Orest Tabaka

Archive for May, 2009

Ktoś musi zacząć pierwszy…

Thursday, May 28th, 2009

Uwielbiam scenę z filmu “Rejs” z zebrania na statku i pamiętną kwestię:
“Na każdym zebraniu jest taka sytuacja, że ktoś musi zacząć pierwszy.”

Rewelacyjna kwestia i odnosząca się nie tylko do zebrań. W wielu sytuacjach życiowych, w których nie wiemy jak się zachować musi być ktoś, kto pierwszy pokaże jak się zachować (swoją drogą profesor psychologii Robert Cialdini nazwał to zjawisko Social Proof). Jak graliśmy w piłkę i ktoś z kolegów albo my sami wybiliśmy szybę sąsiadowi to nastawała chwila konsternacji i rozglądanie się co zrobić. Jak jeden zaczął uciekać to i reszty po chwili nie było na miejscu zdarzenia
Jak nauczyciel albo wykładowca zacznie grzmieć, że zrobi sprawdzian/kolokwium za to, że się nie uczymy, to tylko czekamy aż ktoś pierwszy zacznie odpowiadać na pytania by dyskusja mogła się ożywić.

Gdy byłem w 2 klasie podstawówki i jeden z kolegów rzucił pomysł, aby po lekcjach salę opuścić nie drzwiami tylko przez okno, to rozglądałem się kto pierwszy się odważy. Jak jeden “wyszedł oknem”, to opór znikł - też “wyszedłem oknem” (ach, później przez weekend żałowałem, że to nie ja byłem tym “pierwszym” ).
Przykładów można mnożyć.

Nie inaczej jest jeśli chodzi o pomysł na życie. Mamy swoje wyobrażenia, przykłady z życia naszych rodziców, znajomych - nimi najczęściej podążamy. Nie chcę tu już za bardzo złorzeczyć na schemat liceum-studia-praca-dom/kredyt-rodzina. Ten schemat jest sprawdzony, wielu już przetestowało - działa byle jak, ale działa. Lecz jak mamy własny pomysł na życie, którego nie widzieliśmy ani w telewizji, ani wśród znanych nam osób, ani nie przeczytaliśmy o nim w gazecie, książkach itd. to zapala nam się lampka i czekamy “Co tu zrobić? Kto pierwszy się odważy tak zrobić? Wtedy i ja tak zrobię!”.

Nie ma innej opcji jak stwierdzić: “Z każdym pomysłem jest taka sytuacja, że ktoś musi zacząć pierwszy! Dlaczego nie miał(a)bym być to ja?” Mało prawdopodobne, że ktoś za nas na ochotnika przetestuje nasze marzenia, nasz pomysł na życie, aby pokazać nam, że działa, że tak można, że to wypali. Może on być przecież szalony, dziwny, abstrakcyjny, nierealny… ale to nasz pomysł, przez nas wymyślony, do nas dopasowany!

Od zeszłego roku dość intensywnie “natycham się” anglojęzycznymi pozycjami książkowymi i blogami. Czerpię różne pomysły na swój styl życia, które to pomysły już funkcjonują w życiu innych ludzi. Ja z nich zrobiłem mix, kompletną mieszankę różnych dziwnych i skrajnych czasem podejść. I wątpię, aby ktoś miał ochotę testować ją na sobie. Nikt tego za mnie nie zrobi, więc jak chcę wieść takie życie jakie sam sobie wymyśliłem, to jedyna opcja jaka jest to “Ktoś musi zacząć pierwszy. Tak, to muszę być ja!”

———
PS: To jest trochę tak jak z zabawą z petardami. Póki mamy na nią pieniądze i zadbamy o to, aby się poważnie nie poparzyć to frajda z zabawy gwarantowana

Posted in Rozwój osobisty | 17 Comments »

Masz więcej doświadczenia, niż się Tobie wydaje!

Wednesday, May 20th, 2009

Pisząc CV, list motywacyjny czy innego rodzaju dokument, w którym chcemy zaprezentować siebie trafiamy na pozycję “Doświadczenie”. We wszelkich przykładach CV w internecie ta pozycja jest niemal obowiązkowa. Pierwsza myśl, to doświadczenie formalne, czyli to zdobyte na praktykach, stażu, w pracy zawodowej itd. Dobrze, gdy jest… gorzej, gdy go nie ma A tak się dzieje, gdy ktoś całkowicie zmienia branżę lub dopiero zaczyna życie zawodowe.

