W poprzednim poście dość szczegółowo opisałem co można zrobić przed prezentacją. W tej części powiem Wam dlaczego tak ważne jest pierwsze wrażenie i jak zrobić dobre pierwsze wrażenie.

Odnosząc się do tytułu postu chcę wyjaśnik kilka kwestii. Najważniejsze to to, że pierwsze wrażenie możemy zrobić tylko raz - jeśli nie zrobimy dobrego wrażenia to nie zyskamy przychylności komisji czy chociażby nie zainteresujemy ich naszą prezentacją. Komisja to ludzie, ludzie to subiektywna ocena. Nikt nie będzie oceniał nas tylko ze względu na merytoryczne przesłanie lecz za wrażenie jakie zostanie po prezentacji. Warto więc to dobre wrażenie zacząć od pierwszego wrażenia. Druga istotna rzecz to to, że nasza prezentacja to tylko 20 minut - w tym czasie nie zdążymy nazbyt skutecznie zmazać kiepskiego pierwszego wrażenia (co innego, gdy we wrześniu łapiemy kilka “pał” a pod koniec semestru mamy same piątki). Po trzecie - pierwsze wrażenie to pierwsze wejście!

Zapytacie zapewne jak zrobić pierwsze dobre pierwsze wrażenie, skoro niektórzy członkowie komisji nas kiedyś uczyli (nas znają)?

Może tak się zdarzyć, że dwoje członków komisji będzie Was znało - jest to mało prawdopodobne ale może tak być. Jeden członek komisji zapewne będzie Was znał chociażby z widzenia. Sytuacja w jakiej się znajdziecie to całkiem inna sytuacja od codziennej - bardzo oficjalna, specyficzna, ważna dla Was i dla nich. To sprawia, że dla tej specyficznej, niecodziennej sytuacji możemy zbudować w głowach komisji nowy obraz, nowe “pierwsze wrażenie”.

Pamiętacie jak pisałem o ważności stroju i o jego mocy budowania wizerunku? Pamiętacie o próbie zrelaksowania się i wprawienia w dobry nastrój przed prezentacją? (wszystko w poprzednich postach)

Przed wejściem na salę warto rozpocząć rozmowę ze znajomymi (z którymi przybyliśmy) lub z osobą bliską. Bądźcie dalecy od tematu matury, wybierzcie tamaty przyjemne, przyszłościowe. Możecie porozmawiać o filmie i kolacji na którą zabieracie Waszą drugą połówkę po prezentacji. Gdy uruchomicie “program mówienia” to łatwiej będzie Wam zmienić temat (z kolacji i planów na temat naszej prezentacji) niż gdybyśmy mieli załadować “program mówienia” od początku. Mówcie, śmiejcie się, wymyślajcie… wprawcie się w dobry nastrój. Oddajcie wszystkie portfele, klucze, komórki, torebki, zegarki naszym znajomym - tym zaufanym Weźcie ze sobą tylko dowód osobisty i kartkę z planem ramowym oraz teczkę (podkładkę) pod kartkę. Jeśli mamy inne materiały do prezentacji to również je weźmy.

Dowód i plan prezentacji w ręce, dobry nastrój, uśmiech na twarzy, plecy wyprostowane, pierś do przodu, zapinamy środkowy guzik garnituru, głęboki wdech - WCHODZIMY!

Wejdźmy pewnie. Komisja nas zawoła lub wychodząca osoba nas poprosi - nie ma więc potrzeby pytania “Czy mogę wejść?” Od progu uśmiech i pewność siebie, pewny lecz spokojny krok. Przywitajmy się. Jeśli mamy materiały zapytajmy, “czy możemy położyć je tutaj (na bocznym stoliku dla nas)?” Podejdźmy do komisji i okażmy dowód osobisty komisji. Możemy nawiązać krótką rozmowę, o czymś miłym. Zapytajmy o samopoczucie (gdy komisja wygląda na zadowoloną), o sprytny sposób radzenia sobie komisji z “tą stertą papierów” którą ma na stole (ukryty komplement), czy też skomentujmy lub przywitajmy się z maskotką, która będzie na stole komisji (nie powinno jej tam być, ale jeśli będzie to można w ten sposób wprowadzić miły nastrój
Gdy komisja nas “wylegitymuje” i odda nam dowód to zamiast chować go po kieszeniach polecam położyć go na naszym stoliku. Pamiętajmy cały czas o uśmiechu i o pewności siebie psychicznej i fizycznej - nie garbimy się, poruszamy się swobodnie, bez pośpiechu. Taka pewność siebie gwarantuje nam, że komisja zwróci na nas pozytywna uwagę, zaciekawi się.

