Od 3 godzin zbieram się, aby poczytać książkę, lecz nie mogę się oderwać od YouTube. Czasem mnie dopada taki stan, w którym przegrzebuję go wzdłuż i wszerz i wyłapuję perełki Taką perełkę dziś wyłapałem. Dorzucę więc jeszcze dwa inne przykłady z kiedyś, aby pokazać Wam, że warto publicznie pokazywać swój rozwój, a że wstydem jest się ukrywać… czy po prostu jest trudniej się wybić. Panuje takie mylne przeświadczenie (wiem, że mylne bo sam takie miałem, ale się poprawiam), że nasze niedoskonałości powinniśmy maskować a ujawnić się światu wtedy, gdy będziemy doskonali, idealni, gdy będziemy specjalistami w swojej dziedzinie. Mnie do prowadzenia bloga zachęcił Alex Barszczewski. To był strzał w dziesiątkę, choć bywały momenty w których chciałem zaprzestać prowadzania, bo nie miałem pomysłów o czym pisać, bo zaczynałem wątpić w sens pisania, nie będąc specjalistą.
Trochę z niepokojem patrzę na niektóre umierające blogi, które zapowiadały się bardzo ciekawie. Szkoda.

Alyssa Bernal
Dzisiejsza perełka. 19-to letnia Amerykanka pochodzenia hiszpańskiego. Od końca 2006 roku zamieszcza na YouTubie cudze piosenki w swoim wykonaniu, covery - takie nagrane przed kamerką internetową karaoke.

Pierwsza piosenka z grudnia 2006:
Alyssa - Everytime (Britney Spears) (jeszcze daleko od zachwytu)

Po drodze musiała udowadniać, że faktycznie śpiewa, a nie synchronizuje usta z piosenką

A od tej piosenki wszystko ruszyło szybciej, to też najczęściej oglądany jej klip:
Alyssa - I’m Yours (Jason Mraz)

Dziewczyna jest zapraszana na występy, na wywiady, 17 kwietnia zagra swój koncert, wytwórnie płytowe już z nią rozmawiają nad wydaniem płyty. Przyznam, że i ja ją kupuję Choć kobieta posiadająca świetny głos i umiejąca go używać (modulować) nie ma problemu z powaleniem mnie na kolana

A pomyśleć, że w amerykańskim Idolu daleko nie zabrnęła…

Marie Digby
Podobna historia miała się z Marie Digby - ona już wydała swój album i dwa single. U niej maszyna ruszyła po coverze Rihanny - Umbrella. Od tej piosenki i ja o niej się dowiedziałem… pamiętam jak dziś, że całą noc spędziłem nad zgłębieniem jej historii i rozwoju. Też ją kupuję

Johnny Chung Lee
No i ostatni, trzeci przykład chyba bardziej przemawiający do Was, z racji tego, że wielu z Was jest związanych z IT. Mowa o Johnny Lee i jego headtrackingu (wykonanym z WiiRemote). Z tego co się zorientowałem to ten człowiek od dłuższego czasu prowadził stronę na której prezentował różne programy, rozwiązania. Za każdym razem pokazywał jak to działa, można było pobrać program, dyskutować. Osoby komentujące dostarczały mu inspiracji i cenne wskazówki.

Gdy pokazał pod koniec 2007 roku na YouTubie swój pomysł z headtrackingiem to po (z głowy) 5 dniach odezwała się do niego firma EA, a po 5 miesiącach od powstania prototypu powstała pierwsza gra wykorzystująca ten pomysł.

(mam nadzieję, że przebrnęliście przez źródła)

To do czego ja zachęcam to do upublicznienia swojego rozwoju. Dostaję czasem pytania od Was o to jak zacząć robić to co chcecie. Prawie zawsze sugeruję równoległe prowadzenie blogu czy innej formy upublicznienia tego co się robi, swojego rozwoju i platformy do dyskusji z osobami, które śledzą nasz rozwój. Tak jak ja. Czyta metoda “Learnig by Doing”. Feedback od takich osób jest bardzo cenny.

