Dziś troszkę odmienny post (refleksja). W ostatnim czasie Jacek Gadzinowski napisał u siebie dwa (chyba ironiczne ) posty o tym jak zmienia się współczesność w internecie i dzięki internetowi. Pokemonizacja, czyli nowy wspaniały świat oraz dzisiejszy Cyfrowy analfabetyzm, życiowa konieczność. Jacek zajmuje się komunikacją w sieci oraz socialmediami… niemniej polecam te posty każdemu, kto z sieci korzysta choćby tylko do czytania mojego bloga i odbierania poczty

Chcę jednak skupić się na innej stronie tego zagadnienia, a mianowicie na strachu przed przyszłością, przed internetem, przed nowymi technologiami. Może nam się wydawać, że nas młodych (niezależnie od faktycznego wieku) to nie dotyczy, ale nic bardziej błędnego. Wystarczy spojrzeć na pokolenie naszych rodziców, które gubi się już na poziomie obsługi komórki, jeszcze bardziej przy korzystaniu z sieci, a przelewy, pdfy, RSS czy prosta obróbka zdjęć to czarna magia. A przecież kilkanaście czy 20-30 lat temu nasi rodzice byli nowocześni… obsługa adaptera, magnetofonu szpulowego, dostrojenie telewizora to był przysłowiowy pikuś Zgubne dla pokolenia naszych rodziców i dla naszego jest przyjęcie założenia, że jeśli pojawia się coś nowego… nowy serwis, nowe rozwiązania, nowe urządzenia… to pewnie to jakaś fanaberia bogatych, futurystyka i w życiu to nam nie będzie potrzebne. I tu jest ZONK!

Pamiętam, że jeszcze 5 lat temu internet był luksusem, dla geeków (maniaków technologicznych). Bankowość internetowa wtedy była dla bogaczy, wielu wolało udawać, że to ich nie dotyczy i zignorować sprawę. Teraz okazuje się, że to korzystanie z konta w siedzibie banku jest dla bogaczy, bo przelewy za 10 złotych to spory koszt. W 2001 co 4 Polak miał komórkę… dziś każdy. Z pewnych technologii i rozwiązań będziemy korzystali niemal wszyscy, chcąc żyć w naszej cywilizacji i to niezależnie od naszego podejścia do życia, branży w jakiej działamy czy też naszych życzeń.

Kto z Was wie jaką technologią będziemy posługiwać się za 5 czy 10 lat? Które z dzisiejszych supernowoczesnych i futurystycznych rozwiązań za 5 czy 10 lat będą obowiązkowym elementem życia tak jak dziś internet, komórka czy konto w banku i karta co najmniej debetowa (najlepiej kredytowa, chipowa i wypukła), aby coś opłacić w sieci?

Jak ja to robię, aby być “na czasie”?

Można mi zarzucać, że jestem młody, a młodzi szybko chwytają te nowe zabawki. “Próchnienie technologiczne” zaczyna się wtedy, gdy zaczynamy omijać nową technologię i żywimy nadzieję, że nas ona nie będzie dotyczyć. Znam osoby w moim pokoleniu, które mają problem z obsługą komórki, a korzystanie z komputera ogranicza się tylko do NK… tak, tak Jak sobie one poradzą z np. e-książką?

Dlatego sam staram się w pierwszej kolejności nasłuchiwać “co się dzieje w świecie”. Sprzyja temu internet, telewizja. Wystarczy czasem zajrzeć na serwisy informacyjne, obejrzeć program informacyjny w których mówią o różnych nowościach. Regularnie także wertuję gazetki sklepów RTV/AGD. Zamiast uciekać staram się skupić na nich uwagę.
Często w sieci ktoś wspomni lub opisze nowe technologie, nowe urządzenia, rozwiązania (czy to w serwisach społecznościowych, na blogach, na YouTubie) tak jak np. zrobił ostatnio TesTeq odnośnie e-czytnika od Amazona “Kindle” (swoją drogą TesTeq jest z pokolenia moich rodziców i świetnie odnajduje się w morzu współczesnych technologii). Zamiast olać wpis skupiłem swoją uwagę, aby dowiedzieć się co to jest, jak to mniej więcej działa, jak to można obsługiwać. Gdybym teraz dostał to w ręce potrzebowałbym może z 2-3 minuty, aby nabrać biegłości w obsłudze.

