Orest Tabaka

Posts Tagged ‘Komunikacja’

Dialog czy monolog… a może…

Friday, December 5th, 2008

Dziś taka luźna refleksja odnośnie sposobu prowadzenia “rozmowy”. “Rozmowy” w cudzysłowie dlatego, że w moim odczuciu rozmowa jednoznacznie kojarzy się z dialogiem. Zdarza mi się uczestniczyć w czymś, co druga strona nazywa “rozmową” a dla mnie jest to dalekie od dialogu

Mamy więc trzy możliwości:

• dialog - najlepsza forma komunikacji między ludźmi. Obie strony mają wpływ na kierunek rozmowy, ponieważ zadając pytania i udzielając odpowiedzi mogą kontrolować tematykę. Na każde pytanie jednej strony druga odpowiada i odwrotnie, a w przypadku braku pytań wypowiedź drugiej strony nawiązuje do pierwszej. Przykład:

- Byłem w tamtym tygodniu nad morzem.
- Jak było?
- Rewelacyjnie. W Sopocie jest zawsze dobra pogoda. Popływaliśmy… A jakie są Twoje plany wakacyjne?
- Jeszcze nie mam… myślałem o wypadzie w góry…

(Obie strony kontrolują rozmowę, mają wpływ na jej kierunek.)

• monolog - tylko jedna ze stron wpływa na kierunek rozmowy. Nawet jeśli zdawkowo odpowiada na pytania drugiej strony, to wcale to nie musi być jeszcze dialogiem. Przykład:

- Byłem w tamtym tygodniu nad morzem.
- Jak było?
- Rewelacyjnie. W ogóle nikt nie dba o plaże w Sopocie. Wszędzie butelki…
- A jak z czystością samego miasta?
- Syf. Powiem Tobie, że nie ma gdzie w Sopocie zaparkować. Wszędzie zapchane…
- I jak rozwiązałeś problem samochodu?
- Zaparkowałem. Nigdy nie jedz w pubie X, bo tam ryby są nieświeże…

(Niemal całkowity brak interakcji. “Wczasowicz” jako jedyny ma wpływ na kierunek rozmowy.)

• monolog dwukierunkowy - obie strony prowadzą swoje monologi. Z pozoru wygląda to jak dialog, lecz nic bardziej mylnego. Nie zachodzi żadna interakcja, z wyjątkiem takiej, że monologi przeplatają się. Przykład:

- Byłem w tamtym tygodniu nad morzem.
- U mnie w pracy mam same problemy.
- Wiesz… Sopot, piękne plaże, dziewczyny, słońce…
- Przyjeżdża prezes. Pewnie znowu dostaniemy po pensji.
- Nad morzem cudnie… po prostu żyć, nie umierać.
- Chyba zmienię pracę.

(Na upartego można doszukać się wspólnego gruntu, którym może być pytanie do obu panów “Co u Was słychać?” )

Dlaczego to takie istotne?
Zapewne zauważyliście, że tylko w przypadku dialogu obie strony mają poczucie, że druga strona zauważa obecność tej pierwszej. Obie strony widzą również zainteresowanie drugiej strony tym, co dzieje się u tej pierwszej.

W przypadku monologu tylko jedna strona ma satysfakcję z rozmowy - ta co mówi (ludzie lubią mówić o sobie). Gdy uczestniczę w takim tworze to automatycznie przełączam się w tryb “wyławiania informacji” i jeśli zadaję pytanie to staram się wyciągnąć coś cennego. Trochę egoistyczne, lecz czy mówienie o sobie i nie zwracanie uwagi na pytania drugiej strony nie jest egoistyczne?

Monolog dwukierunkowy jest formą w której przeważnie żadna ze stron nie jest zadowolona, bo nikt nie ma poczucia, że jest wysłuchany.

Ważne jest to również ze względu na szacunek dla czasu własnego i dla czasu drugiej strony. Jeśli do tej pory prowadziliście monologi to jaki był Wasz szacunek dla czasu drugiej strony? Jeśli byliście strona wysłuchującą monologu to jaki był szacunek dla Waszego czasu?

Zapraszam do dyskusji w komentarzach

Tags: Komunikacja, rozmowa
Posted in Komunikacja | 8 Comments »

Jak wygląda Twoja korespondencja e-mailowa?

Sunday, November 30th, 2008

Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym jak korespondujecie e-mailowo? Jak często i jak szybko odpisujecie, w jaki sposób wykorzystujecie pocztę e-mailową?

