Orest Tabaka

Co jest w życiu ważne/najważniejsze (priorytety)

September 28th, 2009

Wydawać by się mogło, że kwestia priorytetów w życiu jest oczywista. Coś jest dla nas ważne, a coś nie. Z tymże takie priorytetowanie ma poważną wadę. Oklejamy różne zadania czy całe obszary naszego życia naklejką priorytet lub ich nie oklejamy. Później okazuje się, że z tych, które chcielibyśmy wykonywać, więcej jest oznaczonych priorytetem niż nieoznaczonych. To utrudnia zabranie się za cokolwiek, bo jak odróżnić co z tych ważnych jest dla nas ważniejsze i za co się wziąć najpierw? Tak, ten ludzik z obrazka ma podobny dylemat

Systemów prioretytowania obszarów w naszym życiu czy zadań jest pełno. Opiszę Wam mój sposób jak w miarę sprawnie funkcjonować, bez żadnych list, kartek, przypominaczy… oraz pamiętając, że doba każdego z nas ma 24 godziny. Nawet dodatkowa godzina wcale nie pozwoliłaby nam działać spokojniej, bo i ją pewnie zapchalibyśmy zadaniami.

Czym faktycznie chcemy się zajmować w naszym życiu?
Pierwszą sprawą jest wydzielenie w naszym życiu kilku najważniejszych obszarów, które są dla nas ważne. Leo Babauta (jego książkę “The Power of Less” mamy w Biblioteczce) określił to jako esencję życia, coś co nadaje sens naszemu życiu, dostarcza najwięcej zadowolenia. I tutaj warto wyróżnić sobie od 3 do 5 najważniejszych obszarów/rzeczy. Można więcej, ale to tak jak z problemem naszego przyjaciela z rysunku numer 1 Przykład takiej listy (mojej) znajdziecie w poście o “Sposób na porządki w pokoju i w życiu”.

Nadaj priorytety grupom zadań/obszarom od 1 do 5 plus “priorytet 0″
Tzw. “priorytet 0″ to sprawy, które są niezbędne do naszego przeżycia/funkcjonowania. Tutaj są takie sprawy jak sen, jedzenie, picie, potrzeby fizjologiczne, zrobienie zakupów, opłacenie rachunków, dla niektórych tutaj też będzie szkoła i praca oraz inne. Tutaj powinno być jak najmniej rzeczy i tylko te, które musimy wykonać. Z resztą one same się o sobie przypomną - długo bez snu, jedzenia itd. nie pociągniemy
Wiedząc co jest dla nas ważne możemy określić sobie co jest dla nas ważniejsze a co trochę mniej. To co oznaczymy sobie 1 jest najważniejsze a co 5 czy dalszą cyferką to kapkę mniej ważne.

Rozprawianie się z zadaniami
Rzeczy z worka “priorytet 0″ same się o sobie przypomną - będziemy głodni to zjemy, senni to pójdziemy spać, zbliży się termin płacenia rachunków to je opłacimy. Do pracy czy szkoły też pójdzie wg planu. Po ich wykonaniu (na bieżąco) zabieramy się za sprawy 1-5:
• jak dzieci zaglądamy do worka z zabawkami numer 1 i patrzymy czy coś tam nas ciekawi, czym chcemy się “pobawić” - jeśli chcemy wykonać coś z worka “1″ to działamy, jeśli nie…
• zaglądamy do worka numer 2 i szukamy ciekawych zabawek - znajdziemy to działamy, nie to przeskakujemy do 3… itd. Jak na rysunku:

Na moim przykładzie:
1 - rozwijanie się (podpriorytety: 1a czytanie RSSów, 1b różne materiały z sieci, 1c czytanie książek, 1d oglądanie materiałów filmowych),
2 - aktywność internetowa: (2a blogowanie (pisanie); 2b maile; 2c komunikatory, serwisy społecznościowe), spotkania z ludźmi,
3 - aktywność fizyczna (3a spacery, 3b bieganie, 3c ćwiczenia gimnastyczne, rozciągające)
itd.
W pierwszej kolejności pytam się siebie czy mam ochotę się pouczyć, poczytać… tak to się za to zabieram, nie to pytam o bardziej pasywne uczenie czyli oglądanie. Jeśli z worka 1 nic nie ma co chciałbym w danej chwili robić to zaglądam do worka numer 2 - czy mam ochotę napisać post, sprawdzić i odpisać na maile itd. Jeśli tak, to zabieram się za działanie. Jeśli nie to worek numer 3… czy mam ochotę na spacer? Nie. Na bieganie? Tak… to idę

