Dziś zupełnie inna forma postu (zapowiadana). Jest to wywiad, który przeprowadziłem z Pawłem Tkaczykiem z agencji reklamowej MIDEA. Więcej o MIDEI opowie Paweł. Krótko porozmawialiśmy o tym jak wygląda rekrutacja u niego w firmie (spojrzenie od strony pracodawcy), czego wymaga od swoich pracowników i wielu innych ciekawych sprawach, które przydadzą się każdej osobie chcącej pracować kreatywnie w małych, prężnych i młodych duchem firmach

Paweł prowadzi również blog o brandingu, marketingu, reklamie i social media, którego sam czytuję od 1,5 roku. Dodatkowo razem z Markiem Jankowskim tworzą podcast Mała Wielka Firma, który wcześniej był dostępny tylko w internecie, a od niedawna emitowany jest w Radiu Wrocław w czwartki po godzinie 20:00. I żeby tego było mało, Paweł prowadzi zajęcia z Zarządzania Marką na Wyższej Szkole Bankowej we Wrocławiu

Jakby ktoś z Was chciał śledzić poczynania Pawła, to można go obserwować na blipie pod adresem www.paweltkaczyk.blip.pl.

Zapraszam do czytania:

Orest: Opowiedz Czytelnikom pokrótce o firmie. W jakiej branży działa MIDEA i czym zajmują się Twoi pracownicy?

Paweł Tkaczyk: MIDEA jest agencją brandingową – tak sami siebie określamy, choć dla Klientów w większości jesteśmy po prostu „agencją reklamową z wykopem”, nie wszyscy odróżniają branding od zwykłej reklamy. W największym skrócie: pomagamy Klientom lepiej pokazywać ich firmy, produkty i marki. Najlepiej chyba określa nas hasło „Pokażemy, co potrafisz”, którego używamy we własnych reklamach.

Jeśli chodzi o pracowników, mamy grafików, specjalizujących się zarówno w projektowaniu identyfikacji, materiałów reklamowych, jak i witryn www i produkcji interaktywnych. Wbrew pozorom wymaga to zupełnie osobnego zestawu umiejętności. Oprócz tego zatrudniam copywriterów, którzy piszą teksty (w tym trzeba Klientom naprawdę pomagać) oraz ludzi zajmujących się obsługą Klienta. Mam też człowieka odpowiedzialnego za „finanse i papierki” (nie są moją najmocniejszą stroną), a sam zajmuję się strategią oraz całościowym zarządzaniem.

Kiedyś robiliśmy mini-badania na temat tego, co ludzie cenią sobie w agencji reklamowej, takiej jak nasza. Okazało się, że kreatywność projektów czy przystępne ceny nie są tak ważne, jak… terminowość i stabilność. Dlatego wzorowa obsługa to coś, co stawiamy ponad wszystko. I to działa Dość często słyszymy od Klientów, że praca z nami to przyjemność…

Mamy zatem dwie pierwsze ważne rzeczy: punktualność i, możemy chyba to tak określić?, szacunek do klienta. Jakie jeszcze umiejętności, cechy czy podejście do pracy muszą posiadać osoby, które chciałyby dla MIDEI pracować?

Z tą punktualnością w przypadku grafików bym nie przesadzał Mamy np. tak, że każdy ustala sobie godziny pracy – przychodzi, na którą mu wygodnie. Warunki są dwa: trzeba pracować 8 godzin no i trzeba przychodzić tak, żeby zdążać ze zleceniami od Klientów. Ale niektórzy przychodzą na 7 i wychodzą o 15, inni na 9 i wychodzą o 17 itp.

Lubię ludzi, którzy naprawdę przejmują się tym, co robią. Jeśli mam człowieka od WWW, to wolałbym, żeby myślał o projekcie jako całości, a nie tylko „odbębnił swoją część” (czyli np. przygotował grafikę). Jeśli copywriter pisze teksty, powinien myśleć o tym, gdzie reklama się ukaże, w jakim czasie itp. – to wszystko sprawi, że tekst będzie lepszy.

