Aby sprawnie rozwijać się samemu warto wspierać rozwój innych. Nie jest to takie oczywiste, szczególnie ze względu na zaszczepianie w nas elementu rywalizacji: rywalizujemy o zabawki w piaskownicy, o oceny i sympatię nauczycieli itd. Tak, wiem… z nami tak na pewno nie jest Ale ze mną było Od małego raczej “szpanowałem” wiedzą, “lansowałem” się i próbowałem dzięki niej zdobyć uznanie. “To działa tak i tak… to tak wygląda… ale nie będę Wam tłumaczył… może kiedyś “. I ludzie robili wielkie “Ooooo…”. Do tego nie trzeba wiele wiedzy. Jednak chcąc wspierać inne osoby samemu trzeba wiedzieć i umieć zdecydowanie więcej oraz przemyśleć różnych rzeczy.

Spacerując z niektórymi z Was bardzo często zachęcam Was do rozwijania siebie i innych. Posługuję się takim przykładem, że jak sami pozyskamy ok. 10 jednostek wiedzy, to po przepracowaniu tej wiedzy jesteśmy w stanie przekazać innymi może 1, 2 czy w najlepszym wypadku 3-5 jednostek tej wiedzy (przykład z obserwacji, nie poparty żadnymi badaniami). Podobnie gdy wymyślimy własne metody ogarnięcia i prowadzenie życia tak jak chcemy, swój własny styl życia czy podejścia do różnych spraw, to będzie Wam bardzo trudno to wszystko przekazać innym. Zatem jeśli chcielibyśmy kogoś wesprzeć w rozwoju np. 10 jednostkami wiedzy i różnych podejść, to możecie policzyć sobie jak mocno sami musicie się rozwinąć

Tak więc trzy główne zalety jakie upatruję w rozwijaniu innych:

1. Musisz nauczyć się więcej, odkryć więcej, doświadczyć więcej niż będziesz w stanie przekazać
Tak jak już wyżej napisałem. Nikogo nie będziesz w stanie rozwijać jeśli nie zadbasz o swój intensywny rozwój. A im bardziej się rozwijasz tym lepsze życie sobie fundujesz.

2. Łatwiej się rozwijamy w rozwijającym się otoczeniu
Swego czasu spotkałem się z ciekawym cytatem: “W biednym kraju wstyd być bogatym, w bogatym kraju wstyd być biednym”. Tutaj ta zasada również się sprawdza. Jeśli Twoje otoczenie się rozwija to nawet nie chodzi o to, że to wstyd - po prostu jest łatwiej. Ludzie sami się napędzają. Trzeba być wybitną jednostką, aby w rozwijającym się otoczeniu stać w miejscu. W otoczeniu, które olewa własny rozwój, a jedynie my się rozwijamy wyglądamy trochę jak “kosmici” oraz może okazać się, że nam się odechce. Nie oznacza to, że aby w ogóle rozwijać się trzeba trafić w rozwijające się otoczenie - można zachęcać innych swoim przykładem, a gdy ktoś będzie chciał wziąć z nas przykład warto wesprzeć rozwój takiej osoby. Nie trzeba dużo: krótka rozmowa, odpowiedź na kilka pytań, sporadyczna korespondencja e-mail, podsyłanie linków do artykułów czy do postów na blogach, podsuwanie tytułów książek itd. Podczas wypiętrzania się gór zazwyczaj cała okolica się podnosi.

3. Kolejne źródło przyjemności
I tu wracamy do tej rywalizacji z początku postu. Na pewnym poziomie, na którym ludzie walczą o przetrwanie (aby zarobić pieniądze na przeżycie, aby “wyszarpnąć” na własność partnera, zdobyć uznanie konkretnej grupy ludzi itd.) mało kto dostrzega przyjemność w dawaniu czegoś od siebie całkowicie bez zapłaty, zobowiązań, non-profit. Gdy przestajemy rywalizować z innymi o zapewnienie sobie przetrwania okazuje się, że dawanie czegoś od siebie innym sprawia ogromną frajdę i dostarcza mnóstwa przyjemności

Jak widzicie to nie kosztuje wiele wysiłku a daje bardzo przyjemne efekty. A jak to wygląda u Was?