Priorytety dynamiczne
I ostatnia sprawa. Nie trzymajcie się tego sztywno. Nie jesteśmy komputerami (tam też każde zadanie ma priorytet oraz są “zerowe” krytyczne dla systemu). Jesteśmy ludźmi i możemy je zmieniać, opróżniać worki i wstawiać tam nowe rzeczy, przestawiać je. Dla danego roku, miesiąca, tygodnia, dnia czy nawet danej chwili coś innego może być ważniejsze. Miesiąc wrzesień upływa pod znakiem aktywności fizycznej - oznacza to, że aktywność fizyczna będąca normalnie na 3 miejscu przeskoczyła na pierwsze (zamiana worków) oraz w worku też zaszły zmiany. Przez to w pierwszej kolejności pytałem się czy mam ochotę pobiegać? Tak? To na dwór i duża runda! Jeśli nie to pytanie o poćwiczenie w domu? Dopiero po wykonaniu rzeczy z obszaru aktywności fizycznej (np. po powrocie z biegania) przeskakiwałem do następnych worków z nauką, rozwojem, pisaniem. Stąd też we wrześniu byłem tu mniej aktywny a zdecydowanie więcej wybiegałem godzin i kilometrów

To pewien zarys mojego sposobu na rozprawianie się z rzeczami do wykonania. Niech posłuży Wam bardziej do inspiracji, do tego abyście stworzyli coś co Wam pasuje. Te worki, podpriorytety, normalnie aż tak strasznie u mnie nie wyglądają, nie mam ich nigdzie spisanych Mam świadomość co jest dla mnie ważne i patrzę przez pryzmat moich celów. Chcę zaistnieć zawodowo, więc ważny jest dla mnie rozwój intelektualny, poszerzanie wiedzy itd. Ważna jest aktywność fizyczna, abym miał zdrowie i siłę do działania. Za jakiś czas znów to się przemiesza, coś odpadnie (odpadł ostatnio rower ze względu na kolano) a dojdzie coś innego.

Pytania, refleksje, spostrzeżenia, jakieś pomysły? Tradycyjnie zapraszam do aktywności w komentarzach

Kategoria: Rozwój osobisty | 19 Comments »

Życie “stylem dowolnym”

September 23rd, 2009

Rozpoczęła się jesień, skończyła moja 3-tygodniowa przerwa kreatywna więc wracam do pisania
Temat tego postu chodzi mi po głowie już od pół roku, odkąd z dość sporą częstotliwością dochodzą do mnie informacje o ślubach, zakładaniu rodziny, o powrotach “na stałe!” z zagranicy i różnych innych decyzjach znajomych (wiek ok. 25-30 lat), które mają na celu ustabilizowanie ich życia. Generalnie mi nic do tego co ktoś postanowił. Ważne, aby tym nie krzywdzić innych oraz siebie. Jednak prawdę powiedziawszy to decyzje o ślubach wśród moich rówieśników czy osób do ok. trzydziestki są najczęściej podyktowane tym, że albo w drodze jest bobas albo dlatego, że tak trzeba, bo później będzie się starą panną albo kawalerem.

Trzeba sobie to też otwarcie powiedzieć - nasze młode pokolenie ma szanse dożyć setki. Już teraz mężczyźni średnio żyją po 71 lat, a kobiety 80… a jak wydłuży się średnia wieku, gdy my będziemy mieli po 70-80 lat? Do średniej wieku zaliczają się także noworodki, które zmarły zaraz po narodzinach i 20-parolatki, którzy giną w wypadkach. Jeśli nikt z nas nie skończy przedwcześnie to setka prawie murowana. Zatem kto mając świadomość jeszcze 70-80 lat życia już dziś chce podjąć decyzję “na całe życie”, zrobić coś “na stałe”? Nawet decyzja, że czymś będziemy zajmować się do końca życia jest dużym ryzykiem, bo nikt nie jest w stanie przewidzieć jak będzie wyglądać nasze życie za 15-20 czy 30 lat i co wtedy nas będzie pasjonować.

Zatem co z tym stylem życia? 3 rzeczy pod rozwagę
Chcę Was uczulić na podstawową sprawę. Każdy z nas ma swoje własne potrzeby więc może zbudować sobie swój styl życia.
Model “szkoła/studia->praca->rodzina->kredyt/dom->emerytura” nie jest jedynym możliwym. Jest jednym z możliwych i często powielanych, ale nie jest obowiązkowy! To nic, że sprawdzony przez miliony ludzi… warto też sprawdzić jaki poziom zadowolenia im dostarczył!