Gdy pierwsze sekundy poszły po naszej myśli to teraz czas na rozpoczęcie naszej prezentacji. Przygotujmy komputer, materiały, wszystko co zaraz wykorzystamy. Zacznijmy spokojnie. Weźmy do ręki teczkę, podkładkę z kartką na której mamy plan ramowy, w drugą rękę długopis lub wskaźnik. Stańmy na przeciwko komisji w stanie spoczynku - żadne baczność, to nie armia - poruszajmy się, chodźmy po sali, gestykulujmy. Możemy rozpocząć klasycznie, nudnie, np. tak:

“Tematem mojej prezentacji jest “…”. Pan “XXXXX ZZZZZ” był wielkim poetą. Urodził się… zmarł… Napisał wiele ciekawych utworów i dziś je przeanalizuję…”

… i po dobrym wrażeniu!. Nie oczekujcie rezultatów innych niż uzyska cała reszta maturzystów. Większość zacznie tak samo, zrobi takie samo, kiepskie lub tylko zwykłe wrażenie.

Zróbcie inaczej, ciekawiej, od zadania pytania, od przyjęcia innego punktu widzenia. Zaczynając inaczej zrobimy inne wrażenie, np.:

“Dziś jest ten dzień, do którego przygotowywałem się wiele tygodni. Przez wiele dni szukałem odpowiedzi “dlaczego Mickiewicz wielkim poetą był”. Jak Gałkiewicz zastanawiałem się dlaczego? “Ale kiedy ja się wcale nie zachwycam. Wcale się nie zachwycam! Nie zajmuje mnie! Nie mogę wyczytać więcej jak dwie strofy, a i to mnie nie zajmuje. Jak mnie to zachwyca, kiedy mnie nie zachwyca!” (kij w mrowisko) Od wielu lat rzesze krytyków próbowało wyjaśnić fenomen Mickiewicza. Czy te wspaniałe dzieła to wynik ciężkiej pracy, talentu, szczęścia? A może … W końcu znalazłem! (pauza - zaczynamy spokojnie) Historia zaczyna się…”

Które rozpoczęcie jest lepsze? Które zaciekawi komisję?
Moja wstawka fragmentu Ferdydurke Gombrowicza może być takim kijem w mrowisko, może wywołać zmieszanie komisji. Lepiej aż tak nie zaskakiwać, lecz każde śmiałe, ciekawe spostrzeżenie zapewni nam zainteresowanie komisji i skupi ich uwagę.

PS: Proponuję każdemu z Was zrobienie indywidualnego, własnego wstępu do prezentacji. Uwzględnijcie temat, powagę tematu oraz powagę osób będących w komisji. Odejście od pewnych niepisanych praw, jakie rządzą prezentacją, może dać dobre rezultaty (gdy osoby w komisji są młode, życzliwe) lub kiepskie (gdy komisja jest zasadnicza, o podejściu tradycyjnym). Przećwiczcie wstęp, napiszcie go sobie na kartkę, nauczcie się prawie na pamięć. Odegrajcie go jak aktorzy, ale nie teatralni. Wstęp ma być naturalny, nie pompatyczny.

Dla przykładu zobaczcie:
Steve’a Jobs’a - wspaniała prezentacja iPhone’a.

Dodane o 21:01
PS 2: Znalazłem ciekawy fragment na www.43folders.com:

“Metaphorically: clear your throat as little as possible when you start. Try to open with something in the real world — an anecdote, a memory, an image, something that grounds your talk in the “right now” and that skips the whole “Here are the nine things you will learn today…” jibber jabber. You can always do an introduction second, once you’ve set the tone and gotten people’s interest.”

Trudno Wam będzie nauczyć czegoś komisję, lecz możecie wskazać o czym opowiecie, Wasz punkt zaczepienia, Waszą drogę interpretacji tematu. Pamiętajcie - obrazy, anegdoty, wspomnienia, emocje…

A jak Wy planujecie rozpocząć prezentację? Jak chcecie stworzyć dobre pierwsze wrażenie? Podzielcie się ze mną

Doczekaliśmy się dnia, w którym pokażemy efekt naszej pracy. Mam nadzieję, że noc była pełna przyjemnych snów i co najważniejsze była nocą przespaną. Zarówno “dzień przed” i “dzień matury” mogą wyglądać różnie. Zależy to od podatności na stres (3 przypadki z postu Dzień przed - jak się przygotować?) oraz od pory naszego egzaminu. Jeśli więc nasze spotkanie z komisją odbędzie się z samego rana, w okolicach godziny 9-10, to przed egzaminem nie zawiele zrobimy.

Zapytacie zapewne “dlaczego tak ważne jest co będę robił przed prezentacją?”

