W poprzednich dwóch postach chciałem nakłonić Was do zastanowienia się na kierunkiem studiów i wyboru tego właściwego. Dziś napiszę swoje wrażenia ze studiowania i korzyści jakie uzyskałem.

Część z Was jest już po studiach lub jeszcze w trakcie studiowania i być może zgodzicie się ze mną co do trzech najważniejszych rzeczy, jakie można się nauczyć na studiach. Oczywiście jest tego zdecydowanie więcej, lecz ja wyróżniłem trzy najważniejsze korzyści ze studiowania:

1. Na studiach można spotkać różnych ludzi o różnych zainteresowaniach, rzadko pokrywających się z kierunkiem studiów.
Ja spotkałem bardzo różnych ludzi, o różnych poglądach, różnych priorytetach, różnych zainteresowaniach. Na kierunku “Informatyka” spotkałem m.in.: fotografów, sprzedawców usług finansowych i emerytalnych, rysowników, sportowców, raperów, “tancerzy ognia” i wielu innych. Tak więc w przerwie między wykładami można porozmawiać na najprzeróżniejsze tematy a nie tylko o komputerach Warto o tym pamiętać, aby na studiach rozszerzać swoje horyzonty, sposoby patrzecia na świat oraz można zainteresować się innymi dziedzinami.

2. Na studiach rzadko kiedy można nauczyć się tego, co jest przedmiotem studiowania.
Niestety lub stety jest to prawda. Trudno jest nauczyć się obsługiwać sieć komputerową studiując na specjalności “Systemy i sieci komputerowe”. Ciężko zarządzać firmą studiując “Zarządzanie przedsiębiorstwem”. Obydwa kierunku studiowałem i tylko w niewielkim stopniu przybliżały mnie do podniesienia umiejętności w tych dziedzinach. Z rozmów i obserwacji zauważam, że to dość powszechne na wielu uczelniach, nawet na tych “renomowanych”. Warto więc to uwzględnić przy wyborze studiów i nie robić sobie nadziei, że otrzymując papier będziemy w stanie samodzielnie administrować siecią, prowadzić firmę, kierować ludźmi itp.

3. Aby nauczyć się tego, co jest przedmiotem studiowania należy samemu poszukiwać źródła wiedzy, uczyć się i praktykować.
Kolejna rzecz, która może wprawić przyszłych studentów w zakłopotanie. Wadą (dla jednych) i zaletą (dla drugich) jest to, że na studiach znacząco różni się sposób nauczania niż w szkole średniej. Jeśli nawet na wykładach otrzymujemy wiedzę i ona wystarcza do zaliczenia przedmiotu, to ma ona często bardzo niską wartość użytkową.

(nie nazywałbym tego “wyścigiem szczurów”, bo nie walczymy z innymi o oceny, o zaliczenia - działamy raczej na innej płaszczyźnie)

Jeśli chodzi zaś o praktykowanie warto zastanowić się nad pracą na stanowisku, które wiąże się z naszym kierunkiem studiów. Na wielu uczelniach stosowane są “praktyki zawodowe”, które mają wymiar od 15 tygodni do 3 miesięcy czy nawet dłuższe (w całym toku studiów). Z obserwacji zauwarzyłem, że wielu studentów marnuje ten okres czy to udając praktyki, czy to praktykując w dziedzinach, które nijak mają się do kierunku studiów (jak ma się zszywanie papierów, segregowanie, niszczenie w niszczarce do administrowania sieci komputerowej?). Skoro już spędzamy ten czas na praktyce, to warto zadbać o praktykę w takim miejscu, gdzie będziemy mieli możliwość nauczenia się czegoś pożytecznego, czegoś ciekawego i w naszej dziedzinie.
Wielu znajomych dziwiło mi się, jak mogłem spędzić 13 tygodni na praktyce (za darmo, kosztem wakacji) gdy uczelnia wymagała tylko 5 tygodni

Inną możliwością jest praca na umowę zlecenie lub na jakąś część etatu na stanowisku, gdzie będziemy mogli uczyć się i praktykować. Można również zaangażować się w jakieś projekty, gdzie działając na własny rachunek zdobędziemy doświadczenie (może to być tworzenie serwisów internetowych, tworzenie sieci komputerowej w bloku, organizowanie wycieczek dla dziedzi z domów dziecka itp.). Wszystko zależy od zainteresowań i możliwości jakie mamy. Za granicą, w nowoczesnym podejściu do biznesu, wielu pracodawców zwraca szczególną uwagę na wolontariat, czy też samodzielne osiągnięcia. Możecie to wykorzystać, gdyż takie podejście coraz częściej stosowane jest w Polsce, a za 3-5 lat będzie spotykane w wielu firmach - wtedy znacznie wzrosną Wasze szanse na pracę w swojej dziedzinie.

