Orest Tabaka

Archive for March, 2009

Na zwaśnione osoby…

Wednesday, March 25th, 2009

Pewnie zdarza się Wam przypadkiem być świadkiem w kłótni innych osób: znajomych, kolegów z pracy, szefa z podwładnym, rodziny itp. Przyznam, że to dość krępująca sytuacja. Dość często zdarza się nam angażować w spór opowiadając po którejś ze stron (np. ze względu na sympatię do jednej z osób lub na swój interes). Jako dzieciak angażowałem się emocjonalnie… i zupełnie niepotrzebnie.

Wypracowałem sobie jednak pewien sposób działania. Działa bardzo dobrze w sytuacjach gdy kłótnia jest taką małą sprzeczką, wymianą pretensji, szczególnie między osobami z którymi mamy w miarę swobodne stosunki i najczęściej w podobnym wieku. Nie miałem okazji sprawdzać tego w stosunku do osób, które są mi obce czy też nasze relacje były dość sztywne (np. z osobami starszymi od siebie, “ważniejszymi”). W tej metodzie warto wykazać się poczuciem luzu

W momencie kiedy w naszym otoczeniu pojawiają się dwie sprzeczające się osoby lub zaczynają się przy nas sprzeczać:

Etap 1. Przysłuchujemy się przez chwilę, aby szybko ocenić czy spór jest o poważną rzecz czy o bzdurę, błahostkę. Jeśli poważny, to może warto się wycofać, aby nie oberwać rykoszetem. Jeśli o błahostkę to:
• zaczynamy się przypatrywać i jawnie pokazujemy, że tu jesteśmy… najlepiej z uśmiechniętą twarzą i wielkim zaciekawieniem, mrucząc pod nosem “aha… tak… ooo…” Obserwujemy sobie ich tak jak eksponaty w muzeum.
• po chwili obserwacji, robimy coś bardzo nieprzewidywalnego. Zazwyczaj mówię w formie żartobliwej: “O tak… pobijcie się!”, “Odgryź jej palca!”, “Głośniej… słabo Was słychać!”

W tym momencie nastąpi tzw. “przerwanie wzorca” (zdaje się termin z NLP). Spierający normalnie nakręcaliby się i z niewyrzuconych śmieci przeszliby do zdrady, niewierności itd. Przerywając wzorzec odrywamy ich od kłótni.

Etap 2. W tym momencie najpewniej te osoby już nie powrócą do tak zażartej sprzeczki. Jednak, aby szczególnie uzmysłowić im, że kłótnia pewnie nie rozwiąże ich problemu oraz dać im szansę na konstruktywne rozwiązanie problemu, warto się wycofać. Ja robię to ze słowami:
“To już się nie kłócicie? Szkoda…”
• z lekkim “rozczarowaniem na twarzy” wycofuję się: wychodzę z pomieszczenia, oddalam się, powracam do swoich zadań, powracam do rozmowy ze swoim rozmówcą (gdy byłem w towarzystwie).
• lub gdy jedna ze stron mnie chce wyprosić (”Idź stąd!”, “Wyjdź!, “Nie wtrącaj się!” itp.) to wtedy z uśmiechem na ustach wycofuję się: “Ależ oczywiście… już wychodzę/wracam do swoich zajęć ”

Po tym drugim etapie zostawiamy spokojnie te dwie osoby, aby miały możliwość coś z tą sytuacją zrobić. Z moich obserwacji wynika, że te osoby już nie wracają do kłótni, przez chwilę są zmieszane zaistniałą sytuacją i albo rozchodzą się, by później w miarę konstruktywnie to załatwić, albo od razu jedna ze stron zaczyna przepraszać lub/i prostować sytuację.

W drugim etapie możemy też użyć poważniejsze: “A teraz porozmawiajcie spokojnie i wyjaśnijcie sobie sprawę. Zostawię Was samych” - w przypadku, gdyby jednak problem był poważniejszy i/lub kłótnia ta powtarza się już któryś raz.

Zaznaczam, że metodę sprawdzałem przy sprzeczkach o drobne rzeczy. Z pewnością są efektywniejsze sposoby, jednak w moich sytuacjach ta metoda mi wystarcza i bardzo ją sobie cenię

A jakie są Wasze sposoby na kłócących się w pobliżu Was ludzi?