Znacie takie powiedzenie, że “ktoś wstał lewą nogą” albo “jaki pierwszy dzień w roku taki cały rok” - dotyczy też każdego tygodnia i dnia. Co prawda znam wiele osób, dla których udany bądź nieudany początek dnia nie definiuje stanu na cały dzień (tydzień, rok). Hołdując ich zasadzie w jednym z kolejnych odcinków napiszę post “Nie ważne jak się zaczęło - ważne jak się kończy”. Jestem gorącym zwolennikiem tej zasady i na wielu płaszczyznach staram się ją wykorzystywać. Mam jednak świadomość, że wielu z Was żyje w mylnym przekonaniu, że kiepski początek oznacza kiepski koniec, tak więc przedstawię parę sposobów i sugestii aby Wasz początek tego dnia był “co najmniej dobry”

Posłużę się podziałem, o którym wspomniałem w pierwszym akapicie i którego zalecam przyswoić sobie. Bez tego podziału ten post będzie miał mniejszą moc sprawczą. Ważne są też pory egzaminu.
Proszę, przeczytajcie wszystkie przypadki i pory, gdyż każdy kolejny sposób zawiera dodatki lub modyfikację sposobów z poprzednich przypadków!

Przypadek 1:

• egzamin w godzinach porannych, południowych lub popołudniowych - warto wstać tak jak zwykle, aby spokojnie móc się umyć, zjeść, ubrać i zrobić to, co mamy zaplanowane na ten dzień. Wam ciężko coś poradzić, bo Wy sobie doskonale dajecie radę. Możecie spokojnie sobie przed egzaminem przećwiczyć jeszcze raz prezentację, przypomnieć to, co mamy do powiedzenia. Sugeruję jednak, aby na miejsce egzaminu wybrać się troszkę wcześniej niż zwykle. Jeśli natrafimy na korki, awarię autobusu, zastanie nas deszcz to będziemy mieli chwilkę, aby się ogarnąć. Nie mówię o wyprzedzeniu jedno- czy dwu-godzinnym, co mogłoby Was niepotrzebnie zestresować. Wy jednak sami wiecie co do Was należy i jak najlepiej sobie radzicie

Przypadek 2 oraz Przypadek 3 (”wczoraj” zrobiliśmy coś, co stawia nas na równi z przypadkiem 2):

• egzamin w godzinach porannych - należy wstać na tyle wcześnie, aby spokojnie móc się umyć, zjeść, ubrać, odpowiednio przygotować, lecz na tyle późno aby się wyspać. Budzik nastawimy dzień wcześniej (link do w/w postu). Po podstawowych czynnościach warto przypomnieć sobie punkt po punkcie tezy, argumenty, przykłady i wnioski z naszej prezentacji. Tym samym odświeżymy sobie obraz naszej prezentacji. Zarezerwujmy sobie rano czas na chwilę rozrywki po próbie z prezentacją - może to być ulubiony odcinek jakiegoś sitcomu, jeden level w ulubionej grze (najlepiej level, który już przeszliśmy, który znamy świetnie) lub gra na jakimś instrumencie. Nie wybierajcie strzelanek, czy innych gier agresywnych - nastawieni zbyt wojowniczo możecie potraktować komisję jak wroga, a to nienajlepszy pomysł! Taki miły akcent na początku dnia nastawi nas na uśmiech i spokój. Czytanie książek dla Przypadku 3 nie polecam - książki są mało absorbujące i może się skończyć zbytnim myśleniem o prezentacji. Na egzamin warto wybrać się ze znajomym(i) lub (szczególnie w przypadku 3) z drugą połówką albo osobą szczególnie nam bliską, w obecności której jesteśmy spokojni i zrelaksowani.

• południe - możemy pospać dłużej, lecz nie na tyle aby być “przespanym”. Po zjedzeniu przypomnijmy sobie tylko to, o czym będziemy mówić na prezentacji. Wszystkie inne argumenty już znamy i je wykorzystamy podczas odpowiedzi. Ostatnie kilka dni naprawdę dużo ćwiczyliśmy, więc napewno sobie poradzimy i będziemy pamiętać. Przypominamy sobie układ i tylko to o czym będziemy mówić - punkt po punkcie!
Po przypomnieniu, mając więcej czasu, możemy obejrzeć nawet cały film lub pouprawiać jakiś sport na tyle spokojnie, aby się nie zmęczyć. Jeśli wcześniej nie biegaliście, nie jeździliście rowerem to nie polecam - po kilku minutach wysiłku Wasz organizm będzie wyczerpany a umysł przestanie pracować na wysokich obrotach. Zróbcie coś ożywczego, wybierzcie się na “5 minutowe” zakupy do hipermarketu (po wzięciu wózka włączamy stoper i staramy się go odstawić w 5-10 minut)! Nie wierzycie że można?! Można Mogą być problemy na kasie, lecz frajda to niesamowita a i bardzo ożywcza. Dobra w momencie, gdy wywołuje zdrowe odruchy rywalizacji, czyli nie przetrącamy klientów, nie przepychamy się, nie demolujemy sklepu!!