Pewnym moim pomysłem na wybrnięcie z sytuacji “braku doświadczenia formalnego” jest opisanie tego co robiliśmy jako “Osiągnięcia” (pisałem o tym w poście o pisaniu CV). Jest to zdecydowanie elastyczniejsze podejście, bo otwiera nam drogę do doświadczenia nieformalnego… a takie każde z nas ma… i to jeszcze jakie

Sama nazwa stanowiska, okres zatrudnienia, obowiązki mówią bardzo mało, a czasem nic - to, ze ktoś gdzieś pracował, miał się czymś zajmować nie oznacza, że tym się zajmował. Osiągnięcie jest widocznym skutkiem naszego działania. Dlatego też każdy z nas, jak tylko głębiej przeanalizuje swoje działania to zauważy, że ma więcej doświadczenia niż się wydawało. Aby zrobić sobie taką analizę zaproponuję Wam kilka pytań i kroków.

1. Jakiego doświadczenia, jakich umiejętności poszukuję?
Wiedząc co szukamy łatwiej się to znajduje. Dlatego na wstępie warto przeanalizować stanowisko pracy na jakie aplikujemy, zawód, który chcemy wykonywać czy pozycję jaką zajmować, aby wyszczególnić sobie pożądane doświadczenie i umiejętności. Jeśli aplikujemy na stanowisko, gdzie będziemy mieć kontakt z ludźmi to będziemy szukać doświadczenia w nawiązywaniu relacji, doświadczenia w rozstrzyganiu sporów, kierowaniu ludźmi itd. Dla analityka to wszelkie przejawy naszego analitycznego podejścia, wyszukiwania informacji, opracowywania ich itd.

2. Co z tego co poszukuję wystąpiło w moim życiu?
W tym miejscu można zrobić “skan” całej naszej historii, niemalże od narodzin do dnia dzisiejszego. Jak ktoś z nas w dzieciństwie ustawiał wszystkie dzieciaki na podwórku w szeregu (metodami dyplomatycznymi oczywiście ), tworzył drużyny i od nas w dużej mierze zależało w co graliśmy to jest to doświadczenie w kierowaniu i zarządzaniu ludźmi. Jeśli za rodziców załatwialiśmy bilety do kina, proponowaliśmy zbieranie i odkładanie pieniędzy a na wycieczkach klasowych podpowiadaliśmy nauczycielom co moglibyśmy zrobić, gdzie pójść, co zwiedzić i opracowywaliśmy mały plan działania to jest to doświadczenie w organizowaniu. Jeśli w imieniu klasy chodziliśmy do nauczycieli załatwiać przeniesienie sprawdzianu czy do dyrektora by zwolnił nas z lekcji bo “coś” to jest to doświadczenie w negocjacjach. Wszelkie konkursy plastyczne, recytatorskie, rysowanie portretów członków rodziny to doświadczenie artystyczne.

3. Jaka była kontynuacja tych doświadczeń w ostatnich latach, miesiącach?
To, że coś robiliśmy z sukcesem będąc dzieckiem jeszcze wcale nie oznacza, że mamy duży potencjał by zajmować się dokładnie tym czymś w dorosłym i zawodowym życiu. Lecz jeśli na studiach również aktywnie działaliśmy będąc starostą roku, działając w kołach naukowych, stowarzyszeniach studenckich to jest to kontynuacja doświadczeń. Jeśli pierwsze nasze prace również wymagały od nas pewnych umiejętności i działań, które przejawialiśmy za młodu to jest to kontynuacja.