Posted in Komunikacja | 3 Comments »

No to kim będziesz za 5 lat?

Sunday, March 22nd, 2009

W ostatnich miesiącach bardzo popularna stała się metoda wizualizacji (po sukcesie filmu “The Secret”) która polega na wizualizowaniu sobie naszej przyszłości w pozytywny sposób. Siadamy, relaksujemy się i wyobrażamy sobie duże mieszkania, drogie samochody, piękne kobiety, świetnie płatną pracę itd. Przyznam, że sam z tego trochę korzystam na zasadzie doprecyzowania swojego życia, jakie chcę osiągnąć. Od samego wizualizowania pewnie jeszcze nikt nic nie osiągnął, ale wiedząc co chcemy osiągnąć łatwiej jest podejmować działania, aby to osiągnąć.

Metoda tyle dobra i skuteczna co słabo sprawdzająca się, gdy próbujemy wykonać ją będąc w słabym stanie emocjonalnym. Może chwilowo poprawić nastrój, lecz (widząc po sobie) długoterminowo podcina skrzydła. Po takich “sesjach” odzywał się we mnie głos: “Orest… co Ty w bajki wierzysz. Prostych rzeczy nie potrafisz osiągnąć, a marzą się Tobie takie wielkie i skomplikowane!”
I to odbiera chęć do działania… a marzenia zostają tylko marzeniami. 2 lata temu posługiwałem się nawet takim stwierdzeniem, że “marzenia są fajne póki są marzeniami, bo są piękne. Realizując zabiję je”.

To co dało mi impuls do zmian to wizualizacja, lecz w negatywny sposób:

Kim będziesz za 2, 5 czy 10 lat, jeśli nie podejmiesz żadnych działań
zmieniających Twoje życie?”

Taką wizualizację po raz pierwszy zrobiłem 16 miesięcy temu… po 4 miesiącach i kilku takich wizualizacjach zdecydowałem się na poważnie coś zrobić (dokładnie rok temu). Przyznam, że jeśli niektóre z tych “wizualizacji” by się spełniły, to już długo bym nie prowadził tego bloga… i chodził na wolności

Oto wybrane “smakołyki” z moich notatek zrobionych w 2007 roku na przełomie listopada/grudnia (okres porzucania studiów): hipokrytą, starym “pierdzielem” głaskającym kota i siedzącym przed TV [w domyśle było: “krzyczącym i kłócącym się z telewizorem”].

Przyznacie, że mrozi krew w żyłach i bardzo odstrasza przez przyszłością. W dodatku ćwiczenie zrobiłem jesienią, a zimy dla mnie były dość depresyjne… co poskutkowało 2 miesięcznym “przygaszeniem” z którego wyciągnąłem się dopiero wiosną. Powiedziałem sobie, że “Nie ma mowy! Tak Oreścik żyć nie będziesz!”. A że już wtedy wiedziałem mniej więcej jak, to zadziałałem.
Mamy wiosnę, tak więc jest to pewien sposób, aby tym Was, którzy jeszcze się wahają “dać sobie kopa” do działania.

O dziwo w tych samych notatkach, z tej samej sesji wizualizacyjnej, na różne pytania w stylu “Kim/jaki chciałbym być za 2, 5 10 lat?” wypisałem wiele rzeczy, cech, które mam już dzisiaj.

Posted in Rozwój osobisty | 15 Comments »

Sposób na porządki w pokoju, domu… w życiu.

Wednesday, March 18th, 2009

Raz na kilka miesięcy robiłem małe sprzątanie pokoju - wyrzucanie niepotrzebnych dokumentów, papierów, rzeczy, ubrań itp. oraz układanie na odpowiednie miejsca. Wyglądało to tak, że wybierałem te zbędne, które są niepotrzebne, nie używam ich, nie będę używał i je wyrzucałem - wszystkie pozostałe układałem w jakimś porządku. Takie sprzątanie była tylko kosmetyką. Wizualnie wyglądało OK.