Współczesna kultura życia dość mocno stara się w nas zaszczepić bezbłędność. Jako małe dzieci mamy tę naturalną zdolność do popełniania i radzenia sobie z błędami - popełniliśmy je (skaleczyliśmy się, potknęliśmy, zepsuliśmy coś) i żyjemy dalej bez dręczących myśli. Nadal próbujemy różne rzeczy. Naturalnym jest dla nas, że się uczymy czy to chodzić, używać różnych zabawek, badać różne zjawiska itd. Jednak już wtedy byliśmy karani za błędy. W szkole jest nie inaczej - wszelkie nasze błędy w zachowaniu czy nauce są karane negatywnymi uwagami czy ocenami. Z dalszą edukacją i pracą zawodową jest podobnie. Tak więc zamiast pielęgnowania i rozwijania naszej naturalnej zdolności do radzenia sobie z błędami (jak to Monika kiedyś napisała w komentarzu, że “trzeba nauczyć się [uzupełnienie: na nowo] jaka szybko wstać, pozbierać pióra i znowu na górę do startu” ) staramy się ze wszystkich sił omijać sytuacje, w której możemy popełnić błąd.

Cały samorozwój to praca nad sobą, swoimi zachowaniami, sposobem patrzenia na różne rzeczy oraz działanie. Stąd u wielu osób wygląda to tak - metoda musi być idealna i działać od razu, system dopracowany w każdym szczególe, efekty zgodnie z planem, najlepiej błyskawicznie itd. Jeśli tylko istnieje możliwość popełnienia błędu to staramy się uniknąć jakiekolwiek działania, aby tego błędu nie popełnić.

Błędy będą się zdarzać, pewnie będzie ich wiele. Są to lekcje dla nas. Dzięki umiejętności popełniania błędów, wyciągania wniosków, “pozbierania piórek” i ponownego próbowania nauczyliśmy się chodzić, mówić, pisać, liczyć, nawiązywać kontakty z ludźmi itd. To co często spotykam w biografiach osób, które w swoim obszarze osiągały znaczące sukcesy, to właśnie ta umiejętność radzenia sobie z błędami i porażkami.

Proponuje Wam więc rozważenie dwóch bardzo kuszących podejść, które w tym temacie stosuję, choć nie zawsze to jest łatwe:

1. Doświadczenie jest tym co dostajemy gdy nie dostajemy tego co chcieliśmy.
Każda sytuacja, w której nie postąpiliśmy tak jak chcieliśmy, gdy efekt był inny od tego, który sobie wyobrażaliśmy, dostarcza nam wielu informacji zwrotnych. Ta, która wydaje się najbardziej oczywista to “ponieśliśmy porażkę - nigdy więcej tak nie robić”. Jednak błędy i porażki dostarczają nam wielu informacji o tym co zrobiliśmy nie tak, o tym jak działają pewne mechanizmy, jak funkcjonuje otoczenie. Warto na te informacje popatrzeć jak na lekcję dla nas, tak abyśmy następnym razem postąpili tak jak chcemy, abyśmy osiągnęli to co sobie założyliśmy.

2. Rzeki dalej płyną, Ziemia się obraca a jutro będzie wschód słonka…
O ile to pierwsze skutkuje budowaniem własnego doświadczenia i pozwala nam na lepsze działanie w przyszłości, o tyle to podejście bardzo dobrze wpływa na naszą formę psychiczną. Tutaj nadajemy właściwe rozmiary naszym błędom i zyskujemy świadomość, że to przecież nie koniec świata. Miesiąc temu wybierałem się do Warszawy na audycję w Akademickim Radiu Kampus. Przez swoją powierzchowność przy sprawdzaniu nie dotarłem do Warszawy - nawet nie wyjechałem z Legnicy. I pierwsza reakcja w przypadku wielu osób to próba samobiczowania się, złość i inne dziwne zachowania. Moja: “Kaczawa [rzeka w Legnicy] dalej płynie, Ziemia się obraca a rano będzie wschód słonka “.

