W poprzednim poście dość szczegółowo opisałem co można zrobić przed prezentacją. W tej części powiem Wam dlaczego tak ważne jest pierwsze wrażenie i jak zrobić dobre pierwsze wrażenie.

Odnosząc się do tytułu postu chcę wyjaśnik kilka kwestii. Najważniejsze to to, że pierwsze wrażenie możemy zrobić tylko raz - jeśli nie zrobimy dobrego wrażenia to nie zyskamy przychylności komisji czy chociażby nie zainteresujemy ich naszą prezentacją. Komisja to ludzie, ludzie to subiektywna ocena. Nikt nie będzie oceniał nas tylko ze względu na merytoryczne przesłanie lecz za wrażenie jakie zostanie po prezentacji. Warto więc to dobre wrażenie zacząć od pierwszego wrażenia. Druga istotna rzecz to to, że nasza prezentacja to tylko 20 minut - w tym czasie nie zdążymy nazbyt skutecznie zmazać kiepskiego pierwszego wrażenia (co innego, gdy we wrześniu łapiemy kilka “pał” a pod koniec semestru mamy same piątki). Po trzecie - pierwsze wrażenie to pierwsze wejście!

Zapytacie zapewne jak zrobić pierwsze dobre pierwsze wrażenie, skoro niektórzy członkowie komisji nas kiedyś uczyli (nas znają)?

Może tak się zdarzyć, że dwoje członków komisji będzie Was znało - jest to mało prawdopodobne ale może tak być. Jeden członek komisji zapewne będzie Was znał chociażby z widzenia. Sytuacja w jakiej się znajdziecie to całkiem inna sytuacja od codziennej - bardzo oficjalna, specyficzna, ważna dla Was i dla nich. To sprawia, że dla tej specyficznej, niecodziennej sytuacji możemy zbudować w głowach komisji nowy obraz, nowe “pierwsze wrażenie”.

Pamiętacie jak pisałem o ważności stroju i o jego mocy budowania wizerunku? Pamiętacie o próbie zrelaksowania się i wprawienia w dobry nastrój przed prezentacją? (wszystko w poprzednich postach)

Przed wejściem na salę warto rozpocząć rozmowę ze znajomymi (z którymi przybyliśmy) lub z osobą bliską. Bądźcie dalecy od tematu matury, wybierzcie tamaty przyjemne, przyszłościowe. Możecie porozmawiać o filmie i kolacji na którą zabieracie Waszą drugą połówkę po prezentacji. Gdy uruchomicie “program mówienia” to łatwiej będzie Wam zmienić temat (z kolacji i planów na temat naszej prezentacji) niż gdybyśmy mieli załadować “program mówienia” od początku. Mówcie, śmiejcie się, wymyślajcie… wprawcie się w dobry nastrój. Oddajcie wszystkie portfele, klucze, komórki, torebki, zegarki naszym znajomym - tym zaufanym Weźcie ze sobą tylko dowód osobisty i kartkę z planem ramowym oraz teczkę (podkładkę) pod kartkę. Jeśli mamy inne materiały do prezentacji to również je weźmy.

Dowód i plan prezentacji w ręce, dobry nastrój, uśmiech na twarzy, plecy wyprostowane, pierś do przodu, zapinamy środkowy guzik garnituru, głęboki wdech - WCHODZIMY!

Wejdźmy pewnie. Komisja nas zawoła lub wychodząca osoba nas poprosi - nie ma więc potrzeby pytania “Czy mogę wejść?” Od progu uśmiech i pewność siebie, pewny lecz spokojny krok. Przywitajmy się. Jeśli mamy materiały zapytajmy, “czy możemy położyć je tutaj (na bocznym stoliku dla nas)?” Podejdźmy do komisji i okażmy dowód osobisty komisji. Możemy nawiązać krótką rozmowę, o czymś miłym. Zapytajmy o samopoczucie (gdy komisja wygląda na zadowoloną), o sprytny sposób radzenia sobie komisji z “tą stertą papierów” którą ma na stole (ukryty komplement), czy też skomentujmy lub przywitajmy się z maskotką, która będzie na stole komisji (nie powinno jej tam być, ale jeśli będzie to można w ten sposób wprowadzić miły nastrój
Gdy komisja nas “wylegitymuje” i odda nam dowód to zamiast chować go po kieszeniach polecam położyć go na naszym stoliku. Pamiętajmy cały czas o uśmiechu i o pewności siebie psychicznej i fizycznej - nie garbimy się, poruszamy się swobodnie, bez pośpiechu. Taka pewność siebie gwarantuje nam, że komisja zwróci na nas pozytywna uwagę, zaciekawi się.

