Orest Tabaka

Archive for August, 2009

Shit happens… po prostu!

Monday, August 31st, 2009

Pod jednym z postów Monika zapytała się co zrobić, w sytuacji gdy:

Monika:
(…) parokrotnie zdarzyło mi się mieć do czynienia z osobami, które co innego mówiły co innego robiły a koniec tych działań sprowadzał się do porażki, czasem dla moich lub naszych interesów.

Generalnie to co nam się przydarza jest wynikiem naszych działań - nikt by nas nie oszukał, gdybyśmy się z taką osobą nie zadawali, nie powierzali jej jakiś zadań, odpowiedzialności. Nikt by nas nie okradł, gdybyśmy to co mamy dobrze zabezpieczyli Nie zachorowalibyśmy gdybyśmy o siebie bardziej dbali, nie uczestniczyli w wypadku, gdyby nas w tamtym miejscu nie było. Ale wszystkiego, pomimo najszczerszych naszych chęci nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Nawet najlepsze symulacje w głowie, wieloletnie doświadczenia, sztab doradców nie są w stanie nas przed różnymi przykrymi rzeczami w życiu ochronić. Nawet nie wychodząc z domu może nam żyrandol na głowę spać - wypadki chodzą po ludziach

Ta nieprzewidywalność do końca to nierozerwalny element życia. I niewiele na to nie poradzimy. Choć zdarza się, i pewnie wielokrotnie to słyszeliście z ust innych (a może nawet i swoich), że ktoś stracił życiową szansę przez kogoś, że przez Pana X czy wydarzenie Y ich życie wygląda całkiem inaczej. Ludzie noszą taką zadrę w sercu i pozwalają sobie w skrajnych przypadkach, aby to jedno wydarzenie, jedna osoba pozbawiało nas radości w życiu.

Dlatego dziś proponuję Wam ciekawe podejście

“Shit happens… po prostu” (z ang. “gówno się zdarza”)

Jak coś pójdzie nie po naszej myśli to powiedzmy sobie po cichu “Shit happens… po prostu” i idźmy dalej. Gdy przydarzy się nam spora turbulencja w życiu, ulegniemy wypadkowi, zachorujemy poważnie to “Shit happens… po prostu” i zastanówmy się nad nowym kształtem naszego przyszłego życia. Może nie będzie ono wyglądało już tak jak przedtem, ale może wyglądać inaczej i wciąż dostarczać nam radości. Tylko śmierć eliminuje nas z gry pod tytułem “ŻYCIE”. W każdym innym przypadku wciąż jesteśmy w grze i możemy wiele zrobić. Czasem odpadną nam różne możliwości (w przypadku chorób, wypadków możliwości związane z aktywnością fizyczną) ale w tym miejscu pewnie zdamy sobie sprawę z innych naszych mocnych stron i tego w czym możemy się realizować.

Dla inspiracji polecam zapoznać się z sylwetkami tych osób:
• Ken Robinson - wieku 4 lat zachorował na polio, tym samym odebrało mu to możliwość grania w piłkę nożną, o której marzył. Zachęcany przez rodziców poświęcił się edukacji, został profesorem, zajmuje się edukacją oraz w 2003 roku królowa Elżbieta II nadała mu tytuł “Sir” za zasługi,
• Aimee Mullins - urodziła się bez kości piszczelowych. Gdy miała roczek lekarze zdecydowali się amputować obie nogi poniżej kolan. To nie przeszkodziło Aimee odbyć praktyki w Pentagonie czy wystąpić na paraolimpiadzie w Atlancie w 1996 roku. Możecie obejrzeć także prezentację na TED o jej osiągnięciach (napisy PL).

Dlaczego przykłady osób powszechnie uznanych za niepełnosprawnych? Bo sprawy związane z pieniędzmi, karierą, ludźmi przeważnie można odkręcić… z własnym zdrowiem nie jest to już takie proste

Posted in Rozwój osobisty | 21 Comments »

Motywacja na żądanie - post na personaldevelopment.pl

Friday, August 28th, 2009

Na blogu PersonalDevelopment.pl, na zaproszenie Ludwika C. Siadlaka, napisałem gościnny post o tym gdy zabraknie nam chęci by coś zrobić i co z tym zrobić.

Zapraszam więc Was do przeczytania postu “Motywacja na żądanie” oraz do udziału w dyskusji pod postem

———
PS: Zachęcam do śledzenia blogu PersonalDevelopment poprzez subkrybcję RSS lub otrzymując wiadomość na pocztę e-mail.

Posted in Rozwój osobisty | 7 Comments »

Wzywam do spaceru!