Próbuję, testuję, uczę się obsługi
Tak się działo z komórkami - w 2001 roku kupiłem sobie pierwszą komórkę. Gdy wziąłem ją w ręce kompletnie nie wiedziałem co z nią robić W kolejnych miesiącach miałem w rękach kilkanaście różnych modeli komórek, w każdej przewertowałem menu i opcje wzdłuż i wszerz. Nie tylko nauczyłem się pisać i dzwonić czy zmieniać dzwonek… ale przede wszystkim jakie możliwości mają komórki, co się w nich zmienia. Gdy jakiś czas temu wpadł mi w ręce iPhone, nie miałem problemu z jego obsługą (zmiana sieci, włączenie bluetooth’a, wgraniem czegoś na niego). To, że obsługuje się go mażąc palcami po wyświetlaczu nic nie zmienia - ma większość takich samych opcji i funkcji jak inne współczesne telefony, trochę inaczej ułożone w menu telefonu.

Okej… iPhone w moim uproszczonym i zorganizowanym życiu nie wprowadzi żadnych udogodnień. Czytnika książek elektronicznych w najbliższym czasie nie kupię, bo cenowo na razie to się nie opłaca. Ale mam już świadomość ich istnienia, wstępną umiejętność obsługi. Nie boję się ich jeśli za 2-3 lata okaże się, że będą one niezbędne do mojego poprawnego funkcjonowania. Nie boję się innych urządzeń czy rozwiązań jakie pojawia się w najbliższych 80 latach (bo jeszcze może tyle będę żył ), bo zamierzam być stale na czasie i korzystać ze sposobności nauczenia się ich obsługi i zrozumienia do czego one są i jak działają To jest ten dodatkowy obszar w którym (niezależnie od tego czym się zajmujemy na co dzień) warto się orientować.

A teraz wyobraźcie sobie co poniektórych naszych rówieśników czy osób od nas dużo starszych, gdy w sklepach i księgarniach nie będzie już papierowych gazet i książek, a jedyny do nich dostęp będzie przez takie czytniki? Jak wiele możliwości oni stracą bojąc się już dziś mniej zaawansowanych technologii i urządzeń? Albo jak sobie poradzą z mnogością informacji jakie do nas docierają (o tym napiszę przy innej okazji)?

Nie będziemy się zakładać o to, czy w najbliższych 5, 10 czy 20 latach takich (dziś futurystycznych) urządzeń i rozwiązań nam przybędzie czy ubędzie. Wolę jednak mylić się po stronie tego pierwszego, być w miarę na czasie i zawsze gotów zapoznać się i posługiwać nowymi rzeczami. Dziś sobie radzimy bez nich… a za parę lat możemy bez nich nie istnieć lub poważnie utrudnić sobie dostęp do ciekawych sposobności.

A jak ten temat wygląda u Was?

———

PS: Temat ten także dotyczy w dużej mierze osób już “niemłodych”. To, że zbliżacie się do emerytury nie oznacza, że to już nie pora nauczyć się bardziej zaawansowanej obsługi komputera czy przy najbliższej okazji w sklepie ze sprzętem pobawić się np. iPhonem. Jest duża szansa, że na emeryturze pożyjecie z 20-30 lat… wiele zmian będzie jeszcze za Waszego życia. Więc zamiast uciekać przed nowoczesnością bierzcie byka za rogi i uczcie się z tego korzystać. To świetna baza wypadowa na rzeczy, które pojawią się za kilkanaście czy -dziesiąt lat

… a jeśli chcesz się zajmować czymś, na co wpływu nie masz, to działaj tak, aby wypracować sobie odpowiednią pozycję, z której będziesz miał ten wpływ!