Gdy pierwsze sekundy poszły po naszej myśli to teraz czas na rozpoczęcie naszej prezentacji. Przygotujmy komputer, materiały, wszystko co zaraz wykorzystamy. Zacznijmy spokojnie. Weźmy do ręki teczkę, podkładkę z kartką na której mamy plan ramowy, w drugą rękę długopis lub wskaźnik. Stańmy na przeciwko komisji w stanie spoczynku - żadne baczność, to nie armia - poruszajmy się, chodźmy po sali, gestykulujmy. Możemy rozpocząć klasycznie, nudnie, np. tak:

“Tematem mojej prezentacji jest “…”. Pan “XXXXX ZZZZZ” był wielkim poetą. Urodził się… zmarł… Napisał wiele ciekawych utworów i dziś je przeanalizuję…”

… i po dobrym wrażeniu!. Nie oczekujcie rezultatów innych niż uzyska cała reszta maturzystów. Większość zacznie tak samo, zrobi takie samo, kiepskie lub tylko zwykłe wrażenie.

Zróbcie inaczej, ciekawiej, od zadania pytania, od przyjęcia innego punktu widzenia. Zaczynając inaczej zrobimy inne wrażenie, np.:

“Dziś jest ten dzień, do którego przygotowywałem się wiele tygodni. Przez wiele dni szukałem odpowiedzi “dlaczego Mickiewicz wielkim poetą był”. Jak Gałkiewicz zastanawiałem się dlaczego? “Ale kiedy ja się wcale nie zachwycam. Wcale się nie zachwycam! Nie zajmuje mnie! Nie mogę wyczytać więcej jak dwie strofy, a i to mnie nie zajmuje. Jak mnie to zachwyca, kiedy mnie nie zachwyca!” (kij w mrowisko) Od wielu lat rzesze krytyków próbowało wyjaśnić fenomen Mickiewicza. Czy te wspaniałe dzieła to wynik ciężkiej pracy, talentu, szczęścia? A może … W końcu znalazłem! (pauza - zaczynamy spokojnie) Historia zaczyna się…”

Które rozpoczęcie jest lepsze? Które zaciekawi komisję?
Moja wstawka fragmentu Ferdydurke Gombrowicza może być takim kijem w mrowisko, może wywołać zmieszanie komisji. Lepiej aż tak nie zaskakiwać, lecz każde śmiałe, ciekawe spostrzeżenie zapewni nam zainteresowanie komisji i skupi ich uwagę.

PS: Proponuję każdemu z Was zrobienie indywidualnego, własnego wstępu do prezentacji. Uwzględnijcie temat, powagę tematu oraz powagę osób będących w komisji. Odejście od pewnych niepisanych praw, jakie rządzą prezentacją, może dać dobre rezultaty (gdy osoby w komisji są młode, życzliwe) lub kiepskie (gdy komisja jest zasadnicza, o podejściu tradycyjnym). Przećwiczcie wstęp, napiszcie go sobie na kartkę, nauczcie się prawie na pamięć. Odegrajcie go jak aktorzy, ale nie teatralni. Wstęp ma być naturalny, nie pompatyczny.

Dla przykładu zobaczcie:
Steve’a Jobs’a - wspaniała prezentacja iPhone’a.

Dodane o 21:01
PS 2: Znalazłem ciekawy fragment na www.43folders.com:

“Metaphorically: clear your throat as little as possible when you start. Try to open with something in the real world — an anecdote, a memory, an image, something that grounds your talk in the “right now” and that skips the whole “Here are the nine things you will learn today…” jibber jabber. You can always do an introduction second, once you’ve set the tone and gotten people’s interest.”