Kilka dni temu przejrzałem moją pocztę pod kątem “odpowiedzi na maile”. Przyznam, że na 100 maili otrzymanych może kilka lub kilkanaście pozostawiłem bez odpowiedzi. Jednak na moje wysłane maile statystyka wypadła słabiej - ilość maili bez odpowiedzi było znacznie więcej. Skłoniło mnie to do refleksji nad tym jak wykorzystuje się maile.

Poczta e-mail była pomyślana jako odpowiednik tradycyjnej poczty. To elektroniczne listy, które docierają niemal natychmiast niezależnie do którego miejsca na świecie je wysyłamy. Współczesne zastosowanie poczty to również przesłanie dźwięku, filmów, zdjęć itd.

Czy odpisujesz na e-maile?
W przypadku gdy e-mail służy do przesłania materiałów to zasadniczo warto potwierdzić, że takiego e-maila się otrzymało. Sytuacja jest inna gdy dostajemy list - tekst, wielozdaniowy, z pytaniem, prośbą lub tylko historią, słowami uznania, podziękowaniami itd. Wielokrotnie pisząc e-maila zadaję pytania… i nie otrzymuję odpowiedzi. Często w takich sytuacjach mam wrażenie, że e-mail nie dotarł, że zaginął w cyberprzestrzeni lub że ktoś mnie zignorował
W dobrym tonie jest odpisywać na e-maile - na niemal każdy. Wyjątkiem w tej sytuacji są e-maile “bla bla bla”, które można zignorować, e-maile kończące korespondencję (np. “To do zobaczenia w środę.”) lub z potwierdzeniem (np. “Materiały otrzymałem. Dziękuję!” lub “Rozumiem. Przyjąłem”). Na spam i autorespondery także można sobie podarować W pozostałych sytuacjach na e-maile warto odpisywać. Uczymy się w ten sposób dobrych przyzwyczajeń i okazujemy szacunek naszemu “rozmówcy”.

Jak szybko odpisujesz na e-maile?
Czasem zaskoczony jestem, choć już się prawie przyzwyczaiłem, że odpowiedź otrzymuję po tygodniu czy miesiącu Czasem już zapominam, że coś wysłałem, o coś pytałem lub sprawa się zdezaktualizowała. W przypadku korespondencji “bla bla bla” czy też plotkarskiej to można sobie darować terminowość odpisywania, jednak w sprawach zawodowych lub prywatnych z poważnymi osobami odpisywanie po kilku dniach czy tygodniach jest brakiem szacunku.
W dobrym tonie jest odpisywanie do 48 godzin, czyli dwóch dni. Jednak warto (biorąc pod uwagę swoje możliwości czasowe) ustalić własny standard. W moim przypadku maksymalny czas odpisania wyznaczyłem sobie na 24 godziny, lecz wielokrotnie ten czas jest krótszy.
Wyjątkiem są e-maile, gdzie otrzymujemy zalecenie, np. “Odpisz mi po nowym roku”, “Odpisz jak będziesz coś wiedzieć” itd.

Ile czasu poświęcasz na e-mail?
Mamy takie czasy, że bycie on-line jest niemal koniecznością. W zasadzie trudno istnieć zawodowo nie będąc dostępnym w sieci. Wiele informacji, CV, listy motywacyjne, raporty, sprawozdania, projekty, notatki służbowe przesyłamy właśnie elektronicznie. Jest to jedna z czynności, którą dołożyliśmy sobie wraz z informatyzacją naszego życia. Jeśli zatem wciąż nie wyznaczyliście sobie pory dnia czy też skrawka czasu, aby zająć się swoją pocztą e-mail to warto coś w tym obszarze zmienić. Ilość czasu potrzebna na zajęcie się sprawą poczty jest kwestią indywidualną, bo zależy od ilości e-mail otrzymywanych i wysyłanych oraz od ich ważności, objętości itd. Warto wyznaczyć sobie porę na zajęcie się pocztą. W moim przypadku jest to pierwsza czynność każdego dnia - wstając zaglądam na pocztę i robię z nią porządek: czytam, odpisuję i dopiero zaznaczam “przeczytane”. Za dnia również poświęcam czas na pocztę. Po godzinie 19:00 raczej nie ruszam skrzynki… zostawiam to na rano

Jak “wielkie” powinny być e-maile?
To zależy jaką rolę mają spełnić. Jeśli przesyłamy materiały to wystarczy napisać “W załączniku przesyłam materiały. Pozdrawiam.”, dla potwierdzenia “Materiały otrzymałem. Dziękuję. Pozdrawiam.”. Inaczej jednak, gdy mamy poważniejszą sprawę. Wtedy e-mail powinien być troszkę obszerniejszy. Choć w tej kwestii nie jestem dobrym przykładem, bo moje maile częstokroć rozrastają się do 1,5-2 stron A4 a rekordy to 7-8 stron A4. Jednak dobrze napisany e-mail (według mnie) powinien mieścić się na połowie strony A4. Dopiero dalsze części korespondencji mogą być dłuższe, lecz to zależy od osób korespondujących oraz od sprawy, jaka jest poruszana.