Pokój, dom…
2 miesiące temu zrobiłem małe przemeblowanie pokoju upraszczając jego rozkład. Zyskałem trochę przestrzeni oraz rozstawiłem tak, aby łatwiej się sprzątało. Wciąż jednak miałem dużo rzeczy. Zainspirowany w zeszłym tygodniu postem How to Declutter an Entire Room in One Go Leo Babauty wyszedłem z trochę innego założenia, które wcieliłem w życie 2 dni temu:

Wybiorę tylko te rzeczy, które są mi niezbędne, które używam lub/i będę używał…
a pozostałe wyrzucam.
To były porządki

Pozbyłem się około połowy rzeczy:
- w szafce została tylko połowa ubrań,
- w szafie całe duże pudło z rzeczami wyrzucone,
- kabelki, śrubki itd. z szuflady majsterkowicza-elektryka zredukowane o ok. 70%,
- biblioteczka skurczyła się o połowę (pozostały te najwartościowsze pozycje),
- z dwóch segregatorów z dokumentami pozostał jeden,
- z dwóch zapełnionych półek… zostały dwie wolne

Jeszcze została szafa w której “mieści się warsztat rowerowy”, którego w okolicach wakacji spotka podobny los.

Życie
Podobne porządki robię ze swoim życiem. Do tej pory odcinałem rzeczy, które były mi zbędne, których nie chciałem robić. Teraz po przeczytaniu książki Leo Babauty “The Power of Less” (którą to bardzo polecam pomimo swojej ceny - chyba, że ktoś chce tylko poczytać i pozachwycać się jak to inni mają fajnie ) wybrałem sobie 5 najważniejszych rzeczy do robienia w życiu (esencję) i nim będę poświęcał swój czas oraz uwagę. Całą resztę porzucam. Wybrane pozycje to:

• inspirowanie ludzi - blog, “Orest inspiruje”, konsultowanie, doradzanie “życiowe” (a w przyszłości biznesowe w obszarze zachowań ludzkich), spotkania z ludźmi,

• blogowanie, pisanie - w ostatnim roku skręciłem mocno w stronę pisania i bardzo mi to odpowiada,

• uczenie się, czytanie, rozwijanie, praktykowanie - książki, blogi, artykuły, udział w rozmowach, spotykanie się z ludźmi, obserwowanie ich, czas na kontemplację, przemyślenia,

• pasje rozwojowe - te, które przysłużą się spełnianiu w tych powyżej, jak bieganie i jazda rowerem (kondycja i zdrowie), fotografia (która daje nowe inne spojrzenie), “out of the box’y” czyli robienie rzeczy nietypowych (np. udział w sesji fotograficznej, całonocne spacery po plaży podczas wakacji), dziwne i nietypowe projekty (np. “studencki czwartek”, “spacer z Orestem”),

• czerpanie przyjemności ze wszystkiego co robię, realizowanie się - w każdym działaniu będę doszukiwał się przyjemności i sensu; jeśli ich nie znajdę, to poddam pod głęboką wątpliwość zasadność takich działań,

Ten ostatni punkt to taka furtka dla różnych interesujących rzeczy, które w życiu mogą mi się przytrafić.

Jeszcze w kwestii porządków:
1. Dla rzeczy, których nie jesteście pewni czy są rzeczami niezbędnymi (za Leo) możecie zrobić takie pudełko “Może” i tam powrzucać takie rzeczy, a pudełko wynieść do piwnicy, schować w głęboko w szafie. Jeśli przez 6 czy 12 miesięcy tam nie zajrzycie, tzn., że nie były niezbędne.
2. Przejrzyjcie jeszcze raz rzeczy przed wyrzuceniem. Wczoraj zaniepokoiłem się, bo miałem wrażenie, że w tym szaleństwie wyrzuciłem ważne papiery z banku (umowa, kody…). Na szczęście były tam gdzie być powinny

Dopisane 2010-10-02:
Od napisania postu skala “porządków” mocno się zwiększyła. Cały dobytek materialny mieszczę w walizce 51 cm, a w życiu zajmuję się innymi rzeczami i niewielką ich ilością

Posted in Rozwój osobisty | 15 Comments »

Co w sobie zmieniłeś/aś w ostatnim roku?