Gratis ciekawostka
Myślałem, że po moim coming-oucie część z Was zrezygnuje z czytania tego bloga. Co mnie bardzo miło zaskoczyło to to, że od dnia coming-outu liczba Was, odwiedzających wzrosła i to znacznie… i utrzymuje się na wysokim, niespotykanym dotąd poziomie. A chyba nikt nigdzie tego blogu specjalnie nie promował. Cieszy mnie to z takiego powodu, że docieram do większej ilości osób, a to bardzo działa na moją użyteczność społeczną (o której wspominałem w poprzednim poście o poczuciu wartości). To też dla mnie jeden z przykładów na to, że nie trzeba być idealnym, aby coś robić i to publicznie.

Temat pięknie odnosi się do pomysłu Kuertiego odnośnie nagrywania przez Jarka podcastów.

Dziś książki nie będzie Za to spodziewam się, że w najbliższych tygodniach w moim czytniku RSS zrobi się troszkę gęściej

Zapowiadany od tygodni post i bardzo łączy się z moim coming-out’em. W zasadzie gdyby nie to drobne odkrycie to nie byłoby mojego coming-out’u, bo potajemnie urealniłbym moje wizerunki i nikt nic nie musiałby wiedzieć. Jest to jedno z dziesiątek przemyśleń, które narodziły się na Wakacjach 2008/2009 podczas nocnych spacerów po plaży Morza Północnego.

Poczucie własnej wartości to takie cuś, co każdy chciałby mieć wysokie, ale niewiele osób wie jak to zrobić. Z obserwacji siebie i innych wysnułem trzy obszary, trzy punkty na których opiera się nasze poczucie wartości:

• Na tym co posiadamy (niematerialnie i materialnie)
• Na poklasku, uznaniu innych osób
• Na swojej użyteczności społecznej

Możemy posiadać różne zdolności, umiejętności, talenty, wiedzę, rzeczy (super samochód, nową komórkę, duży piękny dom) i na tym opierać ocenę swojej wartości. Jestem wiele warty, bo dużo umiem, dużo wiem, bo jestem wytrwały czy dużo posiadam. Takie perpetuum mobile, bo nic z zewnątrz nie jest nam potrzebne.

Możemy oceniać swoją wartość o uznanie innych osób, o ich szacunek dla nas, o poklask. W tym przypadku czujemy się wartościowi gdy inne osoby dobrze oceniają nas, nasze działania i stale dostarczają nam tego paliwa.

No i trzecia opcja, w oparciu o to, co jesteśmy w stanie dać społeczeństwu. Nie musimy niczego posiadać, mieć specjalnych umiejętności czy mieć uznanie społeczeństwa. Ważne jest, aby dawać coś temu społeczeństwu od siebie. I tu mały haczyk, bo nie chodzi o to, że ktoś powie: “Orest! Weź szuflę i odgarnij śnieg na osiedlowych chodnikach!” Nie potrzebuję umiejętności, nikt nie musi tego docenić lecz społeczność lokalna skorzysta. Ważne jednak w tym przypadku jest, aby dostarczać społeczeństwu to co my chcemy jemu dać. Jeśli ktoś bardzo lubi odgarniać śnieg to jego poczucie wartości wzrośnie. Jeśli nie lubi, to pewnie nie wzrośnie.

Tak myślę, że poczucie wartości każdego z nas oparte jest w największym stopniu o jeden z tych punktów, a w mniejszym o pozostałe. Bo przecież jeśli mam pewne umiejętności, to chciałbym, aby ktoś docenił je.

Dlaczego o tym piszę? W oparciu o to “odkrycie” (ponownie Amerykę odkryłem, ale to w moim stylu ) przerzucam swoje działania na ten obszar, który wpływa na moją samoocenę. W moim przypadku to użyteczność społeczna, czyli co daję społeczeństwu. Kosztem utraty uznania, poklasku (coming-out) dałem Wam metodę na zmiany w swoim życiu czy kosztem zarabiania pieniędzy na etacie (rzeczy materialne dają mi tylko chwilową satysfakcję) poświęcam swój czas na pozyskiwanie wiedzy, przemyślanie jej, obserwacje i na dzielenie się tym z Wami. W dłuższej perspektywie chcę właśne dawać wiedzę, rozwiązania, pomysły społeczeństwu oraz uzmysławiać ludzi, że mogą więcej w życiu osiągać, bo to co dostarczę wpływa na moje poczucie wartości.