Trzecia sprawa to praca w zespole. Zdarzyło mi się nie przyjąć do pracy np. grafika o przerośniętym ego (choć był świetnym projektantem), bo czułem, że jego podejście rozłoży mi cały zespół. Oczywiście mamy konflikty w firmie, jak wszędzie. Ale jakoś dobrze nam się razem pracuje

Ostatnia rzecz to coś, co nazywam „kulturą uciekania do przodu”. Lubię nowinki, chcę oferować Klientom rozwiązania, które dopiero wchodzą na rynek, uwielbiam uczyć się nowych rzeczy. Tak samo ludzie, z którymi pracuję – pokazują mi nowe rzeczy, wyznaczają nowe granice swoich możliwości. W firmie jest coś takiego jak „pierwsze czwartki” – nazwa pochodzi od pierwszego czwartku miesiąca, w którym każdy robi dokładnie to, co chce. Warunki są dwa: trzeba skończyć „dzieło” w jeden dzień oraz pochwalić się nim dnia następnego. Zatem w piątek rano oglądamy animacje, ciekawe teksty, wykorzystanie bibliotek flashowych itp. Potem wiem, co mogę proponować Klientom, bo ludzie to zrobią

Wygląda zachęcająco Nie od dziś jednak wiadomo, że wielu ludzi jedzie na gotowych CV z sieci, a tam takie rzeczy jak umiejętność pracy w zespole, chęć uczenia się, kreatywność itd. są. Jak w takim razie wyławiasz tych najbardziej interesujących Ciebie kandydatów z CV jakie spływają do Ciebie?

Nie potrafię chyba tak generalizować. Nie jestem też headhunterem. Złe decyzje o zatrudnieniu podejmowałem niemal tak samo często, jak dobre. Świetny zespół, który mam w tej chwili, jest raczej wynikiem ewolucji, a nie moich umiejętności wynajdywania pracowników Jasne, że trzeba ludziom stworzyć dobre warunki – wtedy ktoś, kogo naprawdę chcę zatrudnić będzie bardziej przychylnym okiem patrzył na moją propozycję. I takie warunki staram się stwarzać – mamy dobry sprzęt, dostęp do materiałów szkoleniowych, kulturę dzielenia się wiedzą. Jeśli ktoś lubi takie warunki, to świetnie dopasuje się do zespołu.

To powiedziawszy, mogę Ci opowiedzieć, jak wybieram. Czytam CV, w przypadku grafików oglądam portfolio (nawet bez CV). Odrzucam te, które ewidentnie reprezentują zbyt niski – jak na wymagania naszych Klientów – poziom. Następnie zapraszam na rozmowę, a jeśli dogadamy się w kwestiach finansowych, to na próbne zatrudnienie. Ten okres próbny to tak naprawdę prawdziwy test. Grafik może mieć świetne portfolio złożone z 10 prac, ale te świetne prace powstawały na przestrzeni 10 lat. Ja potrzebuję świetnych pomysłów na co dzień.

Wszelkiego rodzaju staże to także dobry pomysł. Część ludzi, którzy pracują w MIDEI na stałe to osoby, które zaczynały od stażu właśnie, sprawdziły się i poprosiliśmy je o pozostanie z nami. Taki staż daje pracodawcy pewność, że nie inwestuje w ciemno – pracownik zdążył już udowodnić swoją wartość. Podoba mi się, że coraz więcej młodych ludzi to docenia i przychodzą do firmy nie tylko z propozycją stażu, ale także ze wstępnie załatwionymi papierami (np. z Urzędem Pracy). Nie przyjmuję wszystkich – mamy ograniczone zasoby, a nie chcę stażystów do przysłowiowego parzenia kawy, tylko w zamian za ich czas, chcę ich czegoś nauczyć. Ale jeśli już tu jesteś, wiele się nauczysz

Czyli cenisz sobie umiejętności i proaktywność kandydata? A co z formalnym wykształceniem? Co z popularnymi długimi listami zainteresowań, znajomością języków obcych, kursami, certyfikatami?

Formalne wykształcenie? U nas ma za mało wspólnego z praktyką. Ludzie po ASP mają najczęściej w portfolio prace, których nie kupiłby żaden klient na wolnym rynku Jasne, że wykształcenie się przydaje, ale nie decyduje o niczym – przynajmniej w mojej branży. Najlepsi graficy to w znacznej części samoucy, copywriterem można być zarówno po polonistyce, jak i po historii sztuki. Jasne, że gdybym składał jakieś maszyny, musiałbym mieć inżynierów z formalnym wykształceniem. W mojej branży jednak to nie jest takie mocne.

Zainteresowania? Teoretycznie nie powinny mnie interesować – w końcu płacę ludziom za ich pracę. W praktyce zaglądam tam czasem. Jeśli np. znajdę „namiętnie gram w Quake’a”, będę mógł z człowiekiem powalczyć po godzinach Natomiast czy ktoś interesuje się gruzińskim filmem międzywojennym czy indyjską literaturą miłosną… Nie robi mi wielkiej różnicy.