Miejsce do życia
Jeśli ktoś się urodził w Polsce i tu wychował to nie oznacza, że trzeba tu mieszkać całe życie. Dziwią mnie trochę powroty “na stałe”, szczególnie tych osób, które za granicą nie były tylko z powodu pracy, ale które tam żyły, funkcjonowały, umiały załatwić swoje sprawy. Takie osoby przecież mogą wybrać do życia dowolne miejsce na Ziemi a nie tylko taką maciupką na globusie Polskę Poza tym można wybrać sobie kilka lokalizacji do życia na przestrzeni roku - w moim wypadku będą ok. 4 obszary (po szerokości geograficznej)

Pieniądze na finansowanie stylu życia
Sprawa zarabiania na 8-godzinnym etacie przez ok. 220 dni rocznie, mając do dyspozycji tylko wolne weekendy, święta i ok. 20 dni urlopu też nie musi tak wyglądać. Idąc w stronę zawodów z grupy “high profit” (które koniecznie muszą nas pasjonować) można pracować mniej dni w roku lub zadbać o 2 czy 3 dłuższe okresy wypoczynkowe (po np. ok 1 miesiąc każdy). Oczywiście wszystko ma swoją cenę - chcąc więcej zarabiać na godzinę trzeba też dostarczać coś bardzo wartościowego ludziom.

“Żeby się napić piwa, nie trzeba kupować całego browaru”
Stara zasada lecz mało wykorzystywana. Mamy coś w sobie, że potrzebujemy własny dom, samochód, motor itd., żeby móc z nich korzystać. Już jakiś czas temu wpadłem na to, że wcale nie muszę mieć własnego domu, aby gdzieś mieszkać. Plan zakłada wynajmowanie na 2-3 miesięczne okresy mieszkań w miejscach, w których mam zamiar przebywać. A że rzadko mam zamiar wracać w dokładnie te same miejsce, to posiadanie własnego mieszkania czy kilku mieszkań (pamiętajcie o moich 4 lokalizacjach) nie ma sensu. Przerzucanie między nimi mebli, AGD/RTV czy samochodu byłoby skomplikowane i kosztowne. W wielu miastach do pracy można dojeżdżać komunikacją miejską lub taksówką… policzcie, czy opłaca się Wam stawiać auto w płatnych strefach parkowania w mieście, posiadać auto tylko do jeżdżenia do pracy, tankować, czy może nie taniej wyjdzie taksówka, szczególnie u zaznajomionego taksówkarza Dodatkowo zyskacie kilkanaście/dziesiąt minut w taksówce, aby zająć się gazetą, pocztą, coś poczytać, zamiast prowadzić auto
Wynajem auta z wypożyczalni również często się opłaca, jeśli rzadko z niego korzystamy.

To tylko niektóre aspekty, którym warto się przyjrzeć kreując własny styl życia. Warto w tym względzie mieć oczy i umysł otwarte, podpatrywać style życia innych (nie tylko znajomych, ale także tych, których nie znamy lub tych co nie istnieją - postaci literackie żyją czasem w świecie fantazji, ale z nich można też czerpać inspirację. Testujmy różne style, tak aby mieć swój. Jakiś czas temu czytałem blog człowieka, który jeździ po świecie (Ameryka Południowa, Azja), pracuje zdalnie przez internet (zajmował się programowaniem czy tworzeniem stron) i do Polski wpada tylko jak potrzebuje

Jakie macie pomysły na własny styl życia lub jaki styl już teraz praktykujecie?
Update:
Zajrzyjcie na eiobę.pl i przeczytajcie ciekawy komentarz Grzegorza właśnie o własnym stylu życia.

———
PS1: Kolejny miesiąc idziemy na rekord w ilości unikalnych odwiedzin, choć to dopiero pierwszy post we wrześniu

PS2: Zacząłem blipować na http://oresttabaka.blip.pl - możecie dodać mnie do obserwowanych. Tylko informacje odnośnie blogu, linki, ciekawe artykuły i odpowiedzi na Wasze pytania (choćby tagiem #orest)

PS3: Zajrzyjcie do Biblioteczki Obiegowej - mamy tam kilka nowych bardzo ciekawych pozycji po polsku!

Kategoria: Rozwój osobisty | 20 Comments »

Shit happens… po prostu!

August 31st, 2009

Pod jednym z postów Monika zapytała się co zrobić, w sytuacji gdy:

Monika:
(…) parokrotnie zdarzyło mi się mieć do czynienia z osobami, które co innego mówiły co innego robiły a koniec tych działań sprowadzał się do porażki, czasem dla moich lub naszych interesów.

