Dziś zupełnie inna forma postu (zapowiadana). Jest to wywiad, który przeprowadziłem z Pawłem Tkaczykiem z agencji reklamowej MIDEA. Więcej o MIDEI opowie Paweł. Krótko porozmawialiśmy o tym jak wygląda rekrutacja u niego w firmie (spojrzenie od strony pracodawcy), czego wymaga od swoich pracowników i wielu innych ciekawych sprawach, które przydadzą się każdej osobie chcącej pracować kreatywnie w małych, prężnych i młodych duchem firmach

Paweł prowadzi również blog o brandingu, marketingu, reklamie i social media, którego sam czytuję od 1,5 roku. Dodatkowo razem z Markiem Jankowskim tworzą podcast Mała Wielka Firma, który wcześniej był dostępny tylko w internecie, a od niedawna emitowany jest w Radiu Wrocław w czwartki po godzinie 20:00. I żeby tego było mało, Paweł prowadzi zajęcia z Zarządzania Marką na Wyższej Szkole Bankowej we Wrocławiu

Jakby ktoś z Was chciał śledzić poczynania Pawła, to można go obserwować na blipie pod adresem www.paweltkaczyk.blip.pl.

Zapraszam do czytania:

Orest: Opowiedz Czytelnikom pokrótce o firmie. W jakiej branży działa MIDEA i czym zajmują się Twoi pracownicy?

Paweł Tkaczyk: MIDEA jest agencją brandingową – tak sami siebie określamy, choć dla Klientów w większości jesteśmy po prostu „agencją reklamową z wykopem”, nie wszyscy odróżniają branding od zwykłej reklamy. W największym skrócie: pomagamy Klientom lepiej pokazywać ich firmy, produkty i marki. Najlepiej chyba określa nas hasło „Pokażemy, co potrafisz”, którego używamy we własnych reklamach.

Jeśli chodzi o pracowników, mamy grafików, specjalizujących się zarówno w projektowaniu identyfikacji, materiałów reklamowych, jak i witryn www i produkcji interaktywnych. Wbrew pozorom wymaga to zupełnie osobnego zestawu umiejętności. Oprócz tego zatrudniam copywriterów, którzy piszą teksty (w tym trzeba Klientom naprawdę pomagać) oraz ludzi zajmujących się obsługą Klienta. Mam też człowieka odpowiedzialnego za „finanse i papierki” (nie są moją najmocniejszą stroną), a sam zajmuję się strategią oraz całościowym zarządzaniem.

Kiedyś robiliśmy mini-badania na temat tego, co ludzie cenią sobie w agencji reklamowej, takiej jak nasza. Okazało się, że kreatywność projektów czy przystępne ceny nie są tak ważne, jak… terminowość i stabilność. Dlatego wzorowa obsługa to coś, co stawiamy ponad wszystko. I to działa Dość często słyszymy od Klientów, że praca z nami to przyjemność…

Mamy zatem dwie pierwsze ważne rzeczy: punktualność i, możemy chyba to tak określić?, szacunek do klienta. Jakie jeszcze umiejętności, cechy czy podejście do pracy muszą posiadać osoby, które chciałyby dla MIDEI pracować?

Z tą punktualnością w przypadku grafików bym nie przesadzał Mamy np. tak, że każdy ustala sobie godziny pracy – przychodzi, na którą mu wygodnie. Warunki są dwa: trzeba pracować 8 godzin no i trzeba przychodzić tak, żeby zdążać ze zleceniami od Klientów. Ale niektórzy przychodzą na 7 i wychodzą o 15, inni na 9 i wychodzą o 17 itp.

Lubię ludzi, którzy naprawdę przejmują się tym, co robią. Jeśli mam człowieka od WWW, to wolałbym, żeby myślał o projekcie jako całości, a nie tylko „odbębnił swoją część” (czyli np. przygotował grafikę). Jeśli copywriter pisze teksty, powinien myśleć o tym, gdzie reklama się ukaże, w jakim czasie itp. – to wszystko sprawi, że tekst będzie lepszy.