To co? Koniec postu Można wracać do zajęć.

Jednak dla tych z Was, dla których ta koncepcja jest kompletną egzotyką, już wyjaśniam
Wielokrotnie zajmujemy się sprawami, na które my wpływu nie mamy. Nie mamy realnego wpływu na politykę w tym kraju (nasz jeden głos jest prawie niczym) a dużo politykujemy przed telewizorem, ze znajomymi, na imieninach cioci. Nie mamy realnego wpływu na gospodarkę a wymyślamy strategię opanowania rzekomego kryzysu. Nie mamy realnego wpływu na ceny paliw więc narzekanie przed telewizorem czy marudzenie w gronie znajomych jest bez sensu. Nie mamy realnego wpływu na system edukacji w Polsce (na który nawet ostatnio w mediach sporo negatywnych wypowiedzi) i nie mamy wpływu na to co z tymi osobami z papierkami stanie się za kilka lat.

Są też rzeczy, które mają na nas wpływ a my na nie niekoniecznie - np. nie mamy wpływu na poprawienie gospodarki, nie mamy wpływu na podniesienie płac w wielkich firmach, na obniżenie cen w sklepach itd.
Za to mamy wpływ na siebie… i stąd warto zająć się sobą. Zamiast starać się zmieniać ustrój polityczny w tym kraju można wybrać inny kraj w którym będziemy mieszkać czy pracować. Zamiast starać się poprawiać gospodarkę, tworzyć reformy popracujmy nad własną wartością rynkową, nad tym co umiemy, co robimy tak, aby dostawać za to większe wynagrodzenie. Zamiast walczyć z podnoszeniem cen powalczmy o swoją wartość rynkową tak, aby “wysokie” ceny paliw czy innych produktów nie robiły na nas wrażenia, bo nas na nie stać

Zamiast zajmować się systemem edukacji w tym kraju i narzekaniem na niego, zajmijmy się swoją edukacją i tym co będziemy robić za kilka lat. Możemy korzystać z uczelni jeśli dają nam coś co potrzebujemy lub zadbać o edukację sami. Łatwo zauważyć, że osoby dbające o siebie (a co za tym idzie poprawiające swoją pozycję) wpływają na dobro ogółu. Im więcej zadowolonych osób w społeczeństwie tym lepiej wszystkim będzie się żyło.

OK… skoro nie mamy realnego wpływu na wiele spraw, to co zrobić, jeśli chcielibyśmy je zmienić, choćby z samej chęci realizacji siebie? Zadbać i wypracować sobie pozycję, z której taki realny wpływ będziemy mieli.

Jeśli ktoś chce mieć wpływ na system edukacji w tym kraju, to będąc studentem może wejść do samorządu studenckiego, który to samorząd ma już jakiś wpływ na to co się na uczelni dzieje. Później wszelkie miejsca w Kuratorium Oświaty, Ministerstwie Oświaty. Wpływ na politykę? Samorządy Terytorialne, Rady Miasta, Parlament… każdy może działać w lokalnych strukturach a później iść dalej. Tym sposobem mamy większe i realne szanse coś zmienić niż siedząc przed telewizorem i krzycząc do niego czy wyżalać się znajomym

Osobiście nie mam wpływu na to co zrobi 38 milionów obywateli tego kraju. Mam jednak wpływ na Waszą grupkę kilkuset Czytelników tego blogu, na Wasz sposób podejścia do świata, na Wasze zachowania. Wypracowałem go sobie tworząc i prowadząc ponad 1,5 roku ten blog.