Wednesday, August 26th, 2009

Dziś mieliśmy kolejny dzień, podczas którego miałem przyjemność spacerować z trójką Czytelników tego blogu. Jak wiecie projekt Spacer z Orestem działa już od grudnia 2008 roku. Każdego z Was, kto ma możliwości i chęci pospacerować po Wrocławiu czy Legnicy, zapraszam do kontaktu e-mail, abyśmy mogli się umówić

Generalnie nie ma ograniczeń co do tematu rozmów, ale jeśli macie mnie na wyłączność przez 1,5-2 godziny, to możecie ze mnie całkiem sporo wydusić Możemy porozmawiać luźno o życiu, zmianach, doświadczeniach, różnych zachowaniach a możemy popracować nad rozwiązaniem jakiegoś konkretnego Waszego problemu, czymś co Was gryzie lub popchnąć Wasz rozwój na właściwe tory.

Tak więc, parafrazując żołnierskie wezwanie, wzywam Was do spaceru!

Kilka zdjęć z dzisiejszego dnia:

Z Pawłem na ścieżkach wzdłuż Odry

Z Jarkiem w pobliżu powstającego Sky Towera

Z Agatą na Wrocławskim Rynku

Posted in Różne/prywatne | 8 Comments »

Właściwe 20% i właściwy balans

Tuesday, August 18th, 2009

Zasada Pareto jest dość mocno znana. Zakłada, że 20% jednej cechy decyduje o 80% drugiej cechy. Banalny przykład: wystarczy 20% działań ze wszystkich koniecznych, aby w 80% wysprzątać mieszkanie. Ogarnijcie tylko ubrania z krzeseł i łóżek oraz papiery z półek i biurka a od razu będzie przyjemniej

Zasada ta jest bardzo popularna przy pracy nad sobą i generalnie warta wykorzystania we własnym życiu i biznesie. Sprawa się komplikuje w momencie, w którym błędnie lokalizujemy te 20%. Nie zawsze te najbardziej widoczne rzeczy są tymi 20%. Ostatnie dyskusje u Alexa na blogu (np. ta o tym czy spotykać się z pracownikiem jeden-na-jednego co tydzień) zdają się przeczyć tej zasadzie. Ideą blogu jest wymiana poglądów, a coraz częściej kończy się na udowadnianiu co ktoś napisał a czego nie, heroicznej obronie własnych słów i że ktoś coś źle zinterpretował, a nie powinien.

Innym przykładem skupienia się na niewłaściwych 20% jest zajmowanie się w życiu zarabianiem pieniędzy po to, aby obkupić się w różnego rodzaju niepotrzebne rzeczy, odgrywaniem niechcianych przez nas ról przed rodziną, znajomymi czy też obcymi ludźmi czy poświęcaniem uwagi polityce (która jest nowym nurtem w przemyśle rozrywkowym). Jak zwykle jest to kwestia założenia jakie poczynimy - jeśli chcemy tylko przeżyć życie w psychicznych mękach, to jest to właściwe 20% Jeśli jednak chcemy przeżyć życie po swojemu, z olbrzymią ilością fun’u warto gdzie indziej poszukać 20%… może w pasji, zaspokajaniu własnych potrzeb (nie potrzeb otoczenia, subkultury czy obecnie modnych), budowaniu relacji z innymi ludźmi?

Tak więc czy w obszarach którymi się zajmujesz lub będziesz chciał/a zajmować masz dobrze zlokalizowane ten najważniejsze 20%, które w 80% zaspokoją Twoje prawdziwe, wewnętrzne potrzeby?

Z drugiej strony miejmy świadomość, że nawet doskonałe wybranie 20% w danym obszarze (np. realizacja pasji) nie musi oznaczać, że będzie nam się fajnie żyło. Nasze życie składa się z różnych obszarów - im ich mniej, tym łatwiej się na nich skupić, ale to gdzieś jest w naszej głowie. Warto wiedzieć które obszary są dla nas naprawdę istotne i w nich wyznaczać 20%. Długoterminowo skupianie się tylko na jednym czy dwóch obszarach ujawni problemy wynikające z braku uwagi w innych. Ostatnie ponad 1,5 roku poświęcam na zgłębianiu tego co dzieje się w ludzkich głowach, na analizowaniu ludzkich zachowań, postaw, samorozwojem… a olałem swoją przedsiębiorczość Nie fajnie!

Czy skupiasz się w odpowiednich proporcjach na odpowiednich dla Ciebie obszarach i czy wiesz co jest w nich najważniejsze?

Jak zwykle samo uświadomienie sobie tego jest już pierwszym krokiem do rozwiązania problemu - jeśli taki mamy. Kolejnym krokiem powinna być próba odkrycia obszarów które są dla nas ważne i co w nich jest tymi 20% oraz nasze otwarte podejście do tego czego jeszcze nie znamy, a w jakiś sposób nas pociąga. Więc oczy i uszy szeroko otwarte na wewnętrzne potrzeby i na możliwości. Raczej nie dowiemy się czego tak naprawdę potrzebujemy od życia zamykając się na drodze sen-praca/szkoła-dom-tv-sen… Tacy zawsze będą, ale po co mamy to być my?