Dokładnie taką analizę zrobiłem sobie kilka miesięcy temu i dostrzegłem kilka bardzo ciekawych rzeczy. Okazało się, że pierwsze doświadczenie z samorozwojem miałem już w wieku 8 lat (“Mentalny Frankenstein”), pierwsze doświadczenia w doradzaniu przy rozwiązywaniu problemów w wieku 13 lat (to daje odpowiednio 15 i 10 lat doświadczenia). W każdym z tych doświadczeń była kontynuacja. Ktoś powie, że jak może “samorozwijać” się dzieciak czy w czym 13 latek może doradzać, jakie problemy rozwiązywać?
Metoda postępowania jest ta sama, zmienia się tylko kaliber sprawy - zamiast problemów z rodzicami pojawiają się problemy z nauczycielami, szefem, klientem (w końcu klient to nasz Pan ); zamiast problemów z kolegami z klasy to problem ze współpracownikami; zamiast problemu z partnerem… problemy z partnerem Zmienia się tylko kaliber sprawy.

Dlatego w pierwszej kolejności warto chwalić się doświadczeniem o większym kalibrze… lecz jeśli mamy mniejszego kalibru to to też jest doświadczenie. Każdy kiedyś zaczynał. Ludzie, którzy spełniają się w tym co robią (którzy równolegle także osiągnęli sukces finansowy) często wskazują na wydarzenia ze swojej przeszłości, gdzie już w wieku 8 lat np. sprzedawali jagody czy lemoniadę na ulicy, kosili trawniki sąsiadom, roznosili gazety, występowali w szkolnych recitalach itd. To jest właśnie doświadczenie z młodych lat, które nas kształtują, które dają nam przewagę nad tymi, którzy albo nic nie robili albo nie zwracają uwagi na takie drobne wydarzenia

Posted in Praca, Rozwój osobisty | 6 Comments »

Optymizm, radość… tego się trzeba nauczyć!

Wednesday, May 13th, 2009

Dziś o dwóch umiejętnościach, których posiadanie bardzo poprawia jakość życia. O optymistycznym patrzeniu na świat oraz o radowaniu się. Nie każdy musi się tego nauczyć, bo to zależne jest od własnych potrzeb i uznania. Jednak każdy kto chce być optymistą i być radosnym musi się tego nauczyć. To taka sama umiejętność jak jeżdżenie dwukołowym rowerem. Powiecie: “Bzdura!” Pozwólcie, że wyjaśnię

Ktoś, kto nauczył się jeździć na rowerze w zasadzie do końca życia potrafi. Czasem sobie trzeba przypomnieć jak to się robi gdy miało się dłuższą przerwę. Bycie optymistą, radowanie się jest właśnie taką umiejętnością z której często nie korzystamy i którą sobie trzeba przypomnieć.

Jak byliśmy dziećmi chyba każdy z nas nauczył się jeździć rowerem. Na początku był to trzykołowy rowerek, później taki tradycyjny z bocznymi kółkami… i nadszedł czas na tylko dwa koła. Z pomocą kijka i trzymającego nas taty, po kilku czy kilkunastu wywrotkach, zdartych łokciach i kolanach nabywaliśmy tę umiejętność

Jako dzieci wielu z nas miało w miarę szczęśliwe dzieciństwo, potrafiliśmy radować się z lizaka, loda, z nowej piłki itd. To jest taka jazda trzy- czy czterokołowym rowerkiem. I wiele osób wkraczając w dorosłe życie całkiem zapomina, że po takim trzy- czy czterokołowym rowerku czas przesiąść się na dwukołowy, pozdzierać parę razy kolana lecz w końcu nauczyć się cieszyć różnymi rzeczami, patrzyć optymistycznie na życie. Zamiast tego wiele osób porzuca marzenia o nauczeniu się tej umiejętności męcząc się przez całe życie… bo z jednej strony bardzo chcieliby nauczyć się tego czego nie potrafią, a z drugiej boją się pozdzieranych kolan.

Jak się tego nauczyć?
Przede wszystkim próbując. W zeszłym roku wyćwiczyłem w sobie optymizm, umiejętność pozytywnego patrzenia na świat, na wiele spraw, wydarzeń. Zaczynałem od patrzenia na różne zdarzenia i próbowałem wyłapywać cokolwiek, co mogło być przejawem pozytywnym - to tak jakbym wsiadł na rower i starał się tylko pedałować, jak najszybciej. Po pewnym czasie wyłapanie pozytywów stawało się prostsze, dołożyłem doszukiwanie się perspektyw, wartościowych lekcji dla mnie itd. I poszło