Zdaję sobie sprawę, że nie łatwo jest odpowiedzieć sobie na pytanie, gdzie leży źródło naszej wartości. Sam długo się nad tym zastanawiałem. Mnie naprowadziło przypomnienie sobie sytuacji, w których po udzieleniu wartościowej rady, podzieleniu się wiedzą, na podziękowania, słowa zachwytu dwa razy włączyła mi się w głowie myśl: “A w dupie mam Twoje podziękowania. Zrób coś pożytecznego dla siebie i innych z tego co się właśnie dowiedziałeś”

Jak więc widzicie nie zawsze to co wydaje się, że wpływa na nasze poczucie wartości faktycznie odgrywa najważniejszą rolę. Warto przemyśleć tę kwestię i zostanowić się które nasze działania wpływają o nasz samoocenę. Od niej przecież zależy nasza jakość życia

Tradycyjnie zapraszam do dzielenia się spostrzeżeniami

Dziś mała foto-inspiracja. Wczoraj oglądałem film “Hitch” w którym było trochę o lataniu wysoko, dziś natknąłem się na komentarz Jacentego też mówiący o niebie i przypomniałem sobie mój lot samolotem na i z wakacji.

Pogoda w tych dniach była jak pod psem - gdy wylatywałem była mgła, mżawka, deszcz ze śniegiem. Gdy wracałem nad Europą sypał śnieg i była mgła. Jednak po wzbiciu się w niebo z okna widziałem taki widok:

Na co współpasażer, emerytowany pilot, siedząc obok mnie powiedział:
“Tu zawsze tak jest. Zawsze świeci słońce. I zawsze jest -42° C.” Byliśmy na 10 tys. metrów nad ziemią i rzadko na tej wysokości występują chmury

W drodze powrotnej na wysokości ok. 7-8 tys. metrów nad ziemią. Cienka warstewka chmurek na ok. 10 tys. metrów.

Tu samolot wchodzi w chmury na wysokości ok. 6-6,5 tys. metrów nad ziemią (schodzenie).

Po przebiciu się przez chmury. Taka pogoda panowała na Ziemi.

I tak sobie myślę, że w najbliższych dwóch latach chcę się wzbić tak wysoko, aby kompletnie nie wpływały na mnie kataklizmy, kryzysy, wahania walut, zmiany partii rządzących, utrata klienta, nawet tak prozaiczne jak ukradnięcie mi samochodu czy pożar mieszkania. Chcę żyć tak, aby takie zdarzenia nie miały na mnie najmniejszego negatywnego wpływu, aby nie dezorganizowały mi życia. A wystarczy tylko 6500 metrów nad ziemią…

Ten post miał być dla mnie szczególny. Emocje jednak trochę opadły, bo już się nim pochwaliłem wcześniej. Zaważy on jednak na mojej wiarygodności. W zasadzie miałem wybór - przejść do porządku dziennego albo robiąc mały “coming out” dać Wam ciekawe narzędzie i, co ważne, bardzo skuteczne do zmiany siebie. Chodzi o udawanie kogoś kim się nie jest i staranie się by “dorosnąć” do tego nowego wizerunku. Aby to wszystko było czytelniejsze zrobię dwie części. Zainteresowanych samą metodą zapraszam do drugiej części.

Część 1: Mój “Coming out” czyli bardzo udawałem kogoś, kim nie byłem…
Kawa na ławę. Nie jestem i nie byłem żadnym coachem, mentorem, doradcą, szkoleniowcem… jestem zwykłym 23-letnim chłopakiem pasjonującym się tym wszystkim. Przed założeniem bloga (który od początku jawił się jako blog osoby, która się tym zajmuje na codzień) nigdy nie coachowałem nikogo i nie miałem większego pojęcia o tym. Moja firma, którą to się głośno chwaliłem do dnia dzisiejszego nie zrobiła nic… można powiedzieć, że nie żyje. Jedyne moje zajęcia zawodowe są związane z komputerami i to bardzo dorywczo (był epizod z korporacją finansową). Ostatnie poważne zdjęcie w garniturze miało pokazać, że jestem poważną osobą ze świata biznesu… a tak naprawdę czasem gdzieś tylko krążę wokół osób, które biznes prowadzą lub się za niego zabierają.