Trzecia sprawa to praca w zespole. Zdarzyło mi się nie przyjąć do pracy np. grafika o przerośniętym ego (choć był świetnym projektantem), bo czułem, że jego podejście rozłoży mi cały zespół. Oczywiście mamy konflikty w firmie, jak wszędzie. Ale jakoś dobrze nam się razem pracuje

Ostatnia rzecz to coś, co nazywam „kulturą uciekania do przodu”. Lubię nowinki, chcę oferować Klientom rozwiązania, które dopiero wchodzą na rynek, uwielbiam uczyć się nowych rzeczy. Tak samo ludzie, z którymi pracuję – pokazują mi nowe rzeczy, wyznaczają nowe granice swoich możliwości. W firmie jest coś takiego jak „pierwsze czwartki” – nazwa pochodzi od pierwszego czwartku miesiąca, w którym każdy robi dokładnie to, co chce. Warunki są dwa: trzeba skończyć „dzieło” w jeden dzień oraz pochwalić się nim dnia następnego. Zatem w piątek rano oglądamy animacje, ciekawe teksty, wykorzystanie bibliotek flashowych itp. Potem wiem, co mogę proponować Klientom, bo ludzie to zrobią

Wygląda zachęcająco Nie od dziś jednak wiadomo, że wielu ludzi jedzie na gotowych CV z sieci, a tam takie rzeczy jak umiejętność pracy w zespole, chęć uczenia się, kreatywność itd. są. Jak w takim razie wyławiasz tych najbardziej interesujących Ciebie kandydatów z CV jakie spływają do Ciebie?

Nie potrafię chyba tak generalizować. Nie jestem też headhunterem. Złe decyzje o zatrudnieniu podejmowałem niemal tak samo często, jak dobre. Świetny zespół, który mam w tej chwili, jest raczej wynikiem ewolucji, a nie moich umiejętności wynajdywania pracowników Jasne, że trzeba ludziom stworzyć dobre warunki – wtedy ktoś, kogo naprawdę chcę zatrudnić będzie bardziej przychylnym okiem patrzył na moją propozycję. I takie warunki staram się stwarzać – mamy dobry sprzęt, dostęp do materiałów szkoleniowych, kulturę dzielenia się wiedzą. Jeśli ktoś lubi takie warunki, to świetnie dopasuje się do zespołu.

To powiedziawszy, mogę Ci opowiedzieć, jak wybieram. Czytam CV, w przypadku grafików oglądam portfolio (nawet bez CV). Odrzucam te, które ewidentnie reprezentują zbyt niski – jak na wymagania naszych Klientów – poziom. Następnie zapraszam na rozmowę, a jeśli dogadamy się w kwestiach finansowych, to na próbne zatrudnienie. Ten okres próbny to tak naprawdę prawdziwy test. Grafik może mieć świetne portfolio złożone z 10 prac, ale te świetne prace powstawały na przestrzeni 10 lat. Ja potrzebuję świetnych pomysłów na co dzień.

Wszelkiego rodzaju staże to także dobry pomysł. Część ludzi, którzy pracują w MIDEI na stałe to osoby, które zaczynały od stażu właśnie, sprawdziły się i poprosiliśmy je o pozostanie z nami. Taki staż daje pracodawcy pewność, że nie inwestuje w ciemno – pracownik zdążył już udowodnić swoją wartość. Podoba mi się, że coraz więcej młodych ludzi to docenia i przychodzą do firmy nie tylko z propozycją stażu, ale także ze wstępnie załatwionymi papierami (np. z Urzędem Pracy). Nie przyjmuję wszystkich – mamy ograniczone zasoby, a nie chcę stażystów do przysłowiowego parzenia kawy, tylko w zamian za ich czas, chcę ich czegoś nauczyć. Ale jeśli już tu jesteś, wiele się nauczysz

Czyli cenisz sobie umiejętności i proaktywność kandydata? A co z formalnym wykształceniem? Co z popularnymi długimi listami zainteresowań, znajomością języków obcych, kursami, certyfikatami?

Formalne wykształcenie? U nas ma za mało wspólnego z praktyką. Ludzie po ASP mają najczęściej w portfolio prace, których nie kupiłby żaden klient na wolnym rynku Jasne, że wykształcenie się przydaje, ale nie decyduje o niczym – przynajmniej w mojej branży. Najlepsi graficy to w znacznej części samoucy, copywriterem można być zarówno po polonistyce, jak i po historii sztuki. Jasne, że gdybym składał jakieś maszyny, musiałbym mieć inżynierów z formalnym wykształceniem. W mojej branży jednak to nie jest takie mocne.