Warto podmienić sobie swoją reakcję na błędy i porażki oraz zmienić swój odbiór tych błędów. Takie podejście pozwala nam w miarę komfortowo funkcjonować oraz w miarę trzeźwo wyciągać lekcje z niepowodzeń. Warto też o tym pamiętać właśnie wtedy, gdy szczególnie aktywnie pracujemy nad sobą, rozwijamy się. Tych błędów będzie dużo, a przedstawione wyżej podejścia pozwolą Wam z tych błędów korzystać… a nie zamartwiać się nimi czy omijać wszelkie działania.

Jakieś pomysły, uwagi, spostrzeżenia? Zapraszam Was do rozmowy w komentarzach

———
PS: Rozumiem, że takie podejścia są trudne do wdrożenia. Sam jeszcze nie we wszystkich obszarach w pełni z nich korzystam. Właśnie odrabiam tę lekcję w pewnej ważnej, osobistej dla mnie sprawie.

Kontynuujemy serię postów o podstawach samorozwoju. Dziś o podejściu do życia, samego siebie a także do innych osób. Jest to sprawa bardzo istotna. Dlaczego? Więc po kolei

1. Twój stosunek do życia
Swego czasu pisałem o sensie życia, a precyzyjniej o moim jego postrzeganiu. Pokrótce wychodzę z założenia, że życie nie ma sensu, bo i tak z chwilą śmierci tracimy wszystko na co pracowaliśmy całe życie. Niezależnie od tego jak długie by ono nie było, nie zmienia to faktu, że śmierć kończy “grę w życie”. Skoro zatem życie wyznacza nam pewne ramy czasowe, w których tę grę kończy, to wolę już teraz być osobą taką jaką chcę, robić to co chcę (uwaga na końcu postu), spędzać czas tak jak chcę i z kim chcę… po prostu cieszyć się życiem

Zauważyłem, że wiele osób ma takie podejście do życia (najczęściej nieświadome), jakby była reinkarnacja. Żyją tak, aby tylko dotrwać do śmierci, a dopiero po niej stworzyć sobie życie w którym będą szczęśliwi. Można i tak, pytanie jaką mamy pewność, że po śmierci będziemy mogli cokolwiek. Więc jedyne co pewne to to, że mamy TO życie. Gwarancji na inne nikt nam nie dał!

Jeszcze inne podejście to podchodzenie do życia zbyt poważnie: trzeba pracować, trzeba zarabiać, trzeba być wykształconym, trzeba mieć rodzinę, trzeba być grzecznym, poważnym itd. Pytanie czy te wszystkie “trzeba” służą mi i mojemu szczęściu czy komuś innemu? Czy mam na tyle odwagi, aby być poważny wbrew swoim potrzebom? (ja już nie mam)

Tak więc pierwsza sprawa w dzisiejszym temacie: zastanówcie się jakie macie i jakie chcielibyście mieć podejście do życia.

2. Twój stosunek do samego siebie
Znając swoje podejście do życia czas zastanowić się nad tym jak podchodzimy do samego siebie. Za często widzę jak wiele osób “unicestwia się”, “karze”, “nie lubi się” za to, że są sobą. Zastanówmy się przez chwilę. Jedyna osoba, z którą przebywamy 24/24 przez 7 dni w tygodniu to my. Z nikim innym nie przebywamy tak wiele czasu. Dlaczego zatem chcielibyśmy się “unicestwiać”, “karać” czy “nie lubić” za coś? Dbamy o innych, chcemy, aby mieli dobrze z nami, aby nas lubili, a bardzo często zapominamy o sobie. Proponuję Wam dość egoistyczne podejście, aby uznać siebie za najważniejszą w naszym życiu osobę, o którą warto szczególnie dbać. Coś nam się w nas nie podoba? Zmieniamy! Na siebie mamy 100% wpływ - na nikogo więcej nie mamy tak wielkiego wpływu.