Permanentną radość wbudowałem sobie w tym roku. Bardzo pomocne są tu afirmacje. Po pierwsze zacząłem używać “Pozdrawiam radośnie”, po drugie stając przed lustrem powtarzałem sobie “Tę radość to ja lubię”, “Czyż nie fajnie jest tak się cieszyć, no nie? :>” itd. Czasem trzeba “pozdzierać sobie kolana” … to gdy wymsknie się nam “Bzdura, wcale nie jestem radosny!” Z czasem jednak wywrotek będzie mniej.
Bardzo pomaga również wrzucenie sobie na tapetę w komputerze czy na komórkę swojego zdjęcia, na którym jesteśmy uśmiechnięci. W komórce mam to zdjęcie które jest tu na blogu po prawej - za każdym razem jak zaglądam w telefon zaczynam się cieszyć

Dlaczego ta umiejętność jest potrzebna?
Jeśli nauczymy się jeździć na małym rowerku “Romet”, później jesteśmy wstanie łatwo przeskoczyć na BMX’a, na składaka, na rower górski, kolarzówkę czy każdy inny rodzaj. Narzucanie sobie warunku, że nauczę się jeździć jak będę miał rower górski za 20 czy 30 tysięcy złotych sprawia, że sami się z tej umiejętności kastrujemy. Trudno nauczyć się cieszyć ze 100 tysięcy złotych na koncie, jak człowiek nie umie cieszyć się z 1000 złotych. Zawsze będzie mało.

Życzę Wam ciekawych przemyśleń i jak najszybszej decyzji o podjęciu nauki. Zatem wsiadajcie na “rower” i uczcie się. Zdarte kolana się zagoją… a umiejętność cieszenia się, optymistycznego podejścia do życia zostanie Wam na całe życie

Pozdrawiam radośnie
Orest

UPDATE: Polecam także optymistyczną muzykę, np. Lenkę - The Show (teledysk)

Posted in Rozwój osobisty | 45 Comments »

Gdzie jest wartość w czytaniu książek? cz. 2

Saturday, May 9th, 2009

W pierwszej części postu przedstawiłem dwie wytyczne, których stosowanie pomaga mi czerpać bardzo dużo z książek, blogów czy artykułów które czytam. Były to:

W ostatnich dniach dość intensywnie dyskutuję z kilkoma osobami pod jedną z Notatek Alexa - Niewiele się zmieniło (traktującą o maturze). Dyskusja potoczyła się w kierunku obowiązku przyswojenia sobie wiedzy tzw. “elementarnej” (tam: literatury, kanonu lektur szkolnych). Pomyślałem, że przydadzą Wam się jeszcze 3 zalecenia, których stosowanie pozwala mi mocno pogłębiać dziedziny mojego zainteresowania. Są one poniekąd rozwinięciem tych dwóch pierwszych:

3. Odważnie odrzucaj to co trzeba/należy/powinno się/wypada znać.
Od najmłodszych lat jesteśmy “tresowani” na posłusznych obywateli, którzy powinni znać twórczość jednego wieszcza, poezję wielkiej pisarki, dzieła zasłużonego myśliciela, wywody starożytnych filozofów itd. Rodzina, otoczenia, politycy, media, różne grupy społeczne wskazują nam co “musimy/powinniśmy” znać jeśli chcemy uważać się za: ludzi wykształconych, pełnoprawnych obywateli, świadomych Europejczyków, specjalistów itd. Daleki jestem od wszelkich rekomendacji co trzeba czy wypada znać. Mając własny rozum i wolną wolę możemy (i warto z tego korzystać) odrzucać rzeczy, na które nie mamy ochoty, w których nie widzimy niczego pożytecznego, co nie wykazuje żadnej lub wykazuje niewielką wartość użyteczną. Tym sposobem do dnia dzisiejszego nie przeczytałem tzw. “pozycji obowiązkowych” jeśli chodzi o zarządzanie/skuteczne działanie: “7 nawyków skutecznego działania” Coveya, “Getting Things Done” Davida Allena czy “Zen to Done” Leo Babauty Nie czytam kilku blogów, które są zalecane jako te “obowiązkowe” przy tym, czym się zajmuję.
Są też pozycje, które po przeczytaniu części i przekartkowaniu jej dalszych fragmentów odkładałem na półkę i to niezależnie od ilości pozytywnych opinii wielu osób. W tych przypadkach po prostu miałem ochotę na inną, która w moim mniemaniu ma większą wartość.