Mając ten wpływ (co część z Was często mi relacjonuje w korespondencji e-mail) realnie wpłynąłem na zmianę Waszych podejść a co za tym idzie zadowolenie z życia. To Wasze zadowolenie wpływa na osoby z Waszego otoczenia. Niech dla ułatwienia szacunku będzie to liczba koło 1000 osób na jakie wpłynąłem dzięki temu blogowi…

… zastanówcie się teraz czym chcecie się zajmować, na co macie realny wpływ? Jeśli nie macie realnego wpływu na to czym byście chcieli się zajmować to co możecie zrobić, aby taki mieć? Co możecie zrobić, aby zajmując się sobą wpłynąć pozytywnie na kolejne 1000 czy więcej osób?

Dziś o pewnej obserwacji i pomyśle jak z tego skorzystać.

W łazience mam zrobione tak, że w szafce pod umywalką nie ma ścianki, a w ścianie za szafką jest otwór na liczniki i zawory. Przez ten otwór wpada powietrze z szybu wentylacyjnego, więc jeśli w łazience nazbiera się sporo pary wodnej to wystarczy na kilkanaście minut otworzyć drzwiczki w szafce pod umywalką, aby przewentylować łazienkę. Kratka pod sufitem jest mało wydajna. Stąd też w ostatnim czasie często zostawiam uchylone prawe drzwiczki od tej szafki (celem wentylacji). Wzorem dolnej szafki, nieświadomie domownicy zaczęli pozostawiać otwarte prawe drzwiczki szafki nad umywalką, która kompletnie nie ma wpływu na wentylację łazienki

Zadziałało tutaj nieświadome przejmowanie zachowań. I tak nieświadomie zachowania przejmujemy bardzo często. Swego czasu poczyniono obserwacje, że na parkingach dla samochodów na których już leżały papierki (np. pogniecione ulotki zza wycieraczki samochodu) ludzie zdecydowanie częściej wyciągali swoje ulotki z zza wycieraczki, gnietli i rzucali na ziemię. Tam gdzie parking był czysty większość wyciągając ulotkę zza wycieraczki wyrzucała ją do śmietnika, do którego był kawałek. Ludzie zapytani o powód zaśmiecania parkingu odpowiadali: “yyyy… bo leżały tam inne” (nie pamiętam źródła i szczegółów - w którejś z książek o tym czytałem)

Nieświadomie nawet pracownicy przejmują zachowania od swoich szefów (o czym pisał TesTeq).

Bardzo wiele różnych zachowań przejmujemy kompletnie nieświadomie - od otoczenia, od rodziny, przyjaciół, partnerów… z TELEWIZJI! Kiedy powiedziałem domownikom o tym jak przejęli nieświadomie zwyczaj pozostawiania otwartych drzwiczek w górnej szafce (które nie miało żadnego celu) zaczęli się wypierać, że “już były otwarte jak weszli” I to naturalny system obronny - wypieranie się. Tak samo ludzie wypierają się nieefektywnych zachowań jakie przejęli pod wpływem oglądania telewizji, czytania literatury “porażki”, czy słuchania od znajomych o historiach, w której komuś coś nie wyszło, ktoś się załamał np. przez robienie kariery itd. Wielu z nas takie zachowania przejmuje, stąd czasem nie mamy pojęcia dlaczego coś nam nie wychodzi (choć byśmy chcieli), dlaczego zachowujemy się tak a nie inaczej. Jeśli mamy ambitne cele to warto przejmować zachowania, podejścia, sposoby myślenia i oceny świata osób, które takie cele osiągnęli… oglądając filmy i programy w TV o osobach, którym się udało, czytając literaturę sukcesu, porad, przebywając wśród ludzi, którzy coś więcej osiągnęli. Panuje taki nieuprawniony pogląd, że bogaci łączą się w kliki, aby robić kasę… bogaci wykorzystują zjawisko przejmowania zachowań i przebywając wśród innych bogatych przejmują wzajemnie od siebie przedsiębiorczość, wyszukują okazje.

Pamiętacie post “Stajemy się lepsi w tym co trenujemy”? Nawet nieświadomie możemy różne rzeczy trenować Cieszy mnie fakt, że coraz więcej osób z tego korzysta.