Zainteresowania? Teoretycznie nie powinny mnie interesować – w końcu płacę ludziom za ich pracę. W praktyce zaglądam tam czasem. Jeśli np. znajdę „namiętnie gram w Quake’a”, będę mógł z człowiekiem powalczyć po godzinach Natomiast czy ktoś interesuje się gruzińskim filmem międzywojennym czy indyjską literaturą miłosną… Nie robi mi wielkiej różnicy.

Języki? W tej branży bardzo przydaje się angielski (sporo materiałów jest tylko w tym języku), ale z drugiej strony większość ludzi operuje nim w tej branży na poziomie przynajmniej podstawowym. Jeśli nie, mają motywację do uczenia się

Więc już tak na zakończenie. Jakich rad udzieliłbyś osobom, które dziś nie mają wystarczających kompetencji, aby dostać pracę w takich agencjach jak Twoja, a które chciałyby realizować się w tej branży?

Uczyć się i rozwijać. Czy samodzielnie, czy też – lepiej – pod skrzydłami kogoś bardziej doświadczonego. Organizować sobie staże, praktyki, uczestniczyć w szkoleniach. Można budować sobie portfolio na Klientach, którzy nie mają wysokich wymagań, bo np. nie mają pieniędzy – zaprojektowanie grafiki dla domu dziecka nie wymaga wielkich umiejętności, a wdzięczność jest wielka. Tu można się szlifować. A potem szukać

(jeśli macie pytania do Pawła, to zadawajcie w komentarzach)
__________________________________________________________________________
Jeśli dobrze pójdzie będziemy mieli w najbliższym czasie jeszcze dwa wywiady, dwa inne spojrzenia na rekrutacje. Wciąż jednak wstrzymuję się przed pisaniem od siebie… urlop blogowy trwa.

Właśnie wróciłem z 4-godzinnego deszczowo-nocnego spaceru, podczas którego dokonałem pewnych podsumowań, analizy swojej sytuacji… no i diagnoza o ile bardzo ciekawa i wartościowa, o tyle dość nieprzyjemna dla mnie. Niesie ona też za sobą trudną, trochę bolesną, ale myślę, że konieczną dla mnie decyzję: przestaję pisać bloga (UPDATE 2009-11-20: Robię sobie dłuższy urlop blogowy, aby skupić się na życiu zawodowym).

Idea blogowania bardzo mi się spodobała i z pewnością do niej kiedyś powrócę. Mam trochę szkiców postów, jeszcze więcej pomysłów w głowie… za jakiś czas pewnie przybędzie jeszcze więcej tematów, z którymi chciałbym się z Wami podzielić.

Krótko o powodach mojej decyzji Wam opowiem, bo uważam, że Wam się one należą za to co dla mnie zrobiliście, za Waszą obecność na blogu.

Diagnoza którą dokonałem pokazała, że moja strategia działania ustalona podczas zimowych wakacji (prawie rok temu) na 2009 rok zawiodła. Bywa Pomimo ambitnych planów nie posunąłem się zawodowo ani o krok, a jak człowiek stoi to się cofa. Mam pewne pomysły w którym miejscu strategia zawiodła, a żeby ją zmienić muszę zmienić coś w swoim codziennym działaniu. Zdecydowałem się na rezygnację z pisania blogu, aby zmienić strategię działania, aby ruszyć zawodowo… by za jakiś dłuższy czas powrócić z jeszcze wartościowszymi treściami na blogu.

Ze strategią jest tak jak to Tony Robbins wielokrotnie powtarza: nie ważne jak ambitnymi i mądrymi ludźmi jesteśmy, ale jeśli mamy złą strategię i idziemy na zachód to nie ujrzymy wschodu słońca. Czeka mnie zmiana kierunku… może wystarczy minimalnie, może będzie trzeba więcej. Jeszcze nie wiem. Zima to czas w którym zamierzam dojść do odpowiednich wniosków, zmodyfikować strategię i działać dalej, lecz inaczej… po nowemu

Na szczęście jednymi z większych moich tegorocznych sukcesów było wbudowanie sobie permanentnego poczucia zadowolenia oraz ugruntowanie pozytywnego patrzenia na sprawy Jestem więc dobrej myśli. Choć trochę to boli, zwłaszcza, że “porzucam” coś na co poświęciłem spory kawałek czasu (1,5 roku).