Moje codzienne życie wygląda tak, że kilka godzin dziennie czytam książki, blogi, artykuły, dyskusje, obserwuje ludzi, drugie tyle czasu jak nie więcej poświęcam na rozmyślanie o tym co się dowiedziałem, co przeżyłem, nad popełnionymi w życiu błędami (masa ich) oraz na tym co w przyszłości zrobić lepiej, co w ogóle robić i co z tego mojego myślenia mogłoby wyniknąć dla innym. Kilka razy w tygodniu spotykam się z kimś ciekawym na głębszej rozmowie. Przykład mędrca-filozofa, kontemplującego godzinami.

To co jednak różni się między mną rok temu (przed założeniem bloga) a mną dziś to kolosalna różnica w odczuwaniu jakości życia. I choć na zewnątrz w moim życiu nie wiele się zmieniło, po za kilkudziesięcioma rewelacyjnymi i ambitnymi ludźmi, których mogłem poznać, to wewnątrz zmiana jest kolosalna. Trochę więcej o tym w przyszłym poście o poczuciu własnej wartości oraz innych, gdzie będę “wypluwał” z siebie różne koncepcje do zastosowania w życiu i biznesie.

Odkąd prowadzę świadome życie (od ok. 16 roku życia) miałem równolegle 3 różne masko-wizerunki:
- mój własny w środku, zakopany,
- wizerunek jaki pokazywałem w świecie rzeczywistym,
- internetowy (który tradycyjnie musiał być lepszy, od rzeczywistego),

Taka strategia na dłuższą metę prowadzi do rozdwojenia czy roztrojenia jaźni. Najgorzej gdy ten nasz własny nie przejawia się ani w świecie rzeczywistym ani internetowym. To boli. Mój coming out jest efektem decyzji z Wakacji 2008/2009 o zespoleniu tych trzech wizerunków i urealnieniu go w internecie i rzeczywistości.

Część 2: Co to za metoda, jak działa i na co zwrócić uwagę?
Metoda jest bardzo prosta (w myśl nowej koncepcji blogu) lecz pewne wytyczne ją trochę deformują.

Proste. Daje świetne efekty zwłaszcza wtedy, gdy mamy poczucie, że niewiele od nas zależy albo, że nam się niewiele należy, gdy nasze poczucie wartości jest małe. Ta metoda świetnie nadaje się gdy mamy przeświadczenie, że życie jest do dupy. Rok temu tak myślałem, dlatego ręczę za tę metodę.

Czyli wymyślamy sobie, że jesteśmy super-rodzicami i choć nie umiemy przewijać pieluch, kołysać, śpiewać kołysanek, bawić się, to udajemy przed wszystkimi, że to potrafimy i staramy się tacy właśnie stać.
Wymyślamy sobie, że jesteśmy świetnymi organizatorami i przed grupą znajomych zabieramy się za zorganizowanie imprezy, wyjazdu w góry itp. I choć się na tym nie znamy to przykładamy się i staramy, aby wyszło jak najlepiej.
Cokolwiek.

Warto pamiętać o…
• Żeby starać się do niej dorosnąć. Nic ona nie da, jeśli będziemy tylko udawać na zewnątrz nasze nowe “ja” a wcale nie będziemy chcieli zmienić się w środku. Łatwo wtedy się załamać.
• Dość łatwo “udaje się” w internecie. Można wykorzystać do tego swojego bloga (jak chociażby ja), lecz jeśli nie chce się narażać swojego nazwiska, to można pod pseudonimem. Na czyiś blogach, forach można udzielać się jako nowa, lepsza osoba, zadowolona z życia. Działa to też w drugą stronę, bo czytający Wasze wypowiedzi pomyślą sobie, że skoro jesteście zadowoleni z życia to czemu oni by nie mogli?
• Prezentowanie się w nowym wizerunku troszkę zobowiązuje. Tak jak mój garnitur, mój coaching. Dawało mi to energię do tego, by faktycznie stać się osobą taką jaką sobie wymarzyłem.
• Myśl i nie bój się go zmieniać. To chyba taka zaraza z telewizji się przypałętała, że całe życie trzeba być takim samym, że nie można się zmieniać. Krowy tylko nie zmieniają poglądów. Zawsze, w każdej chwili możesz zmienić swoje wymarzone “ja”, zmodyfikować je i wprowadzić w życie.
• Otwierają się możliwości. Ja jawiąc się jako coach, mentor zyskałem możliwość pocoachowania kilku osób. Warto wokoło mówić o swoim nowym “ja”.
• Nie przeginaj! Przegięcie zaczyna się wtedy, gdy udając kogoś kim się nie jest możemy zaszkodzić innym osobom. To jak udawać lekarza nie mając pojęcia o medycynie, czy mediować z osobą, która chce popełnić samobójstwo nie znając się na mediacjach… czy bardziej przyziemne - próbować odzyskać pracę dyplomową z uszkodzonego dysku gdy nie do końca znamy się na tym. W pewnych momentach warto powiedzieć sobie STOP. Tam gdzie może wyjść niezły ambaras czy galimatias… warto przyhamować.

