Orest Tabaka

Archive for April, 2009

Samotnik. Dusza towarzystwa. Znajomości “na chwilę”.

Saturday, April 4th, 2009

Ten post jest takim prologiem do następnego postu “Mentalny Frankenstein”. Chcę poruszyć kwestię “zarządzania znajomościami” z pozycji koncepcji, odpowiedniego podejścia a nie narzędzi. Termin “zarządzanie znajomościami” brzmi trochę pejoratywne to jednak warto nad tym tematem dłużej się zastanowić. Dobrze zarządzając własnymi pieniędzmi poprawiamy naszą sytuację finansową, dobrze zarządzając ludźmi w naszej firmie podnosimy jej efektywność itd. Stąd przydatne jest odpowiednie zarządzanie swoimi znajomościami, aby czerpać z nich jak najwięcej i w jak najprzyjemniejszy sposób

Skupię się na dwóch aspektach, na które warto zwrócić uwagę przy zarządzaniu swoimi znajomościami:

Samotnik vs. dusza towarzystwa
Zakładam, że wszyscy czujemy jak różne podejścia do kontaktów z ludźmi mamy. Są osoby, które stronią od kontaktów z ludźmi i osoby, które wręcz “muszą” przebywać wśród ludzi. Po między tymi skrajnymi postawami mamy wiele miejsca na pośrednie rozwiązania. Gdyby tak ustawić suwak, gdzie przy jednej krawędzi byłoby 100% samotnika, a przy drugiej 100% duszy towarzyskiej to moglibyśmy znaleźć taką kombinację, w której czujemy się najlepiej - przez ile czasu chcemy przebywać wśród innych ludzi, ile czasu chcemy przebywać samotnie. Niemal każdy potrzebuje czasu zupełnie dla siebie i niemal każdy na przebywanie wśród ludzi.

Oczywiście trzymanie się stosunku np. 30/70 na korzyść towarzystwa jest mało przyjemne, bo te proporcje mogą (i będę) się zmieniać na przestrzeni miesięcy, tygodni czy nawet dni. Wyliczenie, że X godzin oddaję się samotności a Y godzin kontaktom towarzyskim jest bardzo ograniczające, bo w relacjach z ludźmi nie chodzi o liczby, tylko o przyjemność, mile spędzony czas, rozwijanie się, wzbogacanie osobowości itd. Świadomość tego, że preferujemy styl np. samotniczy pozwali nam w odpowiednim momencie wyczuć, że czas udać się w jakieś swoje miejsce, aby pobyć samemu ze swoimi myślami.

Chcę Was tym skłonić do zastanowienia się, do przypomnienia sobie z przeszłości okresów, w którym najlepiej czuliście się spędzając czas w towarzystwie ludzi - może nie było to 14 godzin dziennie a tylko 8.

Znajomości na “chwilę”
W wielu książkach, artykułach czy koncepcjach rozwoju osobistego mówi się o budowaniu “networkingu” czyli sieci znajomych. I generalny wniosek jest taki, że im więcej osób w najlepszej jakości tym lepiej. Ostatnio znajomy wspomniał o szacunkach, z których wynika, że człowiek w ciągu swojego życia styka/zaznajamia się z około 3 tysiącami osób. Gdybyśmy tak z każdym mieli utrzymywać znajomość przez całe życie, to z pewnością byłoby to trudne, nawet przy założeniu 1 telefon na pół roku czy 1 spotkanie na rok. Zdecydowana większość tych osób pojawia się w naszym życiu “na chwilę” (na miesiąc, rok, 20 lat).

Patrząc przez pryzmat swojego doświadczenia, obserwując i rozmawiając z ludźmi wyciągnąłem spostrzeżenie, że jesteśmy nieświadomi tej “chwilowości”. Jeszcze kilka lat temu poznając jakąś wartościową osobę bardzo chciałem w dość szybkim tempie przenieść taką znajomość na inne poziomy - np. na bardzo dobrego, bliskiego znajomego. Po okresie intensywnego umacniania znajomości przychodziła stagnacja, pod czas której znajomość zamierała (odświeżana czasem smsem, telefonem, przypadkowym spotkaniem itd.). Następowała pustka, uczucie porzucenia, którego często nie rozumiałem. Dopiero zdanie sobie sprawy z tego, że przecież większość ludzi w naszym otoczeniu będzie tylko przez chwilę uczestniczyła w naszym życiu uwolniła mnie od tych negatywnych emocji

Mój model zarządzania znajomościami - zamek/twierdza
Zapewne spotkaliście się ze stwierdzeniem “ludzie-twierdze”, które to osoby obwarowane odpowiednim murem nie dopuszczają innych do siebie. O takich osobach dość często mówi się przy związkach damsko-męskich (pisała o nich Paulina Biedugnis na blogu Alexa), lecz ludzie-twierdze nie występują tylko w relacjach damsko-męskich lecz wszystkich.