• popołudnie - moglibyśmy spać do woli, lecz nie polecam. Dla porządku powiem, że jest metoda związana ze zbyt długim spanie przeznaczona dla skrajnego przypadku 3 - nie polecam! Polega to na tym, że śpimy tak długo, ile nam się uda. Może to być 12-14 godzin, będziemy tak “przespani” że zatracimy “nasze poczucie rzeczywistości”. Będąc tak “odrealnionym” zmniejszymy stres, bo komisja nie wyda nam się aż takim zagrożeniem. Nie polecam tego, ani żadnej innej formy “odrealniania się”!!! W życiu będziecie mieli wiele sytuacji, kiedy zostaniecie postawieni w sytuację występu publicznego dlatego są inne, naturalne metody zmniejszania stresu. Tamta metoda jak i wszystkie “odrealniające” mają tę wadę, że wraz ze spadkiem stresu spada nasza efektywność umysłowa i fizyczna!!
Wstajemy więc wyspani, zjemy śniadanie, przygotujemy wszystko co chcemy zabrać w bardzo widocznym miejscu - ja kładę klucze, komórkę, dokumenty, chusteczki!, kartki zdecydowanie wcześniej na kanapie, więc tuż przed wyjściem zabieram wszystko co mam na kanapie. Albo pójdę ze wszystkim albo z niczym. Wrazie czego zamykając drzwi zorientujecie się, że nie macie kluczy i wrócicie po nie. Strój mieliśmy przygotowany już wczoraj - wyciągniemy go z szafy przed samym wyjściem. Jak w porach opisanych wyżej przypominamy sobie tylko to o czym będziemy mówić, w kolejności takiej jak będziemy mówić - punkty, a nie całe zdania. Dużo ćwiczyliśmy ostatnio, więc prezentacja sama z nas wyjdzie jak będziemy pamiętać “o czym mamy mówić”!
Dla zrelaksowania się możemy wybrać film, spacer z aparatem po parku (z nastawionym budzikiem, aby w porę wrócić do domu) lub basen ze znajomymi. Jedno- czy dwu-godzinna zabawa w wodzie zdziała cuda. Uwaga jak w przypadku uprawiania sportu. Jeśli wcześniej nie bawiliśmy się tak na basenie, to zalecam “nie zmęczyć się”! Możemy również rano upiec ciasto, przygotować pyszny obiad - coś co nam się uda. Pierwszy duży sukces tego dnia nastawi nas “łapczywie” na kolejny

Znając już naszą sytuację, różne sposoby, przypomnijcie sobie takie, które już używaliście. Opracujcie własne i zastosujcie je. Już dziś zaplanujcie sobie ile czasu będziecie rano potrzebować. Zależy to od długości Waszego śniadania, przygotowań (Panie - pamiętajcie o fryzurze, zwłaszcza po basenie!), 10 minut na przypomnienie o prezentacji, długości filmu itp. Warto nastawić sobie budzik / przypomnienie na 1,5 - 2 godziny przed egzamin - to czas jaki potrzebujecie na ubranie się w to, co przygotowaliśmy wcześniej, na make-up, na dojazd do szkoły. Pamiętajcie tę godzinę i postarajcie się tak zaplanować czas, aby po zakończeniu rozrywki płynnie przejść do przygotowań, bez budzika. Budzik ma być sygnałem awaryjnym i warto anulować go jak już zaczniemy się szykować. Dla osób, o większej podatności na negatywne oddziaływanie stresu, polecam dotarcie do szkoły prawie “na ostatnią chwilę”. Omijajcie znajomych maturzystów szerokim łukiem, nie rozmawiajcie z każdym kto wyszedł akurat z sali. Istnieje duża szansa, że ten ktoś wspomni o złym humorze komisji, o tym, że się nie przygotował i komisja dała “wredne pytania”. Wy wiecie swoje, dobrze się przygotowaliście - napewno sobie poradzicie.

Napiszcie mi, proszę, swoje sposoby na dobre rozpoczęcie dnia. Jeśli macie jakieś doświadczenia, to podzielcie się nimi

Poprzednia część rozrosła się bardziej niż przewidywałem, dlatego też ubiorowi poświęcam osoby post.

Ostatnio jeden z maturzystów (pozdrawiam serdecznie) zakomunikował mi, że “nie wolno dyskryminować ze względu na wygląd” - rozmawialiśmy o ubiorze. Cieszę się, że w naszym młodym pokoleniu coraz częściej dochodzimy do takich wniosków, jeszcze lepiej byłoby, abyśmy tym się kierowali w życiu… jednak to wszystko nie do końca prawda
Człowiek jest tylko człowiekiem i z definicji nie ma takiej możliwości, aby był obiektywny. Nawet jak byłby komputerem, to i tak byłby subiektywny, bo komputer ma zaimplikowane schematy analizy stworzone przez człowieka (subiektywne). Czy to źle? Nie! Moralni przywódcy, wszelkiej maści “specjaliści” i etycy wylęgną teraz na ulice z hasłami, że niesprawiedliwym jest faworyzowanie lub dyskryminowanie kogoś ze względu na strój. Ja zamiast walczyć z falą morską, ustawiam się tak aby z niej skorzystać i ładnie surfować

“Strój decyduje o pierwszym wrażeniu i pozwala tworzyć opinię, zanim jeszcze cokolwiek zostanie powiedziane.”
oraz
“Własne preferencje dotyczące stylu (np. styl sportowy, elegancki) oraz gust nie są przy tym aż tak istotne, ponieważ najważniejszy powinien być cel, jaki chce się za pomocą ubioru osiągnąć[…]” Barbara Rozwadowska.