Jest jeszcze jedna możliwość na studiach, która niesamowicie rozwija i daje wiele możliwości do wykazania się. Sam z niej nie skorzystałem, lecz kilkoro znajomych korzysta z niej z powodzeniem. Są to koła zainteresowań lub tzw. “uczelniane/akademickie stowarzyszenia/wspólnoty studentów”. Są to organizacje działające na terenie uczelni, których członkowie mają możliwość organizowania najprzeróżniejszych szkoleń, prezentacji, konferencji czy też realizacji różnych projektów. Uczestnictwo w takiej organizacji to często praktykowanie w różnych dziedzinach, wycieczki, spotkania ze studentami z innych uczelni czy innych krajów.

Jak więc ma się kierunek studiów do naszego rozwoju? Prawie nijak, lecz wybierając “swój” kierunek studiów nie będziemy się męczyć a uczyć. Praktykując będziemy mieli możliwość konfrontowania tego co nas uczą, zdobywając samemu wiedzę będziemy rozwijać się, poznając współstudentów rozszerzymy swoje horyzonyt i kontakty a uczestnicząc w organizacjach studenckich poznamy ciekawych ludzi, zwiedzimy kawałek Europy lub damy się poznać przyszłemu pracodawcy.

Studia dają wiele możliwości, innych niż na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Warto więc wykorzystać ten czas na własny rozwój.

Jak zwykle zapraszam do dyskusji w komentarzach. Czekam na Wasze doświadczenia i spostrzeżenia

W poprzedniej części postawiłem przed Wami proste pytanie, gdzie odpowiedź może stanowić pewien problem:

Co Ty chcesz studiować? Co Ciebie pasjonuje? Co chciałbyś robić w życiu?

Chciałbym abyście pamiętali, że nikt nie udzieli Wam prawidłowej odpowiedzi. Jedyna prawidłowa odpowiedź, to ta, którą sami sobie udzielicie (pod warunkiem, że szczerze).

Mając tą bardzo ważną odpowiedź przystępujemy do wyboru kierunku i uczelni. Przestrzegam przed wyborem “chybił - trafił”, bo w wielu wypadkach będzie to wybór “chybił”. Warto rozejrzeć się w ofercie wielu uczelni, czy to miejscowych czy zamiejscowych a nawet zagranicznych. Jeśli już wybierzemy któryś z kierunków na konkretnej uczelni to możemy porozmawiać z kimś, kto już studiuje na tym kierunku. Bez problemu w sieci znajdziecie forum akademickie danej uczelni i kogoś, kto studiuje “nasz” kierunek. Zbierając wywiad od kilku osób upewnimy się, że to co w broszurze jest napisane nie odbiega od rzeczywistości.

W poprzednim poście zamieściłem również 3 przypadki osób studiujących to, czego nie chcą. Podobnoż tylko krowy nie zmieniają poglądów, więc nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy też ich nie zmieniali. Gdybyśmy wylądowali na uczelni, na kierunku który nas nie zadowala, nie tak go sobie wyobrażaliśmy, “dotrwaliśmy” do drugiego czy już trzeciego roku, to cały czas możemy zmienić kierunek. Zapewne nie obędzie się bez sprzeciwu znajomych, rodziny a zwłaszcza rodziców. Przeważnie rodzicom zależy na naszej przyszłości, więc przy odrobinie rzeczowych argumentów łatwo można ich przekonać.

Pamiętajcie, że to Wasze życie, że przed Wami jeszcze ok. 80 lat życia (takie są szacunki i przewidywania dla obecnych nastolatków), dlatego warto podejmować takie decyzje, które prowadzą nas do szczęścia i spełnienia w życiu. Trwanie w wyborze “jeszcze się pomęczę te 2 lata, a później koniec” w wielu wypadkach przeciąga się do 5, 15, 50 lat… To żadna ujma wycofać się z raz podjętej decyzji, jeśli widzimy, że nie prowadzi nas ona do naszego celu. Sam dokonałem złego wyboru, przy którym trwałem 2 lata, lecz na szczęście wycofałem się z niego.

Polecam więc stałe monitorowanie naszej drogi i jej zmianę, gdy nie prowadzi ona tam, gdzie zmierzamy. Z tymże warto przy takiej zmianie szczerze (poraz kolejny) odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co Ty chcesz studiować? Co Ciebie pasjonuje? Co chciałbyś robić w życiu?