———
PS: Właśnie jestem po lekturze “Gry” Neila Straussa - genialna książka o tym jak niewłaściwe skupienie się na podrywaniu (i tylko na nim) zmienia ludzi w roboty towarzyskie i odsuwało podrywaczy od spełnienia swoich marzeń i stylu życia. Odpowiednie skupienie się pozwala wiele z niej wyciągnąć. Za sprawą naszego Kolegi na dniach będzie w Biblioteczce Obiegowej

Posted in Rozwój osobisty | 7 Comments »

Podstawa nr 7: Twoje własne zaangażowanie i strategia

Friday, August 14th, 2009

Na sam koniec zostawiłem zalecenie, które każdemu z Was staram się przekazywać czy to w korespondencji czy to w rozmowach czy to tutaj na blogu. Już wiemy, aby szukać łatwych do wdrożenia metod, że stajemy się lepsi w tym co trenujemy, że ważne jest abyśmy mieli odpowiedni stosunek do siebie, innych oraz do błędów, które będziemy czasem popełniać, że warto wspierać innych i że samorozwój to nie oblepienie się kartkami, systemami, metodami a głębsza zmiana w naszej głowie.

Ostatnia sprawa to jak Ty do tego podchodzisz? Czego oczekujesz? Co i jak bardzo chcesz zmienić? Jak bardzo chcesz się zaangażować? I jak to zrobisz?

W pewnych obszarach, a szczególnie w samorozwoju, trzymam się zasady, że rozwiązania mają być dopasowane do moich potrzeb (pragnień i możliwości), a nie potrzeby do rozwiązań. Kropka! Ten punkt nie podlega negocjacji. Nie ma tu miejsca na kompromisy, bo przecież chodzi tutaj o jakość Waszego życia.

Małe zaangażowanie = możliwe tylko powierzchowne zmiany.
Duże zaangażowanie = możliwe bardzo głębokie zmiany.

Mając na uwadze jakość naszego życia sami musimy odpowiedzieć sobie na pytanie jak bardzo pewne rzeczy chcemy zmienić i jak mocno w to zaangażować. A może tylko “zalepić” dobre niedoskonałości? Do każdej naszej wewnętrznej zmiany potrzebne jest nasze zaangażowanie. Nie pożyczymy tego od rodziców, rodzeństwa, kolegów czy partnerów. Nad tym co dzieje się w naszej głowie jedynie my mamy bezpośrednią kontrolę i jeśli chcemy coś tam zmieniać, to potrzebna jest tu nasza energia, nasza uwaga i nasze zaangażowanie.

Nawet jeśli z kimś pracujecie nad sobą lub tylko z książkami czy blogami, to Wasze zaangażowanie długoterminowo powinno być takie samo albo nawet wyższe od zaangażowania tej drugiej osoby, autora książki czy blogu.

I tu przechodzimy do własnej strategii, własnego podejścia. Wiedząc już za co chcemy się zabrać, jak drobne lub poważne są to zmiany, jaki bardzo chcemy się w nie zaangażować i jak szybko oczekujemy danych zmian tak też powinniśmy obrać własną strategię. Nie rzucajmy się na głęboką wodę, jeśli dopiero zaczynamy - weźmy się za jedną, dwie zmiany, a nie 50 na raz. Dajmy sobie więcej czasu a nie tylko tydzień. Wiem, że wielu z Was Czytelników (tych aktywnych jak i nieaktywnych) jest gdzieś na początku tej drogi lub dopiero szykuje się do wyprawy. W żargonie sportowców jest bardzo dobry zwrot “przetrenować się” Pracując nad sobą, nie znając swoich możliwości łatwo “przetrenować się” jak się zacznie od dużych obciążeń lub dużej intensywności - może nam ten samorozwój wyjść bokiem A jak już mamy wprawę to zbyt małe obciążenie czy intensywność w ogóle na nas nie zadziała. Dopasujmy naszą strategię do tego w którym miejscu jesteśmy obecnie, co chcemy osiągnąć i jak bardzo się chcemy zaangażować

A jakie są Wasze doświadczenia w pracy nad sobą? Chętnie poznam zdanie tych z Was, którzy mają większe doświadczenie jak i tych z Was, którzy dopiero rozpoczynają. Może jakieś rady i wskazówki mamy dla innych?

———
PS: Podziękowania dla Bartka Zajączkowskiego - to po rozmowie z Tobą wpadł mi do głowy pomysł na tę serię. Dzięki

Posted in Podstawy samorozwoju | 2 Comments »