Nasz cel to być pewnym tego co mówimy, przekonać komisję do naszego punktu widzenia na dany temat, zrobić piorunujące wrażenie (o pierwszym wrażeniu w kolejnych częściach)

• Dla Pań:
Jako, że prezentacja czy inne tego typu sytuacje w naszym życiu są sytuacjami formalnymi, to obowiązuje jakiś model postępowania (strój oficjalny). W naszej kulturze przyjęło się, że biała bluzka i czarna spódniczka z czarnym żakietem wystarczy. Tak, lecz to za mało aby surfować. Przede wszystkim nie musi być to biała bluzka (czy też koszula) ani czarny żakiet, spódniczka. I tu wszystko zależy od okoliczności - jeśli mówimy na temat radosny, o narodzinach romantyzmu, o wzniosłości poezji Kochanowskiego to warto ubrać bluzkę w kolorach radosnych (pomarańczowa, żółta, różowa, jasna zielona czy jasna niebieska - jestem mężczyzną i dysponuję tylko podstawowymi 16 kolorami Gdy temat jest smutny, np. motyw śmierci, niedola więźniów obozów koncentracyjnych czy holokaust to kolory bardziej stonowane, (ciemny niebieski, bordo, brąz, może być też biały). To ma znaczenie, gdyż Wasza prezentacja ma budować nastrój, wywoływać pewne emocje i strój musi być spójny z tym o czym mówimy.
Czerwony kolor to kolor płachty na byka - warty stosowania w sytuacji, gdy temat jest swobodny lub radosny i, co ważne, jesteśmy bardzo pewne siebie i świetnie przygotowane! W przeciwnym wypadku pierwsze wrażenie zrobimy bardzo dobre, a później odkryjemy wszystkie nasze słabe karty.

Mogą być spodnie w komplecie z żakietem lub spódnica (koniecznie za kolana) z bluzką/koszulą. Strój powinien wyglądać profesjonalnie, lecz nie musi być przesadnie sztywny - można podarować sobie, coraz modniejszy wśród kobiet, krawat.
Buty na małym obcasie lub płaskim. Wysoki (szpilki) jest zbyt wyzywający i nie mile widziany w kręgach szkolnych.
Uwaga co do dekoltu! Najlepiej bez dekoltu lub z jak najmniejszym!!! - polonistki mogą pomyśleć sobie, że “się wystroiła kurtyzana, co to za gust” a poloniści mogą nie skupić się na prezentacji

Dobranie stroju można oprzeć o jakieś fachowe czasopisma. Daleki jestem od polecania młodzieżowych czasopism, gdyż prezentowane tam style “grzeczna licealistka - prawie jak wamp” czy podobne kreacje, mogą wywołać zgorszenie lub niepotrzebne reakcje fizyczne męskiej części komisji (krew odpływa od mózgu… a dalej znacie

PS: Makijaż jeśli już to bardzo delikatny oraz pasujący do stroju. Wszelkie eksperymenty i mocne kontrasty są niemile widziane.

• Panowie:
Gajer i krawat to nie wszystko. Najważniejsze, to czysty i niepognieciony garnitur, czyste i wyprasowane spodnie - kolor dowolny, z tymże jasne (beżowe) do tematów pogodnych, ciemne (czarne) do tematów poważnych, smutnych. Jednak kolor garnituru ciężko zmienić, bo najczęściej mamy czarny (jak nie z komuni to ze studniówki) ale już w kwestii koszuli i krawata możemy zrobić dużo. Kolorystyka koszuli dość podobna jak u kobiet - żółta, pomarańczowa, jasna zielona w tematach pogodnych; biała, ciemna zielona, bordo w tematach poważnych. Jasna niebieska jest kolorem uniwersalnym i polecana w obydwu sytuacjach. Co do radosnych żółtych koszul i pomarańczowych to warte stosowania w sytuacji, gdy znamy członków komisji i wiemy, że to ludzie pogodni, przyjaźnie nastawieni. Dla polonistów/ek zasadniczych te kolory mogą być “nieodpowiednie”. Podobnie jak z kolorem czerwonym u kobiet - tylko, gdy jesteśmy pewni siebie i tego co umiemy!
Wszelkie paski na koszuli jak najbardziej (zamywa się granica sztywności). Listki, kropki, kółka, kwadraty i różne inne wzorki sprawią, że nie traktujemy egzaminu poważnie.