Moje podejście do kontaktów z ludźmi można zobrazować na przykładzie takiej twierdzy. Swego czasu byłem twierdzą trudną do zdobycia i to dotyczyło wszelkich znajomości w ogóle. Człowiek zamknięty w sobie, trzymający ludzi na odległość. W zeszłym roku przebudowałem swoje podejście otwierając bramy, dodatkowo stawiając mnóstwo drogowskazów gdzie taka brama się znajduje. Każdy średnio rozgarnięty człowiek jest w stanie odczytać te drogowskazy (np. moje zainteresowanie rozwojem, ciekawymi ludźmi itd.). Brama jest otwarta, więc każdy w miarę kulturalnie zachowujący się człowiek może wejść na dziedziniec i dowiedzieć się bardzo dużo o mnie. Takim dziedzińcem jest chociażby ten blog, na którym każdy może wyczytać o mnie bardzo dużo. I to jest jakby pierwszy poziom znajomości - świadomość/wiedza o tym, że dana osoba istnieje, nawiązywanie bardzo płytkich relacji.

Z pośród takich przewijających się wielu osób w moim życiu, mam możliwość (wedle różnych kryteriów, bardzo elastycznych) zapraszać osoby do nawiązania trochę głębszej relacji, mianowicie zaproszenia do “komnat gościnnych”. To drugi poziom, w którym jest rozmowa, wspólne spędzanie czasu, dowiadywanie się o sobie, wzbogacanie swoich osobowości. Na tym poziomie można dowiedzieć się o wiele więcej o mnie.

Ostatni, trzeci poziom to “komnaty prywatne”, można powiedzieć mieszczące się w wieży apartamenty Tutaj zaproszenie dostają nieliczni. Swego czasu moja ciocia, do której jeździłem na wakacje powiadała, że goście to są 3 dni, później to “swoi” To oznaczało konieczność zaangażowania się w przygotowywanie posiłków, zmywanie naczyń, robienie zakupów itd. lub wyjazd do domu Wykorzystując tę cenną lekcję od cioci oraz swoje doświadczenia zauważyłem, że po zaproszeniu pewnych osób do “komnat gościnnych” te relacje (w zależności od intensywności) musiały pójść w jedną ze stron - w stronę “swoi” czyli otrzymać zaproszenie do komnat prywatnych, gdzie dostaje się specjalny status i niesamowitą uwagę, albo prośbę o zwolnienie komnat ustępując miejsca nowych “gościom”. Na dziedzińcu zawsze jest miejsce.

Model ten zakłada dużą rotację ludzi w naszym otoczeniu, dość intensywne czerpanie ze znajomości z osobami, które zdecydowaliśmy się zaprosić do naszego życia (te komnaty gościnne). Następnie powinniśmy podjąć decyzję czy będą to osoby z którymi będziemy przez długi okres utrzymywać znajomość (przyjaciele, partnerzy, bardzo bliscy i dobrzy znajomi) czy też to co było do dania i wzięcia w takiej znajomości już się wyczerpało i pozwalamy tej znajomości umrzeć śmiercią naturalną, żegnamy się i idziemy w swoich kierunkach czy też z taką osobą kontakt będzie przypadkowy - np. gdzieś się miniemy, zamienimy słówko.

Ten model z pewnością nie jest najlepszy jaki może być. Od czasu gdy go stosuję jakość moich relacji znacznie się poprawiła, stałem się bardziej otwarty przez co łatwiej nawiązałem parę głębszych relacji. Także naturalnie przyjmuję to, że wiele znajomości po prostu się zakończy - w moim przypadku większość przez śmierć naturalną, a tylko 2 razy do tej pory “byłem zmuszony” pożegnać osoby przebywające w komnatach gościnnych, które zbyt długo były takimi znajomymi w zawieszeniu.

Oczywiście macie ode mnie zgodę na zupełną szczerość. Na ile odpowiada Wam taki model, a na ile nie? Jeśli nie to z jakiego Wy korzystacie? Zachęcam Was do głębokiej refleksji oraz do burzliwej dyskusji.

Posted in Rozwój osobisty | 21 Comments »

Co naprawdę nas ogranicza?

Wednesday, April 1st, 2009

Swego czasu zainspirowany postacią Pawła Urbańskiego napisałem post, którego przesłanie było “Jedynym ograniczeniem jesteśmy my sami!” I w tej kwestii nic się nie zmieniło. W ostatnich dniach zrobiłem poważną analizę trzech najczęstszych “wymówek”, którymi operujemy.