Języki? W tej branży bardzo przydaje się angielski (sporo materiałów jest tylko w tym języku), ale z drugiej strony większość ludzi operuje nim w tej branży na poziomie przynajmniej podstawowym. Jeśli nie, mają motywację do uczenia się

Więc już tak na zakończenie. Jakich rad udzieliłbyś osobom, które dziś nie mają wystarczających kompetencji, aby dostać pracę w takich agencjach jak Twoja, a które chciałyby realizować się w tej branży?

Uczyć się i rozwijać. Czy samodzielnie, czy też – lepiej – pod skrzydłami kogoś bardziej doświadczonego. Organizować sobie staże, praktyki, uczestniczyć w szkoleniach. Można budować sobie portfolio na Klientach, którzy nie mają wysokich wymagań, bo np. nie mają pieniędzy – zaprojektowanie grafiki dla domu dziecka nie wymaga wielkich umiejętności, a wdzięczność jest wielka. Tu można się szlifować. A potem szukać

(jeśli macie pytania do Pawła, to zadawajcie w komentarzach)
__________________________________________________________________________
Jeśli dobrze pójdzie będziemy mieli w najbliższym czasie jeszcze dwa wywiady, dwa inne spojrzenia na rekrutacje. Wciąż jednak wstrzymuję się przed pisaniem od siebie… urlop blogowy trwa.

Pisząc CV, list motywacyjny czy innego rodzaju dokument, w którym chcemy zaprezentować siebie trafiamy na pozycję “Doświadczenie”. We wszelkich przykładach CV w internecie ta pozycja jest niemal obowiązkowa. Pierwsza myśl, to doświadczenie formalne, czyli to zdobyte na praktykach, stażu, w pracy zawodowej itd. Dobrze, gdy jest… gorzej, gdy go nie ma A tak się dzieje, gdy ktoś całkowicie zmienia branżę lub dopiero zaczyna życie zawodowe.

Pewnym moim pomysłem na wybrnięcie z sytuacji “braku doświadczenia formalnego” jest opisanie tego co robiliśmy jako “Osiągnięcia” (pisałem o tym w poście o pisaniu CV). Jest to zdecydowanie elastyczniejsze podejście, bo otwiera nam drogę do doświadczenia nieformalnego… a takie każde z nas ma… i to jeszcze jakie

Sama nazwa stanowiska, okres zatrudnienia, obowiązki mówią bardzo mało, a czasem nic - to, ze ktoś gdzieś pracował, miał się czymś zajmować nie oznacza, że tym się zajmował. Osiągnięcie jest widocznym skutkiem naszego działania. Dlatego też każdy z nas, jak tylko głębiej przeanalizuje swoje działania to zauważy, że ma więcej doświadczenia niż się wydawało. Aby zrobić sobie taką analizę zaproponuję Wam kilka pytań i kroków.

1. Jakiego doświadczenia, jakich umiejętności poszukuję?
Wiedząc co szukamy łatwiej się to znajduje. Dlatego na wstępie warto przeanalizować stanowisko pracy na jakie aplikujemy, zawód, który chcemy wykonywać czy pozycję jaką zajmować, aby wyszczególnić sobie pożądane doświadczenie i umiejętności. Jeśli aplikujemy na stanowisko, gdzie będziemy mieć kontakt z ludźmi to będziemy szukać doświadczenia w nawiązywaniu relacji, doświadczenia w rozstrzyganiu sporów, kierowaniu ludźmi itd. Dla analityka to wszelkie przejawy naszego analitycznego podejścia, wyszukiwania informacji, opracowywania ich itd.

2. Co z tego co poszukuję wystąpiło w moim życiu?
W tym miejscu można zrobić “skan” całej naszej historii, niemalże od narodzin do dnia dzisiejszego. Jak ktoś z nas w dzieciństwie ustawiał wszystkie dzieciaki na podwórku w szeregu (metodami dyplomatycznymi oczywiście ), tworzył drużyny i od nas w dużej mierze zależało w co graliśmy to jest to doświadczenie w kierowaniu i zarządzaniu ludźmi. Jeśli za rodziców załatwialiśmy bilety do kina, proponowaliśmy zbieranie i odkładanie pieniędzy a na wycieczkach klasowych podpowiadaliśmy nauczycielom co moglibyśmy zrobić, gdzie pójść, co zwiedzić i opracowywaliśmy mały plan działania to jest to doświadczenie w organizowaniu. Jeśli w imieniu klasy chodziliśmy do nauczycieli załatwiać przeniesienie sprawdzianu czy do dyrektora by zwolnił nas z lekcji bo “coś” to jest to doświadczenie w negocjacjach. Wszelkie konkursy plastyczne, recytatorskie, rysowanie portretów członków rodziny to doświadczenie artystyczne.

3. Jaka była kontynuacja tych doświadczeń w ostatnich latach, miesiącach?
To, że coś robiliśmy z sukcesem będąc dzieckiem jeszcze wcale nie oznacza, że mamy duży potencjał by zajmować się dokładnie tym czymś w dorosłym i zawodowym życiu. Lecz jeśli na studiach również aktywnie działaliśmy będąc starostą roku, działając w kołach naukowych, stowarzyszeniach studenckich to jest to kontynuacja doświadczeń. Jeśli pierwsze nasze prace również wymagały od nas pewnych umiejętności i działań, które przejawialiśmy za młodu to jest to kontynuacja.

Dokładnie taką analizę zrobiłem sobie kilka miesięcy temu i dostrzegłem kilka bardzo ciekawych rzeczy. Okazało się, że pierwsze doświadczenie z samorozwojem miałem już w wieku 8 lat (“Mentalny Frankenstein”), pierwsze doświadczenia w doradzaniu przy rozwiązywaniu problemów w wieku 13 lat (to daje odpowiednio 15 i 10 lat doświadczenia). W każdym z tych doświadczeń była kontynuacja. Ktoś powie, że jak może “samorozwijać” się dzieciak czy w czym 13 latek może doradzać, jakie problemy rozwiązywać?
Metoda postępowania jest ta sama, zmienia się tylko kaliber sprawy - zamiast problemów z rodzicami pojawiają się problemy z nauczycielami, szefem, klientem (w końcu klient to nasz Pan ); zamiast problemów z kolegami z klasy to problem ze współpracownikami; zamiast problemu z partnerem… problemy z partnerem Zmienia się tylko kaliber sprawy.

Dlatego w pierwszej kolejności warto chwalić się doświadczeniem o większym kalibrze… lecz jeśli mamy mniejszego kalibru to to też jest doświadczenie. Każdy kiedyś zaczynał. Ludzie, którzy spełniają się w tym co robią (którzy równolegle także osiągnęli sukces finansowy) często wskazują na wydarzenia ze swojej przeszłości, gdzie już w wieku 8 lat np. sprzedawali jagody czy lemoniadę na ulicy, kosili trawniki sąsiadom, roznosili gazety, występowali w szkolnych recitalach itd. To jest właśnie doświadczenie z młodych lat, które nas kształtują, które dają nam przewagę nad tymi, którzy albo nic nie robili albo nie zwracają uwagi na takie drobne wydarzenia

Temat pisania CV wynikł w dyskusji pod postem “W tym kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem!”. W tym temacie mam niewielkie doświadczenie (wysłałem w swoim życiu ok. 20 CV). Pozostawiam Wam więc miejsce na dyskusję nad różnymi aspektami CV, jego budową, punktami. O czym tylko chcecie w zakresie tematu pisania CV.

Są dwa warunki dodatkowe (poza oczywistymi, np. szacunek dla rozmówcy, kultura osobista itd.):

1. Nie kopiujemy całych CV - to nie jest baza CV.
2. Nie reklamujemy się nachalnie.

Zamysł jest taki, aby była to rzeczowa dyskusja a nie forma promowania siebie. Wolę, abyście na tym blogu wychylali się swoją osobowością. Mam nadzieję, że przyjmiecie to ze zrozumieniem.

Przytoczę w tym miejscu fragment mojego komentarza z naszej dyskusji

Ja z uporem maniaka będę szerzył koncepcję zwracania uwagi szczególnie na umiejętności i jeszcze dwie inne ważne pozycje: osiągnięcia i zainteresowania.
Umiejętności - co umiem wykonać dziś, jakiego rodzaju pracę jest w stanie podjąć od zaraz (“Siadam i pracuję, bo umiem to, to i to”),
Osiągnięcia - potwierdzają umiejętności kandydata (“Wykorzystując umiejętności dokonałem tego, tego i tego. To znaczy, że mam umiejętności praktyczne, bo przynoszą dane osiągnięcia/efekty”)
Zainteresowania - czyli w czym można daną osobę rozwijać (“To moje pasje, te tematy są dla mnie ciekawe. W nich bardzo chętnie się rozwijam i będę rozwijał. Sky is the limit, bo to lubię”)

We wszystkich tych punktach wkładamy odpowiednie umiejętności, dokonania, zainteresowania, które mogą i powinny zaciekawić rekrutera. Najczęściej w ogłoszeniu o pracę są one zaznaczone co powinniśmy mieć.

Rekrutacja jest jak zdobywanie kobiety
Wychodzę z założenia, że rekrutacja pracownika działa na zasadach podrywania kobiety (w przypadku kobiet może być podrywanie mężczyzn, choć w tę stronę to nieszczególnie działa ). Ogłoszenie o pracę to matrymonialny anons. Taki anons zawiera często wymagania kobiety co do mężczyzny: wysoki, blond włosy, niebieskie oczy, dobrze zarabiający itd. Pewnie zdarzyło się Wam obserwować sytuację znajomej, która to miała wymagania co do partnera a później okazywało się, że z wysokiego niebieskookiego blondyna robił się niski, rudowłosy i już nie tak dobrze zarabiający… ale umiał śpiewać i tym zdobył jej serce
Z procesem rekrutacyjnym bardzo często jest podobnie. Są wymagania lub/i opis “idealnego kandydata”, lecz jeśli weszlibyście to takiej firmy to z całą pewnością łatwo byście zauważyli, że pracownicy do “idealnych” nie należą. Stąd wniosek, że rekrutacja jest jak zdobywanie kobiety i w wielu firmach jest ona daleka od tego, jak chcieliby wszyscy, aby wyglądała.

CV to zaproszenie na pierwszą randkę
Nie chodzi o to, aby w CV napisać wszystkie dane, przebieg naszej kariery, wszystkie umiejętności, certyfikaty itd. Rekrutacja nie działa jak popularne ostatnio serwisy randkowe, które pokazują w ilu procentach dwie osoby do siebie pasują. Przy 70% jest szansa na związek, przy 90% na długotrwały… a poniżej 50% to warto odpuścić sobie. Wielu rekruterów tak by chciało, ale to tylko pobożne życzenie. Wielu ludzi choć ma pewne wyobrażenie, to jednak nie wie czego chce od życia, od partnerów, od przyszłych pracowników. Stąd CV warto skonstruować tak, aby u rekrutującego wywołać pozytywne emocje i żeby chciał się z nami spotkać.

Rozmowa rekrutacyjna = randka
To spostrzeżenie wiele wnosi. Nawet jeśli w ogłoszeniu jasno wyszczególniono cechy “idealnego kandydata” i zdaje się, że nie pasujemy to warto spróbować. A nuż w naszym CV napiszemy coś, co zaciekawi rekrutera i postanowi on nas zaprosić na “randkę”. Wymyślanie czy naginanie prawdy jest tu niemile widziane, bo jeśli zostaniemy zaproszeni i okaże się, że obraz naszej osoby nie pasuje do tego z CV to “dostaniemy kosza” nim tak naprawdę zdążymy usiąść przy stoliku.

Czekanie na anons
Znam osoby, i sam do nich należałem (gdy szukałem pracy), które czekają na anons by podjąć działania. Z ogłoszeniami o pracę jest jak z kobietą ubraną w bikini - pokazuje ona ciekawe miejsca, ale najciekawsze już nie. Dokładnie tak jest z upublicznianiem wakatów. Gdzieś obiło mi się o uszy (tam były liczby, a słabo je zapamiętuję), że na grubo ponad połowę miejsc pracy rekrutacja odbywa się niepublicznie. Są to rekrutacje wewnętrzne, poprzez pracowników, znajomych, polecenia czy headhunterów. Czy wszyscy z Was swoich partnerów poznali przez serwisy randkowe?
Pewnie nie. Dlatego też warto starać się o pracę w firmie, która nam się podoba, nawet gdy nie szuka partnera. W wielu sytuacjach gdy pójdziemy z własnej inicjatywy wystarczy słownie poprosić o “randkę”:
“Bardzo podoba mi się Państwa firma. Chciałbym u Was pracować. Myślę, że się nadaję. Może usiądziemy i porozmawiamy, a ja Panu pokażę, że będę świetnym pracownikiem dla Państwa”.

Zapraszam do dyskusji. Nie tylko ja liczę na Waszą aktywność