Trudno Wam będzie nauczyć czegoś komisję, lecz możecie wskazać o czym opowiecie, Wasz punkt zaczepienia, Waszą drogę interpretacji tematu. Pamiętajcie - obrazy, anegdoty, wspomnienia, emocje…

A jak Wy planujecie rozpocząć prezentację? Jak chcecie stworzyć dobre pierwsze wrażenie? Podzielcie się ze mną

Poprzednia część rozrosła się bardziej niż przewidywałem, dlatego też ubiorowi poświęcam osoby post.

Ostatnio jeden z maturzystów (pozdrawiam serdecznie) zakomunikował mi, że “nie wolno dyskryminować ze względu na wygląd” - rozmawialiśmy o ubiorze. Cieszę się, że w naszym młodym pokoleniu coraz częściej dochodzimy do takich wniosków, jeszcze lepiej byłoby, abyśmy tym się kierowali w życiu… jednak to wszystko nie do końca prawda
Człowiek jest tylko człowiekiem i z definicji nie ma takiej możliwości, aby był obiektywny. Nawet jak byłby komputerem, to i tak byłby subiektywny, bo komputer ma zaimplikowane schematy analizy stworzone przez człowieka (subiektywne). Czy to źle? Nie! Moralni przywódcy, wszelkiej maści “specjaliści” i etycy wylęgną teraz na ulice z hasłami, że niesprawiedliwym jest faworyzowanie lub dyskryminowanie kogoś ze względu na strój. Ja zamiast walczyć z falą morską, ustawiam się tak aby z niej skorzystać i ładnie surfować

“Strój decyduje o pierwszym wrażeniu i pozwala tworzyć opinię, zanim jeszcze cokolwiek zostanie powiedziane.”
oraz
“Własne preferencje dotyczące stylu (np. styl sportowy, elegancki) oraz gust nie są przy tym aż tak istotne, ponieważ najważniejszy powinien być cel, jaki chce się za pomocą ubioru osiągnąć[…]” Barbara Rozwadowska.

Nasz cel to być pewnym tego co mówimy, przekonać komisję do naszego punktu widzenia na dany temat, zrobić piorunujące wrażenie (o pierwszym wrażeniu w kolejnych częściach)

• Dla Pań:
Jako, że prezentacja czy inne tego typu sytuacje w naszym życiu są sytuacjami formalnymi, to obowiązuje jakiś model postępowania (strój oficjalny). W naszej kulturze przyjęło się, że biała bluzka i czarna spódniczka z czarnym żakietem wystarczy. Tak, lecz to za mało aby surfować. Przede wszystkim nie musi być to biała bluzka (czy też koszula) ani czarny żakiet, spódniczka. I tu wszystko zależy od okoliczności - jeśli mówimy na temat radosny, o narodzinach romantyzmu, o wzniosłości poezji Kochanowskiego to warto ubrać bluzkę w kolorach radosnych (pomarańczowa, żółta, różowa, jasna zielona czy jasna niebieska - jestem mężczyzną i dysponuję tylko podstawowymi 16 kolorami Gdy temat jest smutny, np. motyw śmierci, niedola więźniów obozów koncentracyjnych czy holokaust to kolory bardziej stonowane, (ciemny niebieski, bordo, brąz, może być też biały). To ma znaczenie, gdyż Wasza prezentacja ma budować nastrój, wywoływać pewne emocje i strój musi być spójny z tym o czym mówimy.
Czerwony kolor to kolor płachty na byka - warty stosowania w sytuacji, gdy temat jest swobodny lub radosny i, co ważne, jesteśmy bardzo pewne siebie i świetnie przygotowane! W przeciwnym wypadku pierwsze wrażenie zrobimy bardzo dobre, a później odkryjemy wszystkie nasze słabe karty.