Oczywiście pozostawiam Wam archiwum i możliwość dyskutowania w komentarzach. Również Biblioteczka Obiegowa pozostaje, jak i możliwość korespondencji ze mną.

Wciąż będę dzielił się linkami do ciekawym materiałów wyłowionych z sieci. Robię to także na Blipie… jeśli ktoś z Was ma tam konto to może mnie obserwować Jeśli nie to jest opcja wrzucenia tego co tam zamieszczam do RSS’a: http://oresttabaka.blip.pl/feed.

Jeszcze raz Wam dziękuję za Waszą obecność i wsparcie. Jeszcze będzie okazja się spotkać, porozmawiać. Shit happens… a życie toczy się dalej

Pozdrawiam radośnie,
Orest

PS: Miałem w planach wrzucenie na bloga jeszcze jednej rzeczy… do końca tygodnia zdecyduję czy pociągnę “sprawę” czy odpuszczę. Dam Wam znać.

Dziś troszkę odmienny post (refleksja). W ostatnim czasie Jacek Gadzinowski napisał u siebie dwa (chyba ironiczne ) posty o tym jak zmienia się współczesność w internecie i dzięki internetowi. Pokemonizacja, czyli nowy wspaniały świat oraz dzisiejszy Cyfrowy analfabetyzm, życiowa konieczność. Jacek zajmuje się komunikacją w sieci oraz socialmediami… niemniej polecam te posty każdemu, kto z sieci korzysta choćby tylko do czytania mojego bloga i odbierania poczty

Chcę jednak skupić się na innej stronie tego zagadnienia, a mianowicie na strachu przed przyszłością, przed internetem, przed nowymi technologiami. Może nam się wydawać, że nas młodych (niezależnie od faktycznego wieku) to nie dotyczy, ale nic bardziej błędnego. Wystarczy spojrzeć na pokolenie naszych rodziców, które gubi się już na poziomie obsługi komórki, jeszcze bardziej przy korzystaniu z sieci, a przelewy, pdfy, RSS czy prosta obróbka zdjęć to czarna magia. A przecież kilkanaście czy 20-30 lat temu nasi rodzice byli nowocześni… obsługa adaptera, magnetofonu szpulowego, dostrojenie telewizora to był przysłowiowy pikuś Zgubne dla pokolenia naszych rodziców i dla naszego jest przyjęcie założenia, że jeśli pojawia się coś nowego… nowy serwis, nowe rozwiązania, nowe urządzenia… to pewnie to jakaś fanaberia bogatych, futurystyka i w życiu to nam nie będzie potrzebne. I tu jest ZONK!

Pamiętam, że jeszcze 5 lat temu internet był luksusem, dla geeków (maniaków technologicznych). Bankowość internetowa wtedy była dla bogaczy, wielu wolało udawać, że to ich nie dotyczy i zignorować sprawę. Teraz okazuje się, że to korzystanie z konta w siedzibie banku jest dla bogaczy, bo przelewy za 10 złotych to spory koszt. W 2001 co 4 Polak miał komórkę… dziś każdy. Z pewnych technologii i rozwiązań będziemy korzystali niemal wszyscy, chcąc żyć w naszej cywilizacji i to niezależnie od naszego podejścia do życia, branży w jakiej działamy czy też naszych życzeń.

Kto z Was wie jaką technologią będziemy posługiwać się za 5 czy 10 lat? Które z dzisiejszych supernowoczesnych i futurystycznych rozwiązań za 5 czy 10 lat będą obowiązkowym elementem życia tak jak dziś internet, komórka czy konto w banku i karta co najmniej debetowa (najlepiej kredytowa, chipowa i wypukła), aby coś opłacić w sieci?

Jak ja to robię, aby być “na czasie”?

Można mi zarzucać, że jestem młody, a młodzi szybko chwytają te nowe zabawki. “Próchnienie technologiczne” zaczyna się wtedy, gdy zaczynamy omijać nową technologię i żywimy nadzieję, że nas ona nie będzie dotyczyć. Znam osoby w moim pokoleniu, które mają problem z obsługą komórki, a korzystanie z komputera ogranicza się tylko do NK… tak, tak Jak sobie one poradzą z np. e-książką?

Dlatego sam staram się w pierwszej kolejności nasłuchiwać “co się dzieje w świecie”. Sprzyja temu internet, telewizja. Wystarczy czasem zajrzeć na serwisy informacyjne, obejrzeć program informacyjny w których mówią o różnych nowościach. Regularnie także wertuję gazetki sklepów RTV/AGD. Zamiast uciekać staram się skupić na nich uwagę.
Często w sieci ktoś wspomni lub opisze nowe technologie, nowe urządzenia, rozwiązania (czy to w serwisach społecznościowych, na blogach, na YouTubie) tak jak np. zrobił ostatnio TesTeq odnośnie e-czytnika od Amazona “Kindle” (swoją drogą TesTeq jest z pokolenia moich rodziców i świetnie odnajduje się w morzu współczesnych technologii). Zamiast olać wpis skupiłem swoją uwagę, aby dowiedzieć się co to jest, jak to mniej więcej działa, jak to można obsługiwać. Gdybym teraz dostał to w ręce potrzebowałbym może z 2-3 minuty, aby nabrać biegłości w obsłudze.

Próbuję, testuję, uczę się obsługi
Tak się działo z komórkami - w 2001 roku kupiłem sobie pierwszą komórkę. Gdy wziąłem ją w ręce kompletnie nie wiedziałem co z nią robić W kolejnych miesiącach miałem w rękach kilkanaście różnych modeli komórek, w każdej przewertowałem menu i opcje wzdłuż i wszerz. Nie tylko nauczyłem się pisać i dzwonić czy zmieniać dzwonek… ale przede wszystkim jakie możliwości mają komórki, co się w nich zmienia. Gdy jakiś czas temu wpadł mi w ręce iPhone, nie miałem problemu z jego obsługą (zmiana sieci, włączenie bluetooth’a, wgraniem czegoś na niego). To, że obsługuje się go mażąc palcami po wyświetlaczu nic nie zmienia - ma większość takich samych opcji i funkcji jak inne współczesne telefony, trochę inaczej ułożone w menu telefonu.

Okej… iPhone w moim uproszczonym i zorganizowanym życiu nie wprowadzi żadnych udogodnień. Czytnika książek elektronicznych w najbliższym czasie nie kupię, bo cenowo na razie to się nie opłaca. Ale mam już świadomość ich istnienia, wstępną umiejętność obsługi. Nie boję się ich jeśli za 2-3 lata okaże się, że będą one niezbędne do mojego poprawnego funkcjonowania. Nie boję się innych urządzeń czy rozwiązań jakie pojawia się w najbliższych 80 latach (bo jeszcze może tyle będę żył ), bo zamierzam być stale na czasie i korzystać ze sposobności nauczenia się ich obsługi i zrozumienia do czego one są i jak działają To jest ten dodatkowy obszar w którym (niezależnie od tego czym się zajmujemy na co dzień) warto się orientować.

A teraz wyobraźcie sobie co poniektórych naszych rówieśników czy osób od nas dużo starszych, gdy w sklepach i księgarniach nie będzie już papierowych gazet i książek, a jedyny do nich dostęp będzie przez takie czytniki? Jak wiele możliwości oni stracą bojąc się już dziś mniej zaawansowanych technologii i urządzeń? Albo jak sobie poradzą z mnogością informacji jakie do nas docierają (o tym napiszę przy innej okazji)?

Nie będziemy się zakładać o to, czy w najbliższych 5, 10 czy 20 latach takich (dziś futurystycznych) urządzeń i rozwiązań nam przybędzie czy ubędzie. Wolę jednak mylić się po stronie tego pierwszego, być w miarę na czasie i zawsze gotów zapoznać się i posługiwać nowymi rzeczami. Dziś sobie radzimy bez nich… a za parę lat możemy bez nich nie istnieć lub poważnie utrudnić sobie dostęp do ciekawych sposobności.

A jak ten temat wygląda u Was?

———

PS: Temat ten także dotyczy w dużej mierze osób już “niemłodych”. To, że zbliżacie się do emerytury nie oznacza, że to już nie pora nauczyć się bardziej zaawansowanej obsługi komputera czy przy najbliższej okazji w sklepie ze sprzętem pobawić się np. iPhonem. Jest duża szansa, że na emeryturze pożyjecie z 20-30 lat… wiele zmian będzie jeszcze za Waszego życia. Więc zamiast uciekać przed nowoczesnością bierzcie byka za rogi i uczcie się z tego korzystać. To świetna baza wypadowa na rzeczy, które pojawią się za kilkanaście czy -dziesiąt lat

… a jeśli chcesz się zajmować czymś, na co wpływu nie masz, to działaj tak, aby wypracować sobie odpowiednią pozycję, z której będziesz miał ten wpływ!

To co? Koniec postu Można wracać do zajęć.

Jednak dla tych z Was, dla których ta koncepcja jest kompletną egzotyką, już wyjaśniam
Wielokrotnie zajmujemy się sprawami, na które my wpływu nie mamy. Nie mamy realnego wpływu na politykę w tym kraju (nasz jeden głos jest prawie niczym) a dużo politykujemy przed telewizorem, ze znajomymi, na imieninach cioci. Nie mamy realnego wpływu na gospodarkę a wymyślamy strategię opanowania rzekomego kryzysu. Nie mamy realnego wpływu na ceny paliw więc narzekanie przed telewizorem czy marudzenie w gronie znajomych jest bez sensu. Nie mamy realnego wpływu na system edukacji w Polsce (na który nawet ostatnio w mediach sporo negatywnych wypowiedzi) i nie mamy wpływu na to co z tymi osobami z papierkami stanie się za kilka lat.

Są też rzeczy, które mają na nas wpływ a my na nie niekoniecznie - np. nie mamy wpływu na poprawienie gospodarki, nie mamy wpływu na podniesienie płac w wielkich firmach, na obniżenie cen w sklepach itd.
Za to mamy wpływ na siebie… i stąd warto zająć się sobą. Zamiast starać się zmieniać ustrój polityczny w tym kraju można wybrać inny kraj w którym będziemy mieszkać czy pracować. Zamiast starać się poprawiać gospodarkę, tworzyć reformy popracujmy nad własną wartością rynkową, nad tym co umiemy, co robimy tak, aby dostawać za to większe wynagrodzenie. Zamiast walczyć z podnoszeniem cen powalczmy o swoją wartość rynkową tak, aby “wysokie” ceny paliw czy innych produktów nie robiły na nas wrażenia, bo nas na nie stać

Zamiast zajmować się systemem edukacji w tym kraju i narzekaniem na niego, zajmijmy się swoją edukacją i tym co będziemy robić za kilka lat. Możemy korzystać z uczelni jeśli dają nam coś co potrzebujemy lub zadbać o edukację sami. Łatwo zauważyć, że osoby dbające o siebie (a co za tym idzie poprawiające swoją pozycję) wpływają na dobro ogółu. Im więcej zadowolonych osób w społeczeństwie tym lepiej wszystkim będzie się żyło.

OK… skoro nie mamy realnego wpływu na wiele spraw, to co zrobić, jeśli chcielibyśmy je zmienić, choćby z samej chęci realizacji siebie? Zadbać i wypracować sobie pozycję, z której taki realny wpływ będziemy mieli.

Jeśli ktoś chce mieć wpływ na system edukacji w tym kraju, to będąc studentem może wejść do samorządu studenckiego, który to samorząd ma już jakiś wpływ na to co się na uczelni dzieje. Później wszelkie miejsca w Kuratorium Oświaty, Ministerstwie Oświaty. Wpływ na politykę? Samorządy Terytorialne, Rady Miasta, Parlament… każdy może działać w lokalnych strukturach a później iść dalej. Tym sposobem mamy większe i realne szanse coś zmienić niż siedząc przed telewizorem i krzycząc do niego czy wyżalać się znajomym

Osobiście nie mam wpływu na to co zrobi 38 milionów obywateli tego kraju. Mam jednak wpływ na Waszą grupkę kilkuset Czytelników tego blogu, na Wasz sposób podejścia do świata, na Wasze zachowania. Wypracowałem go sobie tworząc i prowadząc ponad 1,5 roku ten blog.