Jaki priorytet nadajesz swoim kontom pocztowym?
Osobiście korzystam z 5 kont pocztowych. Każde spełnia inne wymagania oraz posiada inny priorytet. W pierwszej kolejności i na bieżąco obsługuję skrzynkę prywatno-służbową, czyli od osób mi znajomych już dłuższy czas oraz od spraw zawodowych. W drugiej kolejności jest poczta blogowa, czyli od Was. Dalsze pozycje to sprawy mniej ważne. Obsługując skrzynki w danej kolejności załatwiam sprawy dla mnie najważniejsze w miarę moich możliwości czasowych. Gdybym zaczynał od czyszczenia i przeglądania skrzynki spamowej, skrzynki z serwisów społecznościowych to mógłbym nie zdążyć obsłużyć e-maili prywatnych bądź Waszych.

Pisz o korzyściach dla adresata.
Ludzie lubią jeśli mówi, pisze i myśli się o nich. Stąd warto patrzeć przez pryzmat korzyści tej drugiej strony. Zwiększamy sobie szanse na odpowiedź.

Na koniec odsyłam Was do 14 ciekawych wskazówek Guya Kawasakiego zamieszczonych na blogu Krzysztofa Wysockiego.

A jak Wy obsługujecie swoją pocztę elektroniczną?

Tags: Komunikacja
Posted in Komunikacja | 14 Comments »

Aktywne słuchanie - dlaczego warto? (moje praktyki)

Wednesday, November 12th, 2008

O tym, że warto nauczyć się aktywnie słuchać i nie przerywać pisano już w wielu książkach i na wielu blogach. I choć temat ten w szerszej wersji miał się pojawić u mnie za jakiś czas, zdecydowałem się jednak napisać o nim wcześniej, po dyskusji zainicjowanej przez Tomka M. pod postem Alexa “Skuteczne nawiązanie dobrego kontaktu z innym człowiekiem”. W poście możemy przeczytać jak to robić i jakie efekty przynosi. Być może nie dopowiem nic odkrywczego, lecz po części opiszę jak ja to robię i jakie efekty mi to przynosi

Na wstępie przytoczę dwa fragmenty z klasyka jakim jest Dale Carnegie i jego książka “Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi”:

Jakiś czas temu byłem na przyjęciu brydżowym. Nie gram w brydża, lecz na szczęście była tam kobieta, która również nie grała. […]
- Och, panie Carnegie, po prostu musi mi pan powiedzieć o wszystkich cudownych miejscach, które pan odwiedził, i rzeczach, które pan tam widział.
Kiedy usiedliśmy na sofie, powiedziała mimochodem, że wraz z mężem właśnie wróciła z podróży do Afryki.
- Afryka! Zawsze chciałem tam pojechać, ale nigdy nie dotarłem, jeśli nie liczyć 24 godzin w Algierze. Czy zwiedzała pani? Tak? Szczęśliwa! Zazdroszczę pani. Proszę mi o tym opowiedzieć! - rzekłem.
Mówiła przez czterdzieści pięć minut. Nie pytała mnie już, gdzie byłem i co widziałem.

Na obiedzie wydanym kiedyś przez jednego z nowojorskich wydawców spotkałem sławnego botanika. Nigdy wcześniej nie rozmawiałem z człowiekiem tego fachu i rozmowa była fascynująca. Siedziałem […] i słuchałem, jak opowiada o egzotycznych roślinach […]. Miałem wtedy wiele roślin doniczkowych i był na tyle uprzejmy, że poradził mi jak uniknąć niektórych związanych z nimi kłopotów.
Na tym przyjęciu było mnóstwo innych gości […] zignorowałem ich. Przez cały czas rozmawiałem z botanikiem.
[…] Po moim wyjściu botanik skierował do gospodarza wiele miłych słów pod moim adresem: że jestem bardzo inteligentny i mnóstwo jeszcze innych, a zakończył stwierdzeniem, że jestem “najwspanialszym rozmówcą”.
“Wspaniałym rozmówca? Przecież prawie się nie odzywałem…