I na szczęście każdy z nas w obecnej rzeczywistości ma wybór, czy chce przejmować nieskuteczne i negatywne zachowania, postawy, sposoby myślenia czy może jednak pozytywne, skuteczne i takie, które wspierają nas w osiąganiu naszych celów! Tych pierwszych unikam, a z tych drugich korzystam… już świadomie

Kontynuując temat zakupowy dziś o pozornej oszczędności wraz z przykładami.

Bycie istotą ekonomiczną nie oznacza kupowanie najtaniej a wydawanie jak najmniej. Różnica polega na tym, że to co tanie dość często działa krócej, więc w przeliczniku złotówki na dzień, miesiąc czy rok działania często wypada gorzej od droższych rozwiązań. Służę kilkoma banalnymi, lecz konkretnymi przykładami z codzienności

• bateria do zegarka: kupiona za 2,50 zł działała przez 5 miesięcy (50 gr/miesiąc); kupiona za 5 złotych działa już 14 miesięcy (35 gr/miesiąc) i ma się bardzo dobrze;
droższa bateria kosztowała 2 razy więcej, ale działa już 3 razy dłużej!

• skarpetki: kupione za 10 złotych za parę używam już 2 lata! (41 gr/miesiąc)… te kupowane po 4 zł najwyżej pół roku (66 gr/miesiąc);

• buty do biegania: niemarkowe kupione za 40-50 złotych działały pół roku i tłukły w kolana; markowe kupione za ok. 100 zł (22£ w zeszłym roku, na wyprzedaży świątecznej jakieś połowę taniej niż normalnie są) już używam prawie rok, a dopiero ostatnio zauważyłem lekkie starcie podeszwy; w dodatku są zdecydowanie przyjemniejsze są dla kolan i odcisków - jeszcze oszczędności finansowej nie ma (kwestia miesiąca, dwóch), ale zdrowotne już są

• benzyna: Shell V-Power droższa o kilkanaście do maksymalnie 30 groszy od zwykłej 95, a korzyści to odczuwalna lepsza praca silnika (samochód jest mocniejszy, zrywniejszy) a przy tym zauważyłem mniejsze zużycie - nie mam dokładnych pomiarów, ale na tej samej trasie wskazówka zostawała wyżej przy droższej benzynie. Przyjmując różnicę 20 groszy przy cenie 4 zł/litr (dla 95) to spalając średnio 7 litrów 95 w trasie (mamy 28 złotych); dla Shell V-Powera nawet oszczędność tylko pół litra na setkę da (6,5 l x 4,20 = 27,3 zł) - oszczędność 70 groszy (jak nie więcej plus inne wrażenia z jazdy),

• Samochód, mieszkanie: Pisałem o tym w poście Życie “stylem dowolnym”,

• pracownicy: u Alexa możecie przeczytać o przykładzie jak jeden naprawdę dobry developer jest 1000 razy bardziej produktywny od przeciętnego, przy czym dla tych 1000 pracowników trzeba by przygotować 1000 miejsc pracy (kosztowna sprawa) i dać im 1000 x przeciętne pensje. Ten naprawdę dobry pracownik będzie pracował na jednym stanowisku za 10, 20, 50 razy większą stawkę? Stąd dziwi mnie często postawa wielu przedsiębiorców, którzy zatrudniają miernoty, przeciętniaków aby “oszczędzić na pensjach”!

• itd.

To nie oznacza, że np. bateria za 10 zł podziała 2 razy dłużej od tej za 5, czy buty za 300 wytrzymają 3 razy dłużej niż te za 100. W którymś miejscu jest ta optymalna wartość ceny do trwałości i do jakości.
Wszędzie tam, gdzie liczy się jakość oraz czas! użytkowania warto zastanowić się i przeliczyć sobie czy aby droższe rozwiązanie nie wyjdzie w dłuższej perspektywie oszczędniej.
Funkcjonuje powiedzenie, że bogatych nie stać na oszczędzanie a w wersji dopowiedzianej słyszałem, że biedni są biedni bo (pozornie) oszczędzają Nie dajcie się skusić taniosze

Update 2009-11-05:
Świetne rozwinięcie tematu w kwestii oszczędności czasu na TopMenedzer.pl:
http://www.topmenedzer.pl/2009/11/wycen-swoj-czas

Spokojnie… nic mi się nie stało, nie uderzyłem się w głowę Jest to pewne podejście, którym od dość dawna się kieruję choć może z pozoru wyglądać może, że jest inaczej. Już wyjaśniam.