3. Twój stosunek do innych
Dość często na siłę chcemy zmieniać innych ludzi, dopasowywać do siebie, ustawiać ich pod własne dyktando. A po co? Czasem faktycznie tak się łatwiej żyje, lecz z drugiej strony jeśli sami chcielibyśmy mieć wolność decydowania o tym co chcemy robić, jak się zachowywać to dajmy to prawo innym. Nie ma co się denerwować, że ktoś nie jest taki jak my byśmy chcieli, że ktoś myśli inaczej niż my. Przypominam, że w pierwszej kolejności warto zadbać o siebie (punkt 2), bo na siebie mamy największy wpływ i z sobą spędzamy najwięcej czasu

Inną sprawą jest uprzykrzanie życia innym. Oczywiście można. Czy nie lepiej jednak ten czas, energię i uwagę poświęcić na pracę nad sobą czy też na spotkania z osobami, z którymi chcemy się spotykać?

Jakiś czas temu także odkryłem, że jeśli osoby wokół mnie mają dobrze to i mi z tego powodu jest lepiej. To działa jak orogeneza - podczas wypiętrzania się gór podnosił się cały teren. Czy nie warto dbając o innych wpływać także na swoją sytuację?

Kilka luźnych spostrzeżeń
• Rozpocząć pracę nad sobą można już teraz… a nawet warto.
• Pieniądze jako warunek bycia szczęśliwym, bycia osobą jaką się chce ma dwie wady:

- pieniądze uwydatniają tylko nasze cechy: jeśli jesteśmy bałaganiarzami, to kupując więcej rzeczy nie zmienimy się w tej kwestii na lepsze; jeśli nie jesteśmy mili dla ludzi, to mając pieniądze będziemy jeszcze bardziej ich olewać;
- nie trzeba pieniędzy by być miłym człowiekiem, by się uczyć (internet oferuje mnóstwo darmowej wiedzy), by dbać o siebie, by uprawiać sport (spacerować czy biegać można za darmo);

• Nie wszystko co się chce można robić od razu (pomijam to, aby nie szkodzić innym): do niektórych czynności są potrzebne pieniądze (np. nurkowanie w Egipcie), ludzie (chcemy kogoś uczyć, być ich menedżerem) czy też więcej wiedzy (trzeba czasu). Na tyle na ile możemy warto przygotować się zawczasu, bo okazje sprzyjają ludziom przygotowanym

Dajcie sobie czas na przemyślenie tego tematu. Jeśli macie jakieś spostrzeżenia, refleksje lub pytania to komentarze są do Waszej dyspozycji. Następna część już w następnym tygodniu

Ten fakt specjalnie chcę odnotować w osobnym poście. Od kilku dni działa blog mojego brata, Janka

Pod adresem www.jan.tabaka.eu znajdziecie ciekawe posty o tym jak dbać o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne.

Kilka lat temu razem z Jankiem interesowaliśmy się różnymi sposobami trenowania, zgłębialiśmy zasady funkcjonowania ludzkiego organizmu - Janek poszedł w stronę propagowania aktywności fizycznej, ja psychicznej. Tak więc myślę, że Janka blog zachęci Was do w miarę regularnego ruchu, bo jak mówi stare przysłowie: “W zdrowym ciele zdrowy duch”

Zachęcam do zasubskrybowania kanału RSS Janka blogu oraz regularnego czytania

———
PS: Ten rysunek wyżej to mój szkic zrobiony ze zdjęcia Janka. Ostatnie “tak zaawansowane” rysunki robiłem na lekcjach plastyki… czas pobudzić moją prawą, twórczą półkulę mózgową To była próba numer 1.

Kontynuując naszą serię postów związanych z podstawami samorozwoju, dziś o bardzo istotnej zasadzie:

Stajemy się lepsi w tym co trenujemy.

W zasadzie post tutaj mógłby się zakończyć Jak w tym miejscu wiecie co chcecie trenować i dlaczego to ważne, to nie marnujcie czasu na czytanie, bo z pewnością macie ciekawsze rzeczy do roboty.
Owocnego treningu!