Kiedy skończyć ze stosowaniem tej metody?
Gdy już nie chcemy udawać. W moim wypadku w ciągu ostatniego roku podniosło się moje poczucie wartości i zdałem sobie sprawę, że urealnienie trzech wizerunków jeszcze bardziej podniesie moją jakość życia. Teraz mogę jawnie wprowadzać zmiany w swoim życiu. Nie muszę udawać już doradcy biznesowego, którym nie jestem Chcę się tego nauczyć, wznosząc osoby z mojego otoczenia i patrzeć jak się rozwijają zawodowo. To da mi wiedzę, ich doświadczenie. Wtedy dopiero będę mógł jawić się jako doradca. Teraz mam tylko kreatywny umysł, trochę obserwacji, garść wiedzy, szczyptę różnych umiejętności, różne i czasem abstrakcyjne pomysły oraz chęć przelania tego na ambitne osoby z mojego otoczenia.

Nie musisz “dorosnąć” do tego wymyślonego wizerunku. Ważne, abyś dążył i jeśli zorientujesz się w drodze, że wcale nie tam chciałeś jechać, to zmień drogę. Ja zmieniłem… już nie chcę być rekinem biznesu, superszkoleniowcem, wielkim doradcą, coachem, autorytetem. Chce być sobą, taką dziwną mieszanką

Tradycyjnie zapraszam do dyskusji. Spodziewam się też “linczu” więc śmiało. Przyjmę go godnie i mężnie

Temat pisania CV wynikł w dyskusji pod postem “W tym kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem!”. W tym temacie mam niewielkie doświadczenie (wysłałem w swoim życiu ok. 20 CV). Pozostawiam Wam więc miejsce na dyskusję nad różnymi aspektami CV, jego budową, punktami. O czym tylko chcecie w zakresie tematu pisania CV.

Są dwa warunki dodatkowe (poza oczywistymi, np. szacunek dla rozmówcy, kultura osobista itd.):

1. Nie kopiujemy całych CV - to nie jest baza CV.
2. Nie reklamujemy się nachalnie.

Zamysł jest taki, aby była to rzeczowa dyskusja a nie forma promowania siebie. Wolę, abyście na tym blogu wychylali się swoją osobowością. Mam nadzieję, że przyjmiecie to ze zrozumieniem.

Przytoczę w tym miejscu fragment mojego komentarza z naszej dyskusji

Ja z uporem maniaka będę szerzył koncepcję zwracania uwagi szczególnie na umiejętności i jeszcze dwie inne ważne pozycje: osiągnięcia i zainteresowania.
Umiejętności - co umiem wykonać dziś, jakiego rodzaju pracę jest w stanie podjąć od zaraz (“Siadam i pracuję, bo umiem to, to i to”),
Osiągnięcia - potwierdzają umiejętności kandydata (“Wykorzystując umiejętności dokonałem tego, tego i tego. To znaczy, że mam umiejętności praktyczne, bo przynoszą dane osiągnięcia/efekty”)
Zainteresowania - czyli w czym można daną osobę rozwijać (“To moje pasje, te tematy są dla mnie ciekawe. W nich bardzo chętnie się rozwijam i będę rozwijał. Sky is the limit, bo to lubię”)

We wszystkich tych punktach wkładamy odpowiednie umiejętności, dokonania, zainteresowania, które mogą i powinny zaciekawić rekrutera. Najczęściej w ogłoszeniu o pracę są one zaznaczone co powinniśmy mieć.