Jak zawsze zapraszam do dyskusji w komentarzach

Po maturze wielu z Was wybiera się na studia. I często jest to słuszny krok. Piszę “często”, bo nie każdy powinien studiować, nie każdy chce, nie każdemu studia służą. W tej serii kilku postów chcę zwrócić uwagę na kilka rzeczy, które warto uwzględnić w wyborze studiów oraz jak z tych studiów skorzystać… co nie jest już takie oczywiste jak się wydaje

Jeśli ktoś z Was mocuje się z pytaniem: “Po co studiować?” to odsyłam Was do postu Alexa W. Barszczewskiego - Formalne studia - kiedy i dlaczego warto? gdzie dość przystępnie Alex opisuje konkretne korzyści z otrzymania dyplomu (jaką wybrać uczelnię, przy jakich zawodach).
Ja skupię się na innych korzyściach.

Zapewne ktoś z Was zapyta: “Jak możesz, Orest, mówić o studiowaniu, skoro samemu nie studiujesz?”

Pytanie słuszne i już spieszę z odpowiedzią. Otóż studiowałem na dwóch kierunkach, jednocześnie, każdy wybrany z innego względu, z każdego nauczyłem się coś innego, z każdego skorzystałem w takim stopniu, że dalsze studiowanie niewiele mnie już nauczy (o tym w cz. 3). Dość kontrowersyjne to… lecz mam nadzieję, że każdy z Was wyciągnie odpowiednie wnioski

Popularnym błędem jest wybór danego kierunku studiów na konkretnej uczelni:

W tym wszystkim brakuje odpowiedzi na najważniejsze pytanie:

Co Ty chcesz studiować? Co Ciebie pasjonuje? Co chciałbyś robić w życiu?

Dość oczywiste, niemniej sam popełniłem błąd wybierając informatykę na zasadzie “na komputerach się znam, z nimi będę najmniej się męczył”.

W efekcie “męczyłem” się na studiach z komputerami, bo nie tego chciałem się uczyć i nie w takim zakresie.

To dość proste pytanie, niemniej warto szczerze odpowiedzieć sobie na nie niż “męczyć” się na studiach. Znam kilka po kilka osób w każdym z przypadków “bo…”:

• część z nich skończyła studia (pracując w innym zawodzie),
• część studiuje i się “męczy”,
• część zrezygnowała i wybrała inny kierunek (nie zawsze odpowiadając sobie na powyższe pytanie),

Chciałbym, aby choć część z Was uniknęła popełnienia mojego błędu lub błędu naszych znajomych.
O innych kryteriach wyboru w kolejnych postach.

Jakie są Wasze spostrzeżenia w tym temacie? Proszę, podzielcie się ze mną w komentarzach

Kończąc serię postów odnośnie przygotowania do prezentacji maturalnej, chciałbym przedstawić jeszcze kilka moich refleksji, uwag i zaleceń.

Zaczynając od uwag i zaleceń:
1. Tworząc prezentację warto zastanowić się i uwzględnić spostrzeżenia zawarte w tej serii.
2. Szykując się do prezentacji nie bójcie się testować różnych metod i sposobów.
3. Warto przygotowywać prezentację na głos, można w stroju reprezentacyjnym i przed lustrem - oswoicie się z sobą

Prezentacja maturalna to ciekawe doświadczenie. Pamiętajcie: Sukces odnoszą osoby, które potrafią zaprezentować siebie, swoją wiedzę i umiejętności. Szkoda zmarnować okazję, która może być początkiem tej drogi do sukcesu

Rozpoczynając serię planowałem 6 postów - wyszło 9. Mam nadzieję, że choć część z Was, Czytelników, zastanowi się nad swoją prezentacją, coś w niej zmieni i uzyska lepsze efekty, niż byliście w stanie sobie to wymarzyć.

Planuję nadal prowadzić ten blog, lecz zmienię troszkę kierunek blog - skręcam w drogę “życie osobiste”, komunikację interpersonalną i coaching. To szczególne dziedziny, którę pozwalają odnieść życiowy sukces i być po prostu szczęśliwym człowiekiem. Pierwsze z postów na “nowej drodze” będą odnośnie wyboru studiów i możliwości jakie dają studia.

Będę zobowiązany, jeśli podzielicie się ze mną, w komentarzach, Waszymi efektami, opiniami odnośnie tego, co starałem się Wam przekazać. Jak oceniacie wskazówki, zalecenia i jak sprawdziły się one w Waszej praktyce?