Dla tych, którzy nie bardzo wiedzą dlaczego to ważne, to już wyjaśniam. Sprawa jest prosta: jeśli chcemy się czegoś nauczyć, posiąść konkretne umiejętności, stać się osobą taką jaką chcemy być to nie ma innej opcji jak trenowanie. Zapewne każdy z nas wie, jak małe dziecko uczy się chodzić. Na początku ćwiczy zmysł równowagi raczkując a później próbuje chodzić na dwóch nogach. Wielokrotnie kończy się to upadkiem na tyłek, wstaje i dalej trenuje. Po pewnym czasie umie swobodnie chodzić, czasem się potknie, upadnie, ale generalnie chodzi. Z czasem zaczyna biegać… a dziś większość z nas nie ma z chodzeniem większego problemu. Zwykły efekt treningu. Podobnie z pisaniem, czytaniem, liczeniem. Gdy ktoś podsuwa nam ciekawą metodę czy sposób na bycie np. bardziej zorganizowaną osobą, to staniemy się bardziej zorganizowani tylko wtedy, gdy będziemy to trenować. Wiedząc o danej metodzie ale nie trenując nijak nas to nie przybliża do wyuczenia pewnej umiejętności czy stania się daną osobą.

Tak więc trening można świadomie stosować przy tym co chcemy się nauczyć… lecz działa to także w drugą stronę. Pisałem o tym już w poście o marudach i samobiczownikach. Możemy wyćwiczyć w sobie umiejętności, których wcale nie chcemy mieć i bycie w stanie w którym nie chcemy być. Przykłady, że możemy być mistrzami w marudzeniu i samobiczowaniu się to początek. Do tego dochodzi cała gama umiejętności “nieuczenia się”, “trwania w złej decyzji/sytuacji”, “bycia opryskliwym”, “postrzegania siebie jako nic nie wartą osobę”, “wyręczania innych” itd. To też jest trening. Każdy kto trwa w jakiejś kiepskiej, dziwnej bądź katastroficznej sytuacji i odkłada decyzję o rozpoczęciu zmian w swoim trenuje bycie w tej sytuacji. Jest w tym coraz lepszy i dlatego trudniej zmienić kierunek.
Jak przez szkołę podstawową, (niektórzy także gimnazjum), szkołę średnią przymuszano nas troszkę do nauki, to jednak trenowaliśmy uczenie się i się rozwijaliśmy. Gdy przychodzą studia to wiele osób przestaje trenować uczenie się, a po studiach jest tak, że większość ludzi w ogóle się nie uczy. W ten sposób trenują “nieuczenie się” i są w tym coraz lepsi. I jak tu się dziwić, że wiele osób w wieku 30, 40 czy 50 lat mówi, że już się nie nauczy języka obcego, obsługi komputera czy innych umiejętności? Po wieloletnim treningu są mistrzami w “nierozwijaniu się”. Podobnie z paleniem papierosów, siedzącym trybem życia, oglądaniem TV, przejmowaniem się sprawami na które nie mamy wpływu.

Sam ostatnio złapałem się na trenowaniu “niepodejmowania decyzji” Mając kilka doświadczeń, gdzie szybkie (nie do końca przemyślane) podjęcie decyzji i szybkie wykonanie przynosiło mi ogromne korzyści w krótkim a także w dłuższym okresie, wciąż trenowałem długie analizowanie, doszukiwanie za i przeciw oraz trwanie w tym stanie niepewności. Jednak trening przerwałem i teraz pamiętam, aby podejmować decyzje szybko, intuicyjnie (w końcu to moja mocna strona) i wdrażać w życie - wiem, że w dłuższym okresie wyjdę na tym korzystnie

Tak więc zwracajmy uwagę na to co robimy, na nasze działania, które powtarzamy każdego dnia. Z drugiej, tej ważniejszej, strony patrzmy jakie umiejętności chcemy się nauczyć, jakie cechy nabyć, jakimi osobami być i dbajmy o to, aby właśnie to rozwijać, to trenować. Każdy, kto odniósł sukces w swojej dziedzinie odniósł go dlatego, że trenował. Czasem trzeba więcej godzin, miesięcy czy lat, czasem mniej. Wszystko zależy czy chwytamy okazję, aby już dziś trenować bycie radosnym czy odpuszczamy sobie przysięgając, że od jutra będziemy radośni - już wiemy jaki trening właśnie sobie zafundowaliśmy?