4. Odważnie czytaj to co NIE trzeba/należy/powinno się/wypada znać.
Niezależnie jakim autorytetem ktoś jest, jaką władzę czy wiedzę ma jakaś osoba, jak wiele lat ma dana instytucja, nie ma takich rzeczy, które można zakazać komuś przeczytać. Swego czasu kościół miał listę ksiąg zakazanych których nie wolno było posiadać czy czytać. Dzieło Kopernika również tam było, choć zawarte w nim odkrycia zgadzały się z prawdą. Dlatego też jeśli ktokolwiek wyśmiewa jakąś pozycję, odradza jej przeczytanie, ujmuje jej wartość to używając swojej wolnej woli i rozumu sami podejmujcie decyzję czy chcecie taką pozycję przeczytać.
Spotkałem się z negatywnymi opiniami tzw. “uznanych w branży osób” dotyczących książek Paula McKenny - jego książki rozchodzą się w milionach nakładów i przez niektórych są uznawane za mierne jeśli chodzi o rozwój osobisty. Używając swojego rozumu i własnej woli przeczytałem trzy jego pozycje, które bardzo sobie chwalę, które dostarczyły mi wiele materiału do ciekawych spostrzeżeń.

5. Ponownie odkrywaj Ameryką!
Niedawno od Bartka Zajączkowskiego dostałem ciekawy cytat:

“Wykorzystaj czas na doskonalenie się poprzez czytanie dzieł innych ludzi, aby łatwo osiągnąć to na co oni ciężko pracowali.”

Na przestrzeni tysięcy lat wiele z rzeczy zostało już opisanych, wiele wniosków wysnutych, wiele spostrzeżeń dokonanych - wiele z tego zostało odkryte przez innych i zostało zapisane w książkach. Można więc tę zapisaną wiedzę łatwo przyswajać pomijając proces własnego dochodzenia do różnych wniosków. Ale!
Jakiś czas temu spacerowałem z jedną z Czytelniczek, która znała wiele spostrzeżeń, wniosków, rozumiała je, była przekonana o ich wartości lecz nie były to jej spostrzeżenia (”Orest, ale to nie jest moje!”). Mocno zalecam, aby na podstawie tego co czytamy, tego co zaobserwujemy, co ktoś nam powie wysnuwać własne wnioski, własne spostrzeżenia. Co z tego, że ktoś już tego kiedyś przed nami dokonał? Jeśli te spostrzeżenia są nasze to mają zdecydowanie większą siłę oddziaływania na nas.
Czasem gdy czytam różne posty na blogach czy rozdziały w różnych książkach przypominam sobie, że spostrzeżenia tam zawarte sam dokonałem mając 8, 10, 16 czy 20 lat. Miejmy trochę odwagi by na własne potrzeby odkryć to co już kiedyś ktoś odkrył.

Korzystając z tych pięciu moich zaleceń może okazać się, że ten nasz mix spostrzeżeń oraz wiedzy z różnych obszarów nie komponuje się w żadną znaną obecnie profesję. Pozwalając sobie jednak na trochę kreatywności jestem przekonany, że wymyślicie taką profesję, która będzie dostarczać wartość innym osobom a Wam dawać niesamowite zadowolenie z jej wykonywania

I ostatnie zalecenie: niezależnie od tego jak cenicie teksty na tym blogu, używajcie własnego rozumu przy wdrażaniu tych zaleceń

Posted in Rozwój osobisty | 10 Comments »

Ćwiczenia dla oczu - mały eksperyment.

Monday, May 4th, 2009

Jakiś czas temu rozmawiając z Krzysztofem Sornatem poruszyliśmy temat wzroku. W wyniku tej rozmowy skonstruowaliśmy pewne założenie: Jeśli potraktować oko jak każdy inny mięsień to w wyniku treningu/ćwiczeń można poprawić jego funkcjonowanie.