Mając ten wpływ (co część z Was często mi relacjonuje w korespondencji e-mail) realnie wpłynąłem na zmianę Waszych podejść a co za tym idzie zadowolenie z życia. To Wasze zadowolenie wpływa na osoby z Waszego otoczenia. Niech dla ułatwienia szacunku będzie to liczba koło 1000 osób na jakie wpłynąłem dzięki temu blogowi…

… zastanówcie się teraz czym chcecie się zajmować, na co macie realny wpływ? Jeśli nie macie realnego wpływu na to czym byście chcieli się zajmować to co możecie zrobić, aby taki mieć? Co możecie zrobić, aby zajmując się sobą wpłynąć pozytywnie na kolejne 1000 czy więcej osób?

Dziś o pewnej obserwacji i pomyśle jak z tego skorzystać.

W łazience mam zrobione tak, że w szafce pod umywalką nie ma ścianki, a w ścianie za szafką jest otwór na liczniki i zawory. Przez ten otwór wpada powietrze z szybu wentylacyjnego, więc jeśli w łazience nazbiera się sporo pary wodnej to wystarczy na kilkanaście minut otworzyć drzwiczki w szafce pod umywalką, aby przewentylować łazienkę. Kratka pod sufitem jest mało wydajna. Stąd też w ostatnim czasie często zostawiam uchylone prawe drzwiczki od tej szafki (celem wentylacji). Wzorem dolnej szafki, nieświadomie domownicy zaczęli pozostawiać otwarte prawe drzwiczki szafki nad umywalką, która kompletnie nie ma wpływu na wentylację łazienki

Zadziałało tutaj nieświadome przejmowanie zachowań. I tak nieświadomie zachowania przejmujemy bardzo często. Swego czasu poczyniono obserwacje, że na parkingach dla samochodów na których już leżały papierki (np. pogniecione ulotki zza wycieraczki samochodu) ludzie zdecydowanie częściej wyciągali swoje ulotki z zza wycieraczki, gnietli i rzucali na ziemię. Tam gdzie parking był czysty większość wyciągając ulotkę zza wycieraczki wyrzucała ją do śmietnika, do którego był kawałek. Ludzie zapytani o powód zaśmiecania parkingu odpowiadali: “yyyy… bo leżały tam inne” (nie pamiętam źródła i szczegółów - w którejś z książek o tym czytałem)

Nieświadomie nawet pracownicy przejmują zachowania od swoich szefów (o czym pisał TesTeq).

Bardzo wiele różnych zachowań przejmujemy kompletnie nieświadomie - od otoczenia, od rodziny, przyjaciół, partnerów… z TELEWIZJI! Kiedy powiedziałem domownikom o tym jak przejęli nieświadomie zwyczaj pozostawiania otwartych drzwiczek w górnej szafce (które nie miało żadnego celu) zaczęli się wypierać, że “już były otwarte jak weszli” I to naturalny system obronny - wypieranie się. Tak samo ludzie wypierają się nieefektywnych zachowań jakie przejęli pod wpływem oglądania telewizji, czytania literatury “porażki”, czy słuchania od znajomych o historiach, w której komuś coś nie wyszło, ktoś się załamał np. przez robienie kariery itd. Wielu z nas takie zachowania przejmuje, stąd czasem nie mamy pojęcia dlaczego coś nam nie wychodzi (choć byśmy chcieli), dlaczego zachowujemy się tak a nie inaczej. Jeśli mamy ambitne cele to warto przejmować zachowania, podejścia, sposoby myślenia i oceny świata osób, które takie cele osiągnęli… oglądając filmy i programy w TV o osobach, którym się udało, czytając literaturę sukcesu, porad, przebywając wśród ludzi, którzy coś więcej osiągnęli. Panuje taki nieuprawniony pogląd, że bogaci łączą się w kliki, aby robić kasę… bogaci wykorzystują zjawisko przejmowania zachowań i przebywając wśród innych bogatych przejmują wzajemnie od siebie przedsiębiorczość, wyszukują okazje.

Pamiętacie post “Stajemy się lepsi w tym co trenujemy”? Nawet nieświadomie możemy różne rzeczy trenować Cieszy mnie fakt, że coraz więcej osób z tego korzysta.

I na szczęście każdy z nas w obecnej rzeczywistości ma wybór, czy chce przejmować nieskuteczne i negatywne zachowania, postawy, sposoby myślenia czy może jednak pozytywne, skuteczne i takie, które wspierają nas w osiąganiu naszych celów! Tych pierwszych unikam, a z tych drugich korzystam… już świadomie