Sunday, March 15th, 2009

Wczorajszy post Setha Godina - What do you do when you read Kevin Kelly? natchnął mnie do przemyśleń, do pewnej refleksji. Z pewnością czytacie różne blogi o samorozwoju, o NLP, o coachingu, o wszystkim co daje narzędzia, odpowiedzi, wskazówki jak się zmienić. Sam mam takich blogów niemal 30 w RSS. Z pewnością czytacie też książki w tym temacie, artykuły, udzielacie się na blogach, forach, portalach społecznościowych. Być może niemal każdego dnia dowiadujecie się o jakiejś genialnej idei, wspaniałej koncepcji, ekstra sposobie na zmienienie swojego życia. Zachwycacie się nimi w komentarzach, postach, rozmowach ze znajomymi. Wiele o tym myślicie…

Stąd moja refleksja i pytanie do Was:

Co jednak z tego co przeczytaliście, usłyszeliście wykorzystaliście we własnym życiu? Co się zmieniło w Was w ostatnim miesiącu, półroczu, roku? Jakich zmian dokonaliście?

Tym pytaniem chcę Was sprowokować do małego rachunku sumienie. Na ile pozwalacie sobie na marnowanie tej wartościowej wiedzy, którą zdobywanie czytając? Liczę też na Waszą szczerą odpowiedź w komentarzach i na ujawnienie się tych z Was, którzy do tej pory byli biernymi Czytelnikami tego jak i innych blogów.

__________________________________________________________________________

Z pewnością ciekawi Was co ja w sobie zmieniłem? Oto mój nocny rachunek sumienia

mimo to działam dalej

wiem od czego zależy

Zacząłem żyć w zgodzie z sobą, być sobą

W ostatnim półroczu:
1. Wybrałem się na pierwsze, po 4 latach, filozoficzne wakacje i to w zimie
2. Założyłem firmę (choć tylko formalnie, bo nic do tej pory nie zrobiła).
3. Zgodziłem się i wziąłem udział w sesji fotograficznej w studio (pomimo, że uważam siebie za niefotogenicznego).
4. Zacząłem spotykać się z osobami o których czasem nic nie wiem (np. spacery).
5. Poprawiłem swoją komunikację (aktywne słuchanie).
6. Zaprzyjaźniłem się z wewnętrznym krytykiem.
7. Wygoniłem ze swojego życia dwie toksyczne znajomości i już nie podtruwają mi życia.
8. Wzrosła moja pewność siebie i luz (np. chodząc po ulicy nucę sobie, uśmiecham się do ludzi, luźne zdjęcie na blogu).

W ostatnim roku:
1. Zmieniłem sposób wypowiadania się na spokojniejszy, mniej emocjonalny, mniej definitywny.
2. Więcej czytam (książek, blogów, artykułów).
3. W miarę regularnie prowadzę tego bloga.
4. Przez pół roku wstawałem codziennie o 6:00 (w okresie zimowym staram się w okolicach 8:00).
5. Sport (rower, bieganie) uprawiam dla przyjemności i kondycji - nigdy z konieczności.
6. Na niezrozumiałe dla mnie zachowania wielu osób patrzę jak na eksponaty w muzeum, jak na ciekawostkę i wiele się uczę.
7. Dałem sobie przyzwolenie na popełnianie błędów (wyciągam wnioski i idę dalej).
8. Przekonałem się, że mogę jeszcze wiele w sobie i swoim życiu zmienić.

Wielu “grzechów” pewnie nie pamiętam, wielu pewnie tu nie zawarłem. To najważniejsze jakie sobie przypomniałem podczas robienia rachunku sumienia.

Postanowiłem także dać Wam pewną pomoc - “Orest inspiruje”. Każdy z Was, kto odważy się pomyśleć o jakiejś drobnej czy większej zmianie w swoim zachowaniu, w swoim życiu może się ze mną tym podzielić mailowo, a ja dołożę wszelkich starań, aby Was zainspirować jeszcze bardziej i wesprę w tej wyboistej, ale jakże ciekawej wyprawie

No to jakie to zmiany zaszły w Waszym życiu w ostatnim roku, jak korzystacie z takich źródeł wiedzy jak blogi, książki?