I choć Carnegie przeżył te sytuacje już na początku XX wieku, to wierzcie mi, że ludzie nadal podlegają takim samym prawom. Dzięki takiemu sposobowi prowadzenia rozmowy, stosunek czasu mówienia w wielu moich “rozmowach” wynosi 10/90 czy 15/85 z przewagą na rzecz drugiej strony
Działa to również podczas rozmów telefonicznych, gdzie na 10 minut całej rozmowy mój udział ogranicza się do zadania jednego pytania, potakiwań (że wciąż słucham i jestem na linii) i krótkiej odpowiedzi.

Co zyskuję?
To, że nie muszę się zbyt przygotowywać do rozmowy, że nie boli mnie gardło, że mogę z prawie każdą osobą prowadzić długą rozmowę, nie muszę się znać na dziedzinie, która jest podstawą rozmowy. Lecz najważniejsze korzyści to takie, że:
• rozmówcy zazwyczaj mnie uwielbiają,
• “kupują mnie”, choć nic im o sobie nie powiedziałem
• wiele się uczę od tej drugiej osoby, bo nie zużywam czasu na mówienie tego co już wiem.

Rozmowy rekrutacyjne w których brałem udział też podpadały pod ten schemat. Po opisie w 3 zdaniach mojej osoby zadawałem pytanie o charakter pracy, o obowiązki, o to dlaczego warto tu pracować… i po 30-40 minutach widziałem, jak rekruter miał w oczach “tego faceta chcę zatrudnić”
Podobnie jest z moimi projektami zawodowymi, które są w fazie przygotowania.

Niebezpieczeństwo pojawia się, gdy druga strona stworzy sobie zbyt wyidealizowany obraz naszej osoby. Druga sprawa, że po takich “rozmowach” można oduczyć się mówienia. W ciągu ostatnich 6 miesięcy zaobserwowałem u siebie zubożenie mojego słownictwa i problemy z opowiedzeniem “czym się zajmuję”

Moje skuteczne praktyki
Ludzie lubią gadać… szczególnie o sobie. Więc jeśli zadamy im odpowiednie pytanie, to całą rozmowę zdominuje ta druga osoba. Czasem jednak ktoś mówi i mówi… i końca nie widać. Nie warto przerywać, bo to niegrzeczne i możemy urazić drugą stronę. Osobiście stosuję takie praktyki:

• Wsłuchuję się z zainteresowaniem, bo zawsze mogę się czegoś nowego nauczyć. Większość osób wie o rzeczach innych niż ja. Jako, że jestem osobą, która lubi się uczyć to mam prywatny, indywidualny i darmowy wykład z dziedziny, która mnie ciekawi

• Starannie dobieram moich rozmówców. Często wiem kto z mojego otoczenia ma zwyczaj mówienia o rzeczach nieistotnych, rozwodzenia się po raz kolejny nad losami “swojego nudnego życia” itd. Takie osoby staram się omijać z daleka, a ewentualne rozmowy sprowadzać do pytań zamkniętych, bądź otwartych z ograniczoną możliwością wypowiedzenia się. Seria krótkich pytań wcinających (nie przerywam, bo pytanie wstrzeliwuję między zdania) załatwia sprawę - mam pewną kontrolę nad przebiegiem rozmowy, stąd wyciągam to co mi potrzebne. Tak, trochę to samolubne, lecz czy mówienie o sobie przez kilkadziesiąt minut nie jest samolubne?
Inaczej jest w przypadku osób, które mają zwyczaj mówić o rzeczach dla mnie ciekawych - wtedy bardzo chętnie rozmawiam z taką osobą, zadając pytania otwarte i uważnie słuchając.

• Wykrywam przydatność rozmowy. Jeśli druga strona zaczyna “zanudzać” to albo kolejne pytanie jest oderwane od dotychczasowego toku rozmowy (np. “A jak tam ten ostatni projekt? Co ciekawego z nim zrobiłeś?”) lub zamiast mojego kolejnego pytania zdarza mi się używać: “Na mnie już pora. Być może będzie jeszcze okazja” (lecz już wiem, że postaram się uniknąć jej).