PIENIĄDZE
To najpopularniejsza wymówka, z powodu której nie robimy tego co byśmy chcieli. A nawet nie tyle wymówka co błędne upatrywanie ograniczenia. Wiele rzeczy można zrobić przeważnie małym kosztem. Dodatkowo nawet w obrębie swojego budżetu mamy rzeczy na które wydajemy chętnie te pieniądze oraz rzeczy na które mniej chętnie. Jak ktoś z Was ma pasję/hobby to wie, jak łatwo i często bezrefleksyjnie wydajemy na nie pieniądze Trudniej to przychodzi, gdy chcemy sobie zafundować jakąś rzecz, nawet przyjemną a która nie jest pasją. Zaczyna się liczenie i… “Nie stać mnie na to / Nie mogę sobie na to pozwolić / Gdybym miał więcej pieniędzy, to pewnie bym to kupił/zrobił!”.

Jak już pewnie zorientowaliście się, lubię fotografować. Widać to tutaj czy tutaj. Jak do tej pory z obecnym aparatem wybrałem się tylko raz na teren Legnicy, aby porobić zdjęcia (plus 2 razy byłem uwiecznić pewną imprezę sportową). Trochę porobiłem zdjęć w Szkocji… a tak to aparat użytkowany tylko w domu. Przyczynę za ten stan rzeczy upatrywałem w słabych możliwościach aparatu… a gdybym miał lustrzankę cyfrową to bym robił zdjęęęć, że hej!
Ostatnio zrobiłem rachunek sumienia i okazało się, że gdybym ograniczeniem w nierobieniu zdjęć był brak lepszego aparatu, to już dawno bym go kupił. Znając jednak siebie to zamiast kilkuletniego średniej jakości kompaktu na półce kurzyłaby się nowa lustrzanka cyfrowa

Coś w mniejszej skali? Gokarty! Od 2 czy 3 lat w Legnicy na wiosnę rozstawiany jest tor kartingowy… od zeszłego roku obiecuję sobie, że się wybiorę. Kilka czy kilkanaście złotych za godzinę zabawy to niewielki wydatek a jak do tej pory nie zdecydowałem się wybrać.

CZAS
Każda osoba ma tyle samo czasu - każdego dnia do dyspozycji 24 godziny. To jak je rozdysponujemy zależy od nas. Jeśli ktoś robi wymówki brakiem czasu, a poświęca dziennie po godzinie czy dwóch na ślęczenie przed telewizorem, albo kilka godzin na “imprezy rodzinne u cioci”, bo nie wypada nie być to już widać jak słabą moc ma ta wymówka.

INNI LUDZIE ZOBACZĄ / CO ONI POWIEDZĄ?
Czy ktoś z Was chcąc opalać się nago opalał się tak? Można przecież na dachu domku, na własnej posesji ogrodzonej gęstym żywopłotem, na zamkniętej plaży, czy gdzieś w polu z dala od miast, wsi i wszelkich zabudowań. Tam nikt by nie widział nas, więc i nikt by nic nie mówił. A jednak wiele osób tak się nie opalało pomimo wielkiej chęci.

Sam będąc w Szkocji (przełom grudnia i stycznia) i spacerują w nocy po plaży miałem ochotę zrobić “gwiazdę”… taką jak robi się na WF-ie w szkole Środek nocy, zupełna ciemność, w promieniu 100-200 metrów nie było żywej duszy. Nikt nic by nie widział, nikt nic by nie powiedział. I myślicie, że zrobiłem?

Te “wymówki” w niektórych sytuacjach mają moc. W wielu jednak wypadkach ograniczenia mamy zainstalowane w głowie. Jednym z takich ograniczeń jest “Co ja na to powiem?” czyli nasz wbudowany sędzia i policjant, który patrzy na ręce i wyda wyrok, gdy tylko zrobimy to co chcieliśmy. Sędzia i policjant jest dobry, gdy chcemy złamać prawo, zrobić krzywdę innej osobie. W wielu jednak przypadkach nasze działania byłyby kreatywne i w efekcie z pożytkiem dla innych, bo poprawiając swój nastrój wpływamy korzystnie na otoczenie. Realizując się podróżniczo poznajemy nowe regiony, zyskujemy nowe spojrzenie na świat co przenosi się na nasze otoczenie. Itd.

Jeśli już szukać ograniczeń to tych rzeczywistych… mogą nimi być wstyd czy też brak “rzeczywistej” chęci. Lepiej jednak poszukiwać prawdziwej, szczerej chęci zrobienia czegoś i sposobu w który ominiemy ewentualne przeszkody: pieniądze, czas, “inni ludzie zobaczą”. A może się okaże, że poza tymi trzema wymówkami wyżej nie mamy żadnych innych i zrobimy to co zawsze chcieliśmy

Posted in Rozwój osobisty | 12 Comments »

Archive for April, 2009

Samotnik. Dusza towarzystwa. Znajomości “na chwilę”.

Co naprawdę nas ogranicza?

Wpisy w miesiącach:

Kategorie