Bycie człowiekiem interesu dla mnie oznacza “dążenie do uzyskania korzyści (ale nie czyimś kosztem), najlepiej obustronnych”. Odniosłem korzyść (ale nie czyimś kosztem) = dobry interes. Dwie strony odniosły korzyści = bardzo dobry interes! Jeśli coś robię, to staram się aby obie strony odniosły korzyści. Jeśli komuś coś daję/przekazuję/pomagam to druga strona ma korzyść taką, że coś dostanie lub skorzysta z pomocy Moją korzyścią jest to, że zdobywam doświadczenie, zrobię coś dobrego dla innej osoby, będę miał satysfakcję lub zaspokoję swoją zwykłą chęć dawania od siebie w tym, w czym mogę się wykazać.

I takie wyłożenie sprawy wydaje się dla większości z nas oczywiste… problem pojawia się w momencie jego implementacji. To oznacza, że albo źle z niego korzystamy albo nie korzystamy w ogóle.

Zastanówmy się jak często robimy coś “bo tak należy”, “tak powinno się”, “bo ktoś chciał” lub co równie dziwne “bo tak”? Biorę ślub bo tak należy… idę na studia bo powinno się… itd. Gdzie tutaj nasza korzyść?

A nawet jeśli widzimy korzyść (są one dla nas oczywiste) to czy pamiętamy o nich gdy coś robimy? Czy pamiętamy o tym, aby innym pokazywać gdzie są korzyści w tym co wspólnie robimy lub te inne osoby mają zrobić?

Z moich obserwacji wynika, że choć jest to dla nas naturalną sprawą, to nie umiemy w oparciu o to działać. Wielokrotnie robimy coś co ktoś nam nakazał - jeśli zleceniodawca nie wskazał na konkretne korzyści, jakie z tego uzyskamy to przeważnie sami nie dopatrujemy się w tym pozytywnej dla nas korzyści (jedyną jest może taka, że mamy święty spokój). Robimy, aby robić.
Po drugiej stronie mamy nas zlecających. W szkole “nakazywano” nam odrabiać zadania domowe “bo tak!”, chodzić do kościoła, na imieniny cioci “bo tak”, mamy napisać raport dla szefa “bo tak” itd. Dlaczego zatem sami innym zlecamy/nakazujemy coś argumentując “bo tak”? Dlaczego nasze dzieci mają odrabiać lekcje “bo tak”? Dlaczego nasi pracownicy mają pisać raporty, przychodzić wcześniej “bo tak”? Dlaczego znajomi mają wpaść na imprezę (”wpadnij bo… no wpadnij!”)?

Jeśli się uczymy, to uczymy się dla siebie. Jeśli pracujemy to pracujemy dla własnej korzyści i korzyści np. właściciela biznesu. Jeśli chcemy coś od innej osoby, to pokażmy jej jakie będzie miała korzyści z tego co dla nas zrobi. Jeśli uprzykrzamy komuś życie, to gdzie tutaj jest nasza korzyść lub korzyść tej drugiej osoby?

Zastanówcie się nad tym jak u Was to wygląda A jeśli pytacie jaki mam w tym interes to odpowiadam: im więcej osób wokół mnie, które przejęły skuteczne postawy, które zdrowo podchodzą do swojego życia, tym lepsze moje życie będzie. Im więcej osób będzie zadowolonych ze swojego postępowania, a co przekłada się na Waszą jakość życia tym milej mi będzie żyć na tej planecie