Ten post jest kontynuacją postu Nie ważne jak się zaczęło - ważne jak się kończy. Zalecam jego przyczytanie nim przystąpimy do czytania tej części.

Gdy już usiądziemy w ławce, w odpowiedniej pozycji (pochyleni ku rozmówcy, wyprostowani, z odpowiednio ułożonymi rękoma - które używajmy do gestukulacji) otrzymamy pierwsze pytanie.

Pytania, wg wytycznych przeprowadzania egzaminu, powinny odnosić się do naszej prezentacji. Fragment z biuletynu maturalnego:

“Na pewno nie sprzyjają ku temu pytania sprawdzające wiedzę ucznia (np. pytania o fakty, o treść przeczytanej literatury), choć trzeba je czasami postawić, zwłaszcza wtedy, gdy chcemy się upewnić, czy zdający przygotował swoją prezentację samodzielnie. Umiejętność wyrażania własnych opinii i obrony stanowiska możemy ocenić, gdy postawione pytanie stworzy sytuację, w której zdający sformułuje własną opinię, czy przytoczy argumenty potwierdzające jego stanowisko. Nauczyciel egzaminujący zadaje tylko trzy pytania, które będą odnotowane w protokole, dlatego każde powinno być celowo i jasno sformułowane, by nie trzeba było zadawać pytań pomocniczych wyjaśniających intencje egzaminatora.”

Jasno z tego fragmentu wynika, że pytania powinny być sformułowane tak, aby rozszerzać naszą prezentację o inny punkt widzenia (motyw, cechę), aby przytoczyć inny przykład potwierdzający “wielkość Mickiewicza” jeśli chodzi o jakąś cechę. Jeśli więc dostaniemy pytanie z tzw. “innej bajki” to jest albo to czysta złościwość albo przedstawiliśmy bardzo nudny temat, w nudny sposób i komisja nie wie o czym mówiliśmy, bo nie uważała
O ile pierwszej możliwości nie powinniśmy się spodziewać, o tyle przy drugiej musimy się troszkę nagimnastykować.

Ja odniosę się jednak do sytuacji, w której pytania komisji będę dotyczyły naszej prezentacji.

Pierwszą rzeczą jest to, aby wyczuć doznania komisji po naszej prezentacji. Warto monitorować to przez cały czas trwania prezentacji lub zrobić w momencie zakończenia, po ostatniej “kropelce wody” (poprzedni post). Jeśli zauważymy, że komisja kiwa delikatnie potakująco głową, uśmiecha się, jest rozluźniona, znaczy, że zrobiliśmy dobre wrażenie. Jeśli jednak komisja będzie ospała, zawiedziona to przyjmiemy trochę inną strategię działania (czynność czwarta).

Drugą czynnością jest chwila zastanowienia. Gdy otrzymamy pytanie, nie warto od razu wyrywać się z odpowiedzią. Dajcie sobie kilka sekund zastanowienia na poukładanie odpowiedzi w głowie. Możecie przyjąć lekko skupiony wyraz twarzy i swój wzrok zatrzymać na jakimś przedmiocie będącym na Waszej ławce czy to na ławce komisji. Układając argumenty w czasie tych kilka sekund, zastanówmy się co do ich słuszności - “grzechem śmiertelnym” jest, gdy podamy jakiś argument a w toku udowadniania go okaże się, że jest nietrafiony lub całkowicie sprzeczny z naszą prezentacją.

Trzecia rzecz to mówienie spokojnie, z przekonaniem i za pomocą własnych słów. Ta część egzaminu nie jest na czas i możecie odpowiadać przez dowolną ilość minut. Odpowiedź powinna wyczerpywać obszar pytania, lecz zalecam wysoką ostrożność przed zbytnim “rozwodzeniem się”.

Czwarta czynność:

Piąta sprawa: “Skąd brać materiał, przykłady do udzielenia odpowiedzi?”
Z postu Dzień przed - jak sie przygotować?, gdzie napisałem:

“Warto próbować tworzyć prezentację w oparciu o różne argumenty, o różne przykłady czy motywy - sprawi to, że mając większą możliwość wyboru, zbliżając się do terminu prezentacji, wybierzemy te najwłaściwsze.”

Udzielając więc odpowiedzi korzystajmy z przykładów, cech, argumentów których nie wykorzystaliśmy w prezentacji, a które używaliśmy przy jej tworzeniu. Sprawi to wrażenie “szerokiego rozumienia tematu” co niesamowicie “plusuje” w oczach komisji

Jak zwykle czekam na Wasze sugestie i pytania