele energii trzeba, aby ją rozpędzać. Jednak gdybyśmy chcieli zatrzymać ją to nawet Pudzianowski nie pomoże

W komentarzu pod postem o wakacjach napisałem o moich planach rozpędzenia zawodowej lokomotywy. Zdaję sobie sprawę, że wielu z Was, Drodzy Czytelnicy, stoi przed podobnym krokiem.

Patrząc na poprzedni rok widzę, że byłem o krok od poruszenia mojej lokomotywy. Już myślałem, że się toczy gdy opadałem z sił. Miałem kilka prób. Wszystkie zaliczam na poczet doświadczenia, mając nadzieję, że zeszłoroczne treningi pozwolą mi na poruszenie tej lokomotywy w tym roku. To co jest najtrudniejsze w tym zadaniu to ten punkt przełamania - należy włożyć sporo energii zostawiając sobie tym samym jakieś resztki, aby nie dopuścić do natychmiastowego zatrzymania tej lokomotywy. I nie piszę tego z pozycji kogoś, kto to wie na pewno. Piszę z pozycji kogoś, kto stoi przed tym zadaniem, przed zadaniem z którym już się zmierzałem lecz bez długotrwałego efektu (w postaci toczenia się).

~~Podobno pierwszy poniedziałek trzeciej dekady stycznia~~ Przedostatni poniedziałek stycznia to tzw. “czarny poniedziałek”, kiedy to zimowe przygaszenia i depresje sięgają zenitu. W zeszłym roku był to 21 stycznia (na giełdzie również czarnym poniedziałkiem go nazwali, bo indeks WIG20 spadł o ok. 7%, co było pierwszym tak mocnym uderzeniem podczas tej bessy ). W tym roku przypadł na 26 19 dzień stycznia.

Być może pomieszamy szyki tej “czarnej passie” i zabierzemy się za poruszenie i rozpędzanie naszych “lokomotyw”? Z całą pewnością nie będzie lekko, lecz wiem, że gdy nadamy im odpowiednią prędkość to ciężko będzie je zatrzymać

Zapraszam Was do podzielenia się praktycznym wskazówkami przydatnymi do “poruszenia lokomotywy”

Posted in Rozwój osobisty | 14 Comments »

Wakacje 2008/2009…

Wednesday, January 7th, 2009

Jak z pewnością już zauważyliście moja obecność na blogu bardzo zmalała w ostatnim miesiącu. Spowodowane jest to moimi wakacjami, które bardzo rozleniwiły mnie, a co za tym idzie ilość przemyśleń wzrosła a chęć spisania ich zmalała. Jeszcze tydzień tego spokojnego czasu i wracam do rzeczywistości.

Miałem pewne obawy czy wyjazd na północ pomoże mi uchronić się przed mrozami, lecz gdy od niedzieli obserwuję Legnicę (kamery on-line) zasypaną śniegiem a dziś otrzymałem informację, że na termometrach nawet -16º C to aż mnie wstrząsnęło. U mnie nad Morzem Północnym temperatura w okolicach 2-4 stopni, z zapowiedzią na dzisiejszy dzień 5º C, co wprawia mnie w miły nastrój

Sprzyja to całonocnym spacerom po plaży, kiedy to dodatkowo odpływ potęguje wrażenia. Miło przejść się na skały czy części falochronu, które za dnia są zalane wodą

Oto kilka zdjęć dla Was z tego urokliwego miejsca, jakim jest Aberdeen w Szkocji:

Za dnia miejscami woda zalewa całą plażę.

Nocą, podczas odpływu morze cofa się nawet o 80 metrów! Można wtedy wejść suchą stopą na kamienie widoczne na pierwszym zdjęciu Trzeba jednak zaczekać do 1:00 czy 2:00 godziny.