Mam wielką wiarę w możliwości ludzkiego organizmu… czy to poprzez wysiłek jaki jest w stanie wykonać (110%), czy to odporność na choroby itd. Tym razem skupiliśmy się na możliwościach oka… a precyzyjniej na poprawie wzroku.

W wyniku tego założenia doszliśmy do wniosku, że noszenie okularów jest jak danie samochodu osobie bardzo otyłej o słabej kondycji, aby mogła podjechać do sklepu te 100 metrów. W sklepie się znajdzie, ale jeżdżąc samochodem na takich krótkich dystansach z pewnością nie poprawi swojej kondycji. Podobnie z okularami, które wyręczają oko z prawidłowego działania. Na podstawie moich różnych przyzwyczajeń związanych z używaniem oczu, opracowaliśmy z Krzyśkiem kilka prostych ćwiczeń, które w zamyśle mają poprawić wzrok. Ja widzę bardzo dobrze, zarówno na krótkie jak i długie odległości (np. z ok. 70 metrów potrafię odczytać tablice rejestracyjne). Dlatego też mamy dla Was (osób ze słabszym wzrokiem) propozycję udziału w takim naszym małym eksperymencie, aby wykonywać te ćwiczenia w miarę regularnie, i abyście dawali znać jakie przynoszą u Was efekty.

Zestaw ćwiczeń:

Krzysiek u siebie

2. Patrząc przez okno przez kilka minut skupiajcie wzrok na obiektach blisko i daleko położonych. Może to być przeskakiwanie z patrzenia na żaluzje/futrynę okna, na ścianę bloku, na trawnik przed domem, ulicę, na daleko poruszające się samochody, bloki kilkaset metrów od nas. Następnie powrót podobną trasą na obiekt położony blisko (kilkanaście centymetrów od nas). Kilka powtórzeń.

3. Trzymając długopis lub inny podobny przedmiot w dłoni przysuwać go jak najbliżej nosa po czym odsuwać od siebie cały czas na niego patrząc. Dla ciekawszych efektów warto, aby ten przedmiot miał na sobie coś napisane, dzięki temu możemy skupiać się pilnując ostrości - starać się, aby napisy były ostre tym samym przysuwając ten długopis na odległość nawet ok. 8-10 centymetrów od nosa i oddalając na wyciągnięcie ręki.
UWAGA - Róbcie to delikatnie, powoli i z małą ilością powtórzeń w pierwszych dniach! Po tym ćwiczeniu mogą trochę oczy boleć, więc tak 2-3 powtórzenia w pierwszych dniach w zupełności wystarczą!

4. Złóżcie dłonie jak do modlitwy tak na wysokości oczu w odległości ok. 30 centymetrów od nosa. Patrząc przed siebie zacznijcie przesuwać ręce na boki (lewa ręka w lewą stronę, prawa w prawą). Na tyle powoli, aby cały czas widzieć je na obrzeżach. To ćwiczenie powinno wpłynąć na szerokość widzenia - widzenie peryferyjne.

Ogólne uwagi dotyczące ćwiczeń
• Ćwiczenia pomyślane są dla rozprawienia się z krótko- i dalekowzrocznością. Nie wiem jak z innymi wadami wzroku (np. astygmatyzm).
• Ćwiczenia należy wykonywać bez okularów i soczewek. Chyba nie chcemy ćwiczyć kondycji podjeżdżając samochodem do kiosku
• Zależnie od tego jakie macie nastawienie do systematyczności tak też możecie wykonywać ćwiczenia - codziennie w tych samych porach lub gdy macie czas i chęci.
• Róbcie je delikatnie, z małą ilością powtórzeń, aby nie przemęczyć oczu.
• Wprowadzajcie urozmaicenia do tych ćwiczeń, oczywiście w miarę rozsądnie.
• Aby były pierwsze wyraźne efekty z pewnością trzeba 2-3 tygodni czy nawet miesiąca.

Podzielcie się swoimi spostrzeżeniami, wynikami Waszych ćwiczeń, różnymi ich wersjami. Przypominam, że jest to pewnego rodzaju eksperyment o dość śmiałym założeniu, z którym wielu lekarzy, okulistów i optyków się pewnie nie zgodzi

Posted in Rozwój osobisty | 23 Comments »