• Na pytania otwarte odpowiadam w skończonej formie - modułami. I tu mam dwa warianty:

• druga strona zadała pytanie, aby zadać (nawet otwarte). Wtedy wystarczą 2-3 zdania odpowiedzi i odbicie piłeczki w formie pytania otwartego. Gdy nie jestem w stanie ocenić, czy dana osoba jest zainteresowana moją odpowiedzią, to robię jak wyżej: udzielam odpowiedzi w formie w miarę zamkniętej i robię przerwę - jeśli druga osoba zacznie mówić o sobie, to mam wyraźny znak, że o mnie za wiele słuchać nie chce

Jak poprowadzić dobrą rozmowę?
Nie zdarza mi się mówić o sobie, jeśli mnie ktoś nie zapyta (wyjątek, to ten blog). Lecz nawet jeśli, ktoś mnie zapyta to odpowiadam w zamkniętej formie i stosuję system przerw. Są jednak sytuacje, w których spotkanie domyślnie nastawione jest na to, co ja powiem - ktoś chce się czegoś ode mnie nauczyć, dowiedzieć… Wtedy domyślnie też ograniczam ilość pytań do drugiej osoby. Co każdą przerwę widzę, czy druga strona jest wciąż zaciekawiona tym co mówię, czy odpływa. Jeśli widać zaciekawienie, to znaczy, że drugiej stronie odpowiada kierunek rozmowy i rozwijany przeze mnie tok wypowiedzi. Jeśli zaczyna odpływać, to zadaję pytanie, abym otrzymał wskazówkę w którą stronę mam się skierować.

I właśnie w dobrze prowadzonej rozmowie o to chodzi: aby dać co chwilę drugiej stronie możliwość wpłynięcia na rozmowę. Wygląda to tak:
moja wypowiedź -> przerwa -> moje pytanie -> wypowiedzieć drugiej osoby -> przerwa -> jej pytanie do mnie -> moja wypowiedź -> przerwa -> moja kontynuacja lub moje pytanie -> itd.

Obie strony mają poczucie, że panują nad rozmową i mogą poruszyć każdy wątek. Przerwy w takiej rozmowie są bardzo krótkie, czasem po wypowiedzi pada od razu pytanie. Krótka odpowiedź pozwala zareagować drugiej stronie, bo poruszam jedną czy dwie kwestie i po pytaniu ode mnie może odnieść się do tych kwestii (czy to uzupełnić, sprostować, dopytać). I szczerze… rzadko mam przyjemność uczestniczyć w takiej rozmowie

Pamiętajcie, że to mój sposób prowadzenia rozmowy z wykorzystaniem aktywnego słuchania. Nie każdemu z Was może on odpowiadać (możecie dać temu wyraz w komentarzach). Dlatego nim zaczniecie używać choć części z tego co ja robię przemyślcie temat uważnie, przeanalizujcie swój sposób rozmowy do tej pory, co się sprawdzało a co nie i wtedy przeprowadźcie stosowne modyfikacje, według Waszego uznania.

A jak to u Was wygląda?

Tags: Komunikacja
Posted in Komunikacja | 15 Comments »

W jakich sytuacjach komunikujemy się?

Sunday, November 9th, 2008

Codziennie komunikujemy się z różnymi ludźmi w różnych konfiguracjach. Czy to z pojedynczymi osobami czy też z wieloma, w każdej takiej sytuacji czujemy się inaczej. O takim rozróżnieniu wiem od dawna, choć do tej pory nieszczególnie korzystałem z tego odkrycia. Jakiś czas temu, przy okazji wytyczania sobie przyszłych celów, postanowiłem odwołać się do tego co wiem i dopasować swoje plany zawodowe właśnie do tego w jakich sytuacjach czy też konfiguracjach chciałbym się komunikować.

Podział ten bardzo uprościłem i skupiłem się na zawodowych relacjach w świecie rzeczywistym:

W każdej z tych sytuacji inaczej się odnajdujemy. Jedne osoby czują się wygodnie w sytuacji, gdy są członkami zespołu i komunikują się z liderem - np. w grupie studentów raźniej jest wykrzyczeć do wykładowcy, że w następnym tygodniu to kolokwium odbyć się nie może… bo studenci mają Juwenalia i nie będą w stanie
Inne osoby wolą kontakt face-to-face z osobą na równych prawach (relacja partnerska), czy też takie, które odważniejsze są będąc członkiem w zespole i kontaktować się z innymi członkami tego zespołu.