Mogą być spodnie w komplecie z żakietem lub spódnica (koniecznie za kolana) z bluzką/koszulą. Strój powinien wyglądać profesjonalnie, lecz nie musi być przesadnie sztywny - można podarować sobie, coraz modniejszy wśród kobiet, krawat.
Buty na małym obcasie lub płaskim. Wysoki (szpilki) jest zbyt wyzywający i nie mile widziany w kręgach szkolnych.
Uwaga co do dekoltu! Najlepiej bez dekoltu lub z jak najmniejszym!!! - polonistki mogą pomyśleć sobie, że “się wystroiła kurtyzana, co to za gust” a poloniści mogą nie skupić się na prezentacji

Dobranie stroju można oprzeć o jakieś fachowe czasopisma. Daleki jestem od polecania młodzieżowych czasopism, gdyż prezentowane tam style “grzeczna licealistka - prawie jak wamp” czy podobne kreacje, mogą wywołać zgorszenie lub niepotrzebne reakcje fizyczne męskiej części komisji (krew odpływa od mózgu… a dalej znacie

PS: Makijaż jeśli już to bardzo delikatny oraz pasujący do stroju. Wszelkie eksperymenty i mocne kontrasty są niemile widziane.

• Panowie:
Gajer i krawat to nie wszystko. Najważniejsze, to czysty i niepognieciony garnitur, czyste i wyprasowane spodnie - kolor dowolny, z tymże jasne (beżowe) do tematów pogodnych, ciemne (czarne) do tematów poważnych, smutnych. Jednak kolor garnituru ciężko zmienić, bo najczęściej mamy czarny (jak nie z komuni to ze studniówki) ale już w kwestii koszuli i krawata możemy zrobić dużo. Kolorystyka koszuli dość podobna jak u kobiet - żółta, pomarańczowa, jasna zielona w tematach pogodnych; biała, ciemna zielona, bordo w tematach poważnych. Jasna niebieska jest kolorem uniwersalnym i polecana w obydwu sytuacjach. Co do radosnych żółtych koszul i pomarańczowych to warte stosowania w sytuacji, gdy znamy członków komisji i wiemy, że to ludzie pogodni, przyjaźnie nastawieni. Dla polonistów/ek zasadniczych te kolory mogą być “nieodpowiednie”. Podobnie jak z kolorem czerwonym u kobiet - tylko, gdy jesteśmy pewni siebie i tego co umiemy!
Wszelkie paski na koszuli jak najbardziej (zamywa się granica sztywności). Listki, kropki, kółka, kwadraty i różne inne wzorki sprawią, że nie traktujemy egzaminu poważnie.

Krawat należy, przede wszystkim, dobrze zawiązać (odpada styl a’la Mikołaj Kunica - zamiast trójkąta kwadrat) i dopasować do koszuli. Długość - do guzika od spodni! W doborze może pomóc Wam mama, siostra, dziewczyna lub koleżanka (zaufana, niezazdrosna! Wiem, korci założenie krawatu w żabki, słoniki, kółeczka czy też założenie muszki - odpada, bo wygląda to zbyt komicznie. Można w przypadku, gdy z członkami komisji jesteście prawie “za pan brat”, lecz to dość ryzykowne

Najważniejsze - Buty! Po piewsze wypastowane na błysk! Po drugie zawiązane równo i na krótkich sznurówkach. Po trzecie - kluczowe - czyste! Jeśli idąc na egzamin zakurzą Wam się, to miejcie chusteczkę i je przetrzyjcie tak, aby nie było pyłku. Polonistki nawet w szkole są kobietami i jak zauważą kurz to jesteście zdyskredytowani. To działa nawet na randkach, więc panowie - koniec z brudnymi adidaskami

• Uwagi końcowe dla wszystkich:
Nie zaprzątajcie sobie głowy doborem torebki czy zegarków. Jeśli wejdziecie na egzamin to torebki i portfele zostawcie komuś na zewnątrz. Wnoszenie wszystkiego do sali może sprawić parę kłopotów i robi kiepskie wrażenie (zwłaszcza wybrzuszenie po lewej stronie garnitura od portfela). Nie przejmujcie się, że nie będziecie mieli gdzie schować dowód. Wchodząc trzymajcie go w rękach, przedstawicie komisji po czym możecie odłożyć sobie na stolik. Zegarek będzie wisiał na ścianie, więc nie spoglądajcie po rękach - dacie sygnał, że tyle mieliście do powiedzenia i już chcecie iść.

Co do kolorów jakie zalecam to jest to dość ogólne stwierdzenie. Wszystko zależy od naszego stylu oraz cery, koloru włosów - ogólnie rzecz biorąc od “naszej palety barw”.

A jakie są Wasze sposoby na stworzenie właściwego i profesjonalnego wizerunku?