Posted in Rozwój osobisty | 19 Comments »

A za rok… będziesz starszy/a o rok…

Friday, March 13th, 2009

Trzy dni temu miałem swój mały rocznicowy jubileusz: natrafienie na blog Alexa i dokładnie ten post.
12 dni później wziąłem byka za roki z twardym postanowieniem, że jednak będę lepszym człowiekiem i ulepie sobie życie takie jakie chcę. Po raz pierwszy w moim życiu wytrwałem w tej decyzji dłużej niż kilka miesięcy, choć bywało ciężko

Stąd też refleksja:
Jedyne co pewne, to że za rok będziesz starszy/a o rok. To co od Ciebie zależy, to czy za rok będziesz osobą, którą dziś jesteś a którą już dziś nie chcesz być czy też będziesz osobą, którą już dziś chcesz być a jeszcze dziś nią nie jesteś?

(ten “rok” to umowny jest, bo pewne zmiany wymagają 2, 3 czy 10 lat)

Z perspektywy roku? Wybieram opcję bycia osobą, którą jeszcze nie jestem, ale już dziś chcę być. I to się tyczy też najbliższego roku. Dziś wiem, że tym kim jestem to jakiś ułamek tego kim mogę być. Trochę jak z “daj palca, to rękę weźmie”. W rozwijaniu się, zwłaszcza w tym co zwiemy “rozwojem osobistym” już chyba tak jest, że człowiek odkrywa co krok coś nowego i ma ochotę na więcej.

Przez lata wypracowałem sobie kilka kroków, które pozwalają mi obierać pewien kurs:

2. Zaczynam sobie rozmyślać… od dniu wczorajszym, jutrzejszym, o tym co zrobię sobie na kolację. Dowolne myśli, najważniejsze to nie cenzurować ich, pozwolić im płynąć.

3. Po ok. 10-15 minutach wpadam w stan refleksyjny i zaczynam delikatnie kierować te myśli na moje marzenia, na to co chciałbym robić, kim być… wyobrażam sobie niedaleką przyszłość. Co ważne: bez cenzury

4. Po ok. jednej czy dwóch godzinach już mam obraz w głowie co będę robił, czym się zajmował, jak będzie wyglądał mój dzień powszedni. Czasem zrywam się z podłogi, aby to wszystko spisać, wyznaczyć cele, zadania… najważniejsza to ten kierunek w którym chcemy zmierzać.

5. Przystępuję do partyzanckich działań, aby choć trochę przybliżyć się do celu. Np. w zeszłym roku dwa dni po bezsennej nocy, gdy miałem pomysł na bycie szkoleniowcem, wybrałem się do dwóch szkół w Legnicy z propozycją przeprowadzenia szkoleń maturzystom.

Model ten kształtuje się u mnie od ok. 6 lat i ten 5 punkt zawsze był jego słabą stroną. Wymaga ruszenia tyłka i zrobienia czegokolwiek. U mnie z większym powodzeniem punkt 5 realizuję od Wakacji 2008/2009 i zdaję sobie sprawę, że jest to najtrudniejszy punkt.
Zaletą jest jednak wyrabianie w sobie nawyku “Myśl -> działanie -> myślenie podczas działania”. W kroku 5 ważne jest, aby nasze działania były obarczone niskimi ewentualnymi konsekwencjami. Władowanie się w kredyt na 50 czy 500 tys., ciąża, tatuaż na czole niosą za sobą istotne konsekwencje. Chodzi o to, aby w razie niepowodzenia w tych działaniach wyciągnąć odpowiednie wnioski i po tygodniu móc o nich zapomnieć mając wolny umysł.

Przeglądałem ostatnio swoje notatki sprzed roku czy sprzed 16 miesięcy. Jestem trochę inny niż sobie wtedy wyobrażałem, a cele które wtedy wymyśliłem są wciąż nieosiągnięte, bo już nie są kuszące - zdezaktualizowały się. Nie ciąłem się żyletkami za to, że nie zrobiłem tego co założyłem Mam w głowie atrakcyjniejszy kurs, bardziej doprecyzowany. To jakbyśmy robili wycieczkę na drugą stronę oceanu i początkowo kierowali się na wschodnie wybrzeże Kanady. W trakcie podróży dokonali korekty na Nowy Jork, jeszcze przed Nowym Jorkiem już wymyślili Kubę… a trafili na Panamę. Jesteśmy za oceanem? Tak, i to w jak urokliwym miejscu

Posted in Rozwój osobisty | 16 Comments »