Jak wykorzystać dla własnych celów taki podział?
Różnie sobie radzimy i różnie też czujemy się podczas komunikowania się w różnych konfiguracjach. Nasz poziom umiejętności też jest różny. Jako członkowie zespołu może wolimy zdecydowanie skuteczniej przekazywać swój komunikat pozostałym współczłonkom niż jako liderzy takiego zespołu. Gdy trzeba przekazać coś liderowi to wolimy zrobić to na osobności niż będąc w grupie. Różnice w preferencjach naszego sposobu komunikowania się mogą wpływać na naszą skuteczność na danym stanowisku w pracy.

A więc…

1. Możemy wykryć te konfiguracje, w których czujemy się najlepiej i zadbać w szczególny sposób nad skutecznością swojej komunikacji (wzmocnić swoje mocne strony).
2. Możemy odszukać swój ulubiony styl komunikowania i dobrać do tego zawód lub odpowiednie stanowisko w pracy (wykorzystać swoje atuty).
3. Możemy doprowadzić do przyzwoitego poziomu swoją umiejętność komunikowania się w tych sytuacjach, w których nie czujemy się zbyt dobrze. Nie jesteśmy w stanie ominąć wszystkich sytuacji, więc jak zdarzy się nam się być w takiej, która nam nie odpowiada to i tak warto komunikować się skutecznie (eliminacja słabych stron).

Jak oceniacie przydatność takiego rozróżnienia? Zapraszam Was do dyskusji

Tags: Komunikacja
Posted in Komunikacja | 6 Comments »

Poproś, nawet jeśli możesz wydać polecenie…

Saturday, July 19th, 2008

… tak, aby druga strona miała z tego tytułu korzyści. To moje własne zalecenie złożone z zalecania o “proszeniu a nie żądaniu” oraz o doprowadzaniu do sytuacji win-win, z którego to zalecenia staram się ostatnio korzystać jak najczęściej. Dwa tygodnie temu przeczytałem w książce “Sztuka motywacji” Alan Loy McGinnis:

“Nigdy nie mów, że masz do czegoś prawo, jeśli tylko możesz prosić o pomoc” - radzi John Churton Collins […]

Pomyślałem, że pewnie działa, lecz w niewielkim obszarze. Kilka dni temu przeglądałem googla w poszukiwaniu mojego nazwiska czy też moich artykułów w internecie (ach ta moja próżność, lecz ego musiało zostać połechtane ). Natrafiłem na dwie strony, gdzie były moje artykuły - na pierwszej o wyborze studiów, a drugiej o ocenianiu innych i o polemice. Wszystko byłoby w porządku, gdyby zostały opatrzone moim nazwiskiem (znów ta próżność) lub linkiem do źródła, lecz tak nie było. W pierwszym przypadku źródłem był portal na którym umieszczono mój artykuł, sugerując że to artykuł własny, na drugim nie było żadnego… choć przy wielu innych artykułach na tej stronie były podane źródła.

Mógłbym więc nakazać zamieszczenie odnośnika do mojej strony lub dodania nazwiska autora pod groźbą procesu o naruszenie praw autorskich. Zastanowiłem się jednak w jaki sposób zachęcić zarządzających treścią do spełnienia mojej woli, przy czym te serwisy również by zyskały; sytuacja win-win.

Wystosowałem taki list:

Znalazłem w Państwa serwisie artykuł o wyborze
studiów (tu link) i jest mi bardzo miło, że akurat mój
artykuł znalazł się u Państwa. Tak jak i Państwo
zezwalam na wykorzystywanie materiałów z mojej
strony, pod warunkiem umieszczenia linka do źródła…
w tym przypadku do http://orest.tabaka.eu.

Sądzę, że odwiedzający Państwa serwis docenią
możliwość zwrócenia się do autora (do mnie) w celu
zadania pytania lub też przeczytania dyskusji
toczącej się pod tym artykułem. Świadczyć będzie
to o Państwa szacunku do treści znalezionych
w internecie a zamieszczanych w Państwa serwisie.

Efekt: W pierwszym przypadku po godzinie otrzymałem maila z chęcią pomocy i informacją, że źródło poprawiono. W drugim przypadku być może zarządzający treścią przestraszył się ewentualnych konsekwencji i usunął artykuły… a nie taki miałem zamiar.

Skuteczność więc szacuję na poziomie 75% (50% pierwszy przypadek, w drugim w 25%, bo moje artykuły nie są wykorzystywane bez źródła). Świadczy to o tym, że metoda jest skuteczna lecz tylko trening czyni mistrza

Zapewne tę metodę znacie i stosujecie od dawna, więc zapraszam Was do dzielenia się spostrzeżeniami

Tags: Komunikacja, win-win
Posted in Komunikacja | No Comments »