Krawat należy, przede wszystkim, dobrze zawiązać (odpada styl a’la Mikołaj Kunica - zamiast trójkąta kwadrat) i dopasować do koszuli. Długość - do guzika od spodni! W doborze może pomóc Wam mama, siostra, dziewczyna lub koleżanka (zaufana, niezazdrosna! Wiem, korci założenie krawatu w żabki, słoniki, kółeczka czy też założenie muszki - odpada, bo wygląda to zbyt komicznie. Można w przypadku, gdy z członkami komisji jesteście prawie “za pan brat”, lecz to dość ryzykowne

Najważniejsze - Buty! Po piewsze wypastowane na błysk! Po drugie zawiązane równo i na krótkich sznurówkach. Po trzecie - kluczowe - czyste! Jeśli idąc na egzamin zakurzą Wam się, to miejcie chusteczkę i je przetrzyjcie tak, aby nie było pyłku. Polonistki nawet w szkole są kobietami i jak zauważą kurz to jesteście zdyskredytowani. To działa nawet na randkach, więc panowie - koniec z brudnymi adidaskami

• Uwagi końcowe dla wszystkich:
Nie zaprzątajcie sobie głowy doborem torebki czy zegarków. Jeśli wejdziecie na egzamin to torebki i portfele zostawcie komuś na zewnątrz. Wnoszenie wszystkiego do sali może sprawić parę kłopotów i robi kiepskie wrażenie (zwłaszcza wybrzuszenie po lewej stronie garnitura od portfela). Nie przejmujcie się, że nie będziecie mieli gdzie schować dowód. Wchodząc trzymajcie go w rękach, przedstawicie komisji po czym możecie odłożyć sobie na stolik. Zegarek będzie wisiał na ścianie, więc nie spoglądajcie po rękach - dacie sygnał, że tyle mieliście do powiedzenia i już chcecie iść.

Co do kolorów jakie zalecam to jest to dość ogólne stwierdzenie. Wszystko zależy od naszego stylu oraz cery, koloru włosów - ogólnie rzecz biorąc od “naszej palety barw”.

A jakie są Wasze sposoby na stworzenie właściwego i profesjonalnego wizerunku?

Informacje zawarte w tym poście nie przydadzą sie każdemu. Kieruję go szczególnie do osób, które bardzo się stresują czy przejmują każdym ważniejszym i niecodziennym wydarzeniem w ich życiu. Przedstawię kilka sposobów na zmniejszenie stresu jak i wskażę pewne czynniki, które ten stres podnoszą.

Stres to taki ciekawy stan człowieka. Wymyślony przez naturę dla bezpieczeństwa człowieka. Prahistoryczny człowiek stresując się otrzymywał sporą dawkę energii aby uciec przed zagrożeniem. W dzisiejszym świecie stresujemy się często w nieodpowiednich (dla zamysłu natury) sytuacjach. Prezentacja, wystąpienie publiczne, ważny egzamin nie są sytuacjami, gdy narażamy nasze zdrowie lub życie. Stres jest więc nieracjonalnym stanem… lub warto zaadoptować go w nowej formie, aby nie tylko bronił nas, ale pomagał nam w tym co robimy

Najczęściej spotykamy trzy typy osób, ze względu na podatność na stres:

• osoby niepodatne, nie przejmujące się żadnymi ważnymi wydarzeniami, podchodzące do wystąpień publicznych tak spokojnie jak by to była rutyna, coś naturalnego,
• osoby podatne, dla których stres jest motywatorem, sprawia, że działają coraz lepiej,
• osoby tak podatne, że stres je paraliżuje.

Najkorzystniejszym stanem jest ten dla drugiego typu człowieka, gdy stres nas motywuje ku lepszemu. Jest to swoistego rodzaju nadanie nowych (współczesnych) obowiązków instytucji “stres”. Jestem też gorącym zwolennikiem i chodzącym przykładem tego typu człowieka. Jak więc dążyć do tego stanu oraz jak radzić sobie w każdym z tych przypadków:

Przypadek 1: W zasadzie za wiele robić nie trzeba. Osoby tego typu podchodząc do wystąpień, prezentacji na chłodno, niejako z marszu. Sytuacja ma plusy w postaci takiej, że nie sparaliżuje to nas, w nocy śpimy spokojnie, nie spóźniamy się, bo pomyliły się nam godziny. Ma jeden minus: nie odczuwamy pozytywnego wpływu stresu. Takim osobom zalecam potraktowanie “dnia przed” jak każdego innego, kładąc się spać o podobnej porze, robiąc to co zawsze robią - jeśli to były spotkania ze znajomymi, praca, zajmowanie się hobby to najlepiej nic nie zmieniać. Każda próba zmiany ze względu na “jutrzejszy” egzamin może wprowadzić zamieszanie. Prezentację można wykonać (poćwiczyć) na dzień lub dwa przed, bez zbytniego powtarzania. Wszystko zależy od tego, czy w podobnych sytuacjach zadanie wykonujecie z dużym wyprzedzeniem, czy też na bieżąco.

Przypadek 2: Osoby tego typu powinny zawczasu odpowiednio się przygotować. Faktycznie przygotowania do prezentacji rozpocząć ze sporym wyprzedzeniem. Codzienne przemyślenia sprawiają, że wciąż udoskonala się prezentację, dobierając lepsze słowa, lepsze argumenty czy też tworząc inny schemat wypowiedzi. Warto próbować tworzyć prezentację w oparciu o różne argumenty, o różne przykłady czy motywy - sprawi to, że mając większą możliwość wyboru, zbliżając się do terminu prezentacji, wybierzemy te najwłaściwsze. Ostatnie trzy do pięciu dni powinny być przeznaczone na próby już z właściwą formą prezentacji, tak aby uszeregować w głowie kolejność argumentów i przykładów. “Dzień przed” zalecam zrobić dniem wolnym od prezentacji - w tym dniu mogą najść, takie osoby, wątpliwości co do słuszności dobranych przykładów (sam na dzień przed złapałem się na myśleniu: “przecież moja prezentacja jest nie na temat…”). Aby nie mieć takich wątpliwości w nocy, polecam zapełnienie sobie “dnia przed” sporą ilością ciekawych zajęć, od spacerów, wycieczek, zabaw, po sport. Będąc lekko wyczerpanym po całym dniu, uda się nam szybciej zasnąć co wyeliminuje nocne przemyślenia.

Przypadek 3: Gdy mamy świadomość, że jesteśmy takim przypadkiem czeka nas dużo pracy. Po pierwsze to nasza efektywność gwałtownie spada, nasze argumenty (niezależnie od tego jak bardzo są wartościowe) nie zostaną dobrze przedstawione, a po drugie to bycie takim przypadkiem jest bardzo uciążliwe i na dłuższą metę destrukcyjne dla tej osoby. Prezentację najlepiej przygotowywać ze znacznym wyprzedzeniem i warto rejestrować te prezentacje (np. na dyktafonie). Po każdej prezentacji odsłuchać ją i wynotować fragmenty warte poprawy. W zasadzie można skorzystać z zaleceń dla “przypadku 2″ z tym, że w sporym zwielokrotnieniu. Prezentowanie naszego tematu powinno wejść w krew tak, abyśmy, zbudzeni w środku nocy, opowiadali nasz temat od początku do końca, końca do początku i na wyrywki przedstawiali dane argumenty czy motywy literackie. Dochodząc do takiego “wmontowania” w nas prezentacji, powinniśmy poczuć się swobodniej. Czy odczuwacie stres, gdy ktoś poprosi Was o opowiedzenie o swojej ostatniej ciekawej wycieczce? Raczej nie. Coś co jest dla nas łatwe, oczywiste, płynie z naszego wnętrza staje się naturalne. Właśnie to naturalne podejście przybliży nas do “przypadku 1″, lecz to wciąż będzie pomiędzy przypadkiem 2 a 3. “Dzień przed” to dzień spędzony na atrakcyjnych zajęciach - basen, wyjście ze znajomymi, wesołe miasteczko, kino, sport w ilości takiej, abyśmy nie mieli czasu myśleć o prezentacji. Odradzam próbę pójścia spać wcześniej, gdyż nasz zegar biologiczny pokaże organizmowi, że to jeszcze nie ta godzina. Leżąc zaczniemy myśleć o prezentacji co może spowodować myślenie “co jeszcze zmienić, czy aby napewno to dobre argumenty itp.” a w efekcie bezsenną noc.

Dla każdego z przypadków (a wszczególności 2 i 3) proponuję przygotować sobie z rana w “dzień przed”:

• ubiór - przymierzyć, sprawdzić czy jest czysty, wyprasowany, buty wypastowane. Powiesić w szafie gotowy do założenia,
• dowód osobisty oraz plan ramowy - najlepiej koło komórki, bo o niej najrzadziej zapominamy
• sprawdzić, zapamiętać lub zapisać godzinę odjazdu autobusu lub zorganizować sobie transport,
• ustawić budzik na taką godzinę, abyśmy się spokojnie wyrobili, lecz nie była ona zbyt wczesna (aby się wyspać),
• umówić się na wieczór ze znajomymi, którzy nie są maturzystami (przebywając w otoczeniu maturzystów zawsze ktoś wspomni o maturze, co może wywołać niepotrzebne rozmowy lub rozmyślania o prezentacji).
• zorganizować sobie jakąś atrakcję na “po maturze”, może to być kino, kolacja z ukochaną osobą czy koncert. Im ważniejsze przyjemne wydarzenie po egzaminie, tym niższy priorytet nadamy maturze. Traktując prezentację jako coś mało istotnego łatwo obniżymy poziom stresu na dzień przed jak i w dzień egzaminu.

To wszystko ma sprawić, że uwolnimy się od myśli na cały dzień. Nie będziemy też próbować na siłę poprawiać prezentacji, co w ostatnich godzinach “przed” może przynieść nienajlepsze efekty. Takie odciągnięcie się od matury uspokoja nas wewnętrznie, a wcześniejsze przygotowanie wszystkiego da komfort psychiczny.

Zapraszam do dzielenia się spostrzeżeniami. A jak Wy radzicie sobie ze stresem?

Dodane 16.04.08r. o 16:36:
Zastanawiacie się zapewne do czego Wam potrzebne odpowiednie przygotowanie do prezentacji? Większość z Was traktuje prezentację w kategoriach niepotrzebnego obowiązku, “do odbębnienia”. Stety tego typu prezentacje pojawią się przed Wami w wielu sytuacjach, poczynając przez prezentacje na studiach (trwajace po 45-60 minut), obronę pracy dyplomowej (15 minut opowiadania o własnej pracy i kilka pytań) czy też prezentacje biznesowe. Ogromnym plusem prezentacji maturalnej jest to, że ma ona niewielki wpływ na wynik matury - zdobyć 30% nie jest wcale tak trudno, a duża ilość punktów nie daje nam prawie nic. Częśc z Was nie występowała publicznie, a część świetnie sprawdzała się podczas szkolnych uroczystości w roli konferasjerów. Proponuję więc prezentację potraktować jako ciekawe doświadczenie, jako przygodę, jako możliwość wypróbowania pewnych sposobów.
Koniec dodatku

W tym poście poruszę rzeczy, dla wielu z Was, oczywiste. Warto jednak wspomnieć o nich zawczasu.
Pierwsza z oczywistości, to taka, że egzamin maturalny jest podzielony na dwie części:

• prezentacja wybranego tematu przez 15 minut,
• odpowiedź na 3 pytania komisji w systemie pytanie-odpowiedź-pytanie-… (około 5 minut)

Prezentację warto wykonać w całości na stojąco. W ten sposób mamy większą możliwość gestykulacji, poruszania się (ważne w przypadku korzystania z prezentacji multimedialnych, reprodukcji obrazów itp.) oraz, co najważniejsze, taka pozycja daje nam przewagę psychiczną, bo to my stoimy a komisja siedzi
Odpowiedzi warto udzielać w pozycji siedzącej. Stół/ławka z krzesłem będą przygotowane. Pozycja siedząca zapewnia komfort psychiczny dla obu stron w trakcie dialogu. Co prawda będzie to pytanie-odpowiedź-pytanie… z czego każde pytanie może dotyczyć innej kwestii, warto tę wymianę potraktować jak dialog równych stron. O tym więcej w części “Nie ważne jak się zaczęło - ważne jak się kończy”.

Drugą zasadniczą rzeczą jest to, że na egzamin maturalny przychodzimy z:

• dowodem osobistym lub innym potwierdzającym naszą toższamość (powinien zawierać PESEL i zdjęcie),
• z kartką na której mamy nasz plan ramowy (w zależności od szkół spotkałem się z takimi przypadkami:
 - pełna bibliografia oraz cały plan ramowy na jednej stronie A4,
 - pełna bibliografia oraz cały plan ramowy na jednej kartce A4,
 - bibliografia na jednej, plan ramowy na drugiej kartce A4,
 (skąd te rozbieżności w interpretacji wymagań to nie mam pojęcia)
• koniecznie wyłączony telefon lub wyciszony tak, aby nie wydawał żadnych dźwięków. Warto go przekazać komuś na czas egzaminu,
• z uśmiechem na twarzy!

Dowód osobisty posłuży nam do wylegitymowania się, gdyż komisja składa się z jednego nauczyciela z naszej szkoły oraz jednego z innej szkoły. Te dwie osoby niekoniecznie muszą nas znać. Kartka z planem ramowym posłuży nam do naprowadzenia nas na właściwy nurt wypowiedzi. Gdy coś zapomnimy, spoglądając na plan szybko odnajdziemy to, o czym mamy jeszcze powiedzieć. Pamiętajcie o wyłączeniu telefonu, wszelkich jego sygnałów (włączenie wibracji to za mało). Jakiekolwiek szmery Waszej komórki mogą spowodować przerwanie egzaminu i niezaliczenie go! W mniej drastycznym przypadku egzamin będzie kontynuowany, lecz stracimy w oczach komisji co może odbić się na mniejszej ilości punktów lub otrzymaniu “trudniejszych” pytań.
Uśmiech na twarzy… to coś, z czym warto przychodzić wszędzie i zawsze. Wyjątkiem mogą być smutne okazje, do który z całą pewnością nie zaliczałbym matury O ważności uśmiechu napiszę w poście pt. “Pierwsze wejście - pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz”.

O ubiorze w kolejnej części “Dzień przed - jak sie przygotować?”

Zapraszam do zadawania pytań. Jeśli o czymś zapomniałem to w ten sposób uzupełnimy post.