Rekrutacja jest jak zdobywanie kobiety
Wychodzę z założenia, że rekrutacja pracownika działa na zasadach podrywania kobiety (w przypadku kobiet może być podrywanie mężczyzn, choć w tę stronę to nieszczególnie działa ). Ogłoszenie o pracę to matrymonialny anons. Taki anons zawiera często wymagania kobiety co do mężczyzny: wysoki, blond włosy, niebieskie oczy, dobrze zarabiający itd. Pewnie zdarzyło się Wam obserwować sytuację znajomej, która to miała wymagania co do partnera a później okazywało się, że z wysokiego niebieskookiego blondyna robił się niski, rudowłosy i już nie tak dobrze zarabiający… ale umiał śpiewać i tym zdobył jej serce
Z procesem rekrutacyjnym bardzo często jest podobnie. Są wymagania lub/i opis “idealnego kandydata”, lecz jeśli weszlibyście to takiej firmy to z całą pewnością łatwo byście zauważyli, że pracownicy do “idealnych” nie należą. Stąd wniosek, że rekrutacja jest jak zdobywanie kobiety i w wielu firmach jest ona daleka od tego, jak chcieliby wszyscy, aby wyglądała.

CV to zaproszenie na pierwszą randkę
Nie chodzi o to, aby w CV napisać wszystkie dane, przebieg naszej kariery, wszystkie umiejętności, certyfikaty itd. Rekrutacja nie działa jak popularne ostatnio serwisy randkowe, które pokazują w ilu procentach dwie osoby do siebie pasują. Przy 70% jest szansa na związek, przy 90% na długotrwały… a poniżej 50% to warto odpuścić sobie. Wielu rekruterów tak by chciało, ale to tylko pobożne życzenie. Wielu ludzi choć ma pewne wyobrażenie, to jednak nie wie czego chce od życia, od partnerów, od przyszłych pracowników. Stąd CV warto skonstruować tak, aby u rekrutującego wywołać pozytywne emocje i żeby chciał się z nami spotkać.

Rozmowa rekrutacyjna = randka
To spostrzeżenie wiele wnosi. Nawet jeśli w ogłoszeniu jasno wyszczególniono cechy “idealnego kandydata” i zdaje się, że nie pasujemy to warto spróbować. A nuż w naszym CV napiszemy coś, co zaciekawi rekrutera i postanowi on nas zaprosić na “randkę”. Wymyślanie czy naginanie prawdy jest tu niemile widziane, bo jeśli zostaniemy zaproszeni i okaże się, że obraz naszej osoby nie pasuje do tego z CV to “dostaniemy kosza” nim tak naprawdę zdążymy usiąść przy stoliku.

Czekanie na anons
Znam osoby, i sam do nich należałem (gdy szukałem pracy), które czekają na anons by podjąć działania. Z ogłoszeniami o pracę jest jak z kobietą ubraną w bikini - pokazuje ona ciekawe miejsca, ale najciekawsze już nie. Dokładnie tak jest z upublicznianiem wakatów. Gdzieś obiło mi się o uszy (tam były liczby, a słabo je zapamiętuję), że na grubo ponad połowę miejsc pracy rekrutacja odbywa się niepublicznie. Są to rekrutacje wewnętrzne, poprzez pracowników, znajomych, polecenia czy headhunterów. Czy wszyscy z Was swoich partnerów poznali przez serwisy randkowe?
Pewnie nie. Dlatego też warto starać się o pracę w firmie, która nam się podoba, nawet gdy nie szuka partnera. W wielu sytuacjach gdy pójdziemy z własnej inicjatywy wystarczy słownie poprosić o “randkę”:
“Bardzo podoba mi się Państwa firma. Chciałbym u Was pracować. Myślę, że się nadaję. Może usiądziemy i porozmawiamy, a ja Panu pokażę, że będę świetnym pracownikiem dla Państwa”.

Zapraszam do dyskusji. Nie tylko ja liczę na Waszą aktywność