Generalnie to co nam się przydarza jest wynikiem naszych działań - nikt by nas nie oszukał, gdybyśmy się z taką osobą nie zadawali, nie powierzali jej jakiś zadań, odpowiedzialności. Nikt by nas nie okradł, gdybyśmy to co mamy dobrze zabezpieczyli Nie zachorowalibyśmy gdybyśmy o siebie bardziej dbali, nie uczestniczyli w wypadku, gdyby nas w tamtym miejscu nie było. Ale wszystkiego, pomimo najszczerszych naszych chęci nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Nawet najlepsze symulacje w głowie, wieloletnie doświadczenia, sztab doradców nie są w stanie nas przed różnymi przykrymi rzeczami w życiu ochronić. Nawet nie wychodząc z domu może nam żyrandol na głowę spać - wypadki chodzą po ludziach

Ta nieprzewidywalność do końca to nierozerwalny element życia. I niewiele na to nie poradzimy. Choć zdarza się, i pewnie wielokrotnie to słyszeliście z ust innych (a może nawet i swoich), że ktoś stracił życiową szansę przez kogoś, że przez Pana X czy wydarzenie Y ich życie wygląda całkiem inaczej. Ludzie noszą taką zadrę w sercu i pozwalają sobie w skrajnych przypadkach, aby to jedno wydarzenie, jedna osoba pozbawiało nas radości w życiu.

Dlatego dziś proponuję Wam ciekawe podejście

“Shit happens… po prostu” (z ang. “gówno się zdarza”)

Jak coś pójdzie nie po naszej myśli to powiedzmy sobie po cichu “Shit happens… po prostu” i idźmy dalej. Gdy przydarzy się nam spora turbulencja w życiu, ulegniemy wypadkowi, zachorujemy poważnie to “Shit happens… po prostu” i zastanówmy się nad nowym kształtem naszego przyszłego życia. Może nie będzie ono wyglądało już tak jak przedtem, ale może wyglądać inaczej i wciąż dostarczać nam radości. Tylko śmierć eliminuje nas z gry pod tytułem “ŻYCIE”. W każdym innym przypadku wciąż jesteśmy w grze i możemy wiele zrobić. Czasem odpadną nam różne możliwości (w przypadku chorób, wypadków możliwości związane z aktywnością fizyczną) ale w tym miejscu pewnie zdamy sobie sprawę z innych naszych mocnych stron i tego w czym możemy się realizować.

Dla inspiracji polecam zapoznać się z sylwetkami tych osób:
• Ken Robinson - wieku 4 lat zachorował na polio, tym samym odebrało mu to możliwość grania w piłkę nożną, o której marzył. Zachęcany przez rodziców poświęcił się edukacji, został profesorem, zajmuje się edukacją oraz w 2003 roku królowa Elżbieta II nadała mu tytuł “Sir” za zasługi,
• Aimee Mullins - urodziła się bez kości piszczelowych. Gdy miała roczek lekarze zdecydowali się amputować obie nogi poniżej kolan. To nie przeszkodziło Aimee odbyć praktyki w Pentagonie czy wystąpić na paraolimpiadzie w Atlancie w 1996 roku. Możecie obejrzeć także prezentację na TED o jej osiągnięciach (napisy PL).

Dlaczego przykłady osób powszechnie uznanych za niepełnosprawnych? Bo sprawy związane z pieniędzmi, karierą, ludźmi przeważnie można odkręcić… z własnym zdrowiem nie jest to już takie proste

Kategoria: Rozwój osobisty | 21 Comments »

Motywacja na żądanie - post na personaldevelopment.pl

August 28th, 2009

Na blogu PersonalDevelopment.pl, na zaproszenie Ludwika C. Siadlaka, napisałem gościnny post o tym gdy zabraknie nam chęci by coś zrobić i co z tym zrobić.

Zapraszam więc Was do przeczytania postu “Motywacja na żądanie” oraz do udziału w dyskusji pod postem

———
PS: Zachęcam do śledzenia blogu PersonalDevelopment poprzez subkrybcję RSS lub otrzymując wiadomość na pocztę e-mail.

Kategoria: Rozwój osobisty | 7 Comments »

Wzywam do spaceru!

August 26th, 2009

Dziś mieliśmy kolejny dzień, podczas którego miałem przyjemność spacerować z trójką Czytelników tego blogu. Jak wiecie projekt Spacer z Orestem działa już od grudnia 2008 roku. Każdego z Was, kto ma możliwości i chęci pospacerować po Wrocławiu czy Legnicy, zapraszam do kontaktu e-mail, abyśmy mogli się umówić

Generalnie nie ma ograniczeń co do tematu rozmów, ale jeśli macie mnie na wyłączność przez 1,5-2 godziny, to możecie ze mnie całkiem sporo wydusić Możemy porozmawiać luźno o życiu, zmianach, doświadczeniach, różnych zachowaniach a możemy popracować nad rozwiązaniem jakiegoś konkretnego Waszego problemu, czymś co Was gryzie lub popchnąć Wasz rozwój na właściwe tory.

Tak więc, parafrazując żołnierskie wezwanie, wzywam Was do spaceru!

Kilka zdjęć z dzisiejszego dnia: